پانیوم - عدد سیزده

پس شادمان شوید، ای فرزندان صهیون، و در خداوند، خدای خود، به وجد آیید؛ زیرا باران نخستین را به اندازه به شما عطا کرده است، و برای شما باران را—باران نخستین و باران پسین را—در ماه نخست فرو خواهد آورد. و خرمنگاه‌ها از گندم پر خواهد شد، و حوضچه‌ها از شراب و روغن لبریز خواهند شد. و سال‌هایی را که ملخ خورده است، و نیز کِرمِ جوانه‌خوار و کِرمِ برگ‌خوار و کِرمِ ساقه‌خوار—آن لشکر عظیم من که در میان شما فرستادم—به شما بازپس خواهم داد. یوئیل ۲:۲۳-۲۵

پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردند، آنگاه که زمان‌های آسایش از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی مسیح را، که پیشتر دربارهٔ او به شما بشارت داده شد، خواهد فرستاد؛ که آسمان باید او را بپذیرد تا زمان‌های اعادۀ همۀ چیزها، آنچه را خدا از آغازِ جهان به زبانِ همۀ انبیای مقدّسِ خود گفته است. زیرا موسی به‌راستی به پدران گفت: «پیامبری را خداوند، خدای شما، از میانِ برادرانِ شما برای شما برخواهد انگیخت، مانندِ من؛ در هر آنچه به شما بگوید، او را خواهید شنید. و واقع خواهد شد که هر نفسی که آن پیامبر را نشنود، از میانِ قوم هلاک خواهد شد.» بلی، و همۀ انبیا از سموئیل به بعد، هر که سخن گفته، همین ایام را نیز پیشگویی کرده است. اعمال رسولان ۳:۱۹‏-‏۲۴

زیرا هنگام آن رسیده است که داوری باید از خانهٔ خدا آغاز شود؛ و اگر نخست از ما آغاز گردد، فرجامِ کسانی که از انجیلِ خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد بود؟ و اگر عادل به زحمت نجات یابد، بی‌دین و گناهکار کجا ظاهر خواهند شد؟ از این رو آنان که به حسب ارادۀ خدا رنج می‌برند، در نیکوکاری نگاهداریِ جان‌های خویش را به او بسپارند، همچون به آفریننده‌ای امین. اوّل پطرس ۴:‏۱۷‏–‏۱۹.

زیرا خودِ خداوند با بانگی، با صدای رئیسِ فرشتگان و با شیپورِ خدا از آسمان فرود خواهد آمد: و مردگانِ در مسیح نخست برخواهند خاست. اول تسالونیکیان ۴:۱۹

اما میکائیل، رئیس فرشتگان، هنگامی که با ابلیس بر سر جسد موسی مجادله می‌کرد، جرأت نکرد علیه او اتهامی توهین‌آمیز بیاورد، بلکه گفت: خداوند تو را توبیخ کند. یهودا ۱:۹

خدا قوم خویش را برخواهد انگیخت؛ و اگر طرق دیگر کارگر نیفتد، بدعت‌ها در میان ایشان راه خواهند یافت و آنان را غربال خواهند کرد و کاه را از گندم جدا خواهند ساخت. خداوند همهٔ کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرامی‌خواند تا از خواب برخیزند. نوری گران‌بها آمده است، متناسب با این زمان. آن حقیقتی کتاب‌مقدّسی است که مخاطراتی را که درست بر ما فرود آمده‌اند نشان می‌دهد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای مجدّانه در کتاب‌مقدّس و به بررسی‌ای سخت انتقادی و موشکافانه از مواضعی که بر آنها ایستاده‌ایم رهنمون سازد.

پطرس برادران خویش را فرامی‌خوانَد که «در فیض و در معرفتِ خداوند و نجات‌دهندۀ ما عیسی مسیح رشد کنید.» هرگاه قومِ خدا در فیض رشد کنند، پیوسته فهمی روشن‌تر از کلامِ او به‌دست خواهند آورد. در حقایقِ مقدّسِ آن، نوری تازه و زیبایی‌ای نو درمی‌یابند. این امر در سراسر اعصارِ تاریخِ کلیسا صادق بوده است و بدین‌سان تا پایان نیز تداوم خواهد یافت. امّا هرگاه حیاتِ حقیقیِ روحانی رو به افول رود، همواره گرایشی پدید می‌آید که پیشرفت در شناختِ حقیقت متوقّف گردد. آدمیان به نوری که پیش‌تر از کلامِ خدا یافته‌اند قانع می‌شوند و از هرگونه پژوهشِ بیشتر در کتاب‌مقدّس بازمی‌دارند. محافظه‌کار می‌شوند و می‌کوشند از بحث و گفت‌وگو پرهیز کنند.

این واقعیت که در میان قوم خدا هیچ جنجال یا التهابی نیست، نباید دلیل قاطعی شمرده شود بر اینکه آنان محکم به تعالیم صحیح چنگ زده‌اند. جای نگرانی هست که شاید میان حق و باطل به روشنی تمایز قائل نمی‌شوند. وقتی از پژوهش در کتاب‌مقدس پرسش‌های تازه‌ای برنمی‌خیزد، وقتی اختلاف‌نظری پدید نمی‌آید که مردم را برانگیزد تا شخصاً کتاب‌مقدس را بجویند تا مطمئن شوند حقیقت را یافته‌اند، اکنون نیز، همچون روزگاران کهن، بسیاری خواهند بود که به سنت‌ها می‌چسبند و چیزی را پرستش می‌کنند که نمی‌دانند چیست.

به من نشان داده شده است که بسیاری از کسانی که ادعا می‌کنند شناختی از حقیقتِ حاضر دارند، نمی‌دانند به چه ایمان دارند. دلایلِ ایمانِ خود را درک نمی‌کنند. برای کارِ زمانِ حاضر ارزیابیِ درست و بجایی ندارند. وقتی زمانِ آزمایش فرا برسد، کسانی که اکنون برای دیگران موعظه می‌کنند، با بررسیِ مواضعی که دارند، خواهند یافت که برای بسیاری چیزها دلیلِ قانع‌کننده‌ای نمی‌توانند بیاورند. تا زمانی که چنین آزموده نشوند، از نادانیِ بزرگ خود آگاه نیستند. و بسیاری در کلیسا هستند که بدیهی می‌پندارند آنچه را که باور دارند می‌فهمند؛ اما تا هنگامی که مناقشه‌ای پدید نیاید، از ضعفِ خود آگاه نمی‌شوند. وقتی از هم‌کیشانِ خود جدا شوند و ناچار باشند تنها و به‌تنهایی برای باورِ خود دلیل بیاورند، شگفت‌زده خواهند شد که ببینند اندیشه‌هایشان دربارهٔ آنچه به‌عنوان حقیقت پذیرفته بودند تا چه اندازه آشفته است. بی‌تردید در میان ما روی‌گردانی از خدایِ زنده و رو آوردن به انسان رخ داده است، و حکمتِ انسانی به جایِ حکمتِ الهی قرار گرفته است.

خدا قوم خود را برخواهد انگیخت؛ اگر راه‌های دیگر ناکام بمانند، بدعت‌ها در میانشان راه خواهد یافت تا ایشان را غربال کند و کاه را از گندم جدا سازد. خداوند همه کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرامی‌خواند تا از خواب برخیزند. نوری گرانبها آمده است، درخورِ این زمان. این حقیقتِ کتاب مقدس است که خطراتی را که همین اکنون بر ماست نشان می‌دهد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای کوشایانه در کتاب مقدس و سنجشی بس انتقادی از مواضعی که بر آن‌ها ایستاده‌ایم رهنمون شود. خدا می‌خواهد همه جوانب و مواضعِ حقیقت با دعا و روزه به‌طور کامل و پیگیرانه جست‌وجو شوند. مؤمنان نباید به حدس‌وگمان‌ها و اندیشه‌های ناروشن درباره اینکه حقیقت چیست بسنده کنند. ایمانشان باید محکم بر کلام خدا بنا شود تا هنگامی که زمان آزمایش فرا رسد و ایشان برای پاسخ‌گویی درباره ایمانشان به شوراها احضار شوند، بتوانند با فروتنی و ترس، دلیلی برای امیدی که در آنان است ارائه کنند.

برانگیزانید، برانگیزانید، برانگیزانید. موضوعاتی که به جهان عرضه می‌کنیم باید برای خودِ ما واقعیتی زنده باشند. مهم است که هنگام دفاع از تعالیمی که آنها را اصول بنیادی ایمان می‌دانیم، هرگز به خود اجازه ندهیم از استدلال‌هایی استفاده کنیم که کاملاً استوار نیستند. شاید این‌ها بتوانند مخالفی را ساکت کنند، اما به حقیقت احترام نمی‌گذارند. ما باید استدلال‌های محکم عرضه کنیم؛ استدلال‌هایی که نه‌تنها مخالفان را ساکت کند، بلکه تابِ موشکافانه‌ترین و دقیق‌ترین بررسی‌ها را هم بیاورد. دربارهٔ کسانی که خود را به‌عنوان مناظره‌گر پرورده‌اند، خطر بزرگی هست که با کلام خدا منصفانه برخورد نکنند. در مواجهه با مخالف باید کوشش جدی ما این باشد که موضوعات را به‌گونه‌ای عرضه کنیم که او را قانع کند، نه اینکه صرفاً در پی اطمینان‌بخشی به مؤمن باشیم.

هر اندازه که انسان از نظر عقلانی پیشرفت کرده باشد، نباید حتی لحظه‌ای گمان کند که نیازی به کاوش ژرف و پیوسته در کتاب مقدس برای دستیابی به نور بیشتر نیست. ما به‌عنوان یک قوم، هر یک از ما فراخوانده شده‌ایم که دانش‌پژوهِ نبوت‌ها باشیم. باید با جدیت هوشیار باشیم تا بتوانیم هر پرتوی نوری را که خدا پیشِ رویمان می‌نهد، تشخیص دهیم. باید نخستین پرتوهای حقیقت را دریابیم؛ و از راه مطالعۀ همراه با دعا می‌توان به نوری روشن‌تر دست یافت که بتوان آن را پیشِ روی دیگران آورد.

هرگاه قومِ خدا در آسایش باشند و به نورِ کنونیِ خود قناعت ورزند، می‌توانیم یقین داشته باشیم که او به آنان عنایت نخواهد کرد. ارادهٔ او بر این است که ایشان همواره به پیش روند تا نورِ افزون و همواره فزاینده‌ای را که برای ایشان می‌تابد دریافت کنند. حالتِ کنونیِ کلیسا نزدِ خدا پسندیده نیست. روحیه‌ای از خوداطمینانی پدید آمده که آنان را به این احساس رسانده است که نیازی به حقیقتِ بیشتر و نورِ فزون‌تر ندارند. ما در زمانی زندگی می‌کنیم که شیطان از راست و از چپ، از پیشِ رو و از پشتِ سرِ ما در کار است؛ و با این همه، ما به‌عنوانِ یک قوم در خوابیم. خدا می‌خواهد ندایی شنیده شود که قومِ او را به اقدام برانگیزد.

به جای گشودن جان برای دریافت پرتوهای نور از آسمان، برخی در جهتی مخالف عمل کرده‌اند. هم به‌واسطهٔ مطبوعات و هم از فراز منبر، دیدگاه‌هایی در باب الهامِ کتاب مقدس عرضه شده که نه روح و نه کلامِ خدا آنها را تأیید می‌کند. یقین آن است که هیچ فرد یا گروهی نباید در موضوعی بدین اندازه خطیر، بی‌آنکه «چنین می‌فرماید خداوند»ی آشکار برای پشتیبانی از آن باشد، به پیشبرد نظریه‌ها دست زند. و آنگاه که انسان‌ها، در محاصرهٔ ناتوانی‌های بشری، کمابیش از نفوذِ عوامل پیرامون اثر می‌پذیرند، و گرایش‌های موروثی و پرورده‌ای دارند که بسی دور از آن است که ایشان را حکیم یا آسمان‌گرا سازد، به مؤاخذهٔ کلامِ خدا برمی‌خیزند و دربارهٔ اینکه چه چیز الهی است و چه چیز انسانی داوری می‌کنند، بی‌مشورتِ خداوند کار می‌کنند. خداوند چنین کاری را کامیاب نخواهد ساخت. پیامدِ آن فاجعه‌بار خواهد بود، هم بر کسی که بدان مشغول است و هم بر آنان که آن را به منزلهٔ کاری از جانبِ خدا می‌پذیرند. نظریه‌هایی که دربارهٔ ماهیتِ الهام عرضه شده، شک‌گرایی را در اذهانِ بسیاری برانگیخته است. موجوداتِ محدود، با دیدگاه‌های تنگ و کوتاه‌بینانهٔ خویش، خویشتن را در نقدِ کتاب مقدس صاحب‌صلاحیت می‌شمارند و می‌گویند: «این فقره لازم است، و آن فقره لازم نیست و الهامی هم نیست.»

مسیح دربارهٔ اسفار عهد عتیق—یگانه بخشی از کتاب‌مقدّس که مردمِ زمانِ او در اختیار داشتند—چنین دستوری نداد. تعالیمِ او بر آن بود که اندیشه‌های ایشان را به عهد عتیق سوق دهد و مضامینِ بزرگِ مندرج در آن را در نوری روشن‌تر بنمایاند. قومِ اسرائیل قرن‌ها بود که خود را از خدا جدا می‌ساختند و حقایقِ گران‌بهایی را که او به ایشان سپرده بود از نظر گم کرده بودند. این حقایق با صورت‌ها و مراسمِ خرافی که معنای حقیقی‌شان را می‌پوشاند، مستور شده بود. مسیح آمد تا خاکروبه‌هایی را که درخشندگی‌شان را پوشانده بود بروبد. او آنها را، چون گوهرهای گران‌بها، در قابی نو نشاند. او نشان داد که نه تنها از تکرارِ حقایقِ کهنه و آشنا اِبا ندارد، بلکه آمده است تا آنها را در قوّت و جمالِ حقیقی‌شان بنمایاند؛ جلالی که مردمِ زمانِ او هرگز آن را درنیافته بودند. و چون خودْ سرچشمهٔ این حقایقِ وحی‌شده بود، می‌توانست معنای راستینِ آنها را بر مردم بگشاید و ایشان را از بدفهمی‌ها و نظریه‌های باطلی که پیشوایان برای سازگار کردنِ آنها با وضعیتِ نامقدّسِ خویش—یعنی تهیدستی‌شان از روحانیت و محبتِ خدا—اختیار کرده بودند، آزاد سازد. او آنچه را که این حقایق را از حیات و قوّتِ حیاتی‌شان تهی ساخته بود به کناری افکند و آنها را با تمام تازگی و قوّتِ نخستین‌شان به جهان بازگرداند.

اگر روحِ مسیح را داشته باشیم و با او همکار باشیم، بر عهدهٔ ماست که کاری را که او برای انجام آن آمد، پیش ببریم. حقایقِ کتاب‌مقدّس بار دیگر به‌واسطهٔ عادت، سنّت و تعالیمِ کاذب تیره و مبهم شده‌اند. تعالیمِ نادرستِ الهیاتِ رایج، هزاران هزار شکّاک و بی‌ایمان را پدید آورده‌اند. خطاها و ناسازگاری‌هایی هست که بسیاری آنها را به‌عنوانِ تعالیمِ کتاب‌مقدّس نکوهش می‌کنند، حال آن‌که آنها در حقیقت تفاسیرِ نادرستِ کتاب‌مقدّس‌اند که در اعصارِ ظلمتِ پاپی پذیرفته شده‌اند. انبوهی از مردمان بر آن داشته شده‌اند که برداشتی نادرست از خدا را گرامی بدارند، چنان‌که یهودیان نیز، که به‌سببِ خطاها و سنّت‌های زمانِ خود گمراه شده بودند، تصوّری باطل از مسیح داشتند. «اگر آن را می‌دانستند، خداوندِ جلال را مصلوب نمی‌کردند.» این بر عهدهٔ ماست که منشِ حقیقیِ خدا را به جهان آشکار سازیم. به‌جای نکوهشِ کتاب‌مقدّس، بکوشیم تا به‌وسیلهٔ تعلیم و نمونه، حقایقِ مقدّس و حیات‌بخشِ آن را به جهان عرضه کنیم، تا بتوانیم «فضایلِ او را که شما را از ظلمت به نورِ شگفت‌انگیزِ خویش خوانده است» اعلام کنیم.

شرارت‌هایی که به تدریج در میان ما رخنه کرده‌اند، به‌طور نامحسوس افراد و کلیساها را از توقیرِ خداوند دور ساخته و آن قدرتی را که او می‌خواهد به ایشان عطا کند، از ایشان محجوب داشته‌اند.

ای برادران من، بگذارید کلام خدا همان‌گونه که هست استوار بماند. مگذارید حکمت انسانی جسارت ورزد که از قوت حتی یک عبارت از کتاب مقدس بکاهد. هشدار جدی مندرج در مکاشفه باید ما را از اتخاذ چنین موضعی برحذر دارد. به نام مولای خود به شما می‌گویم: «نعلین‌های خود را از پای خود بیرون کن، زیرا مکانی که بر آن ایستاده‌ای زمین مقدس است.» شهادات، جلد ۵، صفحات ۷۰۷ تا ۷۱۱.