پانیوم - شمارهٔ چهارده

موضوعِ قدس‌گاه، «کلیدی» بود که در آغازِ پیامِ فرشتهٔ سوم، قفلِ ناامیدیِ ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴ را گشود؛ و موضوعِ آن ناامیدی، «کلیدِ» گشودنِ پیامِ قدس‌گاهِ آزمونِ هیکل در پایانِ پیامِ فرشتهٔ سوم است.

این‌که 11 سپتامبر 2001 به‌صورت «9/11» فهمیده می‌شود، در همسویی با این حقیقت که «911» در ایالات متحده نماد تماس اضطراری است، به تدبیر آن یگانهٔ طراحِ همه‌چیز بوده است. فهم نومیدی 18 ژوئیه 2020 همان چیزی است که امکان می‌دهد جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار بدین‌سان بازشناخته شود؛ امّا تنها نزد آنان که می‌خواهند ببینند عیسا امروز نیز، نه به‌گونه‌ای متفاوت از دو هزار سال پیش، امورِ روحانی را به‌واسطهٔ امورِ طبیعی نمایان می‌سازد. دید «20/20» بهترین دیدی است که می‌توان داشت، و نومیدیِ سال 2020 همان نشانهٔ راهی است که امکان می‌دهد هیکل در تاریخِ نبوّتیِ ده باکره بازشناخته شود.

دید ۲۰/۲۰ وقتی با پس‌نگری‌ای که حقایقِ بنیادین نمایانگرِ آن‌اند توأم شود، حتی برتر است. پولس تعلیم می‌دهد که "ارواحِ انبیا مطیعِ ارواحِ انبیا هستند"، و از این‌رو باکرانِ متی همان باکرانی‌اند که یوحنا ایشان را به‌منزلهٔ صد و چهل و چهار هزار معرفی می‌کند، و یوحنا ایشان را در مکاشفهٔ ۱۴۴ باکره می‌خواند.

نخستینه‌های فصلِ پاییز، دوشیزگانی هستند که از پیِ برّه به درونِ هیکل درمی‌آیند، و «کلید» فهمِ هیکل، سرخوردگیِ سالِ ۲۰۲۰ است.

اگر قرار باشد یک ادونتیست در زمرهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نفر باشد، وی به اقتضای نبوت ناگزیر پیش‌تر سرخوردگی‌ای را متحمل شده خواهد بود که از اعلامِ یک پیشگوییِ عمومیِ تحقق‌نیافته ناشی شده است.

نبرد پانیوم در آیهٔ پانزدهمِ فصل یازدهمِ کتاب دانیال، همان نبردی است که به آیهٔ شانزدهم می‌انجامد؛ آیه‌ای که قانون یکشنبه را در ایالات متحده مشخص می‌کند.

در این آیه، ایالات متحدۀ آمریکا روسیه را، به‌همراه قومِ برگزیدۀ روسیه، شکست می‌دهد. اما در آیهٔ بعد، هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر برآمدنِ روم بایستد؛ برآمدنی که یهودا و اورشلیم را به‌منزلۀ نخستین گام در تسخیر جهان نشان می‌کند، زیرا روم به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس سربرآورد. با استقرار در سرزمینِ مجیدِ لفظی در آیهٔ شانزدهم، نمادِ اقتدارِ رومِ لفظی در درونِ همان سرزمینِ مجیدِ لفظی قرار گرفت؛ و بدین‌سان، نمونه‌ای برای آیهٔ چهل‌ویکم فراهم می‌آورد، آنگاه که نشانِ اقتدارِ رومِ روحانی بر سرزمینِ مجیدِ روحانیِ ایالات متحده تحمیل می‌شود.

دو شاخِ وحشِ زمین در مکاشفهٔ یوحنا باب سیزدهم، نمایانگرِ جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم‌اند. در آیهٔ پانزدهم از باب یازدهمِ کتاب دانیال، آنتیوخوس ماگنوس، که به آنتیوخوس سوم و آنتیوخوس کبیر نیز شناخته می‌شود، پادشاهیِ جنوب را که با سلسلهٔ بطلمیوسی نمایندگی می‌شود، شکست می‌دهد. آنتیوخوس نمایانگرِ دونالد ترامپ است و پادشاهِ جنوب نمایانگرِ روسیه است. جنگِ پانیوم جنگی است میانِ ایالاتِ متحده و روسیه و قومِ برگزیدهٔ روسیه؛ جنگی که آنتیوخوس در آن غالب آمد، اما سپس پادشاهیِ او به دستِ رُمِ حقیقی—قدرتِ آیهٔ چهاردهم—فتح شد، که بینشِ خارجیِ شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین را تثبیت می‌کند. بینشِ داخلی به‌وسیلهٔ شاخِ پروتستانِ وحشِ زمین نمایندگی می‌شود. هر دو شاخ در جنگِ پانیوم حاضرند، زیرا پطرس در آن‌جا به‌عنوانِ یک پروتستان با پیامِ خود از کتابِ یوئیل حضور دارد.

هنگامی که دو خطّ وحشِ زمین را در نظر می‌گیریم، درمی‌یابیم که در 1776 وحشِ زمین سر برآورد، و تا 1798 (بیست‌ودو سال بعد) وحشِ دریا در مکاشفه 13 زخمِ مرگبار خود را دریافت کرد، و وحشِ زمین به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوّتِ کتاب مقدس فرمانرواییِ خود را آغاز کرد. دویست‌وپنجاه سال بعد، در 2026، ما به آزمونِ معبدِ درونی که در 8 مه 2025 آغاز شد، چشم گشوده‌ایم.

آن «۲۵۰» سال همچنین با آنتیوخوس کبیر پیوند دارند. با آغاز از فرمانِ ۴۵۷ پیش از میلاد و با احتساب دویست و پنجاه سال از آن فرمان، به سال ۲۰۷ می‌رسیم؛ هفت سال پیش از نبردِ پانیوم، و ده سال پس از آن‌که بطلمیوس آنتیوخوس را در نبردِ رافیا شکست داد، که این امر در آیهٔ یازدهمِ باب یازدهمِ دانیال بازنمایی شده است. بدیهی است که دانیال ۱۱:۱۱ خطّ بیرونیِ شاخِ جمهوری‌خواه است که با مکاشفه ۱۱:۱۱ هم‌تراز می‌شود، و آن خطّ درونیِ شاخِ پروتستان است. دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند، و مکاشفه مهرها را به‌منزلهٔ نمادهای نبوتِ بیرونی و کلیساها را به‌منزلهٔ نمادهای نبوتِ درونیِ موازی به‌کار می‌گیرد.

کورش نمایانگرِ هر سه فرمان است، زیرا سومی بدون نخستین و دومین نمی‌تواند وجود داشته باشد.

از سه فرمانی که به‌وسیلهٔ کوروش در 457 پیش از میلاد تمثیل می‌شوند، دوره‌ای «250» ساله در آن برههٔ تاریخی به انجام می‌رسد؛ برهه‌ای که میانِ نبردِ رافیا در 217 پیش از میلاد—آنگاه که بطلمیوسِ چهارم آنتیوخوسِ کبیر را شکست داد—و سال 200 پیش از میلاد—زمانی که سپس آنتیوخوس در نبردِ پانیوم در آیهٔ پانزدهم بطلمیوس را شکست داد—جای می‌گیرد. این خط، آنتیوخوسِ کبیر را با دونالد ترامپ هم‌راستا می‌کند. در آغازِ ششمین مملکتِ نبوتِ کتاب‌مقدّس، از 1776 تا 1798، دوره‌ای «22» ساله وجود دارد که نمایانگر خیزشِ آن مملکت است. همان «22» سال همچنین تاریخِ نمادین‌شده با عددِ «22» را در پایانِ تاریخِ ششمین مملکت، از 2001 تا 2023، به تصویر می‌کشد. «22» نمادِ ترکیبِ الوهیت با انسانیت است که در درونِ تاریخِ ششمین مملکتِ نبوتِ کتاب‌مقدّس تحقق می‌یابد؛ همان که وحشِ زمین است با شاخی بیرونی از جمهوریت و شاخی درونی از پروتستانتیسم.

کاری که مسیح به‌واسطهٔ اتحادی که «۲۲» نمایانگرِ آن است انجام می‌دهد، کار نهاییِ مسیح در قدس‌الاقداس است؛ کاری که به محوِ گناه نمودار می‌گردد و بنا بر گفتهٔ یوئیل، به‌همراه تفسیرِ الهامیِ پطرس، در هنگامِ افاضهٔ بارانِ دیررس واقع می‌شود.

محوِ گناه، آخرین خدمتِ کاهنِ اعظمِ آسمانی است.

آن کاری که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، در اوج فریاد نیمه‌شب آغاز گردید، و همان کار در اوج فریاد نیمه‌شب به انجام می‌رسد؛ اوجی که پطرس آن را دورهٔ محو گناهان می‌شناسد، دوره‌ای که نشانگر دورهٔ داوریِ زندگان است، هنگامی که «اوقات ترویح» فرا می‌رسد.

"اوقات ترویح" نیز همان "اوقات اعادهٔ همه‌چیز" است.

«ایّامِ تجدیدِ قوّت» که «از حضورِ خداوند» می‌آید، زمانی رخ می‌دهد که «عیسی مسیح» فرستاده شود. هنگامی که فرشتهٔ مکاشفهٔ باب دهم در 11 اوت 1840 فرود آمد، خواهر وایت تصدیق کرد که آن فرشته «کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود.» کاری که مسیح در 22 اکتبر 1844 آغاز کرد، به‌وسیلهٔ تاریخِ 1840 تا 1844 ممهّد شد؛ و خواهر وایت این تاریخ را «تجلّیِ پرجلالِ قدرتِ خدا» می‌خوانَد، همان تاریخ را با فصلِ پنطیکاست در زمانِ پطرس برابر می‌نهد، و سپس آن دو خطّ تاریخِ نبوی را به‌کار می‌گیرد تا به نزولِ فرشتهٔ مکاشفهٔ بابِ هجدهم که زمین را با جلالِ خود روشن می‌سازد، اشاره کند.

جنبشِ ظهورِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ تجلّیِ باشکوهِ قدرتِ خدا بود که موجبِ آغازِ گشایشِ کارِ مسیح در تطهیرِ قدسِ او شد. آن تاریخ آنگاه آغاز گردید که عیسی، که به‌صورتِ فرشتهٔ نخستِ بابِ چهاردهمِ مکاشفه نمایانده شده است، چنان‌که در بابِ دهمِ مکاشفه نمایانده شده، در ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ فرود آمد. آن تجلّیِ قدرتِ خدا که در آن هنگام آغاز شد، شدّت گرفت تا به گشایشِ داوریِ تحقیقی بینجامد؛ از این‌رو نمونه‌ای بود از تجلّیِ قدرتِ خدا که تا اختتامِ داوریِ تحقیقی شدّت خواهد گرفت. دورهٔ پایانی در یازدهمِ سپتامبر آغاز شد، آنگاه که عیسی بار دیگر همچون فرشتهٔ بابِ هجدهمِ مکاشفه فرود آمد، هنگامی که بناهای عظیمِ نیویورک به‌واسطهٔ لمسِ خدا فرو افکنده شدند، و کارِ داوریِ تحقیقی از مردگان به زندگان تغییر یافت. باران‌ها زمانی فرامی‌رسند که عیسی فرستاده شود.

عیسی تعلیم داد که باید بخواهیم تا دریافت کنیم، و زکریا می‌گوید که در وقتِ بارانِ پسین باید بارانِ پسین را بطلبیم. ازاین‌رو روشن است که برای عمل به رهنمودِ زکریا باید بدانید که در زمانِ بارانِ پسین به‌سر می‌برید.

در یازدهم سپتامبر، عیسی به‌منزلۀ فرشتۀ باب هجدهمِ مکاشفه فرود آمد و بارشِ بارانِ پسین به‌صورت ریزه آغاز شد، اما این باران تنها بر کسانی می‌بارد که فرمانِ زکریا را ـ «بارانِ پسین را بطلبید» ـ به‌جا می‌آورند، آنگاه که ادراکِ راستینی دارند که «اوقاتِ تجدیدِ نیرو» و اعادۀ همۀ چیزها فرا رسیده است. جان باید «بازشناسد» که دورۀ نبویِ بارانِ پسین فرا رسیده است.

در یازدهم سپتامبر، ایامِ تجدید آغاز شد، و محو شدنِ گناهانِ زندگان نیز آغاز گشت. آن داوری کاملاً با نخستین اصلِ عهدِ سه‌مرحله‌ایِ ابراهیم منطبق است. آن اصلِ نخست این بود که چون خداوند اسرائیل را از بندگیِ مصر بیرون آورد، هم قومِ عهدیِ خویش و هم آن امتی را که در آن چون میهمانان و غریبان می‌زیستند، داوری خواهد کرد. قومِ عهدیِ نخست، نمونه‌ای از قومِ عهدیِ آخر بود که همان یکصد و چهل و چهار هزارند. آن قومِ نبوی به‌منزلهٔ شاخِ پروتستانِ وحشِ زمین داوری خواهد شد، و در همان حال، شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین نیز به‌طور هم‌زمان داوری خواهد شد.

داوریِ شاخِ جمهوریّت در پایانِ تاریخِ آن فرامی‌رسد، که همان قانونِ یکشنبه است. قانونِ یکشنبه در تحققِ آیهٔ شانزدهم، یعنی تسلّطِ روم بر یهودا در سال ۶۳ پیش از میلاد—به گفتهٔ برخی مورخان در روزِ کفّاره—متمثّل است.

آنتیوخوس کبیر، در آیات ده تا پانزده نمایانگر ایالات متحده است. رونالد ریگان در نبردِ آیهٔ ده پیروز شد؛ نبردی که نمونه‌ای از فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی در آیهٔ چهل بود. اشعیا ۸:۸ همان نبردی را که در آیات ده و چهلِ باب یازدهمِ دانیال بازنمایی شده است، مشخص می‌کند، و آن سه آیهٔ موازی این امکان را فراهم می‌آورند که روسیه به‌عنوان پیروزِ نبردِ رافیا در آیهٔ یازده شناخته شود.

نبردِ رافیه در آیۀ یازدهم، پیش‌نمونِ جنگِ اوکراین میان پادشاهِ جنوب (روسیه) و قدرتِ نیابتیِ پاپیّت (اوکراین) بود. این جنگ از سوی دولتِ اوباما در روزگارِ نخستین پاپِ برخاسته از نیم‌کرۀ جنوبی آغاز شد؛ او همچنین نخستین پاپ از قارهٔ آمریکا بود، هرچند از آمریکای جنوبی. «جنوب» نمادِ جهانی‌گرایی، روح‌گرایی و کمونیسم است، و آن نخستین پاپِ جنوبی از قارهٔ آمریکا با رئیس‌جمهورِ جهانی‌گرا، اوباما، همسو شد، آنگاه که جنگِ آیۀ یازدهم فرا رسید. ریگان، به‌منزلۀ ایالات متحده در آیۀ ده، با پاپی محافظه‌کار پیمانی نهانی بست؛ سپس نازی‌های اوکراین به دستِ رئیس‌جمهوری جهانی‌گرا، در دورۀ یک پاپِ جهانی‌گرا، به خدمت گرفته شدند. ایالات متحده در دورۀ ترامپ، اکنون در رابطه‌ای آشکار با نخستین پاپِ اهلِ آمریکای شمالی و به‌اصطلاح محافظه‌کار قرار دارد.

ریگان در نبردِ آیهٔ دهم، با ضدّ مسیحِ نبوّت‌های کتاب مقدّس، اتحادی پنهانی داشت، و اوباما نبردِ آیهٔ یازدهم را آغاز کرد، در دوره‌ای که پاپ نیز همچون اوباما جهانی‌گرا بود. ترامپ اکنون با پاپی متناظر با ریگان در رابطه‌ای آشکار است، با این استثنا که آن اتحادِ پنهانیِ نخستین، اکنون اتحادی آشکار است. سه پاپ و سه رئیس‌جمهور با سه نبردِ آیاتِ دهم، یازدهم و پانزدهم متناظرند.

در سال ۲۰۱۶ ترامپ انتخاب شد، سپس جهانی‌گرایانی که بایدن نمایندگی‌شان می‌کرد انتخابات ۲۰۲۰ را به سرقت بردند، اما این امر را تنها کسانی درمی‌یابند که دارای بینایی ۲۰/۲۰ هستند. در آیهٔ سیزدهم، دونالد ترامپ در ۲۰۲۴ «بازمی‌گردد»، با قدرتی بیش از هر زمان، و آمادگی خود را برای عصر زرّین، و نیز برای نبرد پانیوم در آیهٔ پانزدهم، آغاز می‌کند. سپس پاپ لئو در ۲۰۲۵ فرا رسید تا بینش را استوار سازد؛ او سومین پاپِ مرتبط با سه نبردِ آیاتِ ده تا پانزده است، و نیز با سه رئیس‌جمهورِ آن نبردها. نخستین و سومینِ آن پاپ‌ها و رئیس‌جمهوران محافظه‌کار به شمار می‌آیند، و پاپ و رئیس‌جمهورِ میانی جهانی‌گرا بودند. اتحاد نخست پنهانی بود، و اتحاد آخر آشکار است، زیرا در آیهٔ چهاردهم به‌صورت نمادی بازنمایی می‌شود که بینشِ بیرونیِ نبوّاتِ ایامِ آخر را استوار می‌سازد.

در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، کارِ فرشتۀ نخست، مطابق با نمونۀ کارِ فرمانِ نخستین، آغاز به پی‌ریزیِ بنیان کرد. آزمونِ بنیادین بر سرِ این بود که آیا ویلیام میلر در این تشخیص که در آیۀ چهارده این روم است که رؤیا را تثبیت می‌کند، درست بود یا نادرست. تعیینِ میلرِ روم به‌منزلۀ نمادی که رؤیای نبویِ ایامِ آخر را برقرار می‌دارد، از برخی جهات مهم‌ترینِ همۀ حقایقِ بنیادینِ میلر است. اینکه میلر چگونه به پاره‌ای از دریافت‌های خود رسید، تنها از رهگذرِ به‌کاربستنِ منطقی تقدیس‌شده بر زمان و اوضاع‌واحوالِ او قابل استنتاج است؛ امّا دربارۀ برخی از کشفیاتِ نبویِ او، شهادتی بس مشخص در میان است که چرا به آن دریافت‌ها رسید. بنیادی‌ترینِ دریافت‌های او همین تشخیص او بود که این روم است که رؤیا را تثبیت می‌کند.

میلر مستقیماً شهادت می‌دهد که چگونه به جست‌وجو پرداخت تا دریابد آنچه در کتاب دانیال «از میان برداشته شد» چه بود. او نه‌تنها معیّن می‌کند که پاسخ خود را کجا یافت، بلکه از شور و شوقی سخن می‌گوید که هنگام کشفِ گوهری که در پیِ آن بود بر او دست داد. آپولوس هیل شرحی بر نوشته‌های خودِ میلر ثبت کرده است، و در فرازِ زیر، هیل نشان می‌دهد که میلر چگونه دانش‌پژوهِ نبوّت شد. میلر، به‌منزلهٔ پیام‌آورِ نوری که در سال ۱۷۹۸ مُهرگشایی شد، نمونه‌ای مقدّس از آنان است که دانیال ایشان را «حکیمان» نامید؛ همانان که چون کتاب «مُهرگشوده» شود، «فهم می‌کنند». شهادتِ میلر دربارهٔ اینکه چگونه به مطالعهٔ کتاب‌مقدّس رهبری شد، نمونه‌ای هدفمند از سوی آن که همه‌چیز را تدبیر می‌کند. به سیرِ تکوینِ میلر توجّه کنید، زیرا او نمونهٔ حکیمانی است که فزونیِ معرفت را درمی‌یابند، هرچند ایشان، همچون میلر، از تاریکیِ خطا بیرون آیند.

هدایت مشیت‌آمیزِ مطالعهٔ میلر، هم انسانی و هم الهی، در اسناد ثبت است. دوست دیرینه‌اش او را بر آن داشت، و خطوراتی که به او می‌رسید، صدای فرشتهٔ جبرئیل بود؛ همان که خواهر وایت، «سطر بر سطر»، او را به‌عنوان فرشته‌ای معرفی می‌کند که مکرراً به دیدار میلر می‌آمد. او «هفت زمان» را نخستین کشف خویش می‌شمارد و سپس «دو هزار و سیصد» را شاهدِ دومِ «هفت زمان» معرفی می‌کند، زیرا (در برداشت اولیهٔ او) هر دو در سال 1843 به پایان می‌رسیدند. آن دو نبوت، کشف‌های آلفا و امگای او هستند، و در پیوندِ نبوی با میلر، خطایی را نشان می‌دهند که به‌واسطهٔ پیام «فریاد نیمه‌شب» به‌دست ساموئل اسنو اصلاح می‌گردید؛ پیامی که «جنبش ماه هفتم» را آغاز کرد. جنبشِ «فریاد نیمه‌شب»، آنگاه که اجتماع اردوگاهیِ اکستر را ترک گفت، همان «جنبش ماه هفتم» بود، زیرا آمدنِ خداوند را در روز دهمِ ماه هفتم معیّن می‌کرد؛ روزی که در سال 1844 مصادف با 22 اکتبر بود.

خطایی که موجب قدرت‌یافتنِ فرشتهٔ دوم می‌شود، در برداشت نخستینِ میلر بازنموده می‌شود مبنی بر اینکه «هفت زمان» و «دو هزار و سیصد سال» هر دو به‌طور هم‌زمان در سال ۱۸۴۳ به پایان می‌رسند. در این فراز، آموزهٔ بعدی که مورد بحث قرار می‌گیرد این است که میلر چگونه به این تشخیص رسید که روم، نمادی است که رویا را برپا می‌دارد. مدرّسان تاریخ ادونتیست بیان می‌کنند که همهٔ برداشت‌های نبویِ ویلیام میلر بر شناساییِ او از دو قدرتِ ویرانگر استوار بود. او این دو قدرتِ ویرانگر را رومِ وثنی و رومِ پاپی می‌دانست، و هنگامی که دریافت که «دائمی» در کتابِ دانیال، رومِ وثنی است، آن دو قدرت را در تسالونیکیانِ دوم مشاهده کرد. هر الگوی نبوی‌ای که به‌دستِ میلر عرضه شد—که بنا به اطلاعِ خواهر وایت بارها موردِ دیدارِ فرشتگان قرار گرفت—بر این دریافتِ او استوار بود که روم، رویا را برپا می‌دارد. بی‌استثنا!

از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، شیرِ سبطِ یهودا در حال گشودن مُهرهای مکاشفهٔ عیسی مسیح بوده است. از همان زمان، آزمونِ بنیادین آغاز شده بود، و هنگامی که نخستین پاپ از ایالات متحده در ۸ مهٔ ۲۰۲۵ دوران پاپیِ خود را آغاز کرد، به فرجام رسید. در همان هنگام، آزمونِ هیکل آغاز شد.

ما این مباحث را در مقالهٔ بعدی پی خواهیم گرفت و "۲۵۰" سال را به‌منزلهٔ شاهدی به کار خواهیم گرفت تا تشخیصِ خود را مبنی بر اینکه آزمونِ بنیادین با پاپِ کنونی پایان یافته است، تثبیت کنیم.