هشدارهای موازی - شماره یک

«مکاشفهٔ عیسی مسیح» هنگامی برای قوم خدا گشوده می‌شود که «وقت نزدیک است». پیام هشدار نهایی برای بشر درست پیش از پایان دورهٔ مهلت بشر داده می‌شود و آن پیام نهایی در چندین بخش نبوی در کتاب مقدس بازنمایی شده است. در مکاشفه فصل چهارده، آن پیام هشدار نهایی به‌وسیلهٔ سه فرشته نمایانده شده است.

در باب هجدهمِ کتاب مکاشفه، عیناً همان پیام سقوط بابل را اعلام می‌کند.

خط سیر نبوت در تاریخ، یا به عبارتی، رشتهٔ رویدادهایی که در فصل هجدهم با فرشته‌ای که زمین را از جلال خود روشن می‌سازد به تصویر کشیده شده، بیانگر رویدادهایی است که به پایان داوری، پایان مهلت و هفت بلای آخر منتهی می‌شود. تاریخ نبوتیِ به تصویر کشیده‌شده در فصل هجدهم به‌صورت «موازی» با خط تاریخ نبوتی‌ای پیش می‌رود که سه فرشتهٔ فصل چهاردهم نمایان می‌کنند.

سه فرشتهٔ فصل چهارده که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کنند، نماد پیامی جهانی‌اند که با نشانِ وحش و پایانِ مهلت به پایان می‌رسد. در فصل هجده، تمام زمین با جلالِ آن فرشته روشن می‌شود؛ فرشته‌ای که پیامش نیز با پایانِ مهلت به پایان می‌رسد.

پیامی که در باب چهاردهم به‌صورت نمادین توسط سه فرشته به تصویر کشیده شده و نیز پیامی که در باب هجدهم به‌وسیلهٔ فرشته‌ای که فرود می‌آید به تصویر کشیده می‌شود، دو تصویر از همان پیام هشداردهنده هستند. در کتاب‌مقدس هیچ چیز زائد یا بیهوده‌ای نیست. این واقعیت که یوحنا همان پیام را بیش از یک‌بار ذکر می‌کند، تأکیدی بر اهمیت پیام است و روش الهی تعلیم را نشان می‌دهد؛ قاعده‌ای کتاب‌مقدسی که «تکرار و گسترش» نام دارد. در کنار هم قرار دادن دو خط از تاریخ نبوی، حقایقی را آشکار می‌کند که اگر هر یک را جدا از دیگری در نظر بگیریم، شناخته نخواهند شد. امروز اگر دو شاهدِ یک رویداد را برای ادای شهادت به دادگاه بیاورید، ممکن است بر پایهٔ ایدئولوژی سیاسی یا اجتماعی‌شان گزارش‌هایی کاملاً متضاد ارائه دهند. اما در مورد شاهدان کتاب‌مقدس چنین نیست؛ آنها همیشه هم‌نظرند، و اگر به نظر شما می‌آید که هم‌نظر نیستند، پس دارید موضوع را نادرست می‌بینید.

دو تصویری که در نظر داریم همان پیام هشدارند که کتاب ملاکی آن را به‌صورت بازگشتِ ایلیای نبی بازنمایی می‌کند. هر سه پیام پیش از پایان مهلتِ فیض فرا می‌رسند—زیرا پیام هشدارِ موجود در هر سه خط نبوت صرفاً پیش از پایان مهلتِ فیض داده نمی‌شود، بلکه پایان مهلتِ فیض خود همان نقطهٔ مرجع، یا اگر بخواهید، موضوعِ هر یک از آن پیام‌های هشدار است. در واقع، اگر هر پیام هشداری از سوی هر نبی اعلام یا به تصویر کشیده شود، همان هشداری است که در مکاشفهٔ باب چهارده و هجده و در پیشگوییِ ایلیا در کتاب ملاکی آمده است.

می‌توان به‌راحتی نشان داد که این سه خطِ پیشگویی به‌صورت موازی با یکدیگر پیش می‌روند. با این حال، در پیشگویی‌های کتاب مقدس دو منبع اصلیِ اطلاعات وجود دارد. یکی شناساییِ توالیِ رویدادهایی است که در پایانِ جهان رخ می‌دهند. منبع دیگرِ اطلاعات، توصیفِ فعالیت‌های پیامبران است در ارتباط با پیامی که خطوطِ کلیِ رویدادهای آینده را ترسیم می‌کند.

در ارتباط با این ایده‌ها، دو قاعده شایان توجه‌اند. نخست این است که همهٔ پیامبران دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند؛ جایی که دورهٔ آزمایش به پایان می‌رسد.

همه پیام‌های نبویِ کتاب مقدس برای ما، «که پایان‌های جهان بر ما فرارسیده است»، «جاری و ساری» هستند. این قاعده، همراه با قاعده‌ی دیگری که «امور»ی را که روح‌القدس آن‌ها را هم «در هنگام اعطای نبوت» و هم «در رویدادهای به تصویر کشیده‌شده» «شکل داده است» مشخص می‌کند، این ادعا را تقویت می‌کند که رخدادهای نبویِ آغازِ هر نبوت، هم نمونه‌وارِ رخدادهای نبویِ پایانِ همان نبوت‌اند و هم به موازات آن‌ها پیش می‌روند.

"روح‌القدس امور را چنان سامان داده است، هم در اعطای نبوت و هم در وقایعِ به تصویر کشیده‌شده." در "اعطای نبوت و در وقایعِ به تصویر کشیده‌شده" "امور" به دست "روح‌القدس" "چنان سامان یافته‌اند" که هم "اعطای نبوت" و هم "وقایعِ به تصویر کشیده‌شده" باید الهامی دانسته شوند و بر تصویرِ نبویِ پایانِ جهان تطبیق داده شوند.

یوحنا پیشگویی‌ای از جبرئیل دریافت کرد و به او گفته شد آن را در کتابی بنویسد و برای کلیساها بفرستد. سپس از سوی روم تحت آزار و تعقیب قرار گرفت؛ به گونه‌ای تبعید شد که با آنچه امروز در جهان «بازداشتگاه مخفی» می‌نامند قابل قیاس بود. در آن تاریخ، یوحنا به اندازهٔ هر زندانی در خلیج گوانتانامو از دیگر انسان‌ها منزوی بود.

یوحنا بیان می‌کند که رؤیا زمانی رخ داد که او هنگام عبادت در سبتِ روزِ هفتم بود، که همان روزِ خداوند است.

هنگام پرستش در روح، صدایی عظیم از پشت سرش شنید.

از یوحنا، محیط پیرامونش و شرایطِ ذکرشده چنین برمی‌آید که او به‌سبب رعایتِ سبتِ روز هفتم تحت آزار است، و همچنین به این سبب که هم به کتاب‌مقدس و هم به نوشته‌های الن وایت — که همان «شهادتِ عیسی» است — ایمان دارد، مورد آزار قرار می‌گیرد. او صدای عظیمی را از پشت سر خود می‌شنود و برمی‌گردد تا ببیند، و بدین‌سان نمایانگر ادونتیست‌های روز هفتم در پایانِ جهان است که صدایی از پشت سرشان می‌شنوند که می‌گوید: «این راه است، در آن راه بروید.»

همهٔ خطوط نبوت در پایان جهان با یکدیگر موازی‌اند.

هر پیامبری که صدایی از پشت سرش می‌شنود، در تصویر قوم خدا در پایان جهان با یوحنا هم‌سو است. یوحنا صدایی از پشت سرش شنید که به او دستورهایی داد. اشعیا نیز صدایی شنید که به او دستور می‌داد.

قوم باقیماندهٔ خدا صدایی از پشت سر خود می‌شنوند که راهی را که باید در آن گام بردارند نشان می‌دهد. سپس باید تصمیم بگیرند که گوش فرا دهند یا ندهند. مردمی که با یوحنا و اشعیا نمایانده شده‌اند، مردمانی در پایان جهان‌اند که در حالی که او درنگ می‌کند در انتظار خداوند می‌مانند؛ و اشعیا به ما خبر می‌دهد که او درنگ می‌کند زیرا خدای داوری است. از آغاز تاریخ جنبش میلریتی در سال ۱۷۹۸ تا پایان مهلت برای ادونتیست‌ها در زمان قانون یکشنبه، خدا داوری را در قدس آسمانی به انجام می‌رساند. وعده این است که آنان که در دورهٔ داوری در انتظار خداوند می‌مانند، برکت خواهند یافت.

قوم خدا که به‌سبب انتظارشان مبارک‌اند، در مَثَلِ ده باکره، به‌وسیلهٔ باکره‌هایی که در انتظار دامادند، به تصویر کشیده شده‌اند. هر ده تن به خواب رفتند و سپس در نیمه‌شب بحرانی فرا می‌رسد که باکره‌های خفته را به دو دسته جدا می‌کند. یک دسته صدایی را که از پشت سرشان می‌آمد شنیدند و برگشتند تا آن صدا را ببینند، و آن صدا به آنان می‌آموخت که از کدام راه پیش بروند؛ و دستهٔ دیگر از برگشتن و شنیدن آن صدا سر باز زدند—با اینکه پیامی که در سراسر کتاب مکاشفه جاری است این است: «هر که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید.»

یوحنا نمایندهٔ ادونتیست‌هایی است که برای فهم آینده به گذشته رو می‌کنند. وقتی مانند یوحنا "کلامی از پشت سر" خود می‌شنوند، آن کلام همچنین شامل تعلیمی است که در شهادت اشعیا دربارهٔ همین رویداد داده شده بود. تعلیمِ اشعیا این بود: "این راه است؛ در آن راه بروید، هرگاه به راست بپیچید و هرگاه به چپ." دختران باکرهٔ دانا در دانیال دوازده افزایش معرفت را در پایان جهان درمی‌یابند، زیرا برای فهمیدن معرفتِ حیات‌بخشی که مُهرش گشوده شده بود، در کلام "این‌سو و آن‌سو دویده بودند."

پیامبرانی که بررسی می‌کنیم نمایندهٔ ادونتیست‌های روز هفتم در تاریخی هستند که داوری به نتیجه می‌رسد و مهلت فیض بسته می‌شود. آنان که به عنوان «دوشیزگان خردمند» معرفی شده‌اند، صدایی را از پشت سر خود می‌شنوند که می‌گوید: این است راه، در آن گام بردارید؛ و او وعده می‌دهد که هرگاه به چپ یا راست بپیچند، ایشان را در مسیر هدایت کند. «دویدن به این سو و آن سو» که دوشیزگان خردمند هنگام گشوده شدن مُهر کتاب انجام می‌دهند، نمادی از مطالعهٔ کتاب‌مقدس است. طبیعت به ما می‌آموزد که برای دویدن، نخست باید راه رفتن را آموخت، و شهادتِ اشعیا می‌گوید که اگر به صدای پشت سر گوش دهید، او شما را در مطالعهٔ کلامش هدایت خواهد کرد، چه به سوی عهد عتیق (چپ) بپیچید و چه به سوی عهد جدید (راست). کتاب‌مقدس را بگشایید و او با صدای خود شما را هدایت خواهد کرد. اما برای ادونتیست‌های روز هفتم در پایان جهان، این همچنین به این معناست که او شما را زمانی که کتاب‌مقدس را می‌گشایید (چپ) و زمانی که روح نبوت را می‌گشایید (راست) هدایت خواهد کرد.

با افزودن شهادت ارمیا، شیوهٔ راه رفتن حتی مشخص‌تر می‌شود.

در این بخش دو دسته پرستنده وجود دارند. گروهی همه «راه‌ها» را در نظر می‌گیرند و «راه‌های کهن» را برای پیمودن برمی‌گزینند. آنان توانستند از میان همه «راه‌های» ممکن دیگر، «راه نیکو» را برگزینند، زیرا آنان همان کسانی‌اند که به صدای پشت سرشان گوش دادند و آن صدا به آنان گفت: «این است راه؛ در آن راه بروید.» جان نمایندهٔ کسانی است که صدایی از پشت سر را می‌شنوند؛ صدایی از «راه‌های کهن».

اما در خط ارمیا گروه دیگری نیز هست و آن «جماعت»، به‌تعبیر او، خانه‌ای بنا کرده‌اند که نمایانگر ایمانی نو است، و آن خانه فرو می‌ریزد زیرا بر صخره بنا نشده است. آن خانه همان کلیسای ادونتیست روز هفتم است، یا آن‌گونه که یوحنا همان کلیسا را معرفی می‌کند ــ کنیسهٔ شیطان.

امتناع از شنیدن، همان رد کردنِ «کلام» او و «شریعت» اوست. به سبب سرکشی‌شان در برابر بازگشت و راه رفتن در راه‌های کهن، و نیز امتناع‌شان از شنیدن صدای شیپورِ نگهبان، خدا شرّی بر آن مردمی که ارمیا آنان را «جماعتی شرور» می‌نامد، خواهد آورد. اینکه خدا با کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودکیه چگونه برخورد می‌کند، موضوعِ نبوتِ کتاب مقدس است. نبی هوشع وقتی دربارهٔ اینکه چرا رد شده‌اند سخن می‌گوید، به تبیین ویژگی‌های «جماعتِ شرور» کمک می‌کند.

آنان به سبب فقدانِ شناخت طرد می‌شوند؛ شناختی که نمایانگر پیامی است که در آخرالزمان مهرش گشوده می‌شود. خدا در این بخش، رابطهٔ عهدیِ خود را با قومش پایان می‌دهد، زیرا آنان را مستقیماً «قوم من» می‌خوانَد. چون مسیح را رد کرده‌اند و شریعت او را فراموش کرده‌اند، برای خدا کاهن نخواهند بود. وقتی قوم خدا با خدا وارد عهد می‌شوند، او آنان را کاهنان و پادشاهان می‌سازد. وقتی خدا با اسرائیلِ باستان عهد بست، به‌وسیلهٔ موسی چنین فرمود:

هنگامی که خدا با کلیسای مسیحی عهد بست، از طریق پطرس فرمود:

پطرس در این آیات به گذار از اسرائیل باستان، به‌عنوان قومِ عهدیِ برگزیدهٔ خدا، به سوی کلیسای مسیحی می‌پردازد، آنگاه که می‌گوید: «در گذشته قومی نبودید، اما اکنون قومِ خدایید.» هنگامی که یهودیان عهد خود را با خدا گسستند، خداوند با کلیسای مسیحی عهد بست. هر دو، تا زمانی که با خداوند در پیوندِ زناشویی بودند، امتی از کاهنان شمرده می‌شدند.

رد شدن به‌عنوان کاهن نشان می‌دهد که شما زمانی قومِ عهد بودید. ادونتیست‌های روز هفتم در آغاز تاریخِ جنبشِ ادونتیست‌ها با خداوند عهد بستند. کلیسای در بیابان از دلِ رفورماسیون بیرون آمد، اما پیامِ میلری‌ها را رد کرد و از این رو در طولِ تاریخِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم از خدا جدا شد. جداییِ نهایی با فرارسیدنِ فرشتهٔ دوم رخ داد و اعلام شد که آنان دیگر دخترِ مسیح نیستند، بلکه دخترِ بابل شده‌اند. بلافاصله پس از آن، در خلالِ فریادِ نیمه‌شب، خدا عروسِ تازهٔ خود را به ازدواجِ عهدی فراخواند.

دو لوحی که نماد عهد برای اسرائیل باستان بودند، همان دو لوحِ ده فرمان بودند، و دو لوحِ اسرائیلِ روحانیِ معاصر، دو لوحِ حبقوق است که در نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ نمایانده شده‌اند. قومِ عهد که الهام بارها آنان را «لائودیکیه» معرفی کرده است، راه‌های کهن را رد کردند، از شنیدن آن صدایی که از پشتِ سرشان بود سر باز زدند، و ازاین‌رو تاریخ پایانیِ اسرائیلِ باستان را تکرار می‌کنند، چنان‌که از دهانِ خداوند بیرون افکنده می‌شوند. چرا چنین اتفاقی برای کسانی می‌افتد که او آنان را «قومِ من» می‌خوانَد؟

تمثیل ده باکره که تجربه ادونتیسم را به تصویر می‌کشد، دو بار تحقق می‌یابد: یک‌بار در آغاز و سپس در پایان ادونتیسم. خواهر وایت تعلیم می‌دهد که این تمثیل مو به مو تحقق یافته و نیز خواهد یافت، و همچنین اینکه این تمثیل همواره باید به‌عنوان «حقیقت زمان حاضر» فهمیده شود، همان‌گونه که فرشته سوم چنین است.

جنبش ادونتیستیِ میلریتی، دورهٔ انتظارِ آن مثل را در فاصلهٔ میان پیشگویی نافرجامِ ۱۸۴۳ و پیشگویی درستِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق بخشید. جزئیات نبویِ این تاریخ فراوان و مهم‌اند، اما من فقط می‌خواهم یادآور شوم که مثل ده باکره، همان‌طور که خواهر وایت همین الآن گفت، به‌طور مستقیم با فرشتهٔ سوم مرتبط است.

از سال ۱۷۹۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، پیام فرشتهٔ اول آغاز داوری را اعلام می‌کرد. اندکی پیش از آغاز داوری، ندای نیمه‌شبِ مثلِ ده باکره تحقق یافت. بنابراین، هنگامی که فرشتهٔ سوم پایان داوری را اعلام کند، اعلامِ ندای نیمه‌شب بار دیگر تکرار خواهد شد.

دریافت اینکه کلیساهای پروتستان پیام خدا را رد کرده‌اند و بدین‌سان به دختران بابل تبدیل شده‌اند، همان فرا رسیدن پیام فرشته دوم و آغاز زمان تأخیر در مثلی بود که «کلمه به کلمه» در حال تحقق بود. خداوند در سال ۱۸۴۳ بازنگشت؛ او درنگ کرد تا دوشیزگان را بیازماید و برکت دهد. اعلام فرشته دوم که کلیساهای پروتستان را دختران بابل معرفی می‌کرد، فراخوانی بود برای آنان که هنوز در آن کلیساهای ساقط‌شده بودند تا بیرون آیند و در کنار پیروان میلر و برداشت آنان از نبوت‌ها بایستند. در گردهمایی اردوگاهی اکستر، ساموئل اسنو شواهد لازم برای تأیید آمدن خداوند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را ارائه کرد و پیام ندای نیمه‌شب همچون موجی سهمگین سراسر سرزمین را درنوردید. سپس فرشته سوم در ناکامی بزرگ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید.

این جمع‌بندی کوتاهی از تاریخچه‌ای آغازین بود که در آن بسیاری از نکات را کنار گذاشتم تا چند نکته را که به نظر می‌رسند با آنچه به آن می‌پردازیم مرتبط‌ترند، برجسته کنم.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.