When the parable of the ten virgins was fulfilled in Millerite history it took place during the second angel’s message. The second angel’s message represents two distinct messages, both in the period of time which they cover and in terms of the intended audience of the message. The second angel’s message was directed to the Protestant churches that had just returned to Rome and became daughters of Babylon. The Midnight Cry was directed to the sleeping Millerites. The first message was directed outside of the Millerites, the second was directed inside. This will be fulfilled to the letter in our day.

وقتی مَثَلِ ده باکره در تاریخ پیروان میلر تحقق یافت، این امر در زمان پیام فرشتهٔ دوم رخ داد. پیام فرشتهٔ دوم نمایانگر دو پیام متمایز است؛ هم از نظر دورهٔ زمانی که در بر می‌گیرند و هم از نظر مخاطبانِ موردِ نظرِ پیام. پیام فرشتهٔ دوم خطاب به کلیساهای پروتستان بود که تازه به روم بازگشته و دخترانِ بابل شده بودند. ندای نیمه‌شب خطاب به پیروانِ خفتهٔ میلر بود. پیام نخست خطاب به بیرون از پیروان میلر بود، دومی خطاب به درون آنان. این امر در روزگار ما مو به مو تحقق خواهد یافت.

The difference that needs to be noted in the repetition of our day is that in the beginning of Adventism the message of the second angel first went outside the Millerites and then part two of the message went inside the Millerites. At the end of Adventism, when the parable is again repeated, so also is the second angel’s message. We are told that directly more than a handful of times. But the two-fold nature of the message is reversed at the end. The first message goes to Adventism and the second to those outside of Adventism. We are told that the work and message represented by the angel of Revelation eighteen is a repetition of the second angel’s message.

تفاوتی که باید در تکراری که در روزگار ما رخ می‌دهد به آن توجه کرد این است که در آغاز ادونتیسم، پیام فرشتهٔ دوم نخست بیرون از حلقهٔ میلری‌ها اعلام شد و سپس بخش دومِ پیام در میان خودِ میلری‌ها مطرح گردید. در پایان ادونتیسم، وقتی آن مثل دوباره تکرار می‌شود، پیام فرشتهٔ دوم نیز تکرار می‌گردد. این موضوع بارها به صراحت به ما گفته شده است. اما ماهیت دوگانهٔ این پیام در پایان وارونه می‌شود: پیام نخست خطاب به ادونتیسم است و پیام دوم خطاب به کسانی که بیرون از ادونتیسم هستند. به ما گفته شده است که کار و پیامی که فرشتهٔ مکاشفه باب هجده نمایندگی می‌کند، تکرار پیام فرشتهٔ دوم است.

“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

پیامبر می‌گوید: «دیدم فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی بلند و نیرومند فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، و مسکنِ شیاطین شده است» (مکاشفه ۱۸:۱، ۲). این همان پیامی است که فرشتهٔ دوم داد. بابل سقوط کرده است، «زیرا همهٔ امّت‌ها را از شراب خشم زناکاری‌اش نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). آن شراب چیست؟ آموزه‌های باطل او. او به جهان سبتِ جعلی به جای سبتِ حکم چهارم داده است و همان دروغی را که شیطان نخست در عدن به حوا گفت، تکرار کرده است—جاودانگیِ طبیعیِ نفس. بسیاری خطاهای هم‌خانواده را در سراسر جهان پراکنده کرده است، «احکام انسان‌ها را به‌جای تعالیم تعلیم می‌دهند» (متی ۱۵:۹).

“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

وقتی عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیزش پاک ساخت. از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین پاکسازی هیکل بود. پس در آخرین کار برای هشدار به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهر بزرگ، زیرا همهٔ ملّت‌ها را از شراب خشمِ زناکاریِ خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است» (مکاشفه ۱۸:۴، ۵). پیام‌های برگزیده، جلد ۲، صفحه ۱۱۸.

The message of the second angel at the beginning of Adventism is the same message as the message represented by the angel of Revelation eighteen, and in that warning, there are two voices that proclaim a message. The first voice is proclaimed when the earth is lightened by his glory and in verse four John heard another voice saying, “come out of her.”

پیام فرشتهٔ دوم در آغاز ادونتیسم، همان پیامی است که فرشتهٔ باب هجدهمِ مکاشفه نمایانگر آن است، و در آن هشدار، دو صدا پیامی را اعلام می‌کنند. صدای نخست زمانی اعلام می‌شود که زمین از جلال او منوّر می‌شود و در آیهٔ چهار، یوحنا صدای دیگری را شنید که می‌گفت: «از او بیرون بیایید.»

In Millerite history the call out of Babylon came first and the message to the Millerites came second. In Revelation eighteen it is the second voice, or second message that addresses those outside of Adventism. Along with the declaration that there are “two distinct calls made to the churches” we find that the two times Christ cleansed the temple (at the beginning and ending of His ministry) is also an illustration of the beginning and ending of Adventism.

در تاریخ جنبش میلریت، نخست ندای خروج از بابل آمد و سپس پیام برای میلریتی‌ها. در مکاشفهٔ باب هجدهم، این صدای دوم، یا پیام دوم است که کسانی را که بیرون از ادونتیسم‌اند مخاطب قرار می‌دهد. همراه با اعلام اینکه «دو دعوت متمایز به کلیساها داده شده است»، درمی‌یابیم که دو بار پاک‌سازی هیکل توسط مسیح (در آغاز و پایان خدمتش) نیز تمثیلی از آغاز و پایان ادونتیسم است.

The beginning of Adventism illustrated a purification of the workers that helped in building the foundation that William Miller was used to establish. The foundation was completed at the conclusion of the second angel’s message, for with the arrival of the third angel on October 22, 1844 the truths that make up the foundations of Adventism were made available to understand, for those who are willing to hear.

آغاز ادونتیسم نشان‌دهندهٔ تزکیهٔ کارگزارانی بود که در ساختن بنیانی که ویلیام میلر برای برپاییِ آن به‌کار گرفته شد، کمک کردند. آن بنیان در پایان پیام فرشتهٔ دوم کامل شد؛ زیرا با آمدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، حقایقی که بنیادهای ادونتیسم را شکل می‌دهند برای فهم در دسترس کسانی قرار گرفت که مایل به شنیدن بودند.

The work of building the foundation concluded at the climax of the history of the second angel, when “two distinct calls were made to the churches.” The first call was outside the Millerites, the second was for the Millerites. But another beginning that aligns with Adventism’s beginning is the ministry of Christ when He cleansed His temple the first time. The prophetic illustration of the temple being cleansed is marking a purification at the beginning and end of His ministry, that in turn typifies a purification of Adventism at its beginning and ending. Christ’s two temple cleansings align with the beginning and ending of Adventism, but His message was just for His covenant people who were in the process of forever divorcing themselves from God.

کارِ پی‌ریزیِ بنیان در اوجِ تاریخِ فرشتهٔ دوم، زمانی که «دو ندای متمایز به کلیساها داده شد»، به پایان رسید. ندای نخست خطاب به کسانی بیرون از پیروانِ میلر بود و ندای دوم خطاب به خودِ پیروانِ میلر. اما آغاز دیگری که با آغازِ ادونتیسم هم‌راستا است، خدمتِ مسیح است، هنگامی که او برای نخستین بار هیکلِ خود را پاک‌سازی کرد. تصویرِ نبویِ پاک شدنِ هیکل تصفیه‌ای را در آغاز و پایانِ خدمتِ او نشان می‌دهد که به نوبهٔ خود نمونه‌ای از تصفیهٔ ادونتیسم در آغاز و انجامِ آن است. دو پاک‌سازیِ هیکل از سوی مسیح با آغاز و انجامِ ادونتیسم همخوان است، اما پیام او تنها برای قومِ عهدش بود که در فرایندِ جدا کردنِ خود از خدا برای همیشه بودند.

The beginning of Adventism presented a message announcing the opening of the judgment and the end of Adventism is announcing the end of judgment. Jesus cleansed the temple the first time and rebuked the Jews for turning His house into a den of thieves, but the second cleansing of the temple was “among the last acts of His ministry.” At the end of His ministry, He no longer told the Jews that they had made His Father’s house a den of thieves, he then told them that their house “was left to them desolate.”

آغاز ادونتیسم پیامی ارائه کرد که از گشایش داوری خبر می‌داد و پایان ادونتیسم پایان داوری را اعلام می‌کند. عیسی بار نخست هیکل را پاک‌سازی کرد و یهودیان را به سبب تبدیل کردن خانه‌اش به غار دزدان توبیخ نمود، اما پاک‌سازی دوم هیکل «از جمله آخرین اعمال خدمت او» بود. در پایان خدمتش، دیگر به یهودیان نگفت که خانهٔ پدرش را به غار دزدان بدل کرده‌اند، بلکه به آنان گفت که خانه‌شان «برای‌شان ویران گذاشته شد».

“Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.

در همین حال، عبادت‌کنندگان از هر قوم به هیکلی که به پرستشِ خدا اختصاص یافته بود روی می‌آوردند. درخشان از طلا و سنگ‌های گران‌بها، منظره‌ای از زیبایی و شکوه بود. اما یهوه دیگر در آن کاخِ دل‌آرا یافت نمی‌شد. اسرائیل، به‌عنوان یک قوم، خود را از خدا جدا ساخته بود. وقتی مسیح، نزدیکِ پایانِ خدمتِ زمینی‌اش، برای آخرین بار به درونِ هیکل نگریست، گفت: «اینک، خانهٔ شما برای شما ویران می‌ماند.» متی ۲۳:۳۸. تا آن هنگام او هیکل را خانهٔ پدرِ خود می‌خوانْد؛ اما چون پسرِ خدا از آن دیوارها بیرون رفت، حضورِ خدا برای همیشه از هیکلی که برای جلالِ او بنا شده بود بازگرفته شد. اعمالِ رسولان، ۱۴۵.

The temple He cleansed at the beginning was a different temple than what He cleansed at the end. The first temple was His Father’s house, but the second temple was the Jew’s house. The Lord entered into covenant with Adventism at the beginning and Adventists became priests in His temple. At the end of Adventism, they are to be no more priests, and their house will be desolated.

هیکلی که او در آغاز پاک‌سازی کرد با هیکلی که در پایان پاک‌سازی کرد متفاوت بود. هیکل نخست خانهٔ پدرش بود، اما هیکل دوم خانهٔ یهودیان بود. خداوند در آغاز با ادونتیسم عهد بست و ادونتیست‌ها در هیکل او کاهن شدند. در پایان ادونتیسم، آنان دیگر کاهن نخواهند بود و خانه‌شان ویران و متروک خواهد شد.

The second angel represents two messages. This is one reason the message is represented as Babylon falling twice. This is not the primary reason for the twice repeated announcement of Babylon’s fall, but is one reason. How is it two messages?

فرشتهٔ دوم نمایندهٔ دو پیام است. این یکی از دلایلی است که پیام به‌صورتِ سقوطِ بابل، آن هم دو بار، به تصویر کشیده شده است. این دلیلِ اصلیِ دو بار تکرار شدنِ اعلامِ سقوطِ بابل نیست، اما یکی از دلایل است. چگونه دو پیام به‌شمار می‌آید؟

The second angel arrived in response to the rejection of the first angel’s message. When the failed prediction, identifying 1843 as the conclusion of the 2300-year prophecy, the Protestant churches used the erroneous message to reject Miller’s message. Miller’s message was the first angel’s message. At its rejection the Protestant churches, who had been God’s church in the wilderness for over 1260 years, were rejected and became a daughter of Babylon. At that point the second angel arrived with his message.

فرشتهٔ دوم در واکنش به ردِ پیامِ فرشتهٔ نخست فرا رسید. هنگامی که آن پیشگوییِ ناکام، که ۱۸۴۳ را پایانِ نبوتِ ۲۳۰۰ ساله می‌دانست، آشکار شد، کلیساهای پروتستان از این پیامِ خطا بهره گرفتند تا پیامِ میلر را رد کنند. پیامِ میلر همان پیامِ فرشتهٔ نخست بود. با رد شدن آن، کلیساهای پروتستان، که بیش از ۱۲۶۰ سال کلیسای خدا در بیابان بودند، مردود شدند و به یکی از دخترانِ بابل بدل شدند. در آن هنگام فرشتهٔ دوم با پیامِ خود فرا رسید.

There are some very important points involved with the various elements of this history we are considering. There is at least one point that must be developed slowly for it definitely contributes to the understanding of the message of the Revelation of Jesus Christ that is currently being unsealed. For this reason, I am including a very important passage about that history. It is two chapters that I am pointing to, but there is also a third important chapter in the middle of those two chapters. I am not including this at this time in order to limit the scope of our consideration.

برخی نکات بسیار مهم در عناصر گوناگونِ این تاریخی که در حال بررسی آن هستیم دخیل‌اند. دست‌کم یک نکته هست که باید به‌آرامی بسط یابد، زیرا بی‌تردید به فهم پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح، که اکنون مُهرهایش گشوده می‌شود، کمک می‌کند. به همین دلیل، بخشی بسیار مهم دربارهٔ آن تاریخ را می‌آورم. من به دو فصل اشاره می‌کنم، اما در میان آن دو فصل، فصل سومی نیز هست که مهم است. برای محدود کردن دامنهٔ بررسی‌مان، فعلاً آن را نمی‌آورم.

Notice which angel is being addressed as you read through, look for the progressive testing process, note in the first paragraph that the prophetic characteristics of the angel of Revelation eighteen are also the characteristics of the first angel. Notice that to crucify one of the messages is to crucify Christ, and notice that the three angels are all presented as single angels, but the Midnight Cry message is a multitude of angels.

هنگام مطالعه دقت کنید که خطاب به کدام فرشته است؛ به دنبال روند آزمونِ تدریجی باشید؛ در بند نخست توجه کنید که ویژگی‌های نبویِ فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده، همان ویژگی‌های فرشتهٔ اول نیز هستند. توجه کنید که به‌صلیب‌کشیدن یکی از پیام‌ها، به‌صلیب‌کشیدن مسیح است، و نیز توجه کنید که هر سه فرشته به‌صورت فرشتگانِ منفرد معرفی شده‌اند، اما پیامِ فریادِ نیمه‌شب انبوهی از فرشتگان است.

“I was shown the interest which all heaven had taken in the work which had been going on upon the earth. Jesus commissioned a strong and mighty angel to descend and warn the inhabitants of earth to get ready for his second appearing. I saw the mighty angel leave the presence of Jesus in heaven. Before him went an exceedingly bright and glorious light. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. The light was shed upon all, but some merely came under the influence of the light, and did not heartily receive it. But all who received it, turned their faces upward to heaven, and glorified God. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile, and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world, and were closely united together.

به من نشان داده شد که تمامی آسمان چه اندازه نسبت به کاری که بر زمین جریان داشت، اهتمام می‌ورزید. عیسی فرشته‌ای قوی و نیرومند را مأمور کرد که فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد تا برای ظهور دوم او آماده شوند. دیدم که آن فرشتهٔ نیرومند از حضور عیسی در آسمان بیرون آمد. پیشاپیش او نوری بسیار درخشان و پرشکوه می‌رفت. به من گفته شد که مأموریتش این است که زمین را با جلال خود روشن سازد و انسان را نسبت به خشمِ قریب‌الوقوعِ خداوند هشدار دهد. انبوهی از مردم آن نور را پذیرفتند. برخی بسیار موقر و جدی می‌نمودند، در حالی که برخی دیگر شادمان و به وجد آمده بودند. آن نور بر همگان تابید، اما بعضی تنها زیر تأثیر آن قرار گرفتند و از دل و جان آن را نپذیرفتند. اما هر که آن را پذیرفت، روی به آسمان برگرداند و خدا را تمجید کرد. بسیاری سخت به خشم آمدند. واعظان و مردم با بدکاران هم‌داستان شدند و سرسختانه در برابر نوری که آن فرشتهٔ نیرومند می‌افشاند، مقاومت کردند. اما همهٔ آنان که آن را پذیرفتند، از جهان کناره گرفتند و به‌گونه‌ای تنگاتنگ با یکدیگر متحد شدند.

“Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of all they could from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel watching with the deepest interest the professed people of God, to record the character they developed, as the message of heavenly origin was introduced to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision and hatred, an angel with a parchment in his hand, made the shameful record. All heaven was filled with indignation, because Jesus was slighted by his professed followers.

شیطان و فرشتگانش با جدیت در تلاش بودند تا ذهن هر کس را که می‌توانستند از نور دور کنند. گروهی که آن را رد کردند در تاریکی رها شدند. دیدم فرشته‌ای با عمیق‌ترین علاقه مراقب مردمانی بود که خود را قوم خدا می‌نامند، تا سرشتی را که در آنان شکل می‌گرفت ثبت کند، هنگامی که پیامِ آسمانی به آنان عرضه می‌شد. و چون بسیاری از کسانی که مدعی محبت به عیسی بودند با تمسخر، استهزا و نفرت از پیام آسمانی روی برتافتند، فرشته‌ای که طوماری در دست داشت آن گزارش شرم‌آور را ثبت کرد. تمام آسمان از خشم آکنده شد، زیرا عیسی از سوی پیروان مدعی‌اش خوار شمرده شد.

“I saw the disappointment of the trusting ones. They did not see their Lord at the expected time. It was God’s purpose to conceal the future, and bring his people to a point of decision. Without this point of time the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading the minds of very many far ahead in the future. A period of time proclaimed for Christ’s appearing must bring the mind to earnestly seek for a present preparation. As the time passed, those who had not fully received the light of the angel, united with those who had despised the heavenly message, and they turned upon the disappointed ones in ridicule. I saw the angels in heaven consulting with Jesus. They had marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They all loudly professed to be Christians, yet failed in following Christ in almost every particular. Satan exulted at the state of the professed followers of Christ. He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure, the clean, and holy, all mixed up with sinners in Zion, and the world-loving hypocrite. They had watched over the true lovers of Jesus; but the corrupt were affecting the holy.

من نومیدی توکل‌کنندگان را دیدم. آنان پروردگارشان را در زمان مورد انتظار ندیدند. مقصود خدا این بود که آینده را پنهان کند و قوم خود را به نقطه‌ای برای تصمیم‌گیری برساند. بدون این موعد، کاری که از سوی خدا مقرر شده بود به انجام نمی‌رسید. شیطان ذهن‌های بسیاری را به آینده‌ای بسیار دور می‌برد. اعلام زمانی برای ظهور مسیح باید ذهن را برانگیزد تا به جدّ در پی آمادگیِ حاضر باشد. با گذشت زمان، کسانی که نور فرشته را به‌تمامی نپذیرفته بودند، با آنان که پیام آسمانی را خوار شمرده بودند متحد شدند و نومیدان را به ریشخند گرفتند. من دیدم که فرشتگان در آسمان با عیسی مشورت می‌کنند. آنان وضعیت پیروانِ مدعیِ مسیح را ملاحظه کرده بودند. گذشتِ زمانِ معین آنان را آزمود و آشکار کرد، و بسیاری در ترازوی سنجش سبک و ناکافی یافت شدند. همه با صدای بلند ادعا می‌کردند مسیحی‌اند، اما در پیروی از مسیح در تقریباً هر زمینه‌ای فرو ماندند. شیطان از وضعیت پیروانِ مدعیِ مسیح به وجد آمده بود. او آنان را در دام خود داشت. او اکثریت را واداشته بود که راه راست را ترک کنند، و آنان می‌کوشیدند از راهی دیگر به آسمان بالا روند. فرشتگان دیدند که پاکان، منزهان و مقدسان، همه با گناهکاران در صهیون و ریاکارِ دنیا‌دوست درهم آمیخته‌اند. آنان از دوستداران راستینِ عیسی پاسداری کرده بودند؛ اما فاسدان بر مقدسان اثر می‌گذاشتند.

“Those whose hearts burned with a longing, intense desire to see Jesus, were forbidden by their professed brethren to speak of his coming. Angels viewed the whole scene, and sympathized with the remnant, who loved the appearing of Jesus. Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to earth, he cried, Babylon is fallen! is fallen! Then I saw the disappointed ones again look cheerful, and raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Bible that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect him in 1844. I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith. But as the disappointed ones united in the cry of the second angel, the heavenly host looked with the deepest interest, and marked the effect of the message. They saw those who bore the name of Christians turn with derision and scorn upon those who had been disappointed. As the words fell from the mocker’s lips, You have not gone up yet! an angel wrote them. Said the angel, They mock God.

آنان که دل‌هایشان از اشتیاقِ سوزان برای دیدن عیسی می‌سوخت، به‌دست برادرانِ مدعی‌شان از سخن گفتن درباره آمدنش منع شدند. فرشتگان سراسر صحنه را می‌نگریستند و با بازماندگانی که ظهورِ عیسی را دوست می‌داشتند همدردی می‌کردند. فرشته نیرومند دیگری مأمور شد که به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای در دست او نهاد، و چون به زمین آمد ندا داد: «بابل فرو افتاد! فرو افتاد!» آنگاه دیدم که نومیدشدگان بار دیگر شادمان به نظر می‌رسند و چشمان خود را به آسمان برمی‌گیرند و با ایمان و امید در انتظارِ ظهورِ خداوندشان می‌نگرند. اما بسیاری چنان می‌نمودند که در حالتی از کرختی، گویی در خواب، مانده‌اند؛ با این همه، ردّ اندوهی ژرف را بر چهره‌هایشان می‌دیدم. نومیدشدگان از کتابِ مقدس دریافتند که در زمانِ درنگ هستند و باید با شکیبایی در انتظارِ تحققِ رؤیا بمانند. همان شواهدی که آنان را بر آن داشت تا در سال ۱۸۴۳ در انتظارِ خداوندشان باشند، آنان را بر آن داشت تا در ۱۸۴۴ نیز انتظارش را بکشند. دیدم که اکثریت دیگر آن نیرویی را که ایمانشان را در ۱۸۴۳ مشخص می‌کرد، نداشتند. نومیدی‌شان ایمانشان را سست کرده بود. اما چون نومیدشدگان در فریادِ فرشتهٔ دوم هم‌صدا شدند، لشکر آسمانی با عمیق‌ترین علاقه می‌نگریست و اثرِ پیام را ثبت می‌کرد. آنان دیدند که کسانی که نامِ مسیحی را بر خود داشتند با ریشخند و تحقیر به سوی آنان که نومید شده بودند رو آوردند. همین که این سخن از لبانِ استهزاگر جاری می‌شد: «هنوز بالا نرفته‌اید!» فرشته‌ای آن را می‌نگاشت. فرشته گفت: «آنان خدا را مسخره می‌کنند.»

“I was pointed back to the translation of Elijah. His mantle fell on Elisha, and wicked children (or young people) followed him, mocking, crying, Go up thou bald head! Go up thou bald head! They mocked God, and met their punishment there. They had learned it of their parents. And those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the plagues of God, and will realize that it is not a small thing to trifle with him.

توجه‌ام بار دیگر به عروج ایلیا جلب شد. ردای او بر الیشع افتاد، و کودکان (یا جوانان) شریر دنبالش راه افتادند و او را مسخره کرده، فریاد می‌زدند: «بالا برو ای کچل! بالا برو ای کچل!» آنان خدا را استهزا کردند و همان‌جا به کیفر خود رسیدند. این رفتار را از والدینشان آموخته بودند. و آنان که اندیشهٔ عروج قدیسان را به ریشخند گرفته و مسخره کرده‌اند، بلایای خدا بر آنان نازل خواهد شد، و درخواهند یافت که بازی گرفتن او امر کوچکی نیست.

“Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of his people, and prepare them to understand the message of the second angel, and of the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus, and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried. Behold the Bridegroom cometh, go ye out to meet him. Then I saw those disappointed ones rise, and in harmony with the second angel, proclaim, Behold the Bridegroom cometh, go ye out to meet him. The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading, and having its designed effect. They contended with the angels of God, and told them that God had deceived the people, and that with all their light and power, they could not make the people believe that Jesus was coming. The angels of God continued their work, although Satan strove to hedge up the way, and draw the minds of the people from the light. Those who received it looked very happy. They fixed their eyes up to heaven, and longed for the appearing of Jesus. Some were in great distress, weeping and praying. Their eyes seemed to be fixed upon themselves, and they dared not look upward.

عیسی فرشتگان دیگری را مأمور کرد که به شتاب پرواز کنند تا ایمان پژمرده قومش را زنده و تقویت کنند و آنان را برای فهم پیام فرشته دوم و اقدام مهمی که به زودی قرار بود در آسمان انجام شود، آماده سازند. دیدم این فرشتگان از عیسی قدرت و نوری عظیم دریافت کردند و به سرعت به زمین پرواز کردند تا مأموریت خود را برای یاری دادن به فرشته دوم در کارش به انجام رسانند. هنگامی که فرشتگان ندا دادند، نوری عظیم بر قوم خدا تابید: «اینک داماد می آید؛ بیرون روید به استقبال او.» سپس دیدم آنان که نومید شده بودند برخاستند و هم آواز با فرشته دوم اعلام کردند: «اینک داماد می آید؛ بیرون روید به استقبال او.» نور فرشتگان در همه جا در تاریکی نفوذ کرد. شیطان و فرشتگانش کوشیدند از انتشار این نور و از آن که اثر مقصود خود را بگذارد، جلوگیری کنند. آنان با فرشتگان خدا درافتادند و به آنان گفتند که خدا مردم را فریب داده بود و با همه نور و قدرتشان نمی توانستند مردم را وادار کنند که باور کنند عیسی می آید. با این حال، فرشتگان خدا کار خود را ادامه دادند، هرچند شیطان می کوشید راه را سد کند و ذهن های مردم را از نور برگرداند. کسانی که آن را پذیرفتند بسیار خوشحال به نظر می رسیدند. آنان چشمان خود را به آسمان دوختند و مشتاق ظهور عیسی بودند. برخی در تنگی بسیار، در حال گریه و دعا بودند. به نظر می رسید نگاهشان بر خودشان دوخته شده است و جرئت نمی کردند به بالا نگاه کنند.

“A precious light from heaven parted the darkness from them, and their eyes, which had been fixed in despair upon themselves, were turned upward, while gratitude and holy joy were expressed upon every feature. Jesus and all the angelic host looked with approbation upon the faithful, waiting ones.

نوری گرانبها از آسمان، تاریکی را از آنان جدا کرد، و چشمانشان که از سر یأس بر خودشان دوخته شده بود، به سوی بالا برگشت، در حالی که سپاسگزاری و شادیِ مقدس بر چهره‌هایشان آشکار بود. عیسی و تمامی لشکر فرشتگان با رضامندی به وفادارانِ چشم‌انتظار نگریستند.

“Those who rejected and opposed the light of the first angel’s message, lost the light of the second, and could not be benefited by the power and glory which attended the message, Behold the Bridegroom cometh. Jesus turned from them with a frown. They had slighted and rejected him. Those who received the message were wrapt in a cloud of glory. They waited and watched and prayed to know the will of God. They greatly feared to offend him. I saw Satan and his angels seeking to shut this divine light from the people of God; but as long as the waiting ones cherished the light, and kept their eyes raised from earth to Jesus, Satan could have no power to deprive them of this precious light. The message given from heaven enraged Satan and his angels, and those who professed to love Jesus, but despised his coming, scorned and derided the faithful, trusting ones. But an angel marked every insult, every slight, every abuse they received from their professed brethren. Very many raised their voices to cry, Behold the Bridegroom cometh, and left their brethren who did not love the appearing of Jesus, and who would not suffer them to dwell upon his second coming. I saw Jesus turn his face from those who rejected and despised his coming, and then he bade angels lead his people out from among the unclean, lest they should be defiled. Those obedient to the messages stood out free and united. A holy and excellent light shone upon them. They renounced the world, tore their affections from it, and sacrificed their earthly interests. They gave up their earthly treasure, and their anxious gaze was directed to heaven, expecting to see their loved Deliverer. A sacred, holy joy beamed upon their countenances, and told of the peace and joy which reigned within. Jesus bade his angels go and strengthen them, for the hour of their trial drew on. I saw that these waiting ones were not yet tried as they must be. They were not free from errors. And I saw the mercy and goodness of God in sending a warning to the people of earth, and repeated messages to bring them up to a point of time, to lead them to a diligent search of themselves, that they might divest themselves of errors which have been handed down from the heathen and papists. Through these messages God has been bringing out his people where he can work for them in greater power, and where they can keep all his commandments. . . .

آنان که نور پیام فرشتهٔ نخست را رد کرده و با آن مخالفت نمودند، نور دوم را از دست دادند و نتوانستند از قدرت و جلالی که پیام «اینک داماد می‌آید» را همراهی می‌کرد، بهره‌مند شوند. عیسی با اخم از آنان روی گرداند. آنان او را خوار شمرده و رد کرده بودند. کسانی که پیام را پذیرفتند، در ابری از جلال فروپوشیده شدند. آنان انتظار کشیدند و بیدار ماندند و دعا کردند تا ارادهٔ خدا را بشناسند. سخت بیم داشتند که او را برنجانند. دیدم که شیطان و فرشتگانش می‌کوشیدند این نور الهی را از قوم خدا پنهان کنند؛ اما تا زمانی که منتظران این نور را عزیز می‌داشتند و چشمان خود را از زمین به سوی عیسی بلند نگاه می‌داشتند، شیطان هیچ قدرتی نداشت که این نور گرانبها را از آنان دریغ کند. پیامی که از آسمان داده شد، شیطان و فرشتگانش را به خشم آورد، و کسانی که ادعای محبت عیسی را داشتند اما آمدن او را خوار می‌شمردند، مؤمنانِ توکل‌کننده را تحقیر و استهزا کردند. اما فرشته‌ای هر اهانت، هر بی‌اعتنایی، هر آزاری را که از برادرانِ مدعی‌شان دریافت کردند، ثبت می‌کرد. بسیاری آواز خود را بلند کردند تا فریاد زنند: «اینک داماد می‌آید»، و برادرانی را که ظهور عیسی را دوست نمی‌داشتند و اجازه نمی‌دادند آنان دربارهٔ آمدن دوم او سخن بگویند، ترک گفتند. دیدم که عیسی از کسانی که آمدنش را رد کرده و خوار شمرده بودند روی برتافت، و سپس به فرشتگان فرمان داد قوم خود را از میان ناپاکان بیرون آورند تا مبادا آلوده شوند. آنان که مطیع پیام‌ها بودند، آزاد و متحد ایستادند. نوری مقدس و والا بر آنان تابید. از دنیا دست شستند، دل‌بستگی‌های خود را از آن برکندند، و منافع زمینی خود را قربانی کردند. گنج‌های زمینی خود را واگذاشتند، و نگاه مشتاق‌شان به آسمان دوخته شد، در انتظار دیدن رهانندهٔ محبوب‌شان. شادی‌ای مقدس و پاک بر چهره‌هایشان می‌درخشید و از صلح و شادیِ حاکم درون خبر می‌داد. عیسی به فرشتگان خود فرمود بروند و ایشان را تقویت کنند، زیرا ساعت امتحانشان نزدیک می‌شد. دیدم که این منتظران هنوز آن‌گونه که باید آزموده نشده‌اند. آنان از خطاها عاری نبودند. و رحمت و نیکیِ خدا را دیدم که با فرستادن هشداری به مردم زمین، و پیام‌های مکرر برای رساندن آنان به زمانی معیّن، ایشان را به تفتیش جدیِ خود رهبری می‌کرد تا از خطاهایی که از بت‌پرستان و پاپ‌گرایان به ارث برده‌اند، خود را بزدایند. به‌واسطهٔ این پیام‌ها، خدا قوم خود را به جایی بیرون می‌آورد که بتواند با قدرتی بیشتر برایشان کار کند و جایی که آنان بتوانند تمام فرمان‌های او را نگاه دارند...

“As the ministration of Jesus closed in the Holy place, and he passed into the Holiest, and stood before the ark containing the law of God, he sent another mighty angel to earth with the third message. He placed a parchment in the angel’s hand, and as he descended to earth in majesty and power, he proclaimed a fearful warning, the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, and show them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, yet they must hold fast the truth. The third angel closes his message with these words, Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. As he repeated these words he pointed to the heavenly Sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the Most Holy place where Jesus stands before the ark, making his final intercession for all those for whom mercy still lingers, and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. Jesus makes an atonement for those who died, not receiving the light upon God’s commandments, who sinned ignorantly.

هنگامی که خدمت عیسی در مکان مقدس به پایان رسید و او وارد قدس‌الاقداس شد و در برابر تابوتی که شریعت خدا را در خود داشت ایستاد، فرشته نیرومند دیگری را با پیام سوم به زمین فرستاد. او طوماری در دست فرشته گذاشت، و هنگامی که او با شکوه و قدرت به زمین فرود می‌آمد، هشدار هولناکی را اعلام کرد؛ سهمگین‌ترین تهدیدی که تا کنون به انسان رسیده است. این پیام برای آن بود که فرزندان خدا را بر حذر دارد و ساعت آزمایش و تنگی‌ای را که پیش رویشان بود به آنان نشان دهد. فرشته گفت: آنان به رویارویی نزدیک با وحش و تمثال او کشیده خواهند شد. تنها امیدشان برای حیات جاودان این است که استوار بمانند. گرچه جانشان در خطر است، با این حال باید حقیقت را محکم نگاه دارند. فرشته سوم پیام خود را با این کلمات به پایان می‌برد: «اینجاست صبر مقدسان؛ اینانند که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمان عیسی را.» هنگامی که این کلمات را تکرار می‌کرد، به قدس آسمانی اشاره کرد. افکار همه کسانی که این پیام را می‌پذیرند، به قدس‌الاقداس معطوف می‌شود؛ جایی که عیسی در برابر تابوت ایستاده است و شفاعت نهایی خود را برای همه کسانی که هنوز رحمت برایشان باقی است و نیز برای کسانی که از روی نادانی شریعت خدا را شکسته‌اند، به‌جا می‌آورد. این کفاره برای مردگان عادل همچنین برای زندگان عادل انجام می‌شود. عیسی برای کسانی کفاره می‌آورد که مرده‌اند، بی‌آنکه نور مربوط به احکام خدا را دریافت کرده باشند و از روی نادانی گناه کرده‌اند.

“After Jesus opened the door of the Most Holy the light of the Sabbath was seen, and the people of God were to be tested and proved, as God proved the children of Israel anciently, to see if they would keep his law. I saw the third angel pointing upward, showing the disappointed ones the way to the Holiest of the heavenly Sanctuary. They followed Jesus by faith into the Most Holy. Again they have found Jesus, and joy and hope spring up anew. I saw them looking back reviewing the past, from the proclamation of the second advent of Jesus, down through their travels to the passing of the time in 1844. They see their disappointment explained, and joy and certainty again animate them. The third angel has lighted up the past, present and future, and they know that God has indeed led them by his mysterious providence.

پس از آنکه عیسی درِ قدس‌الاقداس را گشود، نورِ سبت دیده شد، و قومِ خدا می‌بایست آزموده و امتحان شوند، چنان‌که خدا در قدیم فرزندانِ اسرائیل را آزمود، تا معلوم شود آیا شریعتِ او را نگاه می‌دارند یا نه. دیدم فرشتهٔ سوم به سوی بالا اشاره می‌کند و راهِ قدس‌الاقداسِ معبدِ آسمانی را به ناامیدشدگان نشان می‌دهد. آنان با ایمان از پیِ عیسی به قدس‌الاقداس درآمدند. دوباره عیسی را یافته‌اند و شادی و امید از نو می‌شکفد. دیدم که به گذشته می‌نگرند و آن را مرور می‌کنند، از اعلامِ آمدنِ ثانویِ عیسی، و در طولِ سیرشان، تا گذشتنِ موعد در سالِ ۱۸۴۴. می‌بینند که ناامیدی‌شان توضیح یافته است، و شادی و یقین بار دیگر در آنان جان می‌گیرد. فرشتهٔ سوم گذشته و حال و آینده را روشن ساخته است، و آنان می‌دانند که خدا واقعاً ایشان را به واسطهٔ عنایتِ رازآمیزِ خود رهبری کرده است.

“It was represented to me that the remnant followed Jesus into the Most Holy place, and beheld the ark, and the mercy-seat, and were captivated with their glory. Jesus raised the cover of the ark, and behold! the tables of stone, with the ten commandments written upon them. They trace down the lively oracles; but they start back with trembling when they see the fourth commandment living among the ten holy precepts, while a brighter light shines upon it than upon the other nine, and a halo of glory is all around it. They find nothing there informing them that the Sabbath has been abolished, or changed to the first day of the week. It reads as when spoken by the mouth of God in solemn and awful grandeur upon the mount, while the lightnings flashed and the thunders rolled, and when written with his own holy finger in the tables of stone. Six days shalt thou labor and do all thy work; but the seventh day is the Sabbath of the Lord thy God. They are amazed as they behold the care taken of the ten commandments. They see them placed close by Jehovah, overshadowed and protected by his holiness. They see that they have been trampling upon the fourth commandment of the decalogue, and have observed a day handed down by the heathen and papists, instead of the day sanctified by Jehovah. They humble themselves before God, and mourn over their past transgressions.

به من نشان داده شد که بازماندگان عیسی را به قدس‌الاقداس دنبال کردند و تابوت عهد و کفاره‌گاه را دیدند و شیفته جلالشان شدند. عیسی سرپوش تابوت را بالا زد، و اینک! لوح‌های سنگی که ده فرمان بر آنها نوشته شده بود. آنان این فرامین زنده را یکی‌یکی پی می‌گیرند؛ اما هنگامی که فرمان چهارم را زنده در میان ده حکم مقدس می‌بینند، با لرزه پس می‌کشند، زیرا نوری درخشان‌تر بر آن از بر نه فرمان دیگر می‌تابد و هاله‌ای از جلال گرداگردش است. در آنجا هیچ نمی‌یابند که به آنان آگاهی دهد سبت ملغی شده یا به روز نخست هفته تغییر یافته است. متن همان است که زمانی از دهان خدا بر فراز کوه با شکوه و هیبتی هولناک بیان شد، آنگاه که برق‌ها می‌درخشید و تندرها می‌غرید، و همان‌گونه که با انگشت مقدس خودش بر لوح‌های سنگی نوشته شد: شش روز باید کار کنی و همه کارهای خود را انجام دهی؛ اما روز هفتم سبتِ یهوه خدای توست. آنان از دیدن مراقبتی که از ده فرمان می‌شود در شگفت می‌مانند. می‌بینند که آنها در کنار یهوه نهاده شده‌اند و قدوسیت او بر آنها سایه افکنده و از آنها محافظت می‌کند. می‌بینند که فرمان چهارمِ ده فرمان را پایمال کرده‌اند و به جای روزی که یهوه تقدیس کرده است، روزی را که از بت‌پرستان و پاپیان به میراث رسیده نگاه داشته‌اند. آنان در برابر خدا فروتن می‌شوند و بر تعدیات گذشته خویش ماتم می‌گیرند.

“I saw the incense in the censer smoke as Jesus offered their confessions and prayers to his Father. And as it ascended, a bright light rested upon Jesus, and upon the mercy-seat; and the earnest, praying ones, who were troubled because they had discovered themselves to be transgressors of God’s law, were blest, and their countenances lighted up with hope and joy. They joined in the work of the third angel, and raised their voices and proclaimed the solemn warning. But few at first received the message, yet they continued with energy to proclaim the warning. Then I saw many embrace the message of the third angel, and unite their voices with those who had first proclaimed the warning, and they exalted God and magnified him by observing his sanctified Rest-day.

دیدم که بخور در مجمره دود می‌کرد، چون عیسی اعترافات و دعاهایشان را به پدر خود تقدیم می‌کرد. و چون آن بالا می‌رفت، نوری درخشان بر عیسی و بر کرسی رحمت قرار گرفت؛ و آنان که با جدیت دعا می‌کردند و به سبب آنکه دریافته بودند ناقضان شریعت خدا هستند، دچار اندوه شده بودند، برکت یافتند و چهره‌هایشان با امید و شادی روشن شد. آنان به کار فرشته سوم پیوستند و صداهای خود را بلند کرده، هشدار جدی را اعلام نمودند. اما در آغاز اندکی پیام را پذیرفتند؛ با این حال آنان با قوت به اعلام هشدار ادامه دادند. سپس دیدم بسیاری پیام فرشته سوم را پذیرفتند و صدای خود را با کسانی که نخست هشدار را اعلام کرده بودند یکی کردند، و خدا را تمجید و او را بزرگ داشتند با نگاه داشتن روز استراحت تقدیس‌شده‌اش.

“Many who embraced the third message had not an experience in the two former messages. Satan understood this, and his evil eye was upon them to overthrow them; but the third angel was pointing them to the Most Holy place, and those who had an experience in the past messages were pointing them the way to the heavenly Sanctuary. Many saw the perfect chain of truth in the angels’ messages, and gladly received it. They embraced them in their order, and followed Jesus by faith into the heavenly Sanctuary. These messages were represented to me as an anchor to hold the body. And as individuals receive and understand them, they are shielded against the many delusions of Satan.

بسیاری از کسانی که پیام سوم را پذیرفتند، در دو پیام پیشین تجربه‌ای نداشتند. شیطان این را فهمید و چشم بدخواهانه‌اش بر آنان بود تا آنان را به لغزش اندازد و براندازد؛ اما فرشتهٔ سوم آنان را به قدس‌الاقداس راهنمایی می‌کرد، و آنان که در پیام‌های گذشته تجربه داشتند، راهِ قدس آسمانی را به ایشان نشان می‌دادند. بسیاری زنجیرهٔ کامل حقیقت را در پیام‌های فرشتگان دیدند و با شادی آن را پذیرفتند. آنان آن پیام‌ها را به ترتیبشان پذیرفتند و با ایمان از پیِ عیسی وارد قدس آسمانی شدند. این پیام‌ها برای من همچون لنگری نشان داده شدند که پیکر را نگه می‌دارد. و چون افراد آنها را بپذیرند و درک کنند، در برابر بسیاری از فریب‌های شیطان مصون می‌شوند.

“After the great disappointment in 1844, Satan and his angels were busily engaged in laying snares to unsettle the faith of the body. He was affecting the minds of individuals who had a personal experience in these things. They had an appearance of humility. They changed the first and second messages, and pointed to the future for their fulfillment, while others pointed far back in the past, declaring that they had been there fulfilled. These individuals were drawing the minds of the inexperienced away, and unsettling their faith. Some were searching the Bible to try to build up a faith of their own, independent of the body. Satan exulted in all this; for he knew that those who broke loose from the anchor, he could affect by different errors and drive about with winds of doctrine. Many who had led in the first and second messages, denied them, and division and scattering was throughout the body. I then saw Wm. Miller. He looked perplexed, and was bowed with sorrow and distress for his people. He saw the company who were united and loving in 1844, losing their love for each other, and opposing one another. He saw them fall back into a cold, backslidden state. Grief wasted his strength. I saw leading men watching Wm. Miller, and fearing lest he should embrace the third angel’s message and the commandments of God. And as he would lean towards the light from heaven, these men would lay some plan to draw his mind away. I saw a human influence exerted to keep his mind in darkness, and to retain his influence among them. At length Wm. Miller raised his voice against the light from heaven. He failed in not receiving the message which would have fully explained his disappointment, and cast a light and glory on the past, which would have revived his exhausted energies, brightened up his hope, and led him to glorify God. But he leaned to human wisdom instead of divine, and being broken with arduous labor in his Master’s cause, and by age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. They are responsible, and the sin rests upon them. If Wm. Miller could have seen the light of the third message, many things which looked dark and mysterious to him would have been explained. His brethren professed such deep love and interest for him, he thought he could not tear away from them. His heart would incline towards the truth; but then he looked at his brethren. They opposed it. Could he tear away from those who had stood side and shoulder with him in proclaiming Jesus’ coming? He thought they surely would not lead him astray.

پس از ناامیدی بزرگ در سال ۱۸۴۴، شیطان و فرشتگانش سخت مشغول شدند تا با پهن کردن دام‌هایی ایمان جماعت را متزلزل سازند. او بر ذهن‌های افرادی که در این امور تجربه‌ای شخصی داشتند اثر می‌گذاشت. آنان ظاهر فروتنی داشتند. پیام‌های اول و دوم را دگرگون کردند و تحقق آنها را به آینده حواله دادند، در حالی که برخی دیگر به گذشته‌های دور اشاره کرده، اعلام می‌کردند که در آن‌جا تحقق یافته‌اند. این افراد ذهن ناآزمودگان را منحرف می‌کردند و ایمانشان را سست می‌ساختند. برخی کتاب مقدس را می‌کاویدند تا ایمانی مخصوص به خود و مستقل از جماعت بنا کنند. شیطان از همۀ اینها شادمان بود؛ زیرا می‌دانست کسانی که از لنگر گسسته‌اند، می‌تواند با خطاهای گوناگون بر آنان اثر گذارد و آنان را با بادهای تعلیمات این‌سو و آن‌سو براند. بسیاری از کسانی که در پیام‌های اول و دوم پیشگام بودند، آنها را انکار کردند و تفرقه و پراکندگی سراسر جماعت را فرا گرفت. آنگاه ویلیام میلر را دیدم. پریشان می‌نمود و از اندوه و تنگی خاطر برای قوم خود خمیده شده بود. او دید که جماعتی که در ۱۸۴۴ متحد و سرشار از محبت بودند، محبتشان نسبت به یکدیگر را از دست می‌دهند و در برابر هم می‌ایستند. دید که به وضعیتی سرد و ارتدادآمیز بازمی‌گردند. اندوه توانش را فرسود. دیدم که سران قوم مراقب ویلیام میلر بودند و می‌ترسیدند مبادا پیام فرشتۀ سوم و احکام خدا را بپذیرد. و هرگاه او به سوی نوری که از آسمان می‌آمد گرایش می‌یافت، این مردان تدبیری می‌چیدند تا ذهنش را منحرف کنند. دیدم که نفوذی انسانی به کار گرفته می‌شد تا ذهن او را در تاریکی نگاه دارند و نفوذش را در میان آنان حفظ کنند. سرانجام ویلیام میلر علیه نوری که از آسمان می‌آمد صدای اعتراض بلند کرد. او خطا کرد که آن پیامی را نپذیرفت که می‌توانست ناامیدی‌اش را به‌طور کامل توضیح دهد و بر گذشته نوری و جلالی بیفکند که نیروهای فرسوده‌اش را احیا کند، امیدش را روشن سازد و او را به تمجید خدا رهنمون شود. اما او به جای حکمت الهی به حکمت انسانی تکیه کرد و چون در اثر زحمات دشوار در کار مولایش و نیز به سبب سالخوردگی شکسته شده بود، مسئولیتش به اندازۀ کسانی که او را از حقیقت بازداشتند نبود. آنان مسئول‌اند و گناه بر دوش آنان قرار دارد. اگر ویلیام میلر می‌توانست نور پیام سوم را ببیند، بسیاری از چیزهایی که برایش تاریک و اسرارآمیز می‌نمود، توضیح داده می‌شد. برادرانش آن‌چنان اظهار محبت و دلسوزی عمیقی نسبت به او می‌کردند که می‌پنداشت نمی‌تواند از آنان جدا شود. دلش به سوی حقیقت متمایل می‌شد؛ اما سپس به برادرانش می‌نگریست. آنان با آن مخالفت می‌کردند. آیا می‌توانست از کسانی جدا شود که کنار او دوشادوش ایستاده بودند و آمدن عیسی را اعلام کرده بودند؟ می‌اندیشید که آنان هرگز او را به گمراهی نخواهند کشاند.

“God suffered him to come under the power of Satan, and death to have dominion over him. He hid him in the grave, away from those who were constantly drawing him from God. Moses erred just as he was about to enter the promised land. So also, I saw that Wm. Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan, in suffering his influence to go against the truth. Others led him to this. Others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God, and he will come forth at the sound of the last trump.

خدا اجازه داد او زیر قدرت شیطان آید و مرگ بر او چیره شود. او را در قبر پنهان کرد، دور از کسانی که پیوسته او را از خدا دور می‌کشیدند. موسی درست آنگاه که در آستانه ورود به سرزمین موعود بود، خطا کرد. همچنین دیدم که Wm. Miller نیز، آنگاه که نزدیک بود به کنعان آسمانی وارد شود، خطا کرد، زیرا اجازه داد نفوذش بر ضد حقیقت به کار رود. دیگران او را به این کار کشاندند. دیگران باید پاسخگوی آن باشند. اما فرشتگان بر خاک گران‌بهای این خادم خدا دیده‌بانی می‌کنند، و او با طنین آخرین شیپور برخواهد خاست.

“I saw a company who stood well guarded and firm, and would give no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—one, two and three—the first, second and third angels’ messages. Said the angel, Woe to him who shall move a block, or stir a pin in these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received. I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. Step by step had God brought them along, until he had placed them upon a solid, immovable platform. Then I saw individuals as they approached the platform, before stepping upon it examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the laying of the foundation of the platform. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform and examined it, then found fault with it, declaring it to be laid wrong. I saw that nearly all stood firm upon the platform, and exhorted others who had stepped off to cease their complaints, for God was the master-builder, and they were fighting against him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union nearly all raised their eyes to heaven, and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained, and left the platform, and again they with humble look stepped upon it.

من گروهی را دیدم که هوشیار و استوار ایستاده بودند و از کسانی که می‌خواستند ایمانِ تثبیت‌شدهٔ جماعت را متزلزل کنند حمایت نمی‌کردند. خدا با رضایت به آنان می‌نگریست. به من سه پله نشان داده شد—یک، دو و سه—پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم. فرشته گفت: وای بر کسی که در این پیام‌ها سنگی را جابه‌جا کند، یا میخی را بجنباند. فهمِ درستِ این پیام‌ها از اهمیت حیاتی برخوردار است. سرنوشتِ نفوس بسته به چگونگیِ دریافتِ آن‌هاست. بار دیگر از خلالِ این پیام‌ها گذرانده شدم و دیدم قومِ خدا چگونه تجربهٔ خود را به بهای گزافی به دست آورده‌اند. آن از رهگذر رنج بسیار و نبردی سخت حاصل شده بود. خدا گام‌به‌گام ایشان را پیش آورده بود، تا آن‌که آنان را بر سکویی استوار و بی‌تزلزل قرار داده بود. سپس دیدم که افرادی، چون به سکو نزدیک می‌شدند، پیش از آن‌که بر آن قدم گذارند، شالوده‌اش را می‌آزمودند. برخی با شادی بی‌درنگ بر آن گام نهادند. برخی دیگر شروع کردند به خرده‌گیری از نحوهٔ پی‌ریزیِ سکو. می‌خواستند اصلاحاتی انجام شود تا سکو کامل‌تر گردد و مردم بسیار شادمان‌تر شوند. بعضی از سکو پایین آمدند و آن را وارسی کردند، سپس از آن عیب گرفتند و اعلام کردند که نادرست پی‌ریزی شده است. دیدم که تقریباً همه بر سکو استوار ایستاده بودند و به دیگرانی که پایین آمده بودند اندرز می‌دادند که شکایت را واگذارند، زیرا خدا استادِ بنا بود و آنان با او می‌ستیزیدند. آنان کارِ شگفت‌انگیزِ خدا را، که ایشان را به آن سکوی استوار رسانده بود، بازگو می‌کردند و در اتحاد، تقریباً همه چشم‌های خود را به آسمان بلند کرده، با صدای بلند خدا را تمجید نمودند. این بر برخی از آنان که شکایت کرده و از سکو پایین رفته بودند اثر گذاشت، و آنان دوباره با نگاهی فروتنانه بر آن گام نهادند.

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way for Jesus’ coming. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the proclamation of his first advent placed them where they could not readily receive the strongest evidence of his being the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still further, to reject Jesus and crucify him. In doing this, they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly Sanctuary. The rending of the vail of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered, and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly Sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by his own blood, and shed upon his disciples the benefits of his atonement. The Jews were left in complete deception and total darkness. They lost all the light they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. They could not be benefited by the mediation of Christ in the Holy place. The heavenly Sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the way to the heavenly.

توجهم دوباره به اعلامِ ظهورِ نخستینِ مسیح جلب شد. یوحنا با روح و قدرتِ ایلیا فرستاده شد تا راه را برای آمدنِ عیسی آماده کند. کسانی که شهادتِ یوحنا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی بهره‌ای نبردند. مخالفتِ آنان با اعلامِ ظهورِ نخستینِ او ایشان را در موقعیتی قرار داد که نتوانستند به‌آسانی نیرومندترین دلایلِ مسیحا بودنِ او را بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنا را رد کردند برانگیخت تا گام را فراتر نهند: عیسی را رد کنند و او را مصلوب سازند. با این کار، خود را در جایی قرار دادند که نتوانستند برکتِ روزِ پنطیکاست را دریافت کنند؛ برکتی که راهِ ورود به قدسِ آسمانی را به آنان می‌آموخت. دریده شدنِ پردهٔ هیکل نشان داد که دیگر قربانی‌ها و آیین‌های یهودی پذیرفته نخواهد شد. قربانیِ عظیم تقدیم و پذیرفته شده بود، و روح‌القدس که در روزِ پنطیکاست نازل شد، اندیشه‌های شاگردان را از قدسِ زمینی به آسمانی برد؛ جایی که عیسی با خونِ خود وارد شده بود و برکاتِ کفّارهٔ خویش را بر شاگردانش فرو ریخت. یهودیان در فریبی کامل و تاریکیِ مطلق باقی ماندند. تمام نوری را که می‌توانستند دربارهٔ طرحِ نجات داشته باشند از دست دادند و همچنان به قربانی‌ها و تقدیماتِ بی‌فایدهٔ خود اعتماد کردند. آنان از شفاعتِ مسیح در قدس بهره‌مند نشدند. قدسِ آسمانی جایِ قدسِ زمینی را گرفته بود، بااین‌حال آنان راهِ قدسِ آسمانی را نمی‌شناختند.

“Many look with horror at the course the Jews pursued toward Jesus in rejecting and crucifying him. And as they read the history of his shameful abuse, they think they love Christ, and would not have denied him like Peter, or crucified him like the Jews. But God who has witnessed their professed sympathy for his Son, has proved them, and has brought to the test that love which they professed for Jesus.

بسیاری با وحشت به راهی که یهودیان در قبال عیسی در پیش گرفتند، یعنی رد کردن و به صلیب کشیدن او، می‌نگرند. و هنگامی که تاریخ آزار و اهانت شرم‌آور او را می‌خوانند، می‌پندارند که مسیح را دوست دارند و مانند پطرس او را انکار نمی‌کردند، یا مانند یهودیان او را به صلیب نمی‌کشیدند. اما خدا که شاهد همدردی ادعایی آنان برای پسر خود بوده است، ایشان را آزموده و همان محبتی را که نسبت به عیسی ادعا می‌کردند به بوتهٔ آزمایش گذاشته است.

“All heaven watched with the deepest interest the reception of the message. But many who profess to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, instead of receiving the message with gladness, are stirred, with anger, and deride the good news of Jesus’ coming, and declare it to be delusion. They would not fellowship those who loved his appearing, but hated them, and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second, and were not benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the Most Holy place of the heavenly Sanctuary. And by rejecting the two former messages, they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the Most Holy place. I saw that the nominal churches, as the Jews crucified Jesus, had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the move made in heaven, or of the way into the Most Holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left, and Satan, pleased with the deception of the professed followers of Christ, fastens them in his snare, and assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, and works with his power, his signs and lying wonders. Some he deceives in one way and some in another. He has different delusions prepared to affect different minds. Some look with horror upon one deception, while they readily receive another. Satan deceives some with Spiritualism. He also comes as an angel of light, and spreads his influence over the land. I saw false reformations everywhere. The churches were elated, and considered that God was marvelously working for them, when it was another spirit. It will die away and leave the world and the church in a worse condition than before.

تمام آسمان با عمیق‌ترین علاقه نظاره‌گر چگونگی پذیرش پیام بود. اما بسیاری از کسانی که مدعی محبت به عیسی‌اند و هنگام خواندن داستان صلیب اشک می‌ریزند، به‌جای آن‌که پیام را با شادی بپذیرند، با خشم برانگیخته می‌شوند و مژدهٔ آمدن عیسی را به ریشخند می‌گیرند و آن را فریبی می‌خوانند. با کسانی که ظهور او را دوست داشتند مشارکت نمی‌کردند، بلکه از آنان نفرت داشتند و ایشان را از کلیساها بیرون راندند. آنان که پیام نخست را رد کردند، از پیام دوم بهره‌ای نتوانستند برد، و از فریاد نیمه‌شب نیز بهره‌مند نشدند؛ فریادی که می‌بایست ایشان را آماده سازد تا به ایمان، همراه با عیسی، به قدس‌الاقداسِ معبد آسمانی داخل شوند. و با رد کردن آن دو پیام نخستین، در پیام فرشتهٔ سوم نوری نمی‌بینند؛ پیامی که راه ورود به قدس‌الاقداس را نشان می‌دهد. دیدم که کلیساهای اسمی، همان‌گونه که یهودیان عیسی را مصلوب کردند، این پیام‌ها را مصلوب کرده‌اند؛ ازاین‌رو از تحولی که در آسمان رخ داده یا از راه ورود به قدس‌الاقداس آگاهی ندارند و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. همچون یهودیان که قربانی‌های بی‌فایدهٔ خود را تقدیم می‌کردند، آنان دعاهای بی‌فایدهٔ خود را به بخشی عرضه می‌کنند که عیسی ترک کرده است، و شیطان، که از فریب خوردن پیروانِ ادعاییِ مسیح خرسند است، آنان را در دام خود محکم می‌بندد و چهره‌ای دینی به خود می‌گیرد و ذهن‌های این مسیحیانِ اسمی را به سوی خود می‌کشاند و با قدرت خود و آیات و عجایبِ دروغینش کار می‌کند. برخی را به یک شیوه می‌فریبد و برخی را به شیوه‌ای دیگر. برای ذهن‌های گوناگون فریب‌های متفاوتی مهیا کرده است. برخی با وحشت به یک فریب می‌نگرند، حال آن‌که دیگری را به‌آسانی می‌پذیرند. شیطان برخی را با احضار ارواح می‌فریبد. او همچنین چون فرشتهٔ نور می‌آید و نفوذ خود را بر سرزمین می‌گستراند. در همه‌جا اصلاحاتِ کاذب را دیدم. کلیساها به وجد آمده بودند و می‌پنداشتند که خدا به‌طرزی شگفت‌آور برایشان کار می‌کند، حال آن‌که روحی دیگر بود. آن فروکش خواهد کرد و جهان و کلیسا را در وضعیتی بدتر از پیش بر جای خواهد گذاشت.

“I saw that God had honest children among the nominal Adventists, and the fallen churches, and ministers and people will yet be called out from these churches, before the plagues shall be poured out, and they will gladly embrace the truth. Satan knows this, and before the loud cry of the third angel, raises an excitement in these religious bodies, that those who have rejected the truth may think God is with them. He hopes to deceive the honest, and lead them to think that God is still working for the churches. But the light will shine, and every one of the honest ones will leave the fallen churches, and take their stand with the remnant.” Spiritual Gifts, volume 1, 151–172.

دیدم که خدا در میان ادونتیست‌های اسمی و کلیساهای سقوط‌کرده فرزندان صادقی دارد، و کشیشان و مردم هنوز پیش از آن‌که بلایا ریخته شوند از این کلیساها فراخوانده خواهند شد و با شادمانی حقیقت را در آغوش خواهند گرفت. شیطان این را می‌داند و پیش از فریاد بلند فرشتهٔ سوم، در این نهادهای دینی هیجانی برمی‌انگیزد تا کسانی که حقیقت را رد کرده‌اند گمان کنند خدا با آنان است. او امید دارد صادقان را بفریبد و آنان را بر آن دارد که بیندیشند خدا هنوز برای کلیساها کار می‌کند. اما نور خواهد درخشید و همهٔ صادقان کلیساهای سقوط‌کرده را ترک خواهند کرد و در کنار باقی‌ماندگان موضع خواهند گرفت. عطایای روحانی، جلد 1، صفحات 151–172.

This passage has so many important truths, but I am using the passage to isolate some characteristics of the messages of Millerite history, in order to understand how those typify our history. All three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect.

این بخش سرشار از حقایق بسیار مهم است، اما من از آن استفاده می‌کنم تا برخی ویژگی‌های پیام‌های تاریخ میلریتی را جدا کنم تا بفهمم آن‌ها چگونه الگوی تاریخ ما هستند. هر سه فرشتهٔ مکاشفهٔ باب چهاردهم پیامی در دست دارند. فرشتهٔ دوم و سوم هنگام فرود آمدن با پیام خود، به‌عنوان کسانی معرفی می‌شوند که «پوست‌نوشته‌ای» با خود دارند. هر فرشته نمایندۀ پیامی است و رسیدن هر پیام اثری به‌جا می‌گذارد.

We will continue this subject in the next article.

این موضوع را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.