And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.

و چون مُهر هفتم را گشود، در آسمان قریب به نیم ساعت سکوت پدید آمد. و آن هفت فرشته را که در حضور خدا می‌ایستادند دیدم، و به ایشان هفت شیپور داده شد. و فرشته‌ای دیگر آمد و بر مذبح ایستاد، در حالی که مجمری زرین داشت؛ و بخور بسیار بدو داده شد تا آن را همراه با دعاهای همهٔ مقدسان بر مذبح زرین که در برابر تخت بود تقدیم کند. و دودِ بخور، که با دعاهای مقدسان بود، از دست فرشته به حضور خدا بالا رفت. و فرشته مجمر را برگرفت و آن را از آتش مذبح پر ساخته، بر زمین افکند؛ و صداها و رعدها و برق‌ها و زلزله‌ای پدید آمد. مکاشفه ۸:۱–۵

We are addressing the outpouring of holy fire from the heavenly sanctuary, during the history that the United States is going to bring down unholy fire from the first heaven. The revelation of what the seven thunders uttered in Revelation chapter ten, was to be sealed up until just before probation closed. Probation is also represented as on the verge of closing when the seventh seal is opened.

ما به ریزش آتش مقدس از قدس آسمانی می‌پردازیم، در همان برهه‌ای از تاریخ که ایالات متحده قرار است آتش نامقدس را از آسمان نخست فرود آورد. افشای آنچه هفت رعد در باب دهمِ کتاب مکاشفه بر زبان آوردند، قرار بود تا درست پیش از بسته شدن مهلتِ فیض مهر و موم شود. همچنین، هنگامی که مهر هفتم گشوده می‌شود، مهلتِ فیض در آستانهٔ بسته شدن به تصویر کشیده می‌شود.

And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

و به من گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آن‌که ستمکار است، بگذار همچنان ستمکار بماند؛ و آن‌که پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آن‌که عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و آن‌که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفهٔ یوحنا ۲۲:۱۰، ۱۱.

The opening of the seventh seal takes place as the seven angels prepare to sound.

گشایش مهر هفتم زمانی رخ می‌دهد که هفت فرشته برای دمیدن آماده می‌شوند.

And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:6.

و آن هفت فرشته‌ای که هفت شیپور داشتند، آماده شدند تا شیپورها را بنوازند. مکاشفه ۸:۶.

When probation closes, “no man” is “able to enter the temple,” for the intercession of Christ for men’s sins has ended. Probation has closed, and the seven angels are commanded to pour out the vials of God’s wrath.

وقتی مهلت پایان می‌یابد، «هیچ‌کس» «قادر به ورود به معبد نیست»، زیرا شفاعت مسیح برای گناهان انسان‌ها پایان یافته است. مهلت خاتمه یافته است و به هفت فرشته فرمان داده می‌شود که جام‌های خشم خدا را بریزند.

And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. And I heard a great voice out of the temple saying to the seven angels, Go your ways, and pour out the vials of the wrath of God upon the earth. Revelation 15:8, 16:1.

و هیکل از دودِ برخاسته از جلالِ خدا و از قوتِ او پر شد؛ و هیچ‌کس قادر نبود به هیکل درآید تا زمانی که هفت بلایِ هفت فرشته تمام شدند. و ندایی عظیم از هیکل شنیدم که به هفت فرشته می‌گفت: بروید و کاسه‌های غضبِ خدا را بر زمین بریزید. مکاشفه ۱۵:۸، ۱۶:۱.

There is no indication that the seven angels that sound the seven trumpets in Revelation chapters nine through eleven, are different from the seven angels that pour out the seven last plagues. On the contrary, the prophetic characteristics of the judgments represented by the seven trumpets, parallel the location and the effects of the seven vials of God’s wrath in chapter sixteen. As a more direct linkage, the trumpet judgments are directly called plagues.

هیچ نشانه‌ای در دست نیست که هفت فرشته‌ای که در باب‌های نهم تا یازدهمِ کتاب مکاشفه شیپورهای هفتگانه را می‌نوازند، با هفت فرشته‌ای که هفت بلای آخرین را فرو می‌ریزند، متفاوت باشند. برعکس، ویژگی‌های نبویِ داوری‌هایی که با هفت شیپور نمایش داده می‌شوند، از نظر جایگاه و آثار با هفت کاسهٔ خشم خدا در باب شانزدهم موازی‌اند. به‌عنوان پیوندی مستقیم‌تر، داوری‌های شیپورها مستقیماً بلاها نامیده می‌شوند.

And the rest of the men which were not killed by these plagues yet repented not of the works of their hands, that they should not worship devils, and idols of gold, and silver, and brass, and stone, and of wood: which neither can see, nor hear, nor walk. Revelation 9:20.

و باقیِ مردم که به‌سبب این بلایا کشته نشده بودند، با این حال از اعمال دست‌های خود توبه نکردند تا دیگر شیاطین و بت‌هایی از طلا و نقره و مفرغ و سنگ و چوب را پرستش نکنند؛ بت‌هایی که نه می‌بینند، نه می‌شنوند و نه راه می‌روند. مکاشفه ۹:۲۰.

The opening of the seventh seal is purposely set within the context of the nearness of the close of probation. The seventh seal represents a second witness, of what the seven thunders “uttered,” that John and also Paul were forbidden to write.

گشودن مُهر هفتم تعمداً در زمینهٔ نزدیکیِ پایانِ مهلت قرار داده شده است. مُهر هفتم نمایانگر شاهدی دوم بر آن‌چه هفت تندر «بر زبان آوردند» است؛ همان چیزی که نوشتنِ آن بر یوحنا و نیز بر پولس ممنوع شده بود.

And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:3, 4.

و با آواز بلند فریاد زد، چنان‌که شیری می‌غرد؛ و چون فریاد زد، هفت تندر صدای خود را سر دادند. و چون هفت تندر صدای خود را سر دادند، می‌خواستم بنویسم؛ و صدایی از آسمان شنیدم که به من می‌گفت: آنچه را هفت تندر گفتند مهر و موم کن و آنها را ننویس. مکاشفه ۱۰:۳، ۴.

What was “uttered” by the seven thunders was sealed up, and in chapter twenty-two, the prophecy that had been sealed up in the book of Revelation was to be unsealed, and as with the seventh seal, it was to be unsealed just before probation closed.

آنچه از سوی هفت رعد «بیان» شده بود مهر و موم شد؛ و در باب بیست‌ودو، نبوتی که در کتاب مکاشفه مهر و موم شده بود باید گشوده می‌شد، و همان‌گونه که دربارهٔ مُهر هفتم نیز چنین بود، قرار بود درست پیش از پایان مهلت فیض گشوده شود.

Sister White identifies that the sealing up of what the seven thunders “uttered” represented the same action of the Lion of the tribe of Judah, as when He commanded Daniel to seal up his book, until the time of the end. The books of Daniel and Revelation are the same book, and in the Revelation Jesus is represented as the Lion of the tribe of Judah, when He unseals the book that was sealed with seven seals, so it was the Lion of the tribe of Judah, that also commanded Daniel to seal up his book until the time of the end. The Lion of the tribe of Judah is He who seals and unseals His Word, for He is the Word.

خواهر وایت تصریح می‌کند که مهر و موم شدنِ آنچه «هفت تندر» گفتند، نمایانگر همان اقدامِ شیرِ قبیلهٔ یهودا بود؛ همان‌گونه که او به دانیال فرمان داد کتابش را تا زمانِ پایان مهر و موم کند. کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب هستند، و در مکاشفه عیسی به‌عنوان شیرِ قبیلهٔ یهودا معرفی می‌شود، هنگامی که کتابی را که با هفت مهر مهر و موم شده بود می‌گشاید؛ پس این همان شیرِ قبیلهٔ یهودا بود که به دانیال نیز فرمان داد کتابش را تا زمانِ پایان مهر و موم کند. شیرِ قبیلهٔ یهودا همان کسی است که کلامِ خود را مهر و موم می‌کند و می‌گشاید، زیرا او خود کلام است.

“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

«پس از آنکه این هفت رعد بانگ‌های خود را برآوردند، همان‌گونه که دربارهٔ کتابچهٔ کوچک به دانیال فرمان داده شد، به یوحنا نیز دستور می‌رسد: «آنچه را که هفت رعد گفته‌اند، مهر کن.»» تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

The internal evidence in the books of Daniel and Revelation identify that the unsealing of the seventh seal, is a second witness to the unsealing of what the seven thunders uttered. Both the unsealing of the book of Daniel and the unsealing of the book that was sealed with seven seals, identify that the truths that are revealed when a prophetic message is unsealed, is progressive in nature. This is why the book of Daniel identifies it as an increase of knowledge, and the book of Revelation portrays it as removing one seal after another.

شواهد درونیِ کتاب‌های دانیال و مکاشفه نشان می‌دهند که برداشته‌شدن مُهر هفتم گواه دومِ برداشته‌شدن مُهر از آنچه هفت رعد گفته بودند است. هم برداشته‌شدن مُهر از کتاب دانیال و هم برداشته‌شدن مُهر از کتابی که با هفت مُهر مُهر شده بود، نشان می‌دهند که حقایقی که هنگام گشوده‌شدنِ یک پیام نبوی آشکار می‌شوند، ماهیتی تدریجی دارند. از همین رو کتاب دانیال آن را افزایشِ دانش می‌داند و کتاب مکاشفه آن را به صورت برداشته‌شدنِ یک مُهر پس از دیگری به تصویر می‌کشد.

It is a light that grows brighter and brighter unto the perfect day.

این نوری است که پیوسته روشن‌تر و روشن‌تر می‌شود تا به روز کامل برسد.

But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. Proverbs 4:18.

اما راه درستکاران مانند نور تابان است که هرچه بیشتر می‌درخشد تا روز کامل. امثال ۴:۱۸

When “truth” is unsealed, it is progressive.

وقتی مُهر و مُومِ «حقیقت» گشوده می‌شود، تدریجی است.

“If it was necessary for God’s ancient people to often call to mind His dealings with them in mercy and judgment, in counsel and reproof, it is equally important that we contemplate the truths delivered to us in His Word,—truth which, if heeded, will lead us to humility and submission, and obedience to God. We are to be sanctified through the truth. The Word of God presents special truths for every age. The dealings of God with His people in the past should receive our careful attention. We should learn the lessons which they are designed to teach us. But we are not to rest content with them. God is leading out His people step by step. Truth is progressive. The earnest seeker will be constantly receiving light from heaven. What is truth? should ever be our inquiry.” Signs of the Times, May 26, 1881.

اگر لازم بود که قوم باستانی خدا بارها رفتار او را با خود، در رحمت و داوری، در اندرز و توبیخ، به یاد آورند، به همان اندازه مهم است که ما نیز به حقایقی که در کلامش به ما سپرده شده است بیندیشیم—حقایقی که اگر بدان‌ها گوش فرا دهیم، ما را به فروتنی و تسلیم، و اطاعت از خدا رهنمون خواهد شد. ما باید به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شویم. کلام خدا برای هر عصر حقایق ویژه‌ای عرضه می‌کند. رفتار خدا با قومش در گذشته باید مورد توجه دقیق ما قرار گیرد. باید درس‌هایی را که مقصودشان تعلیم ماست بیاموزیم. اما نباید به آنها بسنده کنیم. خدا قوم خود را گام‌به‌گام به پیش می‌برد. حقیقت پیش‌رونده است. جویندهٔ صادق پیوسته از آسمان نور دریافت خواهد کرد. «حقیقت چیست؟» باید همواره پرسش ما باشد. نشانه‌های زمان، ۲۶ مه ۱۸۸۱.

At the end of July, 2023, the Revelation of Jesus Christ began to be unsealed.

در پایان ژوئیهٔ ۲۰۲۳، مهرگشاییِ مکاشفهٔ عیسی مسیح آغاز شد.

As with the seventh seal and also the utterings of the seven thunders, the Revelation of Jesus Christ, is unsealed just before probation closes. It provides a third witness of the same message represented by the removal of the seventh seal, and the seven thunders. Those three representations in the book of Revelation are three witnesses that combine to make up the message of the Revelation of Jesus Christ. The unsealing of these three witnesses is progressive. Its effects are also progressive.

همان‌گونه که در مورد مهر هفتم و نیز سخنان هفت رعد صادق است، مکاشفهٔ عیسی مسیح درست پیش از پایان دورهٔ آزمایش گشوده می‌شود. این، شاهد سومی برای همان پیامی فراهم می‌آورد که با برداشته شدن مهر هفتم و هفت رعد نشان داده شده است. این سه بیان در کتاب مکاشفه سه شاهدند که با هم پیام مکاشفهٔ عیسی مسیح را تشکیل می‌دهند. گشوده شدن این سه شاهد تدریجی است. پیامدهای آن نیز تدریجی است.

“Obedience to the law of God is sanctification. There are many who have erroneous ideas in regard to this work in the soul, but Jesus prayed that His disciples might be sanctified through the truth, and added, ‘Thy word is truth’ ( John 17:17). Sanctification is not an instantaneous but a progressive work, as obedience is continuous. Just as long as Satan urges his temptations upon us, the battle for self-conquest will have to be fought over and over again; but by obedience, the truth will sanctify the soul. Those who are loyal to the truth will, through the merits of Christ, overcome all weakness of character that has led them to be molded by every varying circumstance of life.” Faith and Works, 85.

«اطاعت از شریعت خدا همان تقدیس است. بسیاری هستند که دربارهٔ این کار در جان تصورات نادرستی دارند، اما عیسی دعا کرد که شاگردانش به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شوند و افزود: «کلام تو حقیقت است» (یوحنا ۱۷:۱۷). تقدیس امری آنی نیست، بلکه کاری تدریجی است، همان‌گونه که اطاعت پیوسته است. تا زمانی که شیطان وسوسه‌های خود را بر ما می‌افکند، نبرد برای غلبه بر خویشتن باید بارها و بارها از سر گرفته شود؛ اما به‌واسطۀ اطاعت، حقیقت جان را تقدیس خواهد کرد. آنانی که به حقیقت وفادارند، به‌واسطۀ استحقاق‌های مسیح، بر هر ضعفِ شخصیتی که آنان را به قالب‌پذیری از هر شرایطِ متغیرِ زندگی کشانده بود، غلبه خواهند کرد.» ایمان و اعمال، ۸۵.

The progressive development of the understanding of the Revelation of Jesus Christ began to be published at the end of July, 2023. The process of understanding the truths that began to be published at that time, began shortly after July 18, 2020.

انتشارِ توسعهٔ تدریجیِ درکِ مکاشفهٔ عیسی مسیح در پایان ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد. فرایندِ درکِ حقایقی که انتشارشان در آن زمان آغاز شد، اندکی پس از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد.

The truth that is identified in the message of the unsealing of the seventh seal is addressing the waymark of the Midnight Cry. The Midnight Cry in the Millerite history was a progressive development of truth, and that fact can be demonstrated by a historical review of the work of Samuel Snow. Jesus illustrates the movement of the third angel with the movement of the first angel, for he always illustrates the end with the beginning.

حقیقتی که در پیام گشوده شدن مهر هفتم شناسایی می‌شود، به نشانۀ راهِ فریاد نیمه‌شب می‌پردازد. فریاد نیمه‌شب در تاریخ جنبش میلریتی یک توسعهٔ تدریجیِ حقیقت بود، و این واقعیت را می‌توان با مرور تاریخیِ کارِ ساموئل اسنو نشان داد. عیسی حرکت فرشتهٔ سوم را با حرکت فرشتهٔ اول به تصویر می‌کشد، زیرا او همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد.

The truths that come together to form the Midnight Cry message are an understanding of who God is, and how His character is represented in his Word. Those truths include a very detailed description of the historical process that those who ultimately proclaim the Midnight Cry message will fulfill. The hidden history of the seven thunders is what identifies that historical process. The seventh seal is a part of that detailed historical process, but its revelation is directed at the period of time that begins when the Midnight Cry message is finalized, thus marking when the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished. The progressive removal of the seventh seal begins when the message of the Midnight Cry is fully developed, as illustrated by the Exeter camp meeting in the summer of 1844. These articles represent your personal invitation to come to the Exeter camp meeting.

حقایقی که در کنار هم پیام فریاد نیمه‌شب را شکل می‌دهند، عبارت‌اند از فهم اینکه خدا کیست و اینکه شخصیت او چگونه در کلامش نمایان می‌شود. آن حقایق همچنین شرحی بسیار دقیق از فرایند تاریخی‌ای را دربرمی‌گیرند که کسانی که در نهایت پیام فریاد نیمه‌شب را اعلام می‌کنند، آن را تحقق خواهند بخشید. تاریخ پنهانِ هفت رعد همان چیزی است که آن فرایند تاریخی را مشخص می‌کند. مهر هفتم بخشی از آن فرایند تاریخیِ مفصل است، اما آشکارشدنِ آن معطوف به دوره‌ای است که از زمانی آغاز می‌شود که پیام فریاد نیمه‌شب نهایی می‌شود و بدین‌سان زمانی را نشان می‌دهد که مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار به انجام می‌رسد. گشایش تدریجی مهر هفتم از زمانی آغاز می‌شود که پیام فریاد نیمه‌شب به‌طور کامل شکل می‌گیرد، چنان‌که اجتماع اردوگاهی اکستر در تابستان ۱۸۴۴ نشان می‌دهد. این مقالات دعوت‌نامه شخصی شما برای شرکت در اجتماع اردوگاهی اکستر هستند.

When the seventh seal is opened, fire from the altar is cast unto the earth, and there are “voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake.” A “voice” represents a trumpet.

وقتی مُهر هفتم گشوده می‌شود، آتشی از مذبح بر زمین افکنده می‌شود و «صداها و رعدها و برق‌ها و زلزله‌ای» پدید می‌آیند. «صدا» نماد شیپور است.

Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

با صدای بلند فریاد بزن، دریغ مکن؛ صدایت را چون شیپور بلند کن، و به قوم من تقصیرشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را اعلام کن. اشعیا ۵۸:۱.

The voice of a trumpet identifies a message that is warning of impending judgment. When Isaiah commands God’s people to lift up their voice like a trumpet, they are to “cry” aloud. The Midnight Cry message is unsealed just before the hour of the earthquake of the Sunday law. The Midnight Cry message which is unsealed just before the soon coming Sunday law, is the message that swells into a loud cry. When Isaiah says, “Cry aloud,” he is referencing a combination of the loud cry of the third angel, which is the second voice that joins the Midnight Cry message. The loud Midnight Cry message is a warning of the seventh trumpet, which is the third woe. God’s people must understand that when that trumpet message is blown, they are in the final moments of their probationary time. Therefore Isaiah’s command is a warning to prepare for the close of probation, a warning that the trumpet judgment of the third woe of Islam is about to strike the United States for rejecting God’s Sabbath. At the Sunday law, the Midnight Cry, which is the first of the two “voices” in Revelation chapter eighteen, swells to a loud cry. As God’s other children that are still in Babylon are called out.

صدای شیپور پیامی را معرفی می‌کند که از داوریِ قریب‌الوقوع هشدار می‌دهد. وقتی اشعیا به قوم خدا فرمان می‌دهد صدای خود را مانند شیپور بلند کنند، باید با صدای بلند «فریاد» کنند. پیام فریاد نیمه‌شب اندکی پیش از ساعتِ زلزلۀ قانون یکشنبه مُهرگشایی می‌شود. پیام فریاد نیمه‌شبی که درست پیش از قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه مُهرگشایی می‌شود، همان پیامی است که به فریادی بلند اوج می‌گیرد. وقتی اشعیا می‌گوید: «با صدای بلند فریاد بزن»، او به هم‌پیوندیِ فریاد بلند فرشتهٔ سوم اشاره می‌کند که همان صدای دومی است که به پیام فریاد نیمه‌شب می‌پیوندد. پیامِ فریادِ بلندِ نیمه‌شب هشداری است دربارهٔ شیپور هفتم که همان وای سوم است. قوم خدا باید بفهمند که وقتی آن پیامِ شیپور نواخته می‌شود، آنان در واپسین لحظاتِ زمانِ مهلتِ آزمایشیِ خود هستند. بنابراین فرمانِ اشعیا هشداری است برای آمادگی جهت بسته‌شدنِ مهلت، هشداری که داوریِ شیپورِ وای سومِ اسلام در شُرُفِ فرود آمدن بر ایالات متحده است، به سبب ردِ سبتِ خدا از سوی ایالات متحده. در هنگامِ قانونِ یکشنبه، فریادِ نیمه‌شب، که نخستینِ دو «صدا» در باب هجدهم مکاشفه است، به فریادی بلند اوج می‌گیرد؛ آنگاه دیگر فرزندانِ خدا که هنوز در بابل هستند، فراخوانده می‌شوند.

“The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 710.

حقیقت برای این زمان، یعنی پیام فرشتهٔ سوم، باید با صدای بلند اعلام شود، یعنی با قدرتی فزاینده، هرچه به آزمون بزرگ نهایی نزدیک‌تر می‌شویم. مواد ۱۸۸۸، ۷۱۰.

The “increasing power” of the “loud cry” of the third angel was typified at Sinai when the Ten Commandments were proclaimed by Jehovah himself. The trumpet in that history increased in power as the mountain quaked and turned to smoke. The fear was so great, that even Moses greatly quaked. The people then raised their “voices” in fear, asking that God’s “voice” would cease to sound.

قدرتِ فزایندهٔ «فریادِ بلندِ» فرشتهٔ سوم، در سینا به‌گونه‌ای نمادین نمایان شد، آن‌گاه که خودِ یهوه ده فرمان را اعلام کرد. در آن واقعه، هرچه کوه می‌لرزید و در دود می‌پیچید، شیپور نیز بر قدرتش می‌افزود. وحشت چنان عظیم بود که حتی موسی نیز سخت به لرزه افتاد. سپس مردم با ترس «صداهای» خود را بلند کردند و خواستند که «صدای» خدا دیگر به صدا درنیاید.

And the sound of a trumpet, and the voice of words; which voice they that heard entreated that the word should not be spoken to them any more: (For they could not endure that which was commanded, And if so much as a beast touch the mountain, it shall be stoned, or thrust through with a dart: And so terrible was the sight, that Moses said, I exceedingly fear and quake:). Hebrews 12:19–21.

و صدای شیپور، و صدای سخنان؛ همان صدایی که شنوندگانش التماس کردند که دیگر آن کلام به آنان گفته نشود: (زیرا طاقتِ آنچه فرمان داده شده بود را نداشتند؛ و اگر حتی حیوانی کوه را لمس کند، باید سنگسار شود یا با نیزه زده شود؛ و آن منظره چنان هولناک بود که موسی گفت: بسیار می‌ترسم و می‌لرزم.) عبرانیان ۱۲:۱۹–۲۱.

The “voice” “they” had “heard” represents the “voice” of the warning message of the third angel. In fearful anguish they responded with their own “voices.” The voices at the Sunday law are also represented by the foolish virgins who are asking for oil, and the voices of the wise virgins tell them to go and buy for themselves. At the close of human probation, the “voices” of those that recognize they are lost, as do the foolish Adventist virgins at the Sunday law, cry out for the rocks and mountains to fall upon them. The Sunday law is typified by the giving of the law at Mount Sinai.

"صدایی" که "آنان" "شنیده بودند" نمایانگر "صدای" پیام هشدارِ فرشتهٔ سوم است. در رنجی هراسناک، با "صداهای" خود پاسخ دادند. "صداها" در هنگامِ قانونِ یکشنبه نیز در قالبِ باکره‌های نادانی که درخواستِ روغن می‌کنند بازنمایی شده‌اند، و "صداهای" باکره‌های دانا به آنان می‌گویند که بروند و برای خود بخرند. در پایانِ مهلتِ آزمایشیِ بشر، "صداهای" کسانی که درمی‌یابند هلاک شده‌اند، همان‌گونه که باکره‌های نادانِ ادونتیست در هنگامِ قانونِ یکشنبه، فریاد برمی‌آورند که کوه‌ها و صخره‌ها بر آنان فرو افتند. قانونِ یکشنبه به دادنِ شریعت در کوهِ سینا تمثیل شده است.

“At the wonderful manifestations of divine power upon that solemn occasion,—the mysterious trumpet tones waxing louder and more terrible, the peals of thunder reverberating from every mountain side, the lightning’s flash illuminating the stern and solemn heights, and on Sinai’s summit, amid cloud, and tempest, and thick darkness, the glory of God as a devouring fire,—at these tokens of Jehovah’s presence, the hearts of Israel failed with fear, and the whole congregation ‘stood afar off.’ Even Moses exclaimed, ‘I exceedingly fear and quake.’ Then above the warring elements was heard the voice of Jehovah, speaking the ten precepts of his law.

در برابر جلوه‌های شگفت‌انگیز قدرت الهی در آن موقعیت پرهیبت—نغمه‌های رازآلود شیپور که هر دم بلندتر و هولناک‌تر می‌شد، غرش‌های رعد که از هر دامنهٔ کوه بازمی‌پیچید، درخشش برق که قلل پرصلابت و پرهیبت را روشن می‌کرد، و بر فراز سینا، در میان ابر و توفان و تاریکی غلیظ، جلال خدا چون آتشی فروبرنده—در برابر این نشانه‌های حضور یهوه، دل‌های اسرائیل از ترس فرو ریخت و تمامی جماعت «از دور ایستادند». حتی موسی فریاد برآورد: «بسیار می‌ترسم و می‌لرزم.» سپس، فراتر از خروش عناصر، صوت یهوه شنیده شد که ده فرمان شریعت خود را بیان می‌کرد.

“As God’s great mirror revealed to the people of Israel their true condition, their souls were overwhelmed with terror. The awful power of God’s utterances seemed more than their quaking frames could bear. They entreated Moses, ‘Speak thou with us, and we will hear; but let not God speak with us, lest we die.’ As God’s great rule of right was presented before them, they realized, as never before, the offensive character of sin, and their own guilt, in the sight of a pure and holy God.” Signs of the Times, March 3, 1881.

آنگاه که آینهٔ بزرگِ خدا وضعیت حقیقیِ قوم اسرائیل را بر آنان آشکار ساخت، جان‌هایشان از وحشت درهم شکست. قدرت هولناکِ سخنانِ خدا بیش از آن می‌نمود که پیکرهای لرزان‌شان تابِ تحملش را داشته باشد. آنان از موسی التماس کردند: «تو با ما سخن بگو تا بشنویم؛ اما خدا با ما سخن نگوید، مبادا بمیریم.» چون قانونِ بزرگِ عدالتِ خدا در برابرشان ارائه شد، چنان‌که هرگز پیش از آن نبود، به ماهیتِ نفرت‌انگیزِ گناه و تقصیرِ خویش، در نظرِ خدای پاک و قدوس، پی بردند. نشانه‌های زمان، ۳ مارس ۱۸۸۱.

When the fire from the altar is cast unto the earth, there are “voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake.” “Thundering and lightning” are symbols of God’s judgments. At the Sunday law, the United States will have fully filled its “cup of iniquity,” and “national apostasy, will be followed by national ruin.” The “cup of iniquity” becomes full in the fourth generation, for both horns of the earth beast progress through four generations of escalating rebellion. The Sunday law marks where God’s judgments, represented by “thunderings and lightnings” are delivered, and they are delivered unto the fourth generation.

وقتی آتش از قربانگاه بر زمین افکنده می‌شود، «صداها، و رعدها، و برق‌ها، و زلزله‌ای» رخ می‌دهند. «رعد و برق» نماد داوری‌های خداست. با برقراری قانون یکشنبه، ایالات متحده «جام شرارت» خود را به‌طور کامل پر خواهد کرد، و «ارتدادِ ملی با نابودیِ ملی دنبال خواهد شد». «جام شرارت» در نسل چهارم پر می‌شود، زیرا هر دو شاخِ وحشِ زمین در چهار نسل پیاپی، در شورشی فزاینده پیشروی می‌کنند. قانون یکشنبه نقطه‌ای را نشان می‌دهد که در آن داوری‌های خدا، که با «رعدها و برق‌ها» نشان داده شده‌اند، اعمال می‌شوند؛ و این داوری‌ها تا نسل چهارم اعمال می‌شوند.

“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

دربارهٔ اموریان، خداوند گفت: «در نسل چهارم بار دیگر به اینجا باز خواهند آمد، زیرا گناهِ اموریان هنوز کامل نشده است.» هرچند این قوم به سبب بت‌پرستی و فسادش شهره بود، هنوز جام گناه خود را پر نکرده بود و خدا فرمان نابودی کاملش را صادر نمی‌کرد. مقرر بود که مردم قدرت الهی را به‌گونه‌ای چشمگیر آشکارشده ببینند تا عذری برایشان باقی نماند. خالق رحیم حاضر بود تا نسل چهارم در برابر گناهشان بردباری کند. سپس، اگر بهبودی دیده نمی‌شد، داوری‌های او بر آنان فرود می‌آمد.

“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.” Testimonies, volume 5, 208.

آن ذاتِ بی‌نهایت هنوز با دقّتی بی‌خطا حسابِ همهٔ ملّت‌ها را نگه می‌دارد. تا زمانی که رحمتِ او همراه با دعوت به توبه پیشنهاد می‌شود، این حساب باز خواهد ماند؛ امّا وقتی ارقام به حدّ معیّنی که خدا تعیین کرده برسد، اجرای غضبِ او آغاز می‌شود. حساب بسته می‌شود. صبرِ الهی پایان می‌یابد. دیگر در حقّ آنان درخواستِ رحمت وجود ندارد. شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۰۸.

Sister White identifies the judgments that begin at the Sunday law as “God’s destructive judgments.” She teaches that it is too late for the foolish Laodicean Adventists, who had an opportunity to prepare for the crisis at midnight, but had refused to do so. That time of destructive judgments for the foolish virgins, is “a time of mercy” for those who had not yet heard the truth.

خواهر وایت داوری‌هایی را که با قانون یکشنبه آغاز می‌شوند، «داوری‌های ویرانگر خدا» می‌نامد. او تعلیم می‌دهد که برای ادونتیست‌های لاودیقیه‌ایِ نادان، که فرصتی داشتند تا برای بحرانِ نیمه‌شب آماده شوند اما از این کار امتناع کردند، دیگر دیر شده است. آن زمانِ داوری‌های ویرانگر برای دوشیزگانِ نادان، «زمانِ رحمت» است برای کسانی که هنوز حقیقت را نشنیده‌اند.

“Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.” Testimonies, volume 9, 97.

ای کاش مردم زمان تفتیش خود را می‌شناختند! بسیارند کسانی که هنوز حقیقتِ آزمایندهٔ این زمان را نشنیده‌اند. بسیارند کسانی که روحِ خدا با آنان در کشمکش است. زمانِ داوری‌های ویرانگرِ خدا، زمانِ رحمت است برای آنان که هیچ فرصتی نداشته‌اند بیاموزند حقیقت چیست. خداوند با مهربانی به آنان خواهد نگریست. دلِ پررحمتش متأثر شده است؛ دستش هنوز برای نجات دراز است، در حالی که در بر کسانی که نخواستند وارد شوند بسته شده است. شهادات، جلد ۹، ۹۷.

When the seventh seal is opened there are “voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake.” The “hour” when the “earthquake” of Revelation eleven was first fulfilled was the French Revolution, and the perfect fulfillment of that “hour” is the “quake” of the “earth” beast, at the soon-coming Sunday law. It is in that “hour,” that the seventh seal is fully opened. The cross typifies the Sunday law, and there was a great earthquake at the cross.

وقتی مهر هفتم گشوده می‌شود، «صداها و رعدها و برق‌ها و زلزله‌ای» رخ می‌دهند. آن «ساعتی» که در آن «زلزله»ی مکاشفهٔ یازدهم برای نخستین بار تحقق یافت، انقلاب فرانسه بود، و تحققِ کاملِ آن «ساعت»، «زلزله»ی «وحشِ زمین» در قانونِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی فرا می‌رسد. در همان «ساعت» است که مهر هفتم به‌طور کامل گشوده می‌شود. صلیب نماد قانون یکشنبه است، و در هنگام صلیب زلزله‌ای بزرگ رخ داد.

Jesus, when he had cried again with a loud voice, yielded up the ghost. And, behold, the veil of the temple was rent in twain from the top to the bottom; and the earth did quake, and the rocks rent. Matthew 25:51.

عیسی، چون بار دیگر با صدای بلند فریاد زد، جان سپرد. و اینک، پردهٔ معبد از بالا تا پایین دو نیم شد؛ و زمین لرزید و صخره‌ها شکافته شدند. متی 25:51.

At the cross, a satanic kingdom was overthrown, as it will be at the Sunday law.

بر صلیب، یک پادشاهی شیطانی سرنگون شد، همان‌گونه که در زمان قانون یکشنبه خواهد شد.

“Christ did not yield up His life till He had accomplished the work which He came to do, and with His parting breath He exclaimed, ‘It is finished.’ John 19:30. The battle had been won. His right hand and His holy arm had gotten Him the victory. As a Conqueror He planted His banner on the eternal heights. Was there not joy among the angels? All heaven triumphed in the Saviour’s victory. Satan was defeated, and knew that his kingdom was lost.” The Desire of Ages, 758.

مسیح جان خود را تسلیم نکرد تا زمانی که کاری را که برای انجام دادنش آمده بود، به انجام رسانید، و با آخرین نفسِ خود ندا داد: «تمام شد.» یوحنا ۱۹:۳۰. نبرد به پیروزی انجامیده بود. دست راست و بازوی مقدّسش او را به پیروزی رسانده بود. او چون فاتحی، پرچم خود را بر فراز بلندی‌های جاودان برافراشت. آیا در میان فرشتگان شادی نبود؟ تمام آسمان در پیروزیِ نجات‌دهنده شادمان شد. شیطان شکست خورد و دانست که پادشاهی‌اش از دست رفته است. اشتیاق اعصار، ۷۵۸.

The earthquake of the cross is a representation of “truth,” which is Alpha and Omega. “Truth” is the beginning, the middle and the ending; it is the Hebrew word that was created by bringing together the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. There was an earthquake when Christ died and then another earthquake at His resurrection. At the cross there was a first earthquake, then the grave and then the earthquake at His resurrection. At both earthquakes graves were opened.

زلزلهٔ صلیب بازنماییِ «حقیقت» است که آلفا و امگا است. «حقیقت» آغاز، میانه و پایان است؛ واژه‌ای عبری است که با کنار هم آوردن حرف نخست، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری ساخته شده است. وقتی مسیح جان داد، زلزله‌ای رخ داد و سپس در رستاخیز او نیز زلزله‌ای دیگر. بر صلیب نخستین زلزله بود، آنگاه قبر، و سپس زلزلهٔ رستاخیز او. در هر دو زلزله، قبرها گشوده شدند.

“When Jesus, as He hung upon the cross, cried out, ‘It is finished’, the rocks rent, the earth shook, and some of the graves were opened. When He arose a victor over death and the grave, while the earth was reeling and the glory of heaven shone around the sacred spot, many of the righteous dead, obedient to His call, came forth as witnesses that He had risen. Those favored, risen saints came forth glorified. They were chosen and holy ones of every age, from creation down even to the days of Christ. Thus while the Jewish leaders were seeking to conceal the fact of Christ’s resurrection, God chose to bring up a company from their graves to testify that Jesus had risen, and to declare His glory.” Early Writings, 184.

"وقتی عیسی، در حالی که بر صلیب آویخته بود، فریاد زد: «تمام شد»، سنگ‌ها شکافته شدند، زمین لرزید و برخی از قبور گشوده شدند. وقتی او پیروزمندانه بر مرگ و گور برخاست، در حالی که زمین می‌لرزید و جلال آسمان پیرامون آن مکان مقدس می‌درخشید، بسیاری از مردگانِ پارسا، مطیعِ دعوت او، بیرون آمدند تا گواهی دهند که او برخاسته است. آن قدیسانِ برخاسته و مورد لطف با جلال ظاهر شدند. آنان برگزیدگان و مقدسانِ هر عصر بودند، از آفرینش تا روزگار مسیح. پس در حالی که رهبران یهود می‌کوشیدند واقعیت رستاخیز مسیح را پنهان کنند، خدا خواست گروهی را از قبورشان برخیزاند تا شهادت دهند که عیسی برخاسته است و جلال او را اعلام کنند." نوشته‌های نخستین، ۱۸۴.

At the first earthquake graves were opened, and at the last earthquake the grave of Christ was opened. In Revelation eleven, the two witnesses come out of their graves in the same hour as the earthquake. The earthquake is the Sunday law, which is typified by the cross. There is to be therefore two resurrections in the hour of the Sunday law. The first represents the birth of the one hundred and forty-four thousand that occurs before the woman travails, the second takes place in her travail. The woman of Revelation twelve first births the man child that is to rule the nations with a rod of iron, without any labor pains. Then at the Sunday law, her travails begin and she brings forth the second child. First, she births Elijah, and last she births Moses. The Sunday law is the hour of the resurrection of the twins of Revelation seven.

در نخستین زلزله، قبرها گشوده شدند و در آخرین زلزله، قبر مسیح گشوده شد. در مکاشفه یازده، دو شاهد در همان ساعتی که زلزله رخ می‌دهد از قبرهای خود بیرون می‌آیند. زلزله همان قانون یکشنبه است که صلیب نمونه آن است. از این‌رو، در هنگام قانون یکشنبه دو رستاخیز خواهد بود. نخستین نمایانگر تولد یکصد و چهل و چهار هزار است که پیش از دردهای زایمان زن رخ می‌دهد؛ دومی در هنگام دردهای او روی می‌دهد. زن مکاشفه دوازده نخست، بی‌هیچ درد زایمانی، فرزند ذکور را که بناست با عصای آهنین بر امت‌ها حکومت کند، به دنیا می‌آورد. سپس در هنگام قانون یکشنبه، دردهای او آغاز می‌شود و فرزند دوم را به دنیا می‌آورد. نخست الیاس را می‌زاید و در پایان موسی را. قانون یکشنبه هنگام رستاخیز دوقلوهای مکاشفه هفت است.

When the seventh seal is fully opened at the Sunday law, there is silence in heaven for half an hour.

وقتی مُهر هفتم در زمان قانون یکشنبه به‌طور کامل گشوده شود، در آسمان برای نیم ساعت سکوت برقرار می‌شود.

“But God suffered with His Son. Angels beheld the Saviour’s agony. They saw their Lord enclosed by legions of satanic forces, His nature weighed down with a shuddering, mysterious dread. There was silence in heaven. No harp was touched. Could mortals have viewed the amazement of the angelic host as in silent grief they watched the Father separating His beams of light, love, and glory from His beloved Son, they would better understand how offensive in His sight is sin.” The Desire of Ages, 693.

اما خدا همراه با پسر خویش رنج کشید. فرشتگان رنجِ نجات‌دهنده را شاهد بودند. آنان دیدند که سرورشان در محاصرهٔ سپاه‌های شیطانی است، وجودش زیر بار هراسی لرزه‌آور و رازآلود سنگین شده بود. در آسمان سکوت حکمفرما بود. هیچ چنگی نواخته نشد. اگر فانیان می‌توانستند حیرتِ سپاه فرشتگان را ببینند، آن‌گاه که در اندوهی خاموش نظاره می‌کردند که پدر پرتوهای نور و محبت و جلال خویش را از پسر محبوبش جدا می‌کرد، بهتر درمی‌یافتند که گناه تا چه اندازه در نظر او نفرت‌انگیز است. اشتیاق اعصار، ۶۹۳.

The first half an hour of the hour of the earthquake, represents the first birth or resurrection of the two witnesses. In that half an hour, the two witnesses are sealed. They must be sealed in advance of the Sunday law, for they are the ensign that calls the other child, out of the grave during the remaining half an hour. The second child can only be brought to life by seeing men and women with the seal of God during the travails of the Sunday law crisis.

نخستین نیم‌ساعت از ساعتِ زلزله، نمایانگر نخستین تولد یا رستاخیزِ دو شاهد است. در آن نیم‌ساعت، دو شاهد مُهر می‌شوند. آنان باید پیش از قانونِ یکشنبه مُهر شوند، زیرا همان بیرقی‌اند که در نیم‌ساعتِ باقی‌مانده کودکِ دیگر را از گور فرا می‌خوانَد. کودکِ دوم تنها با دیدنِ مردان و زنانی که مُهرِ خدا را دارند، در میانِ رنج‌های بحرانِ قانونِ یکشنبه به زندگی بازآورده می‌شود.

“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

کار روح‌القدس این است که جهان را از گناه، از عدالت و از داوری ملزم سازد. جهان تنها زمانی هشدار می‌گیرد که ببیند آنان که به حقیقت ایمان دارند، به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، بر اصول بلند و مقدس عمل می‌کنند و به‌شیوه‌ای والا خط فاصل میان کسانی را که فرامین خدا را نگاه می‌دارند و کسانی را که آنها را زیر پا می‌گذارند، نشان می‌دهند. تقدیسِ روح تفاوت میان کسانی را که مُهرِ خدا را دارند و آنان را که روز استراحتِ جعلی‌ای را نگاه می‌دارند، آشکار می‌سازد. وقتی آزمون فرا برسد، به‌روشنی معلوم خواهد شد که نشانِ وحش چیست. این همان نگاه‌داشتنِ یکشنبه است. آنان که پس از شنیدنِ حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، مُهرِ مردِ گناه را بر خود دارند؛ همان که در اندیشه داشت زمان‌ها و قوانین را تغییر دهد. مدرسهٔ آموزشِ کتاب‌مقدس، ۱ دسامبر ۱۹۰۳.

The first born of the woman are the one hundred and forty-four thousand that are identified as the first fruits in the book of Revelation. They represent the sign which the other flock must recognize in the crisis and conflict of the Sunday law battle. That sign is the Sabbath, that the one hundred and forty-four thousand uphold in the time when it is unlawful to do so. Sister White calls their ensign the “blood-stained banner of Prince Emmanuel.”

نخست‌زادگانِ آن زن، همان صد و چهل و چهار هزار نفری هستند که در کتاب مکاشفه به‌عنوان نخستینه‌ها شناخته می‌شوند. آنان نمایندهٔ آن نشانه‌ای هستند که گلهٔ دیگر باید در بحران و کشاکشِ نبردِ قانون یکشنبه آن را تشخیص دهد. آن نشانه سبت است؛ همان که صد و چهل و چهار هزار نفر در زمانی که رعایتش غیرقانونی است از آن پاسداری می‌کنند. خواهر وایت بیرق آنان را «بیرقِ خون‌آلودِ شاهزادهٔ عمانوئیل» می‌نامد.

“In vision I saw two armies in terrible conflict. One army was led by banners bearing the world’s insignia; the other was led by the blood-stained banner of Prince Emmanuel. Standard after standard was left to trail in the dust, as company after company from the Lord’s army joined the foe, and tribe after tribe from the ranks of the enemy united with the commandment-keeping people of God. An angel flying in the midst of heaven put the standard of Emmanuel into many hands, while a mighty general cried out with a loud voice: ‘Come into line. Let those who are loyal to the commandments of God and the testimony of Christ now take their position. Come out from among them, and be ye separate, and touch not the unclean, and I will receive you, and will be a Father unto you, and ye shall be My sons and daughters. Let all who will, come up to the help of the Lord, to the help of the Lord against the mighty.’” Testimonies, volume 8, 41.

«در رؤیا دیدم که دو لشکر در نبردی سهمگین درگیرند. یکی را پرچم‌هایی که نشان‌های جهان را داشتند رهبری می‌کرد؛ دیگری را پرچمِ خون‌آلودِ شاهزادهٔ عمانوئیل. پرچم پشت پرچم واگذاشته می‌شد و در غبار کشیده می‌گشت، زیرا گروهان پشت گروهان از سپاهِ خداوند به دشمن می‌پیوستند، و قبیله پشت قبیله از صفوفِ دشمن با قومِ نگاه‌دارندهٔ احکامِ خدا متحد می‌شد. فرشته‌ای که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد، پرچمِ عمانوئیل را در دست‌های بسیاری نهاد، و در همان حال سرداری توانا به آواز بلند فریاد زد: "به صف بیایید. آنان که به احکامِ خدا و شهادتِ مسیح وفادارند، اکنون جایگاه خود را بگیرند. از میانِ ایشان بیرون آیید و جدا شوید، و به ناپاک دست مزنید، و آنگاه شما را خواهم پذیرفت، و برای شما پدر خواهم بود، و شما پسران و دخترانِ من خواهید بود. هر که می‌خواهد، برای یاریِ خداوند برآید، برای یاریِ خداوند بر ضدِ زورمندان."» شهادت‌ها، جلد ۸، صفحهٔ ۴۱.

The blood-stained banner is what God’s other flock must see in the time of the Sunday law crisis. The banner is a rising light carried by the one hundred and forty-four thousand. That banner is red in color, for it is a blood-stained banner. That banner was typified in the battle of Jericho, when Rahab received and protected the spies, and then acknowledged her submission to Joshua’s army by placing a scarlet thread out of her window. Rahab represents God’s second born children in the Sunday law crisis, who see and accept the scarlet sign, and come into obedience to Joshua’s army. The scarlet thread that was used by Rahab, was a sign for the army of Joshua not to destroy Rahab’s household.

پرچمِ خون‌آلود چیزی است که رمهٔ دیگرِ خدا باید در زمانِ بحرانِ قانونِ یک‌شنبه ببیند. این پرچم نوری فزاینده است که به‌دست یک‌صد و چهل و چهار هزار حمل می‌شود. آن پرچم به رنگ سرخ است، زیرا پرچمی خون‌آلود است. آن پرچم در نبردِ اَریحا تمثیل شد، هنگامی که راحاب جاسوسان را پذیرفت و از آنان حفاظت کرد، و سپس با آویختن ریسمانی سرخ از پنجره‌اش، تسلیمِ خود را در برابر سپاهِ یوشع اعلام کرد. راحاب در بحرانِ قانونِ یک‌شنبه نمایندهٔ دوم‌زادگانِ خداست، که نشانهٔ سرخ را می‌بینند و می‌پذیرند و مطیعِ سپاهِ یوشع می‌شوند. آن ریسمانِ سرخی که راحاب به‌کار برد، نشانه‌ای بود برای سپاهِ یوشع تا خاندانِ راحاب را نابود نکنند.

Rahab represents those that are still in Babylon at the Sunday law crisis and Joshua’s army represents the first born of the one hundred and forty-four thousand. The scarlet thread is the symbol of God’s Sabbath. The scarlet thread was the command of the spies given to Rahab that she must follow if she would obtain God’s protection.

راحاب نماینده‌ی کسانی است که در هنگام بحرانِ قانونِ یکشنبه هنوز در بابل هستند و لشکرِ یوشع نماینده‌ی نخست‌زادگانِ یکصد و چهل و چهار هزار است. ریسمانِ سرخ نمادِ سبتِ خداست. ریسمانِ سرخ فرمانی بود که جاسوسان به راحاب دادند و اگر می‌خواست حمایتِ خدا را به دست آورد باید از آن پیروی می‌کرد.

Behold, when we come into the land, thou shalt bind this line of scarlet thread in the window which thou didst let us down by: and thou shalt bring thy father, and thy mother, and thy brethren, and all thy father’s household, home unto thee. Joshua 2:8.

اینک، چون به آن سرزمین داخل شویم، تو باید این ریسمانِ سرخ‌رنگ را به پنجره‌ای که از آن ما را پایین فرستادی ببندی؛ و باید پدرت و مادرت و برادرانت و همه اهلِ خانهٔ پدرت را نزد خود به خانه بیاوری. یوشع ۲:۸.

The sign that those still in Babylon must see is represented by the scarlet thread, which is the Sabbath, but which also identifies the distinction between the two twins. The first born twin is the one hundred and forty-four thousand, for they bear the blood-stained banner of Prince Emmanuel in their hands.

نشانه‌ای که کسانی که هنوز در بابل‌اند باید ببینند، با ریسمان سرخ نشان داده شده است؛ این همان سبت است، اما همچنین تمایز میان آن دو همزاد را نیز مشخص می‌کند. دوقلوی نخست‌زاده همان صد و چهل و چهار هزار نفر است، زیرا آنان پرچم خون‌آلودِ شاهزاده عمانوئیل را در دست دارند.

And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:12–14.

و او برای امت‌ها پرچمی برخواهد افراشت، و رانده‌شدگان اسرائیل را گرد خواهد آورد، و پراکنده‌شدگان یهودا را از چهار گوشهٔ زمین جمع خواهد کرد. حسد افرایم نیز از میان خواهد رفت، و دشمنان یهودا برکنده خواهند شد؛ افرایم بر یهودا رشک نخواهد برد و یهودا افرایم را آزار نخواهد داد. اما بر شانه‌های فلسطیان به سوی غرب خواهند تاخت؛ و با هم، مردم شرق را غارت خواهند کرد؛ دست خود را بر ادوم و موآب خواهند نهاد، و بنی‌عمون مطیع ایشان خواهند شد. اشعیا ۱۱:۱۲–۱۴.

The first-born twin has the scarlet sign, which is the scarlet thread that marks the first born. The first born twin is Zarah, and the second born is Pharez.

دوقلوی نخست‌زاده نشانه سرخی دارد؛ همان نخ سرخی که نخست‌زاده را مشخص می‌کند. دوقلوی نخست‌زاده زارح است و دوقلوی دوم فارص.

And it came to pass in the time of her travail, that, behold, twins were in her womb. And it came to pass, when she travailed, that the one put out his hand: and the midwife took and bound upon his hand a scarlet thread, saying, This came out first. And it came to pass, as he drew back his hand, that, behold, his brother came out: and she said, How hast thou broken forth? this breach be upon thee: therefore his name was called Pharez. And afterward came out his brother, that had the scarlet thread upon his hand: and his name was called Zarah. Genesis 38:27–30.

و چنین شد که در هنگام زایمان او، اینک دوقلوها در رحم او بودند. و چون زایمان می‌کرد، یکی دست خود را بیرون آورد، و قابله نخِ قرمزی بر دست او بست و گفت: این نخست بیرون آمد. و چون دست خود را بازپس کشید، اینک برادرش بیرون آمد؛ و او گفت: چگونه شکافتی؟ این شکاف بر تو باد! از این‌رو نام او را فارص گذاشتند. و پس از آن برادرش که نخِ قرمز بر دستش بود بیرون آمد، و نام او را زارح گذاشتند. پیدایش ۳۸:۲۷‏–۳۰.

Zarah means a rising light, and Pharez means to break out. When the twin Pharez sees the rising light of the sign of the scarlet thread on the hand of his twin brother Zarah, he “breaks out,” or comes out of Babylon. Zarah’s recognition of the rising light of the scarlet thread identifies the submission of the last born twin to the first born twin.

Zarah به معنای نورِ برآینده است و Pharez به معنای "بیرون زدن" است. وقتی Pharezِ دوقلو نورِ برآیندهٔ نشانهٔ نخِ سرخ را که بر دستِ برادرِ دوقلویش Zarah است می‌بیند، "بیرون می‌زند" یا از بابل بیرون می‌آید. شناختِ Zarah از نورِ برآیندهٔ نخِ سرخ، تسلیمِ دوقلوی دیرتر زاده‌شده در برابرِ دوقلوی نخست‌زاده را نشان می‌دهد.

And they shall come from the east, and from the west, and from the north, and from the south, and shall sit down in the kingdom of God. And, behold, there are last which shall be first, and there are first which shall be last. Luke 13:29, 30.

و از مشرق و مغرب و شمال و جنوب خواهند آمد و در ملکوت خدا خواهند نشست. و اینک، کسانی که آخرین‌اند نخستین خواهند شد، و کسانی که نخستین‌اند آخرین خواهند شد. لوقا ۱۳:۲۹، ۳۰.

The hidden history of the seven thunders identifies three waymarks. The first and the last waymarks are disappointments. The period between the first disappointment and the message of the Midnight Cry is the tarrying time. From the Midnight Cry, which is the second waymark, the period of time is the sealing time. The period that is the sealing time ends at the last disappointment.

تاریخ پنهانِ هفت تندر سه نشانۀ راه را مشخص می‌کند. نخستین و آخرین نشانۀ راه، ناکامی‌اند. دورهٔ میانِ نخستین ناکامی و پیامِ ندای نیمه‌شب، زمانِ درنگ است. از ندای نیمه‌شب، که نشانۀ راهِ دوم است، به بعد، دورهٔ مهر شدن است. این دوره که زمانِ مهر شدن است، در ناکامیِ آخر پایان می‌یابد.

The hidden history of the seven thunders identifies three waymarks. The first and the last waymarks are the opening of the graves at an earthquake. The period between the opening of the first grave and the message of the Midnight Cry is the tarrying time. From the Midnight Cry, which is the second waymark, the period of time is the sealing time. The period that is the sealing time ends at the opening of the last grave.

تاریخ پنهان هفت رعد سه نشانهٔ راه را مشخص می‌کند. نخستین و آخرین نشانهٔ راه، گشوده شدن گورها در هنگام یک زلزله است. دورهٔ میان گشوده شدن نخستین گور و پیامِ فریاد نیمه‌شب، زمانِ درنگ است. از فریاد نیمه‌شب ـ که دومین نشانهٔ راه است ـ به بعد، این دوره، زمانِ مُهر شدن است. این دورهٔ زمانِ مُهر شدن با گشوده شدن آخرین گور پایان می‌یابد.

These two witnesses of the three steps of the hidden history of the seven thunders are also testified to by Christ’s death and resurrection. The first opening of the grave was symbolized with Christ’s baptism into the watery grave, the last grave was the cross. Between the baptism of Christ and the cross, Christ proclaimed His message, that typified the Midnight Cry. He accomplished that proclamation in twelve hundred and sixty days. After the cross, in the person of His disciples, the Midnight Cry message was repeated for twelve hundred and sixty days until the death of Stephen.

مرگ و رستاخیزِ مسیح نیز بر این دو شاهدِ سه مرحلهٔ تاریخِ پنهانِ هفت رعد شهادت می‌دهد. نخستین گشایشِ قبر با تعمیدِ مسیح در قبرِ آبی نمادین شد؛ آخرین قبر، صلیب بود. میان تعمیدِ مسیح و صلیب، مسیح پیامِ خود را اعلام کرد که نمادِ فریادِ نیمه‌شب بود. او آن اعلام را در هزار و دویست و شصت روز به انجام رساند. پس از صلیب، در شخصِ شاگردانش، پیامِ فریادِ نیمه‌شب تا مرگِ استفانوس به مدتِ هزار و دویست و شصت روز تکرار شد.

The two witnesses of Revelation eleven were empowered to give the message of the Midnight Cry for twelve hundred and sixty days. They were then slain, and laid in the streets for twelve hundred and sixty days, until they were brought back to life, and empowered.

دو شاهدِ باب یازدهمِ مکاشفه توان یافتند تا به مدت هزار و دویست و شصت روز پیام فریاد نیمه‌شب را اعلام کنند. سپس کشته شدند و برای هزار و دویست و شصت روز در خیابان‌ها بر زمین افتاده ماندند، تا آن‌که دوباره به زندگی بازگردانده شدند و اقتدار یافتند.

We will continue to investigate these truths in the next article.

ما در مقاله بعدی به بررسی این حقایق ادامه خواهیم داد.

“Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

اگر بازگشتِ حقیقیِ جان به سوی خدا نباشد؛ اگر دمِ حیات‌بخشِ خدا جان را به زندگیِ روحانی زنده نسازد؛ اگر مدعیانِ حقیقت به اصلی که از آسمان سرچشمه می‌گیرد برانگیخته نشوند، از آن تخمِ فسادناپذیری که زنده است و تا ابد باقی می‌ماند زاده نشده‌اند. اگر به پارساییِ مسیح به‌عنوان تنها تکیه‌گاه خود اعتماد نکنند؛ اگر منشِ او را الگو نگیرند و در روحِ او عمل نکنند، عریان‌اند؛ ردای پارساییِ او را در بر ندارند. چه بسیار که مردگان به‌جای زندگان شمرده می‌شوند؛ زیرا آنان که آنچه را نجات می‌نامند مطابق اندیشه‌های خود به عمل درمی‌آورند، خدا را در خود ندارند که در ایشان کار کند تا اراده کنند و عمل کنند برای خشنودیِ نیکوی او.

“This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

"نمونهٔ روشنِ این طبقه، درهٔ استخوان‌های خشک است که حزقیال در رؤیا دید." ریویو اند هرالد، ۱۷ ژانویهٔ ۱۸۹۳.