مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ هفده

استخوان‌های خشکی که بی‌جان در خیابان افتاده‌اند و «صدای» آن‌که در بیابان فریاد می‌زند را می‌شنوند، چنین می‌کنند زیرا تسلی‌دهنده آمده است، در تحققِ وعدهٔ عیسی برای فرستادنِ او. در نخستین ناامیدیِ میلری‌ها، میلری‌ها دریافتند که در زمانِ تأخیرِ مَثَلِ ده باکره هستند.

کسانی که میلری‌ها الگوی نمادین‌شان بوده‌اند، تجربهٔ نخستین نومیدی را تکرار می‌کنند، و وقتی چنین می‌کنند، باید دریابند که آنان نیز در زمانِ تأخیرِ مثلِ باکره‌ها هستند. تنها تأثیرِ تسلی‌دهنده است که به آنان امکان می‌دهد این حقیقت را ببینند. آن شناخت، که به‌واسطهٔ تسلی‌دهنده پدید می‌آید، با نخستین نبوتی که به حزقیال فرمان داده شد تا آن را بر درهٔ استخوان‌های خشک و مرده اعلام کند، نشان داده شده است.

«هیاهو» نماد روح‌القدس است. در آن هنگام، دوشیزگان باید دریابند که در زمان تأخیر هستند. تعلیمات کتاب مقدس دربارهٔ این‌که ناامیدشدگان وقتی درمی‌یابند در زمان تأخیرند چه باید بکنند، فراوان است. ارمیا تعلیم می‌دهد که آنان هرگز نباید به «مجمع استهزاگران» بازگردند، که در پیام به فیلادلفیا، کنیسهٔ شیطان است. آنان همچنین باید گران‌بها را از پست جدا کنند. گران‌بها در تقابل با پست، معنای دوگانه‌ای دارد.

سال‌ها پیش، هنگامی که تطبیقی از رؤیای ویلیام میلر انجام دادم، خودم این تمایز نبوی را آموختم. گوهرها را به‌درستی به‌عنوان حقایقِ کلامِ خدا، و گوهرهای بدلی را به‌عنوان آموزه‌های فاسد تعریف کردم. پس از آن، به من گوشزد شد که جیمز وایت نیز تطبیقی از رؤیای ویلیام میلر ارائه کرده، و او در تطبیقش گوهرها را به‌عنوان قومِ وفادارِ خدا، و گوهرهای بدلی را به‌عنوان مدعیانِ دروغینِ حقیقت شناسایی کرده بود. وقتی بررسی کردم که جیمز وایت دربارهٔ آن رؤیا چه تعلیم داده، دریافتم هر دوی ما درست می‌گفتیم. گوهرها می‌توانند نمایندهٔ وفادارانِ خدا باشند و گوهرهای بدلی نمایندهٔ بی‌وفایان؛ اما همچنین گوهرها می‌توانند نمایندهٔ حقایقِ کلامِ خدا باشند و گوهرهای بدلی آموزه‌های نادرست. جیمز وایت رؤیای میلر را بر تاریخی که خودِ او در آن می‌زیست تطبیق داد، اما من به آن رؤیا به‌منزلهٔ تاریخِ ایامِ آخر نزدیک شدم. این دو تطبیق در کنار هم نشان می‌دهند که انسان‌ها همان می‌شوند که باور دارند؛ و اگر برگزینند که به آموزه‌های خطا تمسک جویند، به‌همراه آموزه‌هایی که با آنها پیوند یافته‌اند، به‌دستِ مردی با جاروی خاک‌روبی از پنجره بیرون روبیده خواهند شد. ما همانیم که می‌خوریم.

وقتی ناامیدان درمی‌یابند که در دورۀ درنگ‌اند، به‌گفتۀ ارمیا باید گران‌بها را از پست جدا کنند.

گرانبها و پست نمایانگر حقیقت و خطا است. همچنین نمایانگر دو طبقه از انسان‌هاست.

به ارمیا گفته شد که اگر بازگردد، باید از باکره‌های نادان جدا شود و همچنین از تعالیم نادرستِ باکره‌های نادان نیز جدا گردد. صد و چهل و چهار هزار کسانی هستند که به وحدت کامل می‌رسند. ارمیا نمایانگر کاری است که آنان که به‌وسیلهٔ پیام دومِ حزقیال دربارهٔ چهار باد فراخوانده شده‌اند تا مُهر شوند، باید به انجام برسانند، اگر قرار است در هنگام سخن گفتنِ رؤیا «دهان» خدا باشند. آن رؤیا در تاریخ میلریتیان، هنگامی که داوری فرا رسید، سخن گفت، و در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نیز، زمانی که وحشِ زمین سخن می‌گوید و داوریِ وایِ سوم فرا می‌رسد، سخن می‌گوید. آنگاه آنان که کارِ مشخص‌شده به‌وسیلهٔ ارمیا را به انجام رسانده‌اند، به‌عنوان دیده‌بانانِ خدا برکشیده می‌شوند.

وقتی خداوند تسلی‌دهنده را می‌فرستد تا ناامیدان را از مرگشان برانگیزد، او وظیفه‌ای برای تطهیر تعیین می‌کند که آنان، اگر قرار است سخنگویان او در بحران قانون یکشنبه باشند، باید به انجام برسانند. اشعیا با اندرز ارمیا موافق است.

آنانی که «مژده نیکو می‌آورند» و آنانی که «صلح و نجات را اعلام می‌کنند»، «صداهای خود را با هم بلند می‌کنند»، زیرا «چشم در چشم خواهند دید».

عبارت «مژده می‌آورد» در بخشی از کتاب اشعیا دو بار تکرار می‌شود تا تاریخچهٔ فریاد نیمه‌شب را مشخص کند؛ چنان‌که آیاتی که به توصیف اشعیا از وحدتی که با جدا شدن نفیس از خبیث تحقق می‌یابد منتهی می‌شوند نیز چنین می‌کنند.

ارمیا نمایندهٔ کسانی است در نخستین نومیدی که درمی‌یابند در دوران درنگ هستند. اشعیا به همان اشخاص فرمان می‌دهد که «بیدار شوید، بیدار شوید.» آنان بیدار می‌شوند و سرانجام به نقطه‌ای می‌رسند که دیگر هیچ نامختون و ناپاکی در کلیسای خدا نخواهد بود، زیرا کار جداسازی ارزشمند از بی‌ارزش را به انجام رسانده‌اند. «خداوند می‌خواهد کلیسای خود را پاک گرداند، پیش از آن‌که داوری‌هایش آشکارتر بر جهان فرود آید.»

کسانی که به تعالیم باطل پایبندند، در تاریخی که با «صدا»ی فریادکننده در بیابان آغاز می‌شود، جدا خواهند شد. کسانی که اجازه نمی‌دهند قدرت خلاق خدا تجربه‌ای تقدیس‌شده و شخصی در آنان پدید آورد، در تاریخی که با «صدا»ی فریادکننده در بیابان آغاز می‌شود، از «طلا» جدا خواهند شد. آنها لاودیکیان باقی خواهند ماند، درست در همان نقطه‌ای که لاودیکیه به فیلادلفیه گذر می‌کند.

کارِ جدا کردنِ گران‌بها از پست، تقریباً تماماً بر عهدهٔ فرستادهٔ عهد است که ناگهان می‌آید تا پسرانِ لاوی را طاهر سازد، اما ما باید مشارکت کنیم.

به ارمیا گفته شد که اگر می‌خواست در داوریِ در پیش سخنگوی خدا باشد، باید شریف را از پست جدا کند. این واقعیت که ارمیا مشورتِ خدا را خطاب به خود می‌شنید، نشان می‌داد که حضورِ تسلی‌دهنده از پیش فراهم بود، اگر او تصمیم می‌گرفت این کار را بر عهده بگیرد.

سه روز و نیمِ مکاشفهٔ باب یازده، وقتی که استخوان‌های خشک در خیابان مرده‌اند، نمادی از «بیابان» است و «بیابان» نمایانگر «هفت بار» در لاویان باب بیست‌وشش است. در پایان پراکندگیِ آن سه روز و نیم، کسانی که فراخوانده شده‌اند تا در شمار صد و چهل و چهار هزار باشند باید «بیدار شوند» و «غبار از خود بتکانند». خواهر وایت می‌گوید: «خداوند می‌خواهد کلیسای او پاکیزه گردد، پیش از آن‌که داوری‌های او آشکارتَر بر جهان نازل شود.»

در ارتباط با "کلیسای تطهیرشده"، او به فرآیند جداسازی ارمیا اشاره می‌کند که "نفیس را از پست" جدا می‌کند. او همچنین آن را با ملاکی، باب سوم، پیوند می‌دهد؛ جایی که فرستاده‌ای راه را برای فرستادهٔ عهد آماده می‌کند. فرستاده‌ای که راه را آماده می‌کند همان "صدای نداکننده‌ای در بیابان"ِ اشعیاست. فرستادهٔ عهد، مسیح است که آماده می‌شود تا با یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر وارد عهد شود؛ کسانی که "مانند" "لاویان"، "از سوی او برای کار ویژه‌اش جدا گذاشته شده‌اند". او سپس آنان را کاهنان می‌نامد و سخن عیسی را نقل می‌کند که می‌گوید: "پس کامل باشید، همان‌گونه که پدر شما که در آسمان است کامل است."

فرایند تطهیری وجود دارد که در پایان دورهٔ انتظار مشخص می‌شود، زیرا خداوند کار ویژه‌ای برای صد و چهل و چهار هزار نفر مقرر کرده تا به انجام رسانند، و او پیش از آنکه «داوری‌هایش به‌نحو بارزتری بر جهان فرود آید»، کلیسایی پاک‌شده خواهد داشت. داوری‌های او هم‌اکنون در جهان جاری‌اند، اما در هنگام قانون یکشنبه، «داوری‌های ویرانگر خدا» آغاز به نازل شدن می‌کنند.

آن داوری‌ها «زمان رحمت برای کسانی که هرگز حقیقت را نشناخته‌اند» هستند. اما برای کسانی که نمی‌خواستند وارد فرایند تطهیرِ ضروری شوند، در آن داوری‌ها رحمتی نیست. «داوری‌ها»یی که «به‌گونه‌ای نمایان‌تر فرود می‌آیند»، داوری‌هایی را مشخص می‌کنند که نشانه‌اند. آنها خودْ نشانه‌اند، و روح‌القدس از هرج‌ومرج و سردرگمی‌ای که به‌وسیله آن داوری‌ها پدید می‌آید استفاده می‌کند تا میان کسانی که «روز استراحت جعلی» را نگاه می‌دارند و کسانی که «از روی وجدان سبتِ خداوند را نگاه می‌دارند» تمایزی قائل شود، زیرا این تنها راهی است که «می‌توان جهان را هشدار داد». آن داوری‌هایی که نشانه‌اند، پس‌زمینه‌ای هستند که روح‌القدس از آن استفاده می‌کند تا فرزندان خدا را که هنوز در بابل‌اند هدایت کند تا نشانِ یکصد و چهل و چهار هزار را تشخیص دهند.

اما خواهر وایت تنها به فصل سوم ملاکی اشاره نمی‌کند؛ او آیات پایانی کتاب ملاکی در فصل چهارم را نیز می‌گنجاند و بار دیگر به «صدایی» اشاره می‌کند که قرار بود راه را برای پیام‌آور عهد آماده کند. آن آیات پایانی دربارهٔ آماده‌سازی برای پیام‌آور عهد نیستند؛ بلکه دربارهٔ به یاد داشتن شریعت موسی و بازگشت دل‌های پدران به سوی فرزندان و دل‌های فرزندان به سوی پدران‌اند. آن «صدا» نخست راه را برای مسیح، به‌عنوان پیام‌آور عهد، آماده می‌کند تا او ناگهان به هیکل خود بیاید و قوم نومیدِ بیدارشده‌اش را تطهیر کند، تا بتوانند کار «عَلَم» را به انجام رسانند. سپس ملاکی به جنبهٔ دیگری از کار آن «صدا» می‌پردازد.

او «دل پدران را به سوی فرزندان و دل فرزندان را به سوی پدران باز خواهد گردانید»، و این کار را در ارتباط با شریعتی که در حوریب داده شد انجام خواهد داد. ایلیا، که همچنین «صدا»ی اشعیاست، گناهان قوم خدا را آشکار خواهد کرد. این بخشی از فرایند تطهیر است. برای گناه تنها یک تعریف وجود دارد: تخطی از شریعتی که در حوریب داده شد. یوحنا تعمیددهنده همان ایلیا بود، و کار او دقیقاً همین عنصر را در بر داشت.

یوحنا تعمیددهنده به «بیابانِ» سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه آمد، زیرا همهٔ انبیا بیش از آنکه از روزهایی که خود در آنها می‌زیستند سخن بگویند، از روزهای آخر سخن می‌گویند. او پیامی آورد برای توبه از گناه، زیرا ملکوت آسمان نزدیک بود، همان‌گونه که مکاشفهٔ عیسی مسیح زمانی گشوده می‌شود که «زمان نزدیک است». یوحنا تعمیددهنده کارِ «صدا» را به تصویر می‌کشد، زیرا بنا به گفتهٔ عیسی، او همچنین همان الیاسی بود که می‌بایست بیاید.

عیسا تصریح می‌کند که هویت نبویِ یوحنای تعمیددهنده آزمونی بود. او صریح می‌گوید: «اگر بخواهید بپذیرید.» سپس عیسا شاگردان خود را به پذیرش آن تشویق می‌کند و می‌گوید: «هر که گوش شنوا دارد، بشنود.» چه چیز را بشنود؟ بشنود که آن صدا که به آخرین بیابان کتاب مقدس می‌آید کیست، و چگونه راه را برای فرستادهٔ عهد هموار می‌کند تا صد و چهل و چهار هزار نفر را آماده سازد برای انجام کاری ویژه در زمانی از داوری‌های نمایان خدا.

یحیی «جامه‌ای از موی شتر و کمربندی چرمی بر کمرش داشت؛ و خوراکش ملخ‌ها و عسل وحشی بود.» «خوراک» او پیام اسلام بود، زیرا واژهٔ «ملخ‌ها» نمایانگر اسلام است و عسل کلامِ خداست که در دهانش شیرین بود. پیامِ شیرینی که او خورد دربارهٔ «الاغِ وحشیِ عربی» بود، نخستین نمادِ اسلام در کتب مقدس. پیامِ شیرینِ الاغِ وحشیِ عربیِ اسلام، که با «ملخ‌ها» نیز نمایانده می‌شود، در جامه‌اش نیز بافته شده بود، زیرا شترها نمادِ دیگری از اسلام‌اند. این‌که واژهٔ «ملخ‌ها» را نماد اسلام بدانیم تحریفِ معنا نیست، حتی اگر خوراکی که یحیی می‌خورد اشاره به درختِ ملخ داشته باشد و نه به حشرات. واژهٔ «ملخ‌ها» نمادِ اسلام است، و یحیی خوردنِ هیچ خوراکِ مادی را نشان نمی‌داد؛ خوراکِ او نمادِ پیامِ نبوی‌ای بود که خورده بود.

کمربند او همان «نبوت»ی بود که در کتاب حبقوق به تصویر کشیده شده بود. آن نبوت، نخستین سرخوردگی، دورهٔ تأخیرِ باکره‌ها و بنیادهای ادونتیسم را، چنان‌که بر نمودارهای مقدس به تصویر کشیده شده‌اند، یک‌جا گرد می‌آورد. حبقوق کمربندِ پیشگویانه‌ای بود که همهٔ آن حقایق را به هم می‌بست.

پیام نبوی که چون کمربندی پیام‌هایی را که هشدارِ «صدا» را می‌سازند به هم می‌بست، مَثَلِ باکره‌هاست در پیوند با رؤیایی که درنگ کرد اما سخن خواهد گفت. رؤیای «فریاد نیمه‌شب» تمایزی پدید می‌آورد میان فرومایگان، که «جان‌شان بالا گرفته است»، و شریفان، که به ایمان عادل شمرده می‌شوند. عادل‌شمردگی به‌وسیله ایمان کمربندی است که «صدا» بر کمر دارد.

وقتی، پس از ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، «صدای نداکننده‌ای که در بیابان فریاد می‌زند»ِ آن ناامیدی فرا رسید، پیام او همان پیامی بود که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بوده است. آن پیام، از سوی ایلیا که باید بیاید، خطاب به استخوان‌های خشک و مردهٔ نومیدِ در انتظار، این است که اسلام، یعنی همان «داوری‌های نشانه‌ای» که پس‌زمینه‌ای را فراهم می‌کنند تا دیگر فرزندان خدا در بابل عدالت را بیاموزند.

یوحنا تعمیددهنده، که همان ایلیایی بود که قرار بود بیاید، «صدا» در «بیابانِ» سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه است. کار او شامل شناسایی نسل چهارم و نهایی ادونتیسم می‌شود؛ کسانی که جان‌هایشان برافراشته است و به میراث روحانی پدرانشان اعتماد دارند، اما احساس می‌کنند که خشم خدا در شُرف آمدن است. آنان نسل چهارم‌اند، زیرا به‌طور کامل به نسلی بدل شده‌اند که درست نقطۀ مقابل مسیح است. آنان نسل افعیان‌اند، اما هنوز به پدر خود ابراهیم استناد می‌کنند تا استدلال کنند که در واقع نسلِ برّه‌اند. نسلِ برّه نسلِ برگزیدۀ پطرس است؛ ایشان همان کسانی‌اند که هرجا برّه برود، از پی او می‌روند.

یوحنا آشکارا گناهانِ کسانی را که برای شنیدن پیامش آمده بودند بیان کرد، زیرا آنان توبه کردند و تعمید گرفتند. او همچنین به آنان خبر داد که شخصی پس از او خواهد آمد که خرمنگاهِ خود را به‌کلی پاک خواهد کرد. آن شخص فرستادهٔ عهد است؛ او «مردِ جارو به‌دست» است که سکه‌ها و جواهراتِ تقلبی را از پنجره بیرون می‌روبد و جواهراتِ اصلی را بازمی‌گرداند؛ جواهراتی که آنگاه ده برابر درخشان‌تر از زمانی می‌درخشند که ویلیام میلر، به هدایت فرشتگان، در کارِ گردآوریِ جواهراتِ اصلی در جنبشِ فرشتهٔ نخستین بود.

یوحنا تعمیددهنده در نکوهش اطمینانِ ادونتیست‌های لاودیکیه به پدرشان ابراهیم، کاملاً صریح بود، زیرا آمدنِ ایلیا به این بود که دل‌های پدران را به سوی فرزندان و برعکس برگرداند. اصلِ کتاب‌مقدسیِ کاربستِ «اول و آخر» در آن کار متجلّی است، و همچنین درمانِ کسانی که خود را در وضعیتِ پراکندگی، در سرزمینِ دشمنان، و مرده در بیابان می‌یابند. آنان باید به گناهان خود و گناهان پدران‌شان اعتراف کنند و توبه نمایند. در کنار اعتراف به گناهان خود و گناهان پدران، باید همچنین اذعان کنند که در مدتِ بیابانِ سه روز و نیم با خداوند راه نمی‌رفته‌اند. افزون بر این، باید اذعان کنند که خدا نیز در آن دوره با آنان هم‌قدم نبوده است.

علت آن لعنت این بود که آنان سبت‌های زمین را به یاد نداشتند.

یوهَنّای تعمیددهنده که همان ایلیایی بود که می‌بایست بیاید، نمادِ «صدا»یی در بیابانِ سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه بود. او استخوان‌های خشک و مرده را وا می‌داشت تا شریعت موسی را در حوریب «به یاد بیاورند»، و اگر چنین می‌کردند، آنگاه فرستادهٔ عهد نیز عهد پدرانشان را «به یاد می‌آورد». اما تنها در صورتی که به گناهان خود و گناهان پدرانشان اعتراف می‌کردند، و حتی فروتنانه‌تر، باید تعدّیاتی را که «در حقّ خدا تعدّی کرده بودند» مشخص می‌کردند.

آنها همچنین باید اعتراف می‌کردند که «برخلاف» خدا رفتار می‌کرده‌اند و اینکه خدا نیز «برخلاف» آنان رفتار می‌کرده است.

آنان همچنین می‌بایست درمی‌یافتند که همان استخوان‌های خشک و مرده در خیابانِ مکاشفهٔ یازده بودند، زیرا می‌بایست اذعان می‌کردند که خدا آنان را به سرزمینِ دشمن آورده بود و سرزمینِ دشمن مرگ است.

به گفتهٔ یوحنا تعمیددهنده، آنان همچنین می‌بایست به این پرسش پاسخ می‌دادند که آن «صدا» که در «بیابان» ندا می‌دهد کیست، زیرا یوحنا پرسید: «چه کسی به شما هشدار داد که از غضبِ آینده بگریزید؟»

در مقاله بعدی به این مباحث ادامه خواهیم داد.