مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ هشت

"وقتی آمریکا، سرزمین آزادی دینی، با پاپیّت در اعمال اجبار بر وجدان و واداشتن مردم به حرمت نهادن به سبتِ دروغین متحد شود، مردم هر کشور در سراسر جهان سوق داده خواهند شد تا از الگوی او پیروی کنند." شهادت‌ها، جلد ۶، ۱۸.

«با صدور فرمانی که برخلاف قانون خدا، نهاد پاپی را الزام‌آور می‌سازد، ملت ما به‌طور کامل از راستکاری جدا خواهد شد. وقتی پروتستانیسم دست خود را از فراسوی شکاف برای فشردن دست قدرت رومی دراز کند، و هنگامی که بر فراز ورطه دست در دست روح‌گرایی نهد، و زمانی که تحت نفوذ این اتحاد سه‌گانه کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را، به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری، نفی کند و برای ترویج اکاذیب و گمراهی‌های پاپی تمهیداتی فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمان عمل شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحه ۴۵۱.

مردم ایالات متحده مردمی مورد لطف بوده‌اند؛ اما هنگامی که آزادی دینی را محدود کنند، پروتستانتیسم را کنار بگذارند و از پاپی‌گری حمایت کنند، پیمانه‌ی گناهشان پر خواهد شد و «ارتداد ملی» در کتاب‌های آسمان ثبت خواهد شد. نتیجه‌ی این ارتداد، ویرانی ملی خواهد بود. Review and Herald، ۲ مه ۱۸۹۳.

او همچنین وارد سرزمین باشکوه خواهد شد، و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم، موآب و بزرگان بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

و شگفتی‌ای بزرگ در آسمان ظاهر شد: زنی که پوشیده در آفتاب بود و ماه زیر پاهایش، و بر سرش تاجی از دوازده ستاره. و چون باردار بود، فریاد می‌کرد؛ در دردِ زایمان بود و از زادن رنج می‌کشید. و شگفتیِ دیگری در آسمان پدید شد: اینک اژدهایی بزرگِ سرخ که هفت سر و ده شاخ داشت و بر سرهایش هفت تاج. و دُمِ او یک‌سومِ ستارگانِ آسمان را روفت و آنها را به زمین افکند؛ و آن اژدها در برابرِ آن زن که آمادهٔ زاییدن بود ایستاد تا به محضِ زاده شدن، فرزندش را ببلعد. و او پسری به دنیا آورد که می‌بایست با عصای آهنین بر همهٔ قوم‌ها حکمرانی کند؛ و فرزندش به سوی خدا و به تختِ او ربوده شد. مکاشفه ۱۲:۱‏–‏۵.

پیش از آنکه به درد زایمان بیفتد، زایید؛ پیش از آنکه درد بر او آید، پسری به دنیا آورد. چه کسی چنین چیزی شنیده است؟ چه کسی چنین چیزهایی دیده است؟ آیا زمین در یک روز می‌زاید؟ یا ملتی یک‌باره زاده می‌شود؟ زیرا همین که صهیون به درد زایمان افتاد، فرزندان خود را به دنیا آورد. آیا من تا زمان زایمان برسانم و نگذارم که بزاید؟ می‌گوید خداوند. آیا من که زایاندن را سبب می‌شوم، رحم را ببندم؟ می‌گوید خدای تو. اشعیا ۶۶:۷‏-۹.

با اورشلیم شادی کنید و با او شادمان باشید، ای همهٔ کسانی که او را دوست دارید؛ با او شادمانی کنید، ای همهٔ کسانی که برای او ماتم می‌گیرید؛ تا از پستان‌های تسلی‌هایش بمکید و سیر شوید؛ تا بدوشید و از فراوانی جلالش لذت ببرید. زیرا خداوند چنین می‌گوید: اینک صلح را چون رودی به سوی او می‌گسترانم و شکوه امّت‌ها را چون جویباری روان؛ آنگاه خواهید مکید، بر بازوانش برداشته خواهید شد و بر زانوهایش نوازش خواهید شد. همان‌گونه که مادر فرزند خود را تسلی می‌دهد، من نیز شما را تسلی خواهم داد؛ و شما در اورشلیم تسلی خواهید یافت. و چون این را ببینید، دل شما شاد خواهد شد و استخوان‌هایتان همچون گیاهی خواهند بالید؛ و دست خداوند بر بندگانش آشکار خواهد شد و خشم او متوجه دشمنانش خواهد شد. اشعیا 66:10-14.

قومِ حقیقیِ خدا، که روحِ کارِ خداوند و نجاتِ نفوس را در دل دارند، همواره گناه را در ماهیتِ واقعی و گناه‌آلودش خواهند دید. آنان همیشه جانبِ برخوردِ صادقانه و بی‌پرده را با آن گناهانی خواهند گرفت که به‌آسانی دامنگیرِ قومِ خدا می‌شوند. به‌ویژه در کارِ پایانی برای کلیسا، در زمانِ مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری که باید بی‌عیب در برابرِ تختِ خدا بایستند، آنان عمیق‌ترین احساس را نسبت به خطاهای مردمی خواهند داشت که خود را از آنِ خدا می‌دانند. این معنا به‌قوت در تمثیلِ پیامبر از کارِ نهایی، به‌صورتِ تصویرِ مردانی که هر یک سلاحی برای کشتار در دست داشتند، بیان شده است. یکی از ایشان جامهٔ کتان بر تن داشت و دواتِ کاتب بر پهلوی او بود. «و خداوند به او گفت: از میانِ شهر بگذر، از میانِ اورشلیم، و نشانی بر پیشانیِ مردانی بگذار که برای همهٔ رجاساتی که در میانِ آن انجام می‌شود آه می‌کشند و می‌نالند.» شهادات، جلد ۳، ۲۶۶.

فرمان این است: «از میان شهر، از میان اورشلیم بگذر و بر پیشانیِ مردانی که برای همهٔ رجاساتی که در میان آن انجام می‌شود ناله و زاری می‌کنند، نشانی بگذار.» این نالندگان و گریان سخنان حیات‌بخش را اعلام کرده بودند؛ توبیخ کرده، اندرز داده و التماس کرده بودند. برخی از کسانی که خدا را بی‌حرمت کرده بودند، توبه کردند و دل‌های خود را در حضور او فروتن ساختند. اما جلالِ خداوند اسرائیل را ترک کرده بود؛ هرچند بسیاری هنوز به ظواهر دین ادامه می‌دادند، قدرت و حضورِ او در میانشان نبود.

در زمانی که غضب او در داوری‌ها ظاهر شود، این پیروان فروتن و وقف‌شدهٔ مسیح به سبب رنج جانشان ــ که در نوحه و گریه، توبیخ‌ها و هشدارها بیان می‌شود ــ از سایر جهان متمایز خواهند شد. در حالی که دیگران می‌کوشند بر شرّ موجود پرده بیفکنند و شرارت عظیمِ فراگیر را توجیه کنند، آنان که برای حرمت خدا غیرت دارند و محبتِ نفوس در دل می‌پرورند، برای جلب رضایت هیچ‌کس خاموش نخواهند نشست. جان‌های عادل ایشان هر روز از کارهای ناپاک و رفتار و گفتارِ بی‌دینان به تنگ می‌آید. آنان از بازداشتن سیلاب شتابانِ گناه ناتوانند و از این رو از اندوه و هراس آکنده‌اند. در حضور خدا سوگواری می‌کنند، چون می‌بینند دین در همان خانه‌های کسانی خوار شمرده می‌شود که نوری عظیم یافته‌اند. زاری می‌کنند و جان‌های خود را رنج می‌دهند، زیرا غرور، آز، خودخواهی و فریب از تقریباً هر نوعی در کلیسا هست. روح خدا، که بر توبیخ برمی‌انگیزد، زیرِ پا لگدمال می‌شود، حال آنکه خدمتگزارانِ شیطان پیروز می‌گردند. خدا بی‌حرمت می‌شود، و حقیقت بی‌اثر می‌گردد.

گروهی که برای افول معنوی خود اندوهگین نمی‌شوند و بر گناهان دیگران سوگواری نمی‌کنند، بی‌مهر خدا خواهند ماند. خداوند رسولان خود، یعنی مردانی را که سلاح‌های کشتار در دست دارند، مأمور می‌سازد: «در سراسر شهر از پی او بروید و ضربت بزنید؛ چشمتان دریغ نورزد و ترحم نکنید؛ پیر و جوان، هم دوشیزگان و هم کودکان خردسال و زنان را تماماً هلاک سازید؛ اما به هیچ‌کس که بر او نشان است نزدیک نشوید؛ و از مقدس من آغاز کنید.» آنگاه آنان از مشایخی که در برابر خانه بودند آغاز کردند.

«در اینجا می‌بینیم که کلیسا—حرم خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ خشم خدا بر آن فرود آمد. مشایخ، آنان که خدا نور عظیمی به ایشان داده بود و به‌عنوان پاسبانان مصالح روحانی قوم ایستاده بودند، به امانت خود خیانت کرده بودند. آنان این موضع را اتخاذ کرده بودند که دیگر لازم نیست مانند روزهای پیشین در پی معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا باشیم. زمانه تغییر کرده است. این گفته‌ها بی‌ایمانی‌شان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکویی خواهد کرد و نه بدی. او آن‌قدر رحیم است که قوم خود را در داوری مجازات نخواهد کرد. پس «سلامتی و امنیت» فریاد مردانی است که دیگر هرگز صدای خود را چون شیپور بلند نخواهند کرد تا به قوم خدا خطاهایشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را نشان دهند. این سگ‌های لالی که پارس نمی‌کردند، همان‌ها هستند که انتقام عادلانهٔ خدای آزرده را احساس می‌کنند. مردان، دوشیزگان و کودکان خردسال همگی با هم هلاک می‌شوند.» شهادات، جلد ۵، ۲۱۰، ۲۱۱.

و فرشته‌ای دیگر در پی او آمد و گفت: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا همهٔ قوم‌ها را از شرابِ خشمِ زناکاریِ خود نوشانید.» مکاشفه 14:8.

و با صدایی نیرومند فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده است، و زندانِ هر روحِ پلید، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز. مکاشفه ۱۸:۲.

تسلی دهید، تسلی دهید قوم مرا، می‌گوید خدای شما. به دلِ اورشلیم سخن بگویید و به او ندا کنید که دوران مشقتش به پایان رسیده، که گناهش آمرزیده شده است؛ زیرا او به خاطر همه گناهانش از دست خداوند دوچندان دریافت کرده است. اشعیا ۴۰:۱، ۲

خداوند چنین می‌گوید: آسمان تخت من است و زمین زیرِ پای من؛ خانه‌ای که برای من می‌سازید کجاست؟ و جای آرامش من کجاست؟ زیرا این همه را دست من ساخته است و این همه پدید آمده‌اند، خداوند می‌گوید؛ اما به این شخص نظر می‌کنم: به آن که فقیر و دارای روحی شکسته است و از کلام من می‌لرزد. هر که گاوی بکشد، چنان است که انسانی را کشته باشد؛ هر که بره‌ای قربانی کند، چنان است که گردنِ سگ را بریده باشد؛ هر که هدیه‌ای تقدیم کند، چنان است که خونِ خوک تقدیم کرده باشد؛ هر که بخور بسوزاند، چنان است که بتی را برکت داده باشد. آری، ایشان راه‌های خود را برگزیده‌اند و جانشان در رجاساتشان خوشی می‌یابد. من نیز اوهامِ ایشان را برمی‌گزینم و ترس‌هایشان را بر آنان خواهم آورد؛ زیرا چون خواندم، کسی پاسخ نداد؛ و چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه آنچه در نظر من بد بود کردند و آنچه را که من خوش نداشتم، برگزیدند. اشعیا ۶۶:۱‏-۴.

کلام خداوند را بشنوید، ای کسانی که از کلام او می‌لرزید؛ برادران شما که از شما نفرت داشتند و به خاطر نام من شما را بیرون راندند، گفتند: «خداوند جلال یابد»؛ اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد و آنان شرمسار خواهند شد. آوای غوغا از شهر، آوایی از هیکل، آوای خداوند که به دشمنان خود جزا می‌دهد. اشعیا ۶۶:۵، ۶.

و چون روز پنتیکاست فرا رسید، همه با یک‌دل در یک‌جا گرد آمده بودند. ناگهان صدایی از آسمان آمد، مانند وزشِ بادِ نیرومند و توفنده، و سراسر خانه‌ای را که در آن نشسته بودند پر کرد. و زبان‌هایی مانند شعله‌های آتش که تقسیم شده بودند بر آنان پدیدار شد و بر هر یک از ایشان قرار گرفت. اعمال رسولان ۲:۱‏-‏۳.

صدای هیاهو از شهر، صدایی از هیکل، صدای خداوند که به دشمنان خود جزا می‌دهد. اشعیا ۶۶:۶.

پیش از آنکه به درد زایمان بیفتد، زایید؛ پیش از آنکه درد بر او آید، پسری به دنیا آورد. چه کسی چنین چیزی شنیده است؟ چه کسی چنین چیزهایی دیده است؟ آیا زمین در یک روز می‌زاید؟ یا ملتی یک‌باره زاده می‌شود؟ زیرا همین که صهیون به درد زایمان افتاد، فرزندان خود را به دنیا آورد. آیا من تا زمان زایمان برسانم و نگذارم که بزاید؟ می‌گوید خداوند. آیا من که زایاندن را سبب می‌شوم، رحم را ببندم؟ می‌گوید خدای تو. اشعیا ۶۶:۷‏-۹.

با اورشلیم شادی کنید و با او شادمان باشید، ای همهٔ کسانی که او را دوست دارید؛ با او شادمانی کنید، ای همهٔ کسانی که برای او ماتم می‌گیرید؛ تا از پستان‌های تسلی‌هایش بمکید و سیر شوید؛ تا بدوشید و از فراوانی جلالش لذت ببرید. زیرا خداوند چنین می‌گوید: اینک صلح را چون رودی به سوی او می‌گسترانم و شکوه امّت‌ها را چون جویباری روان؛ آنگاه خواهید مکید، بر بازوانش برداشته خواهید شد و بر زانوهایش نوازش خواهید شد. همان‌گونه که مادر فرزند خود را تسلی می‌دهد، من نیز شما را تسلی خواهم داد؛ و شما در اورشلیم تسلی خواهید یافت. و چون این را ببینید، دل شما شاد خواهد شد و استخوان‌هایتان همچون گیاهی خواهند بالید؛ و دست خداوند بر بندگانش آشکار خواهد شد و خشم او متوجه دشمنانش خواهد شد. اشعیا 66:10-14.

زیرا اینک، خداوند با آتش خواهد آمد، و ارابه‌های او چون گردباد، تا خشم خود را با شدّت اعمال کند و توبیخ خویش را با شعله‌های آتش جاری سازد. زیرا خداوند با آتش و با شمشیر خویش با همهٔ بشر داوری خواهد کرد؛ و کُشتگانِ خداوند بسیار خواهند بود. آنان که خود را تقدیس می‌کنند و در باغ‌ها خود را تطهیر می‌نمایند، پشتِ یک درخت در میانه، در حالی که گوشتِ خوک و پلیدی و موش می‌خورند، همگی با هم نابود خواهند شد، می‌گوید خداوند. زیرا من اعمال و افکارشان را می‌دانم؛ زمانی خواهد آمد که همهٔ قوم‌ها و زبان‌ها را گرد خواهم آورد؛ و آنان خواهند آمد و جلال مرا خواهند دید. اشعیا ۶۶:۱۵–۱۸.

از این رو بنی‌اسرائیل باید سبت را نگاه دارند، تا سبت را در تمامی نسل‌های خود نگاه بدارند، به‌عنوان پیمانی جاودانی. این نشانه‌ای است میان من و بنی‌اسرائیل تا ابد؛ زیرا خداوند در شش روز آسمان و زمین را ساخت و در روز هفتم آرام گرفت و تازه شد. خروج ۳۱: ۱۶، ۱۷.

و نشانه‌ای در میان ایشان خواهم نهاد، و از ایشان بازماندگانی را به سوی امت‌ها خواهم فرستاد: به ترشیش، پول و لود که کمان می‌کشند، به توبال و یاوان، به جزایر دوردست، آنان که نام مرا نشنیده و جلال مرا ندیده‌اند. و ایشان جلال مرا در میان امت‌ها اعلام خواهند کرد. و همه برادران شما را از میان همه امت‌ها، به عنوان هدیه‌ای برای خداوند، بر اسبان و در ارابه‌ها و در کجاوه‌ها و بر قاطرها و بر چارپایان تیزرو، به کوه مقدس من، یعنی اورشلیم، خواهند آورد، خداوند می‌فرماید، همان‌گونه که بنی‌اسرائیل هدیه‌ای را در ظرفی پاک به خانه خداوند می‌آورند. و همچنین از ایشان برای کاهنان و لاویان برخواهم گزید، خداوند می‌فرماید. زیرا چنان‌که آسمان‌های نو و زمین نو که من خواهم ساخت در حضور من برقرار خواهند ماند، خداوند می‌فرماید، نسل و نام شما نیز برقرار خواهد ماند. و واقع خواهد شد که از ماه نو تا ماه نو و از سبت تا سبت، همه بشر خواهند آمد تا در حضور من پرستش کنند، خداوند می‌فرماید. و بیرون خواهند رفت و به لاشه‌های مردمانی که بر ضد من عصیان ورزیده‌اند خواهند نگریست، زیرا کرمشان نخواهد مرد و آتششان خاموش نخواهد شد، و نزد همه بشر مایه انزجار خواهند بود. اشعیا ۶۶: ۱۶-۲۴.