દાનિયેલનું પુસ્તક - એકસો બે નંબર

એલિયાહના ત્રિવિધ પ્રયોગનો સંબંધ ઈશ્વરના કાર્યકારી ન્યાયના સમયગાળા દરમિયાન સંદેશ, સંદેશવાહક અને ચળવળ સાથે છે; આ સમયગાળો યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં રવિવારના કાયદાથી આરંભે છે અને કૃપાકાળના સમાપ્તિ સુધી ચાલુ રહે છે. કાર્યકારી ન્યાય એવો સમયગાળો ધરાવતી અવસ્થાથી ઉગ્ર બને છે, જેમાં ઈશ્વરના ન્યાયમાં દયા મિશ્રિત હોય છે, ત્યાંથી તે સમય સુધી પહોંચે છે જ્યારે તેમના ન્યાયો દયા વિના અંતિમ સાત આફતોમાં ઢોળી દેવાય છે.

વચનના દૂત માટે માર્ગ તૈયાર કરનાર દૂતની ત્રિગુણ લાગુ પડતી અર્થછાયા, દેવના તપાસાત્મક ન્યાયના સમાપનકાળ દરમિયાનના સંદેશ, દૂત અને આંદોલનને સંબોધે છે; અને તે જ એક લાખ ચુમ્માલીસ હજારના મોહરાંકનના સમયકાળની ઓળખ આપે છે. તે સમયકાળ યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં આવનારા નજીકના રવિવારના કાયદા સાથે સમાપ્ત થાય છે, અને તે જ સમયે દેવના કાર્યકારી ન્યાયોનો આરંભ થાય છે.

યોહાન બાપ્તિસ્તે ખ્રિસ્ત માટે માર્ગ તૈયાર કર્યો, જે દાનિયેલ અધ્યાય નવ, પદ સત્તાવીસની પૂર્ણતામાં સંધિને દૃઢ કરવા માટે સંધિના દૂત હતા. આમ કરતાં તેણે ખ્રિસ્ત માટે પોતાના મંદિરમાં અચાનક આવવા અને લેવીના પુત્રોને શુદ્ધ કરવા માટે પણ માર્ગ તૈયાર કર્યો, જે તેમણે પોતાના સાડા ત્રણ વર્ષના સેવાકાર્યની શરૂઆતમાં અને અંતે કર્યું. શાબ્દિક મંદિરની શુદ્ધિ એ તેમના એ કાર્યનું પ્રતીક હતી, જેમાં તેઓ લેવીના પુત્રો તરીકે દર્શાવવામાં આવેલાઓના આત્માના મંદિરને શુદ્ધ કરતા હતા.

મંદિરને શુદ્ધ કરવાની તેમની શાબ્દિક ક્રિયા ભવિષ્યવાણીની પૂર્ણતા હતી, અને જ્યારે તેમણે આ કાર્ય યોહાન અધ્યાય ૨, કલમો ૧૩થી ૨૨માં પૂર્ણ કર્યું, ત્યારે પવિત્ર આત્માએ શિષ્યોને જૂના કરારનો એક એવો ભાગ યાદ કરાવ્યો, જે માલાખી ૩ની પૂર્ણતામાં શિષ્યોને શુદ્ધ અને પરિશોધિત કરવાની તેમની ક્રિયાનું એક અંગ હતો.

યોહાનના ઉતારામાં, ખ્રિસ્તે દર્શાવ્યું કે જ્યારે તેમના દેહરૂપ મંદિરનો વિનાશ કરવામાં આવશે, ત્યારે તેઓ તેને ત્રણ દિવસમાં ફરી ઊભું કરશે. વાદવિવાદ કરનાર યહૂદીઓ સાથેના આ સંવાદમાં એ પણ ઉમેરાયું કે હેરોદ દ્વારા કરવામાં આવેલું અને એ જ વર્ષમાં પૂર્ણ થયેલું શાબ્દિક મંદિરનું પુનઃનિર્માણ છિયાલીસ વર્ષ ચાલ્યું હતું. ઈસુ પોતાના શિષ્યોને પ્રબોધકીય વચન સાથે સંબંધિત નિયમોમાંના એકના ઉદાહરણ દ્વારા શુદ્ધ કરી રહ્યા હતા—એ પ્રબોધકીય વચન, જેને ઈસુએ દેવદૂતો, પવિત્ર આત્મા અને પ્રબોધકોની કાર્યસેવા દ્વારા પોતાના વચનમાં સ્થાપિત કર્યું હતું.

તેમણે એ પ્રતીકાત્મક દૃષ્ટાંત પ્રદાન કર્યો કે શાબ્દિક આધ્યાત્મિકનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. તેમણે મંદિરના પ્રતીક તરીકે “છિયાલીસ” સંખ્યાની પ્રતીકાત્મક કુંજી સ્થાપિત કરી. “છિયાલીસ” એટલા દિવસોની સંખ્યા હતી જેટલા સમય સુધી મૂસા મંદિર માટેની સૂચનાઓ પ્રાપ્ત કરતાં પર્વત પર હતા. “છિયાલીસ” માનવીય મંદિરની રચના કરતાં ક્રોમોઝોમોની સંખ્યા છે. “છિયાલીસ” એટલા વર્ષોની સંખ્યા છે (1798 થી 1844) જે આધ્યાત્મિક મંદિરની પુનઃસ્થાપનામાં પૂર્ણ થયા, જેને પ્રથમ મૂર્તિપૂજકતાએ અને ત્યારબાદ પાપાશાહીએ પગદળી કર્યું હતું.

મંદિરની બે શુદ્ધિઓમાં એ પ્રતિકાત્મક અર્થ સામેલ છે કે ત્રણ દિવસ છેતાલીસ વર્ષના સમાન છે. તેમાં આ સિદ્ધાંત પણ સમાવાયેલો છે કે શાબ્દિક વસ્તુ આધ્યાત્મિકનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. તે ભવિષ્યવાણીની પૂર્ણતા અને તેની આગાહી—બન્નેનું પ્રતિનિધિત્વ કરતું હતું. આ બે શુદ્ધિઓ એવી એક સત્યતાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે એક વર્ગ દ્વારા ગેરસમજાયેલી છે, અને બીજા વર્ગને પ્રગટ કરવામાં આવી છે.

બે શુદ્ધિકરણો એવા સમયગાળાને સૂચવે છે, જ્યારે દેવની ચર્ચ એટલી ભ્રષ્ટ થઈ ગઈ હોય છે કે તે “વ્યભિચારી વિષધરોની પેઢી” બની ગઈ હોય, જે કોઈ નિશાનીની માંગ કરી રહી હોય છે, જ્યારે તે નિશાની તેઓને સીધી રીતે સમજાવવામાં આવી રહી હોય; કારણ કે આપવાની એકમાત્ર નિશાની તો મંદિરના વિનાશની નિશાની જ છે, જે ત્રણ દિવસમાં ફરી ઊભું કરવામાં આવે છે.

આ બધી ભવિષ્યવાણીય ગતિશીલતાઓ કરારના દૂતના અચાનક પોતાના મંદિરમાં આવવાના ત્રણેય પૂર્ણતાઓમાં પ્રતિનિધિત્વ પામે છે, જેમ તેમણે યોહાન અધ્યાય બેમાં કર્યું હતું.

વચનના સંધિદૂતને લેવીના પુત્રોને “ચાંદી” સમાન, જે દેવના વચનનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને “સોનું” સમાન, જે વિશ્વાસનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, શુદ્ધ પણ કરવા અને પરિશોધિત પણ કરવા હતા. વચનના સંધિદૂત પોતાના ભવિષ્યવાણીય “વચન”માં તેમનો “વિશ્વાસ” વધારીને પોતાના શિષ્યોને શુદ્ધ કરશે. તે ભવિષ્યવાણીય વચન શુદ્ધ કરવા માટે રચાયેલ હતું, પરંતુ પરિશોધિત કરવા માટે પણ. તેમનું ભવિષ્યવાણીય વચન હંમેશાં એક પરીક્ષાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને જ્યારે તેઓ અચાનક પોતાના મંદિરમા આવે છે તે સમયગાળા દરમિયાન, લેવીના પુત્રો તેમનાં ભવિષ્યવાણીય વચન દ્વારા પરિશોધિત થાય છે.

“કપરનહૂમની સભાસ્થાનમાં” રહેલી તે “પરીક્ષિત થયેલી આત્માઓ”એ એ સમજવાનું ઇનકાર કર્યું કે જ્યારે ખ્રિસ્તે તેમને જણાવ્યું કે તેઓએ તેમનું માંસ ખાવું અને તેમનું લોહી પીવું જોઈએ, ત્યારે તેઓ આધ્યાત્મિક સત્ય વ્યક્ત કરવા માટે પોતાના શાબ્દિક શરીરનો ઉપયોગ કરી રહ્યા હતા. યોહાનના બીજા અધ્યાયમાં તેમણે મંદિર વિષે જે કર્યું હતું, તે જ સમાન ભવિષ્યવાણીાત્મક પ્રતીકાત્મક રજૂઆત આ હતી. જ્યારે એ સિદ્ધાંત—કે શાબ્દિક વસ્તુ આધ્યાત્મિકથી પહેલાં આવે છે અને તેનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે—“કઠિન વચન” તરીકે ઓળખાયો, જેને તેઓ “સાંભળવા” ઇચ્છતા નહોતા, ત્યારે તેઓ ફરી વળ્યા અને ત્યાર પછી કદી તેમની સાથે ચાલ્યા નહીં. આ ઘટના યોહાનના છઠ્ઠા અધ્યાયના છ્યાસીમી કલમમાં (666) બની, જે જલ્દી આવનારા રવિવારના કાયદાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેનો પૂર્વછાયારૂપ 22 ઓક્ટોબર, 1844 હતો, અને જેનો પૂર્વછાયારૂપ, તેના બદલે, કલ્વરીના ક્રૂસ દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યો હતો.

યોહાનના બીજા અધ્યાયમાં, પવિત્ર આત્માએ શિષ્યોના મનને દેવના ઉત્કટ ઉત્સાહનું વર્ણન કરતી ભવિષ્યવાણી “યાદ” કરવા દોર્યું હતું, અને “ઉત્સાહી” શબ્દ હિબ્રૂ તથા ગ્રીક બંનેમાં “ઈર્ષ્યાળુ” શબ્દ જેવો જ છે.

દેવનો ઉત્કટ ભાવ, જે તેમની ઈર્ષ્યા છે, દેવના સ્વભાવના તે તત્વને પ્રતિનિધિત્વ કરે છે કે તેઓ ઈર્ષ્યાળુ દેવ છે, જેમની ઈર્ષ્યા તેમના પ્રત્યે દ્વેષ રાખનારા લોકો પર ત્રીજી અને ચોથી પેઢી સુધી પ્રગટ થાય છે. યોહાનના બીજા અધ્યાયમાં, પવિત્ર આત્મા એ સ્થાપિત કરી રહ્યા હતા કે કરારના દૂત દ્વારા સિદ્ધ કરવામાં આવતું શુદ્ધિકરણ ચોથી અને અંતિમ પેઢીમાં થાય છે, જોકે અંતિમ પેઢીનો પ્યાલો ભરાઈ જાય ત્યારે ત્રીજી પેઢીના કેટલાક લોકો હંમેશા હજી ઊભા રહે છે. તે પેઢી વ્યભિચારી અને સાપોના સંતાનોની પેઢી છે.

મૂસા ચોથી પેઢીનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો, અને ત્યારે મૂસાએ છેચાલીસ દિવસ દરમિયાન મંદિરની સ્થાપના વિશેની શિક્ષા પ્રાપ્ત કરી. તે દિવસોમાં તેણે વ્યવસ્થા પ્રાપ્ત કરી, જેમાં બીજી આજ્ઞામાં આ ઓળખાવવામાં આવ્યું છે કે દેવની ઈર્ષ્યા ત્રીજી અને ચોથી પેઢીઓમાં પ્રગટ થાય છે.

પ્રાચીન ઇઝરાયેલની અંતિમ પેઢીમાં, ખ્રિસ્તી ચર્ચનું મંદિર, જેને પીતરે “આધ્યાત્મિક ઘર” કહેલું, સ્થાપિત કરવામાં આવ્યું. તે ઇતિહાસ દરમિયાન ઈશ્વરે પોતાની ઈર્ષ્યાળુ ઉત્કટતા બે વખત પ્રગટ કરી, જ્યારે પોતાની ઉત્સુક તત્પરતામાં તેણે મંદિરને શુદ્ધ કર્યું. 1844માં ઈશ્વરે મિલરાઇટોના આધ્યાત્મિક મંદિરને ઉભું કર્યું હતું, અને ફરી એકવાર તેણે અગાઉના પસંદ કરાયેલા લોકોને પસાર કરી દીધા હતા. તે ઇતિહાસમાં કરારનો દૂત 22 ઓક્ટોબર, 1844ના દિવસે અચાનક આવ્યો.

તેમના પ્રકટ થવા માટેની તૈયારી વિલિયમ મિલરના સેવાકાર્ય દ્વારા કરવામાં આવી હતી. જેમ જેમ પ્રોટેસ્ટન્ટો અને મિલરાઇટો 22 ઑક્ટોબર, 1844 તરફ આગળ વધતા ગયા, તેમ બે વર્ગોની કસોટી કરવામાં આવી. પ્રોટેસ્ટન્ટોની કસોટીનો સમય અંતકાળે 1798માં પ્રથમ દેવદૂતના આગમન સાથે આવ્યો. લેવીના પુત્રોને “શુદ્ધ અને પરિશોધિત” કરવાની જે સંદેશા હતી, તે 1831માં ઔપચારિકરૂપે સ્થાપિત કરવામાં આવી પછી, 11 ઑગસ્ટ, 1840ના રોજ પ્રથમ દેવદૂતના સંદેશાને શક્તિ મળતાં પ્રોટેસ્ટન્ટોની કસોટી શરૂ થઈ. 19 એપ્રિલ, 1844ના રોજ, પ્રોટેસ્ટન્ટો આ કસોટીમાં નિષ્ફળ ગયા અને બાબેલની પુત્રીઓ બન્યા.

પછી બીજો દૂત આવ્યો, અને ત્યારબાદ મિલરાઇટોના વિશ્વાસની પરીક્ષા લેવામાં આવી, અને એક શુદ્ધિકરણ તથા છંટણી પૂર્ણ કરવામાં આવી. જ્યારે 12 ઓગસ્ટથી 17 ઓગસ્ટ દરમિયાન એક્સિટર કેમ્પ સભામાં બીજા દૂતના સંદેશાને શક્તિ પ્રાપ્ત થઈ, ત્યારે બુદ્ધિશાળી અને મૂર્ખ મિલરાઇટોના વિભાજનરૂપ મિલરાઇટોની પરીક્ષા પૂર્ણ કરવામાં આવી.

જ્ઞાની અને મૂર્ખ વચ્ચેનો ભેદ તે તેલ હતું, જે મધરાત્રીની પોકારનો ભવિષ્યવાણીય સંદેશ હતો. જ્યારે ત્રીજો દેવદૂત 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ આવ્યો, ત્યારે મંદિર (છિયાલીસ વર્ષમાં) બાંધવામાં આવ્યું હતું. તે સમયે કરારનો દૂત અચાનક પોતાના મંદિરમાં આવ્યો.

ત્યારે જ સંવિધાનના દૂતએ પોતાની શુદ્ધિકરણ અને શુદ્ધિપૂર્વક છાંટણી કરવાની કામગીરી શરૂ કરી, જેમાં માલાખી અધ્યાય ત્રણમાં લેવીના પુત્રો તરીકે ઓળખાયેલા મિલરાઇટ શિષ્યોનો સમાવેશ થતો હતો.

જ્યારે 11 ઓગસ્ટ, 1840ના રોજ પ્રથમ દેવદૂતનો સંદેશ શક્તિથી સમર્થિત થયો, ત્યારે વિશાળ સંખ્યામાં લોકો મિલરાઇટ ચળવળમાં જોડાયા. ત્યારબાદ 19 એપ્રિલ, 1844ના રોજ, એક મોટો વર્ગ આ ચળવળમાંથી બહાર નીકળી ગયો. 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ, પરંપરાગત દૃષ્ટિએ એવું માનવામાં આવે છે કે આશરે પચાસ આત્માઓએ વિશ્વાસ દ્વારા પરમ પવિત્ર સ્થાને પ્રવેશ કર્યો. માન્ય રાખીએ કે ત્રીજા દેવદૂતના પ્રકાશને શરૂઆતમાં અનુસરનારી સંખ્યા અંદાજે પચાસ આત્માઓ જેટલી હતી, તો જ્યારે અમને આ રીતે જણાવવામાં આવે છે કે જેમણે પ્રથમ અને બીજા દેવદૂતના સંદેશાઓ સ્વીકાર્યા હતા એવા “ઘણાં” લોકોએ “ત્રીજા, અંતિમ પરીક્ષણરૂપ સંદેશને નકારી કાઢ્યો,” ત્યારે તેનો અર્થ શું થાય છે?

વચનના કરારનો દૂત અચાનક પોતાના મંદિરમાં આવ્યો અને સ્વર્ગસ્થ પવિત્રસ્થાનનું પ્રકાશ તથા ત્રીજા દૂતનો સંદેશ તે પચાસ જણ માટે ખુલ્લો કર્યો, જેઓ આગળ વધીને ત્રીજા દૂતના અનુભવમાં પ્રવેશ્યા હતા, પરંતુ શરૂઆતમાં તેઓ વિખેરાઈ ગયા હતા. તે સમયે તેમની નિરાશા પ્રથમ નિરાશા કરતાં વધુ હતી, જોકે બહેન વ્હાઇટ દ્વારા આપણને જાણ કરવામાં આવે છે કે તેમની નિરાશા ક્રૂસ પછીના શિષ્યોની નિરાશા જેટલી મોટી નહોતી.

બંને સમાનાંતર ઇતિહાસોમાં, ખ્રિસ્તે નિરાશ થયેલાઓ માટે પોતાનું ભવિષ્યવાણીપૂર્ણ વચન ઉઘાડ્યું, અને 1850 સુધીમાં, સિસ્ટર વાઇટ કહે છે કે તેને દર્શાવવામાં આવ્યું હતું કે તે સમયે પ્રભુ પોતાની પ્રજાને એકત્રિત કરવા માટે ફરીથી પોતાનો હાથ લંબાવી રહ્યા હતા.

ક્રોસ પર શિષ્યો વિખેરાઈ ગયા હતા, અને તે ઇતિહાસમાં, ત્રણ દિવસ પછી તેમણે પોતાના વિખેરાયેલા શિષ્યોને એકત્ર કરવા આરંભ કર્યો. 1844ના અંત પછી અંદાજે ત્રણ વર્ષ બાદ, ખ્રિસ્તે પોતાના વિખેરાયેલા ઝુંડને એકત્ર કરવા આરંભ કર્યો. તે ઇતિહાસમાં તેમણે પોતાના લોકોને પ્રકાશન કાર્ય શરૂ કરવા તથા હબક્કૂકની બે પાટિયાઓમાંથી બીજી પાટિયાને પ્રકાશિત કરવા દોરી ગયા, જે 1850ના અંતે તૈયાર કરવામાં આવી હતી, અને પછી 1851ના જાન્યુઆરીમાં Review and Heraldમાં વેચાણ માટે પ્રસ્તુત થવા લાગી.

૧૮૪૩નું ચાર્ટ એ તે સંદેશનું ભૌતિક પ્રતિનિધિત્વ હતું, જેણે મંદિરને શુદ્ધ કર્યું હતું, અને જે પ્રથમ તથા દ્વિતીય દેવદૂતના સંદેશાઓના ઇતિહાસમાં સ્થાપિત કરવામાં આવ્યું હતું. તૃતીય દેવદૂતના આગમન સાથે, ઈશ્વરે પોતાનું કાર્ય પૂર્ણ કરીને પોતાના લોકોને ઘરે લઈ જવાનો નિશ્ચય કર્યો હતો, પરંતુ તેમણે પ્રાચીન ઇઝરાયલ જેમ બળવો કર્યો; અને ત્યારબાદ પ્રાચીન તથા આધુનિક બંને ઇઝરાયલને અરણ్యంలో ભટકવા માટે નિમણૂક કરવામાં આવ્યા. જો તે એડ્વેન્ટિસ્ટો, જેમણે આરંભમાં તૃતીય દેવદૂતનો પ્રકાશ સ્વીકાર્યો હતો, વિશ્વાસ દ્વારા આગળ વધ્યા હોત, અને પોતાના સંદેશાનું ભૌતિક પ્રતિનિધિત્વ—જે ૧૮૫૦નું ચાર્ટ હતું—વહન કર્યું હોત, તો તેઓ યેશુના દ્વિતીય આગમનનો પ્રારંભ કરાવી શક્યા હોત અને ઘરે ગયા હોત. પરંતુ તેઓ યહોશુઆ અને કાલેબ, તથા દસ અવિશ્વાસુ ગુપ્તચરોના ઇતિહાસને પુનરાવર્તિત કરવા માટે નિર્ધારિત હતા.

યોહાન બાપ્તિસ્તા અને વિલિયમ મિલરે ખ્રિસ્ત માટે માર્ગ તૈયાર કર્યો કે તેઓ અચાનક આવીને એવા એક લોકોને શુદ્ધ કરે, જે પવિત્ર આત્માની શક્તિ હેઠળ મુક્તિનો સંદેશ સમગ્ર વિશ્વ સુધી લઈ જાય. ખ્રિસ્તના શિષ્યોએ પોતાને સોંપાયેલ કાર્ય પૂર્ણ કર્યું, પરંતુ એડવેન્ટિઝમની શરૂઆતએ એવું કર્યું નહીં. 1856 સુધીમાં તેઓ લાઓદિકિયાની સ્થિતિમાં પડી ગયા હતા, “સાત વખત”ના અગ્રિમ પ્રકાશને અસ્વીકાર કર્યો હતો, અને 1863માં ટૂંક સમયમાં આવનારી રવિવારની કાનૂન સુધી વધતા જતા બળવાના પ્રક્રિયાની શરૂઆત કરી. 1863નો બળવો દસ ગુપ્તચરોના બળવા દ્વારા પ્રતિકાત્મક રીતે દર્શાવવામાં આવ્યો હતો. અરણ્યમાં ચાળીસ વર્ષના ભ્રમણના અંતે પ્રાચીન ઇઝરાયલને ફરી એ જ કસોટી પાસે લાવવામાં આવ્યો, અને આ રીતે આધુનિક ઇઝરાયલને પ્રારંભિક કસોટી સુધી પાછા લાવવામાં આવે છે તેનું ઉદાહરણ પૂરું પાડવામાં આવ્યું.

કાદેશ ખાતે દસ ગુપ્તચરોનો બળવો, ચાલીસ વર્ષ પછી કાદેશ ખાતે ફરી દોહરાયો હતો. દસ ગુપ્તચરોના એ બળવાએ, જેના પરિણામે અરણ્યમાં ચાલીસ વર્ષનું ભટકણ આવ્યું, તે 1863ના બળવાને પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જ્યારે આધુનિક ઇસ્રાએલે લાઓદીકેયાના અરણ્યમાં પોતાનું જ ભટકણ સર્જ્યું. ચાલીસ વર્ષના અંતે પ્રાચીન ઇસ્રાએલને ફરી કાદેશ ખાતે લાવવામાં આવ્યું; આ રીતે એ ઓળખાય છે કે 1863ના બળવાના સમયે મિલરાઇટ એડવેંટિઝમને શુદ્ધ કરનાર પરીક્ષા, જ્યારે કરારનો દૂત ફરી અચાનક પોતાના મંદિરમાં આવે, ત્યારે ફરી દોહરાવાની છે.

આ અભ્યાસને આપણે આગામી લેખમાં આગળ ચાલુ રાખીશું.