દાનિયેલનું પુસ્તક - એકસો ઓગણીસમું

એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર તેઓ તરીકે દર્શાવવામાં આવે છે જેઓ કરારના સંદેશવાહક દ્વારા શુદ્ધ કરવામાં આવ્યા છે, અને મહાન સમૂહ શહીદીના સફેદ વસ્ત્રો દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. અંતિમ દિવસોના બે પવિત્ર સમયગાળાઓમાંનો પ્રથમ કરારના સંદેશવાહક માટે માર્ગ તૈયાર કરનાર સંદેશવાહકના કાર્યને ઓળખાવે છે, અને બીજો સમયગાળો એલિયાહના કાર્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. પ્રથમ સમયગાળો લાઓદિકીયન એડ્વેન્ટિઝમના જીવિત લોકો પર થનારા તપાસાત્મક ન્યાયનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે અને બીજો સમયગાળો આધુનિક રોમ પર થનારા કાર્યકારી ન્યાયનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

અંતિમ દિવસોમાં શહેરોમાંથી ભાગી જવાનું “ચિહ્ન” લાઉદીકિયાઈ એડ્વેન્ટિઝમ દ્વારા ગેરસમજાયું છે. સિસ્ટર વ્હાઇટ અમને જાણ કરે છે કે ઈ.સ. 66 થી 70 દરમિયાન યેરુશાલેમનો વિનાશ અંતિમ દિવસોમાં દેવના લોક માટેની ચેતવણીના ચિહ્નનું એક દૃષ્ટાંત પ્રદાન કરે છે.

યેરુશાલેમનો ઘેરાવો, જે ભાગી જવાનું ચિહ્ન હતો, તે સેસ્ટિયસ દ્વારા લાદવામાં આવેલો પ્રથમ ઘેરાવો હતો. તેથી સેસ્ટિયસ એવા જોખમનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો, જે તાત્કાલિક રીતે દૂર કરવામાં આવ્યું હતું; કારણ કે એકવાર તેણે ઘેરાવો બેસાડ્યા પછી, તે પછી રહસ્યમય રીતે પાછો હટી ગયો, અને તેણે આવું શા માટે કર્યું તેની પાછળની તેની તર્કસંગતતા ઇતિહાસકારો ક્યારેય નિર્ધારિત કરી શક્યા નથી.

1880ના અને 1890ના દાયકાઓમાં ન્યૂ હેમ્પશાયરનાં સેનેટર હેનરી W. બ્લેરે કોંગ્રેસમાં રવિવારને રાષ્ટ્રીય વિશ્રામદિવસ તરીકે નિર્ધારિત કરવા માટે કાયદાપ્રસ્તાવોની એક શ્રેણી રજૂ કરી હતી. આ કાયદાપ્રસ્તાવો સામાન્ય રીતે “બ્લેર સન્ડે બિલ્સ” તરીકે ઓળખાતા હતા. સેનેટર બ્લેર રવિવારને વિશ્રામ અને ધાર્મિક પાલનના દિવસ તરીકે માનવાના દૃઢ સમર્થક હતા. તેમનો વિશ્વાસ હતો કે વિશ્રામનો એક સમાન દિવસ અમેરિકન સમાજ પર સકારાત્મક નૈતિક અને સામાજિક પ્રભાવ પેદા કરશે. તેમનાં પ્રયત્નોને, ખાસ કરીને ધાર્મિક જૂથો તરફથી, કેટલોક સમર્થન મળ્યું હતું, છતાં તેમને વિરોધનો પણ સામનો કરવો પડ્યો હતો, જેમાં ચર્ચ અને રાજ્યના વિભાજન અંગેની ચિંતાઓ પણ સામેલ હતી.

આ પૃથ્વીપશુના ઇતિહાસમાં રવિવારના કાયદા પસાર કરવાનો આ પ્રથમ પ્રયત્ન હતો—તે જ પૃથ્વીપશુ, જેને અંતે જ્યારે તે રવિવારનો કાયદો પસાર કરશે ત્યારે અજગરની જેમ બોલવાનું નિર્ધારિત હતું. બ્લેરના આ જ શ્રેણીબદ્ધ બિલોનો A. T. Jones એ—જે 1888 ની General Conference session ના સંદેશવાહકોમાંના એક હતા—કોંગ્રેસના ગૃહોમાં જઈ અત્યંત વાક્પટુતાથી વિરોધ કર્યો હતો. થોડા પ્રયત્નો પછી સેનેટર બ્લેરે National Day of Rest માટેના પોતાના આગ્રહનો વેગ ગુમાવ્યો. તે ઇતિહાસ સાથેના સીધા સંબંધમાં, અને National Day of Rest (Sunday) ના નિહિત અર્થોના સંબંધમાં, Ellen White ની સલાહના ઐતિહાસિક અભિલેખનું પુનરાવલોકન કરી શકાય છે.

રવિવાર કાયદા વિશેની તેની ચેતવણીઓની સમીક્ષામાં જે જોવા મળે છે, તે ગંભીર છે અને લાઓદિકેયન એડવેંટિઝમમાં વ્યાપક રીતે ગેરસમજાયું છે. શહેરોની બહાર હોવાની આવશ્યકતાના સંદર્ભમાં, હમણાં જ ઉલ્લેખિત અવતરણમાં તેણે લખ્યું હતું કે, “ત્યાર પછી મોટાં શહેરો છોડવાનો સમય આવશે, નાના શહેરો છોડીને પહાડોમાં એકાંત સ્થાનોમાં નિવૃત્ત ઘરોમાં વસવાટ કરવા માટેની તૈયારીરૂપે.” તેણે વારંવાર શીખવ્યું કે દેવના લોકોને ગ્રામ્ય પ્રદેશમાં રહેવાની જરૂર હતી, પરંતુ 1888 પહેલાંના ગ્રામ્ય જીવન વિષયક તેના પરામર્શો શહેરો છોડવાની તેની દિશાને એ સંદર્ભમાં મૂકે છે કે નજીકના ભવિષ્યમાં દેવના લોકોને શહેરો છોડવાની જરૂર પડશે. 1888 પછી, ગ્રામ્ય જીવન અંગેના તેના લેખિત નિર્દેશોમાં, તેણે આ પરામર્શથી કદી વિમુખતા દર્શાવી નહોતી કે આપણે તો પહેલાથી જ શહેરોની બહાર હોવા જોઈએ.

ઇતિહાસમાં ઉપસ્થિત થયેલા બ્લેર રાષ્ટ્રીય વિશ્રામ-દિવસના વિધેયકો શહેરોને છોડવા માટેનું “ચિહ્ન” હતા; અને ભલે બ્લેર વિધેયકો તે કાર્ય સિદ્ધ કરવા માટે જરૂરી ગતિ જાળવી શક્યા નહીં, અને ઇતિહાસના અંધકારમાં પાછા ખસી ગયા, તોય ભાગી જવાનું “ચિહ્ન” આપી દેવામાં આવ્યું હતું. તે પ્રથમ ઘેરાબંધીના ઐતિહાસિક વે-માર્ક પર આપવામાં આવ્યું હતું, જે સેસ્ટિયસ દ્વારા લાવવામાં આવી હતી. જલદી આવનારી રવિવારની કાનૂન ટાઇટસની ઘેરાબંધી દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે, અને જો તે ઘેરાબંધી આવે ત્યારે કોઈ લાઓદિકીયન એડવેન્ટિસ્ટો હજુ પણ શહેરોમાં હશે, તો તેઓ દુષ્ટો સાથે મરી જશે.

અંતિમ દિવસોમાં બે ભવિષ્યવાણીય સમયગાળા છે. તેઓ જલ્દી આવનારા રવિવારના કાયદા દ્વારા અલગ પાડવામાં આવ્યા છે. પ્રથમ સમયગાળો લાઉદિકેયી એડ્વેન્ટિઝમમાં જીવિતોના તપાસણી ન્યાયનો છે, અને બીજો સમયગાળો રોમની વેશ્યાના કાર્યકારી ન્યાયનો છે. આ બે સમયગાળાઓનું વારંવાર દૃષ્ટાંતરૂપે પ્રદર્શન કરવામાં આવ્યું છે, કારણ કે આ બે જ સમયગાળાઓમાં દસ કુમારીઓનું દૃષ્ટાંત મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં જેમ થયું તેમ અક્ષરશઃ પૂર્ણ થાય છે. દૃષ્ટાંતમાંનો વિલંબનો સમય હબક્કૂકના અધ્યાય બેના વિલંબના સમય સમાન છે; તેથી અમે જે બે સમયગાળાઓનો વિચાર કરી રહ્યા છીએ તેઓનું દૃષ્ટાંત હબક્કૂકના અધ્યાય બે દ્વારા પણ આપવામાં આવ્યું હતું. દસ કુમારીઓનું દૃષ્ટાંત, અને હબક્કૂકનો અધ્યાય બે, મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં અક્ષરશઃ પૂર્ણ થયા હતા, અને જ્યારે તેઓ પૂર્ણ થયા, ત્યારે યહેઝ્કેલનો અધ્યાય બાર, પદ એકવીસથી અઠ્ઠાવીસ પણ પૂર્ણ થયો હતો.

હઝકિયેલ અધ્યાય બારની છેલ્લી આઠ કલમો એવા સમયની ઓળખ આપે છે, જ્યારે “દરેક દર્શનનો પરિણામ” પૂર્ણ થશે, એવા સમયમાં જ્યારે દેવ પોતાના દર્શનોને “હવે વધુ લંબાવશે નહીં.” ઇતિહાસના તે બે સમયખંડો, જે વારંવાર પુનરાવર્તિત થાય છે અને લાઉદિકેયન એડ્વેન્ટિઝમમાં જીવિતોના તપાસણી ન્યાય, અને તીરની વેશ્યાના કાર્યકારી ન્યાયની ઓળખ આપે છે, તે જ એવો ભવિષ્યવાણીય સમયખંડ છે waarin બાઇબલની અંદરનું દરેક દર્શન પોતાની પરિપૂર્ણ અને અંતિમ પૂર્ણતાએ પહોંચે છે. તે સમયખંડમાં એક લાખ ચુંમાલીસ હજાર સ્થિર કરવામાં આવે છે, અને તેઓ એવા વર્ગનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જે મરતું નથી, અને ખ્રિસ્તના પરત આવવા સુધી જીવિત રહે છે. લૂક અધ્યાય એકવીસમાં ખ્રિસ્ત એક “ચિહ્ન”ની ઓળખ આપે છે, જે દર્શાવે છે કે તે પેઢી આવી પહોંચી છે.

ઉજાડપણા ની ઘૃણાસ્પદ વસ્તુ સાથે સંબંધિત રહીને ખ્રિસ્તે રજૂ કરેલા ભાગી જવાના “ચિહ્ન” દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામતા બે ઇતિહાસોમાં બે સમયગાળા ચિહ્નિત થયેલા છે, અને તેમના આરંભ તથા અંતે, સમયગાળાના પ્રારંભે એક “ચિહ્ન” અને અંતે “ચિહ્નો” છે. જે “ચિહ્ન”ને ખ્રિસ્તે તે અંતિમ પેઢીનું પ્રતિનિધિત્વ કરતું તરીકે ઓળખાવ્યું, જે તે વાદળોમાં આવશે ત્યાં સુધી જીવંત રહેશે, તે એનો પુરાવો છે કે આપણે હવે પૃથ્વીના ઇતિહાસની અંતિમ પેઢીમાં છીએ.

લૂક અધ્યાય એકવીસમાં, ઈસુ ઈ.સ. 66 થી ઈ.સ. 70 સુધીના સાડા ત્રણ વર્ષ દરમિયાન શાબ્દિક યેરૂશાલેમના રૌંદાઈ જવા અને વિનાશથી લઈને, ઈ.સ. 538માં શરૂ થઈ અને ઈ.સ. 1798માં પૂર્ણ થયેલી આધ્યાત્મિક યેરૂશાલેમના સાડા ત્રણ વર્ષના રૌંદાઈ જવાના અંત સુધીના ઇતિહાસને નિર્દિષ્ટ કરે છે.

યરુશાલેમને અજાતિઓ દ્વારા પદતળે કચડવાના “સમયો” બહુવચનમાં છે, કારણ કે તે શાબ્દિક યરુશાલેમને પદતળે કચડવાનો સમય, જે ઈ.સ. 70માં સમાપ્ત થયો, અને આધ્યાત્મિક યરુશાલેમને પદતળે કચડવાનો સમય, જે 1798માં સમાપ્ત થયો, બન્નેનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. અજાતિઓ પૌરાણિક મૂર્તિપૂજકતા તથા પાપાસત્તા—બન્નેનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને એ જ બન્ને શક્તિઓ દાનિયેલ અધ્યાય આઠના તે પ્રશ્નમાં દર્શનનો વિષય છે, જે પૂછે છે, “કેટલા સમય સુધી.”

લૂક અધ્યાય એકવીસમાં જણાવાયેલા “જાતિઓના સમય”નો સંદર્ભ ઉત્તર રાજ્ય પર દેવના પ્રતિશોધના બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષો તરફ છે, જે 723 BCમાં આરંભ્યા અને 1798માં પૂર્ણ થયા. ઈ.સ. 538 તે વર્ષ દર્શાવે છે જ્યારે પાપનો મનુષ્ય પવિત્ર સ્થાને ઊભો રહ્યો અને તેણે પોતે જ દેવ છે એવી ઘોષણા કરી; આ રીતે એ અવધિ બારસો સાઠ વર્ષના બે સમાન વિભાગોમાં વહેંચાઈ ગઈ. બારસો સાઠ વર્ષનો બીજો વિભાગ એ જ ઇતિહાસ છે, જેનું સમાપન લૂક અધ્યાય એકવીસ, વચન ચોવીસમાં નિર્ધારિત થયેલું છે, જ્યારે “જાતિઓના સમય” પૂર્ણ થયા. જે ઐતિહાસિક વર્ણનને ઈસુ પોતાના શિષ્યો માટે ઓળખાવી રહ્યા છે તેમાં વચન ચોવીસ શિષ્યોને આપવામાં આવેલી સાક્ષીને 1798ના “અંતકાળ” સુધી લઈ આવે છે. ત્યાર પછી ઈસુ મિલરાઇટ ચળવળ સાથે સંકળાયેલા “ચિહ્નો”ને ઓળખાવવાનું શરૂ કરે છે.

ઈસુ કહે છે કે “ચિહ્નો થશે,” અને તેઓ તેને સૂર્ય અને ચંદ્રમાં, અને તારાઓમાં ચિહ્નો તરીકે ઓળખાવે છે, રાષ્ટ્રોની વ્યાકુળતા, આકાશની શક્તિઓ હચમચી જવી, અને ત્યારબાદ મનુષ્યપુત્ર વાદળમાં આવવો. આ બધા “ચિહ્નો” મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં પૂર્ણ થયા હતા.

ત્રણ રોમની ત્રિવિધ લાગુ પડતી સમજણ દર્શાવે છે કે અણજાણી રોમ દ્વારા અને ત્યારબાદ પાપલ રોમ દ્વારા યરુશાલેમના પદદલન દરમિયાન, આધુનિક રોમ દ્વારા પવિત્રસ્થાન અને સેનાના પદદલનનું પ્રતિનિધિત્વ બારસો સાઠ દિવસો (અણજાણી રોમ), અથવા બારસો સાઠ ભવિષ્યવાણીય વર્ષો (પાપલ રોમ)ના એક અવધિ દ્વારા કરવામાં આવ્યું હતું. પ્રતીકાત્મક બારસો સાઠ દિવસો (બેતાલીસ મહિના), જે આધુનિક રોમ દ્વારા દેવના વિશ્વાસુ લોકો પર થતાં પીડનના સમયગાળાને ઓળખાવે છે, તે દરેક અવધિમાં એક એકવચન “ચિહ્ન” સાથે હશે, જે તે અવધિના વિશ્વાસુઓ માટે ભાગી છૂટવાનો સમય ઓળખાવે છે. ત્રણેય અવધિઓમાંથી દરેકનો અંત અનેક “ચિહ્નો”ના પ્રગટ થવાથી થાય છે, અવધિની શરૂઆતમાં જેમ એકવચન “ચિહ્ન” હોય છે તેમ નહીં.

રોમની વેશ્યા ઉપરના કાર્યકારી ન્યાયનો સમયગાળો તે નિશાન ઊંચું કરવામાં આવે ત્યારે શરૂ થાય છે, જે દર્શાવે છે કે દેવનું બીજું ઘેટાંનું ટોળું, જે હજી બાબેલમાં છે, તેણે ભાગી જવું જોઈએ. તે સમયગાળો “ચિહ્નો અને અજાયબીઓ” સાથે સમાપ્ત થાય છે. તે સમયગાળો પ્રકાશનના અઢારમા અધ્યાયના “બીજા સ્વર” સાથે શરૂ થાય છે, અને દેવના સ્વર સાથે સમાપ્ત થાય છે. નિશ્ચય જ, પ્રકાશનના અઢારમા અધ્યાયના પ્રથમ અને બીજા સ્વર ખ્રિસ્તનો સ્વર છે. પ્રથમ સ્વર જીવિત લાઓદિકીયન એડવેન્ટિસ્ટ ચર્ચના તપાસાત્મક ન્યાયની શરૂઆત દર્શાવે છે, અને બીજો સ્વર તે સમયગાળાનો અંત દર્શાવે છે, પરંતુ સાથે સાથે રોમની વેશ્યા ઉપરના કાર્યકારી ન્યાયની શરૂઆત પણ ચિહ્નિત કરે છે.

સમગ્ર ઇતિહાસ તે સપ્તાહ દ્વારા નિયંત્રિત થાય છે જેમાં ખ્રિસ્તે કરારને દૃઢ કર્યો હતો, અને જલદી આવનાર રવિવારનો કાયદો મધ્યના વેમાર્ક તરીકે પ્રતિકરૂપે દર્શાવવામાં આવ્યો છે, જેમ કે ક્રોસ દ્વારા પ્રતિકરૂપે દર્શાવવામાં આવ્યો હતો. બંને ઇતિહાસો અલ્ફા અને ઓમેગાની મુદ્રા ધરાવે છે, કારણ કે બંનેમાંથી કોઈપણ ઇતિહાસમાં શરૂઆત અને અંત દેવના સ્વર દ્વારા પ્રતિનિધિત થાય છે. તેઓ સત્યને પણ પ્રતિનિધિત કરે છે, કારણ કે મધ્યનો વેમાર્ક રવિવારના કાયદાની બળવો છે, અને હિબ્રુ શબ્દ “સત્ય” હિબ્રુ વર્ણમાળાના પ્રથમ, તેરમા અને અંતિમ અક્ષરો દ્વારા રચાયો હતો. પ્રકાશન અધ્યાય અઢારનો પ્રથમ સ્વર ખ્રિસ્તનો સ્વર છે, અંતિમ સ્વર દેવનો સ્વર છે, અને મધ્યનો સ્વર, જે દેવનો જ સ્વર છે, ત્યાં તેરમા અક્ષરના બળવાને પણ પ્રતિનિધિત કરે છે, જે પૃથ્વીના પશુએ અજગરની જેમ “બોલતા” દર્શાવવામાં આવ્યો છે, જેમ કે પ્રકાશન અધ્યાય તેર માં દર્શાવવામાં આવ્યું છે.

જલ્દી આવનારા રવિવારના કાયદા સમયે ઊંચો કરવામાં આવતો ધ્વજ દેવના વિશ્વાસુઓને ભાગી જવા માટેના “ચિહ્ન”નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, પરંતુ તે આ બાબત પણ દર્શાવે છે કે જે ભવિષ્યવાણીય અવધિનો અંત ધ્વજ ઊંચો કરવામાં આવતા થાય છે, તેના આરંભે પણ એક “ચિહ્ન” હોવું જ જોઈએ. એ “ચિહ્ન” તે છે જેને ઈસુ એ સાબિતી તરીકે ઓળખાવે છે કે પૃથ્વી ગ્રહની છેલ્લી પેઢી આવી પહોંચી છે. લૂકના એકવીસમ અધ્યાયમાં શિષ્યો પૂછે છે કે જ્યારે ખ્રિસ્તે જણાવ્યું કે મંદિરનો નાશ થવાનો છે, ત્યારે તેનો અર્થ શું હતો.

પછી ઈસુ તે ઇતિહાસની ઓળખ કરવાનું શરૂ કરે છે, જે ઈ.સ. 70ના વર્ષ સુધી પહોંચે છે, જ્યારે મંદિર અને શહેરનો વિનાશ થવાનો હતો; અને તે આગળ ચોવીસમી કલમ સુધી ચાલુ રાખે છે, જ્યાં તેઓ દર્શાવે છે કે જાતિઓના “સમયો” ક્યારે પૂર્ણ થશે.

આ વાક્ય શાબ્દિક યેરૂશાલેમને સૂચવે છે એવી કલ્પના કેથોલિક ધર્મશાસ્ત્રીય મૂર્ખતા, જેને ફ્યુચરિઝમ કહેવામાં આવે છે, તેના પર આધારિત છે; તે પ્રતીકાત્મક બાબતોને શાબ્દિક રીતે લાગુ કરે છે અને ભવિષ્યવાણીઓની પૂર્ણતાને માત્ર જગતના અંતકાળમાં જ સ્થાન આપે છે. આ વાક્યના યોગ્ય પ્રયોગ પરનો આક્રમણ નવા કરારના વાચનકાળ દરમિયાન સાતાનનો એક મુખ્ય આક્રમણ રહ્યો છે. ખ્રિસ્તના સમયમાં શાબ્દિક યેરૂશાલેમ ભવિષ્યવાણીય યેરૂશાલેમનું પ્રતીક રહેવું બંધ થઈ ગયું, જ્યારે શાબ્દિક ભવિષ્યવાણીનો આધ્યાત્મિક પ્રયોગમાં ફેરફાર થયો. આ પ્રકાશન પ્રેરિત પૌલ દ્વારા સ્થાપિત એક મુખ્ય શિક્ષા હતું. યેરૂશાલેમનું પગદળે ચડાવવું ઈ.સ. 538 થી 1798 સુધીના પાપલ અંધકારના બારસો સાઠ વર્ષોને ઓળખાવે છે.

ભવિષ્યવાણીનું યેરૂશાલેમ ક્રૂસ પર પસંદ કરાયેલા શહેરના પ્રતીક તરીકે રહેવું બંધ થયું.

એક વાર ઈસુએ શિષ્યોને ચોવીસમા વચનમાં 1798ના અંતકાળ સુધી દોરી ગયા પછી, ત્યારબાદ તેમણે મિલરાઇટ સમયનો પરિચય કરાવ્યો, જ્યારે પ્રથમ દેવદૂતની જાહેરાત ઇતિહાસમાં પ્રગટ થઈ.

મિલરાઇટ ઇતિહાસનો પ્રારંભ કરાવનારાં ચિહ્નો ઈશ્વરના વચનની કદી નિષ્ફળ ન થતી શક્તિ સાથે સુસંગત રીતે પૂર્ણ થયા હતા.

આગળના લેખમાં આપણે લૂક અધ્યાય એકવીસનો અભ્યાસ આગળ ચાલુ રાખીશું.