દાન્યેલનું પુસ્તક - એક સો પચ્ચીસમું

દાનિયેલના અગિયારમા અધ્યાયની ચાલીસમી કલમ અંતના સમયથી શરૂ થાય છે, પરંતુ આ કલમ અંતના બે સમય દર્શાવે છે, અને તેથી ભવિષ્યવાણીના અભ્યાસીને અંતના પ્રથમ સમયને અંતના બીજા સમય સાથે સમાંતર ગોઠવવાની તક આપે છે. આ રીતે લાગુ પાડવામાં આવે ત્યારે, 1798માં શરૂ થયેલી મિલરવાદી ઇતિહાસની રેખા 1989ના યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સના ઇતિહાસની સમાંતર ચાલે છે. આ બે રેખાઓ પ્રકટીકરણના તેરમા અધ્યાયના પૃથ્વીમાંથી નીકળતા શ્વાપદના સાચા પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડાની રેખા અને રિપબ્લિકન શિંગડાની રેખા દર્શાવે છે. બંને રેખાઓ 1798ના અંતના સમયથી શરૂ થાય છે, અને 1989નો અંતનો સમય આ કલમમાં મુદ્રા ખોલીને પ્રગટ કરવામાં આવતાં સત્યનાં માર્ગચિહ્નોને માત્ર પૂરક બને છે અને તેમની બીજી સાક્ષી પૂરી પાડે છે.

ત્રીજા દેવદૂતના આંદોલનનું આગમન 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ થયું હતું, પરંતુ 1856થી 1863 સુધીના સાત વર્ષના બળવાને કારણે તે મુલતવી રહ્યું હતું. ત્રીજા દેવદૂતના આગમનનું પુનરાવર્તન 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ થયું હતું. પ્રાચીન ઇસ્રાએલનો કાદેશ ખાતેનો પ્રથમ પડાવ અને દસ જાસૂસોનો બળવો 1863નાં પૂર્વપ્રતિરૂપ હતાં, અને પ્રાચીન ઇસ્રાએલનો કાદેશ ખાતેનો અંતિમ પડાવ અને મૂસાનો બળવો 11 સપ્ટેમ્બર, 2001નાં પૂર્વપ્રતિરૂપ હતાં. 1863નો બળવો કાદેશ ખાતેના પ્રથમ બળવાનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો, જેના પરિણામે અરણ્યમાં મૃત્યુ પામવાનો ચુકાદો અપાયો હતો. 11 સપ્ટેમ્બર, 2001નો બળવો કાદેશ ખાતેના અંતિમ બળવાનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો, જેના પરિણામે લાઓદિકીયાઈ એડવેન્ટવાદના નેતૃત્વનું મૃત્યુ થયું હતું.

૧૧ ઑગસ્ટ, ૧૮૪૦ના રોજ દેવદૂતના અવતરણથી, જેણે ૧૮૪૦થી ૧૮૪૪ સુધીના આંદોલનનો પ્રારંભ કરાવ્યો—જેને સિસ્ટર વ્હાઇટે ઈશ્વરની શક્તિનો એક મહિમામય પ્રકટાવ ગણાવ્યો—તે ૧૧ સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૧નું પ્રતીકરૂપ હતું અને ઈશ્વરની શક્તિના એક મહિમામય પ્રકટાવને ઓળખાવતું હતું.

૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ના દિવસે ત્રીજા દૂતનું પ્રથમ આગમન (પ્રથમ કાદેશ) કાર્ય પૂર્ણ કરવા માટે હતું, પરંતુ દેવના લોકોએ નવો નેતા પસંદ કરીને મિસર પરત જવાનું પસંદ કર્યું. ૧૮૬૩ સુધીમાં, યરીહોની દિવાલો ધરાશાયી કરવામાં દેવના કાર્યમાં ભાગ લેવાની બદલે તેમણે “યરીહો ફરી બાંધ્યું” હતું. તેથી તેઓ જંગલમાં મરણના શાપ હેઠળ આવ્યા.

જેમ પ્રાચીન ઇઝરાયલે પ્રથમ કાદેશ ખાતે યહોશુઆ અને કાલેબના સંદેશને નકારી કાઢ્યો હતો, તેમ આધુનિક ઇઝરાયલે પ્રથમ કાદેશ (1863) ખાતે કરેલા બળવાખોરીએ તેમની ઉપર યહોશુઆનો શાપ લાવ્યો. જ્યારે ત્રીજો દેવદૂત 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ (અંતિમ કાદેશ) પાછો ફર્યો, ત્યારે દેવ યરીહો અને તેની ભીંતોને ધરાશાયી કરે તે પહેલાંનું અંતિમ કાર્ય આરંભ પામ્યું.

22 ઑક્ટોબર, 1844 એ ત્રીજા સ્વર્ગદૂતના આગમનનું સૂચક છે, અને આ રીતે તે અંતિમ દિવસોમાં ટૂંક સમયમાં આવનારા રવિવારના કાયદાના આગમનનું પણ સૂચક છે. 1863 એ ત્રીજા સ્વર્ગદૂતના એ પરીક્ષણકાળના અંતનું સૂચક છે, જેનો આરંભ 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ થયો હતો. તેથી 1863 એ ટૂંક સમયમાં આવનારા રવિવારના કાયદાનું પ્રતીક છે, કારણ કે ઈસુ હંમેશાં આરંભ દ્વારા અંતને દર્શાવે છે. 1863માં રાષ્ટ્ર બે વર્ગોમાં વિભાજિત થયું હતું, અને એ જ રીતે, રવિવારના કાયદા સમયે પણ બે વર્ગો પ્રગટ થશે.

મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં ત્રીજા દૂતની કસોટીનો સમયગાળો 1844માં શરૂ થયો અને 1863માં સમાપ્ત થયો, અને તેનો આરંભ તથા અંત બંને અંતિમ દિવસોના રવિવારના કાયદાના સૂચક હતા. આરંભ (1844) અને અંત (1863) વચ્ચેના ઇતિહાસમાં મિલરાઇટ ચળવળનો બળવો (1856) આવે છે. આમ, આ સમયગાળો “સત્ય”ની ઓળખરૂપ છાપ ધરાવે છે. 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ બીજી વખત કાદેશ પરત ફરવાની ઘટના ત્રીજા દૂતની કસોટીની પ્રક્રિયાના આરંભને ચિહ્નિત કરે છે; આ પ્રક્રિયા, 1863 દ્વારા પૂર્વરૂપે દર્શાવ્યા મુજબ, ટૂંક સમયમાં આવનારા રવિવારના કાયદા વખતે પૂર્ણ થાય છે.

તે રવિવારના કાયદાથી લઈને માનવની પરીક્ષાકાળ સમાપ્ત થાય ત્યાં સુધી, યેરીહો અને તેની દિવાલો ધરાશાયી કરવામાં આવશે, બેબીલોનની વ્યભિચારિણી પર થનાર કાર્યકારી ન્યાય સાથે સુસંગત રીતે, જે તે ઇતિહાસમાં પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. ચાલીસમો પદ 1798માં આરંભે છે અને એકતાલીસમા પદમાં આવનારા નજીકના રવિવારના કાયદા પર પૂર્ણ થાય છે. 1798માં અંતકાળનો સમય દેવની કળીશિયાની આંતરિક રેખાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે પ્રથમ દૂતના આંદોલનના મિલરાઈટોથી શરૂ થઈ ત્રીજા દૂતના આંદોલન અને એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર સુધી પહોંચે છે. આ બધું એક જ પદમાં છે.

ઉત્તરના રાજા અને દક્ષિણના રાજા વચ્ચેનું જે યુદ્ધ 1798માં દક્ષિણના રાજાનું પ્રભુત્વ સ્થપાવા સાથે શરૂ થયું હતું, તેનો અંત 1989માં આવ્યો, જ્યારે બાઇબલની ભવિષ્યવાણીનાં પાંચમા અને છઠ્ઠા રાજ્યો વચ્ચેના ગઠબંધને દક્ષિણના રાજાને પરાજિત કર્યો. 1798માં શરૂ થયેલા ઉત્તરના રાજા અને દક્ષિણના રાજા વચ્ચેના યુદ્ધને મિલરવાદીઓ રોમ વિરુદ્ધના યુદ્ધ તરીકે ઓળખતા હતા, અને રોમને તેઓ મૂર્તિપૂજાવાદ અને પોપવાદની બે ઉજ્જડ કરનારી સત્તાઓ તરીકે જ જોતા હતા. 1989માં યુદ્ધ સમાપ્ત થયું ત્યારે ત્રણેય ઉજ્જડ કરનારી સત્તાઓ તેમાં સામેલ હતી, અને આ ઘટના સાથે એ ત્રણ સત્તાઓ વિશ્વને આર્માગેદન તરફ દોરી જતી હોવાના ભવિષ્યવાણીના ચિત્રણનો આરંભ થયો; આર્માગેદનનું ભૌગોલિક નિરૂપણ દાનિયેલના અગિયારમા અધ્યાયની પિસ્તાળીસમી કલમમાં કરવામાં આવ્યું છે.

ચાલીસમીથી પિસ્તાલીસમી કલમો સમુદ્રો અને મહિમાવાન પવિત્ર પર્વત વચ્ચે પોપને તેના અંત સુધી પહોંચાડનારી ત્રણ સત્તાઓની ભવિષ્યવાણીલક્ષી ગતિશીલતાને દર્શાવે છે. યોગ્ય રીતે સમજવામાં આવે તો, એકતાલીસમી કલમમાં રજૂ થયેલા ભવિષ્યવાણીલક્ષી ઇતિહાસમાં એકતાલીસમીથી ચુમ્માલીસમી કલમોનો સમાવેશ થાય છે.

તેથી, 1989માંના અંતકાળથી આરંભ કરીને, 1798ના બીજા સાક્ષ્ય સાથે, દક્ષિણના રાજા અને ઉત્તરના રાજા વચ્ચેના યુદ્ધના આરંભ અને અંતને ચિહ્નિત કરતાં, એકતાળીસથી ચુમ્માળીસ સુધીની કલમો એવી પોપસત્તાના ત્રિપક્ષીય સંઘને ઓળખાવે છે, જેનો પ્રાણઘાતક ઘા રૂઝાઈ ગયો છે, અને પિસ્તાળીસમી કલમમાં તે પોતાના અંતને પામે છે. આ દૃષ્ટિકોણથી જોવામાં આવે ત્યારે આ કલમો ઈશ્વરની મંડળીની બહારનો ઇતિહાસ રજૂ કરે છે, જે બાબત પ્રકટીકરણના પુસ્તકમાં સાત મુદ્રાઓ અને સાત મંડળીઓ વચ્ચેના સંબંધ દ્વારા પણ દર્શાવવામાં આવે છે.

૧૭૯૮ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામતી ભવિષ્યવાણીય ઇતિહાસની રેખા મુખ્યત્વે તપાસાત્મક ન્યાયનો સંકેત આપે છે, અને ૧૯૮૯માં એ જ બિંદુએ શરૂ થતી રેખા મુખ્યત્વે કાર્યકારી ન્યાયનો સંકેત આપે છે. ૧૭૯૮ મુખ્યત્વે કરારના દૂત માટે માર્ગ તૈયાર કરનાર દૂતના કાર્ય પર ભાર મૂકે છે, અને ૧૯૮૯ મુખ્યત્વે એલિયાહ દૂતના કાર્ય પર ભાર મૂકે છે.

૧૭૯૮માં દાનિયેલના પુસ્તકની મુદ્રા ખોલવામાં આવી ત્યારથી ભવિષ્યવાણીમાં દર્શાવેલા એ ઇતિહાસ વિશેનું આપણું જ્ઞાન વધ્યું છે, જેમાં ખ્રિસ્ત પોતાની પ્રજાને એવા કરારસંબંધમાં દોરી જાય છે જે ઈશ્વરત્વનું માનવત્વ સાથે કાયમી સંયોજન સિદ્ધ કરે છે. અંતિમ દિવસોના આ કરારની ઓળખ પવિત્ર શાસ્ત્રોમાં વારંવાર આપવામાં આવી છે.

બધા ભવિષ્યવક્તાઓ અંતિમ દિવસોની ઓળખ આપે છે, અને ભવિષ્યવાણીમાં “અંતિમ દિવસો” એવો પ્રયોગ ન્યાયના સમયગાળાને દર્શાવે છે. પ્રથમ દૂત 1798માં, અંતના સમયમાં, 1844માં ન્યાયના પ્રારંભની જાહેરાત કરવા આવ્યો, જે અંતિમ દિવસોના આગમનનો સમય પણ છે. અંતિમ દિવસો યિરમિયાહના તે “દિવસો” છે જે આવશે, જ્યારે દેવ પોતાના લોકોના “અધર્મ”ને “ક્ષમા” કરશે અને તેમના પાપોને “ફરી સ્મરણમાં લાવશે નહીં.” આ કાર્ય ખ્રિસ્ત દ્વારા, પ્રતિકાત્મક પ્રાયશ્ચિતના દિવસના મહાયાજક તરીકે, “અંતિમ દિવસોમાં” પૂર્ણ થાય છે.

જો મિલરાઇટ એડ્વેન્ટવાદ 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ આવેલા ત્રીજા દૂતના પ્રગતિશીલ પ્રકાશમાં વિશ્વાસ દ્વારા ચાલતો રહ્યો હોત, તો તેઓ અત્યાર સુધીમાં જ ઈસુ સાથે પોતાના શાશ્વત નિવાસસ્થાને પહોંચી ગયા હોત. જ્યારે યિરમિયા કહે છે, “તે દિવસો પછી,” ત્યારે તેનો અર્થ આ જ થાય છે. “તે દિવસો” એ ભવિષ્યવાણીય સમયગાળો છે, જે 1844 સુધી લઈ ગયો અને તેમાં પૂર્ણ થયો. તે જ “દિવસો” છે, જેઓનો ઉલ્લેખ દાનિયેલના બારમા અધ્યાયમાં થાય છે.

“અંતિમ દિવસોમાં,” અથવા જેમ યિરમિયાહ કહે છે, “તે દિવસો પછી,” ખ્રિસ્તે પોતાનો નિયમ પોતાના લોકોના અંતરના ભાગોમાં મૂકવાનો અને પોતાનો નિયમ તેમના હૃદયો પર લખવાનો નિર્ધાર કર્યો. અંતરના ભાગો એટલે નીચું સ્વભાવ, અથવા જેમ પૌલ તેને શરીર કહે છે, અને હૃદય એટલે ઉચ્ચ સ્વભાવ. આ કરારરૂપ વચન પોતાના લોકોને પરિવર્તન સમયે નવું મન, અને દ્વિતીય આગમન સમયે નવું શરીર આપવાનું છે. મનુષ્ય આદમ સાથે પડ્યો, જે દેવના પ્રતિબિંબમાં સર્જાયો હતો, અને જે ઉચ્ચ સ્વભાવ તથા નીચા સ્વભાવ સાથે સર્જાયો હતો. ખ્રિસ્તનો કરાર મનુષ્યજાતિને તેમની દ્વિગુણ સ્વભાવ સાથે પાપના શાપમાંથી મુક્તિ આપવાનો છે.

જ્યારે યર્મિયા “તે દિવસો પછી” એમ કહે છે, ત્યારે ખ્રિસ્ત પોતાના મંદિરને શુદ્ધ કરવા તેમાં એકાએક આવે તે દ્વારા રજૂ થતા કાર્યની પૂર્વેના “દિવસો” એ ભવિષ્યવાણીમાં દર્શાવેલા સમયગાળાઓ હતા, જે 1798 અને 1844માં સમાપ્ત થયા હતા. ભવિષ્યવાણીના તે દિવસો (સમયગાળાઓ)ની સમાપ્તિએ એ છેતાલીસ વર્ષનો સમયગાળો અંકિત કર્યો, જે દરમિયાન ખ્રિસ્તે મિલરવાદી મંદિરનું નિર્માણ કર્યું હતું; અને જ્યારે તેઓ 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ એકાએક આવ્યા, ત્યારે તેઓ માલાખીના ત્રીજા અધ્યાયની ભવિષ્યવાણી પરિપૂર્ણ કરી રહ્યા હતા, જેને તેમણે પોતાના સેવાકાર્યના આરંભે અને અંતે મંદિરને શુદ્ધ કર્યું ત્યારે પણ પરિપૂર્ણ કરી હતી.

અને “તે દિવસો પછી,” ખ્રિસ્તે પોતે બાંધેલા મંદિરને શુદ્ધ કરવાનો ઇરાદો રાખ્યો હતો, જે પાપની અશુદ્ધિમાંથી પોતાની પ્રજાનાં હૃદયોને શુદ્ધ કરવાના, અથવા, યર્મિયા જણાવે છે તેમ, તેમનાં હૃદયો પર અને અંતરમાં પોતાનો નિયમ લખવાના તેમના કાર્યનું પ્રતીક હતું.

“તે દિવસો” એવા દાનિયેલના “દિવસોના અંત” હતા, જે 1798 અને 1844માં પૂર્ણ થયા. દાનિયેલ અગિયારના ચાલીસમા વચનમાં 1798થી આરંભ થતી પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડાની રેખા, એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર સાથે સ્થાપિત થનાર કરારસંબંધ પર ભાર મૂકે છે. હિબ્રૂ શબ્દ “lot” એક નાનો પથ્થર હતો, જેનો ઉપયોગ મનુષ્યના ભાગ્યનું નિર્ધારણ કરવા માટે થતો હતો. દાનિયેલને કહેવામાં આવ્યું હતું કે તે “દિવસોના અંત” સુધી જઈને વિશ્રામ કરે (મૃત્યુમાં), જ્યારે 1844માં ન્યાયનો આરંભ થવાનો હતો અને તેનું ભાગ્ય નિર્ધારિત થવાનું હતું.

“દિવસોના અંત”ના “દિવસો” સમયસંબંધી ભવિષ્યવાણીઓને દર્શાવે છે, જે 1844માં સમાપ્ત થઈ હતી, કારણ કે ત્યાર પછી ભવિષ્યવાણીનો સમય રહેવાનો નહોતો. તેવીસસો વર્ષનો સમયગાળો, જે મારેહ દર્શન હતો અને જેનો અર્થ ખ્રિસ્તનું તેમના પવિત્રસ્થાનમાં અચાનક પ્રગટ થવું એવો થાય છે, તે ત્યારે સમાપ્ત થયો, અને અંતિમ કોપનાં પચ્ચીસસો વીસ વર્ષ પણ સમાપ્ત થયાં, જેમ પ્રથમ કોપના દિવસો 1798માં અંતના સમયે સમાપ્ત થયા હતા. યર્મિયાએ ઉલ્લેખેલા “તે દિવસો પછી” વિશે ત્યારબાદ પાઉલે ચર્ચા કરી. પાઉલ યર્મિયાના “તે દિવસો પછી”નો બે વાર ઉલ્લેખ કરે છે, કારણ કે પાઉલ ફક્ત “તે દિવસો પછી” સ્થાપિત થનાર કરાર વિશે જ ચર્ચા કરતા નથી, પરંતુ વધુ મહત્ત્વનું તો એ છે કે તેઓ પ્રમુખ યાજક તરીકેના ખ્રિસ્તના કાર્યની ઓળખ કરાવી રહ્યા છે.

ખ્રિસ્તના પ્રગટ થવા અંગેના મારેહ દર્શનની ભવિષ્યવાણીને ભવિષ્યવાણીમાં નિરૂપિત ઇતિહાસના ખાઝોન દર્શનની બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષની ભવિષ્યવાણી સાથે જોડતાં બેસો વીસ વર્ષ, તે બંને ભવિષ્યવાણીય સમયગાળાઓના આરંભોને એવા પ્રતીકાત્મક બંધનથી એકસાથે બાંધે છે, અથવા જોડે છે, જે માનવત્વ અને ઈશ્વરત્વના સંયોજનનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે; આ સંયોજન એ કાર્ય છે જે ખ્રિસ્ત ત્રીજા સ્વર્ગદૂતની ચળવળ દરમિયાન થતા શુદ્ધિકરણમાં પૂર્ણ કરે છે, અને તેનું પરિણામ એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર સાથે તેઓ કરે છે તે કરાર છે.

ખાઝોનનું દર્શન, જે મંદિરને પગ તળે કચડવાનું નિરૂપણ કરે છે, તે આદમે એદનના ઉદ્યાનમાં બળવો કર્યો ત્યારથી પાપ દ્વારા પગ તળે કચડાયેલી માનવજાતનું દર્શન છે; અને મારાહનું દર્શન, જે મંદિરને પુનઃસ્થાપિત કરવાના અને શુદ્ધ કરવાના ખ્રિસ્તના કાર્યનું નિરૂપણ કરે છે—આ બંને ૨૨ ઑક્ટોબર, ૧૮૪૪ના રોજ પૂર્ણ થયાં હતાં. ઈશ્વરના કોપને લગતી બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષની બે ભવિષ્યવાણીઓ છે, જે સૈન્ય અને પવિત્રસ્થાનને પગ તળે કચડવાનું નિરૂપણ કરે છે.

આ બંને ભવિષ્યવાણીઓ માનવજાતિના પદદલિત થવાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેને મરાહના દર્શન દ્વારા પુનઃસ્થાપિત કરવાનું છે. પોતાના લોકો વિરુદ્ધ ઈશ્વરના તે બંને કોપપાતો પતિત માનવજાતિ પર આવેલા કોપનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેને માત્ર ખ્રિસ્તના કાર્ય દ્વારા—પતિત મંદિરને ફરીથી બાંધી અને શુદ્ધ કરીને—ઉદ્ધાર અને પુનઃસ્થાપન પ્રાપ્ત થવાનું હતું.

આ બંને કોપ માનવજાતના ઉચ્ચ સ્વભાવ અને નિમ્ન સ્વભાવનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. આદમના પતન વખતે નિમ્ન સ્વભાવે ઉચ્ચ સ્વભાવ પર પ્રભુત્વ મેળવ્યું, અને મનુષ્યો માટે ખ્રિસ્તની યોજના એ હતી કે ઉચ્ચ સ્વભાવ નિમ્ન સ્વભાવ પર શાસન કરે. આદમના પતન વખતે ઉચ્ચ સ્વભાવ નિમ્ન સ્વભાવની વાસનાઓને વશ થઈ ગયો, અને ઈશ્વરની યોજના ઊલટી થઈ ગઈ. બાઇબલમાંના “પરિવર્તન”નો અર્થ આ જ છે. પરિવર્તિત થવાનો અર્થ એ છે કે ઉચ્ચ સ્વભાવને નિમ્ન સ્વભાવ પરના તેના શાસકપદે પુનઃસ્થાપિત કરવામાં આવે. પરિવર્તન કરવું એટલે ઊલટાવવું, અથવા ઊંધું કરવું.

ઉત્તરના રાજ્ય વિરુદ્ધનો પ્રથમ કોપ એ પતન સમયે ઉચ્ચતર પ્રકૃતિને વશ કરી લેનારી નિમ્નતર પ્રકૃતિ વિરુદ્ધનો કોપ હતો. તે કોપ સૌપ્રથમ આવ્યો, કારણ કે ખ્રિસ્તે ઉદ્ધારનું કાર્ય બરાબર ત્યાંથી હાથ ધર્યું જ્યાં તેનો સૌપ્રથમ આરંભ થયો હતો, અને તેનો આરંભ નિમ્નતર પ્રકૃતિની લાલસાથી થયો હતો, જે ભોજનની લાલસા હતી. ખ્રિસ્તે ચાળીસ દિવસના ઉપવાસથી પોતાના કાર્યનો આરંભ કર્યો.

બીજો પ્રકોપ ઉચ્ચતર સ્વભાવ વિરુદ્ધ હતો, જેનું પ્રતિનિધિત્વ દક્ષિણનું રાજ્ય કરે છે; આ રાજ્યમાં યરુશાલેમ આવેલું છે, જે એ નગર છે જ્યાં ઈશ્વરે પોતાનું નામ સ્થાપવાનું પસંદ કર્યું હતું. ૨૨ ઑક્ટોબર, ૧૮૪૪ના રોજ ખ્રિસ્ત જે કાર્ય કરવાનો આશય ધરાવતા હતા, અને જે કાર્ય તેઓ અત્યારે પૂર્ણ કરી રહ્યા છે, તે હઝકિયેલની બે લાકડીઓ દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યું છે.

જ્યારે હિઝકિયેલની બે લાકડીઓ સદાકાળ માટે એક જ લાકડીમાં જોડવામાં આવે છે, ત્યારે તે તે કરારની ઓળખ આપે છે જેમાં ખ્રિસ્ત પોતાના લોકોથી પાપને સદાકાળ માટે દૂર કરે છે, અને ઉચ્ચ તથા નીચ પ્રકૃતિઓને તેમની યોગ્ય શ્રેણીબદ્ધ રચનામાં પાછી સ્થાપિત કરવામાં આવે છે, અને મનુષ્યો ફરી એકવાર સંપૂર્ણ બને છે. અપરિવર્તિત અવસ્થામાં, મનુષ્યની નીચ પ્રકૃતિ, જે પ્રથમ રોષ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે, મનુષ્યની ઉચ્ચ પ્રકૃતિ ઉપર શાસન કરતી હતી, જે અંતિમ રોષ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. તેથી, પ્રથમ રોષ ઉત્તર રાજ્ય વિરુદ્ધ હતો, જે ભૂગોળની દૃષ્ટિએ દક્ષિણ રાજ્યના “ઉપર” હતું.

મરાહ અને ખાઝોનનાં બે દર્શનોને, તેમના સહિયારા આરંભોમાં, દેવત્વ અને માનવત્વ સાથે જોડતા બસો વીસ વર્ષના બંને સમયગાળા ત્યારે એક જ લાકડીરૂપે એકત્ર થાય છે, જ્યારે ખ્રિસ્ત એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર સાથે ત્રીજા દૂતનું કાર્ય પૂર્ણ કરે છે. દક્ષિણના રાજ્ય વિરુદ્ધના અંતિમ કોપની ભવિષ્યવાણી જ 1844ના પ્રાકટ્યની ભવિષ્યવાણી સાથે જોડાય છે, કારણ કે કરાર હૃદયપરિવર્તન સમયે નવું મન પ્રદાન કરે છે, પરંતુ નવું શરીર (ઉત્તરનું રાજ્ય) તો દ્વિતીય આગમન સમયે જ આંખના પલકારામાં પુનઃસ્થાપિત થાય છે.

દાનિયેલના અગિયારમા અધ્યાયની ચાલીસમી કલમ અંતના બંને સમયોને નિર્દિષ્ટ કરે છે અને આમ કરીને પ્રકટીકરણના તેરમા અધ્યાયના પૃથ્વીમાંથી નીકળેલા પશુના ઇતિહાસ દરમિયાન ભવિષ્યવાણીના ઇતિહાસની આંતરિક અને બાહ્ય ધારાઓ પર ભાર મૂકે છે. આ કલમમાં જે સત્યોની મુદ્રા ખોલવામાં આવે છે, તે સત્યની આંતરિક અને બાહ્ય બંને ધારાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેને ખ્રિસ્ત પોતાના લોકોમાં ઓળખાવવા અને સાકાર કરવા આવ્યા હતા. દેવત્વ સાથે સંયુક્ત થયેલું મનુષ્યત્વ પાપ કરતું નથી એ સત્ય, જ્ઞાનની મુદ્રા ખોલવાની અસર સાથે સંકળાયેલા પ્રકાશમાં રજૂ થાય છે અને છેલ્લા દિવસોમાં ઈશ્વરના લોકોના આંતરિક સત્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. વિશ્વને આર્માગેડન તરફ દોરી જતી સત્તાઓ વચ્ચેના યુદ્ધ દ્વારા રજૂ થતો પ્રકાશ છેલ્લા દિવસોમાં ઈશ્વરના લોકોના બાહ્ય સત્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

આ અભ્યાસને અમે આગામી લેખમાં આગળ ચાલુ રાખીશું.