દાન્યેલનું પુસ્તક - એક સો પચ્ચીસમું

દાનિયેલ અગિયારના ચાલીસમા વચનનો આરંભ અંતકાળે થાય છે, પરંતુ તે વચન અંતકાળના બે સમયોને ઓળખાવે છે, અને તેથી ભવિષ્યવાણીના વિદ્યાર્થીને પ્રથમ અંતકાળને બીજા અંતકાળ સાથે સુસંગત રીતે ગોઠવવાની મંજૂરી આપે છે. જ્યારે આ લાગુ કરવામાં આવે છે, ત્યારે 1798માં શરૂ થયેલી મિલરાઇટ ઇતિહાસની રેખા, 1989માં યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સના ઇતિહાસ સાથે સમાનાંતર ચાલે છે. આ બે રેખાઓ પ્રકાશન અધ્યાય તેરનાં પૃથ્વીજન્ય પશુના સાચા પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડાની રેખા અને રિપબ્લિકન શિંગડાની રેખાને ઓળખાવે છે. બન્ને રેખાઓ 1798ના અંતકાળે શરૂ થાય છે, અને 1989નો અંતકાળ માત્ર પૂરકરૂપે કાર્ય કરે છે તથા તે વચનમાં ખુલ્લી કરવામાં આવેલી સત્યની માર્ગચિહ્નોની બીજી સાક્ષી પ્રદાન કરે છે.

ત્રીજા દૂતની ગતિ 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ આવી પહોંચી, પરંતુ 1856થી 1863 સુધીના સાત વર્ષના બળવા દ્વારા સ્થગિત કરવામાં આવી. ત્રીજા દૂતનું આગમન 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ પુનરાવર્તિત થયું. 1863નું પૂર્વરૂપ પ્રાચીન ઇઝરાયેલના કાદેશ ખાતેના પ્રથમ છાવણી-ઉતાર અને દસ ગુપ્તચરોના બળવામાં દર્શાવવામાં આવ્યું હતું, અને 11 સપ્ટેમ્બર, 2001નું પૂર્વરૂપ પ્રાચીન ઇઝરાયેલના કાદેશ ખાતેના અંતિમ છાવણી-ઉતાર અને મૂસાના બળવામાં દર્શાવવામાં આવ્યું હતું. 1863નો બળવો કાદેશ ખાતેના પ્રથમ બળવાનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો, જેના પરિણામે અરણ્યમાં મરણનો ન્યાય થયો. 11 સપ્ટેમ્બર, 2001નો બળવો કાદેશ ખાતેના અંતિમ બળવાનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો, જેના પરિણામે લાઓદિકેયન એડ્વેન્ટિઝમના નેતૃત્વનું મરણ થયું.

૧૧ ઑગસ્ટ, ૧૮૪૦ના રોજ દેવદૂતના અવતરણથી, જેણે ૧૮૪૦થી ૧૮૪૪ સુધીના આંદોલનનો પ્રારંભ કરાવ્યો—જેને સિસ્ટર વ્હાઇટે ઈશ્વરની શક્તિનો એક મહિમામય પ્રકટાવ ગણાવ્યો—તે ૧૧ સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૧નું પ્રતીકરૂપ હતું અને ઈશ્વરની શક્તિના એક મહિમામય પ્રકટાવને ઓળખાવતું હતું.

૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ના દિવસે ત્રીજા દૂતનું પ્રથમ આગમન (પ્રથમ કાદેશ) કાર્ય પૂર્ણ કરવા માટે હતું, પરંતુ દેવના લોકોએ નવો નેતા પસંદ કરીને મિસર પરત જવાનું પસંદ કર્યું. ૧૮૬૩ સુધીમાં, યરીહોની દિવાલો ધરાશાયી કરવામાં દેવના કાર્યમાં ભાગ લેવાની બદલે તેમણે “યરીહો ફરી બાંધ્યું” હતું. તેથી તેઓ જંગલમાં મરણના શાપ હેઠળ આવ્યા.

જેમ પ્રાચીન ઇઝરાયલે પ્રથમ કાદેશ ખાતે યહોશુઆ અને કાલેબના સંદેશને નકારી કાઢ્યો હતો, તેમ આધુનિક ઇઝરાયલે પ્રથમ કાદેશ (1863) ખાતે કરેલા બળવાખોરીએ તેમની ઉપર યહોશુઆનો શાપ લાવ્યો. જ્યારે ત્રીજો દેવદૂત 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ (અંતિમ કાદેશ) પાછો ફર્યો, ત્યારે દેવ યરીહો અને તેની ભીંતોને ધરાશાયી કરે તે પહેલાંનું અંતિમ કાર્ય આરંભ પામ્યું.

22 ઓક્ટોબર, 1844 ત્રીજા દૂતના આગમનને ચિહ્નિત કરે છે, અને આમ કરતાં તે અંતિમ દિવસોમાં જલ્દી આવનારા રવિવારના આગમનને પણ ચિહ્નિત કરે છે. 1863 ત્રીજા દૂતની તે પરીક્ષાકાળની સમાપ્તિ દર્શાવે છે, જેનો આરંભ 22 ઓક્ટોબર, 1844 ના રોજ થયો હતો. તેથી 1863 જલ્દી આવનારા રવિવારના કાનૂનનું પ્રતીક છે, કારણ કે ઈસુ હંમેશાં આરંભ દ્વારા અંતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. 1863 માં રાષ્ટ્ર બે વર્ગોમાં વિભાજિત થયું હતું, અને તેમ જ રવિવારના કાનૂન સમયે પણ બે વર્ગો પ્રગટ કરવામાં આવશે.

મિલેરાઇટ ઇતિહાસમાં ત્રીજા દૂતનો પરીક્ષણકાળ 1844માં શરૂ થયો અને 1863માં પૂર્ણ થયો, અને શરૂઆત તથા અંત—બન્નેએ અંતિમ દિવસોના રવિવાર કાનૂનને ચિહ્નિત કર્યા. શરૂઆત (1844) અને અંત (1863) વચ્ચેના ઇતિહાસમાં મિલેરાઇટ ચળવળનો બળવો (1856) આવેલો છે. આથી, આ અવધિ “સત્ય”ની મુદ્રા ધારણ કરે છે. 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના દિવસે બીજી વાર કાદેશ પર પાછા ફરવું ત્રીજા દૂતની પરીક્ષણપ્રક્રિયાની શરૂઆતને ચિહ્નિત કરે છે, જે 1863 દ્વારા પ્રતીકરૂપ દર્શાવ્યા મુજબ, જલ્દી આવનારા રવિવાર કાનૂન પર પૂર્ણ થાય છે.

તે રવિવારના કાયદાથી લઈને માનવની પરીક્ષાકાળ સમાપ્ત થાય ત્યાં સુધી, યેરીહો અને તેની દિવાલો ધરાશાયી કરવામાં આવશે, બેબીલોનની વ્યભિચારિણી પર થનાર કાર્યકારી ન્યાય સાથે સુસંગત રીતે, જે તે ઇતિહાસમાં પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. ચાલીસમો પદ 1798માં આરંભે છે અને એકતાલીસમા પદમાં આવનારા નજીકના રવિવારના કાયદા પર પૂર્ણ થાય છે. 1798માં અંતકાળનો સમય દેવની કળીશિયાની આંતરિક રેખાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે પ્રથમ દૂતના આંદોલનના મિલરાઈટોથી શરૂ થઈ ત્રીજા દૂતના આંદોલન અને એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર સુધી પહોંચે છે. આ બધું એક જ પદમાં છે.

ઉત્તરના રાજા અને દક્ષિણના રાજા વચ્ચેનો જે યુદ્ધ 1798માં દક્ષિણના રાજાના પ્રભુત્વના ઉદય સાથે શરૂ થયો હતો, તેનો અંત 1989માં આવ્યો, જ્યારે બાઇબલની ભવિષ્યવાણીના પાંચમા અને છઠ્ઠા રાજ્યોની ગઠબંધન દ્વારા દક્ષિણનો રાજા પરાજિત થયો. 1798માં શરૂ થયેલા ઉત્તરના રાજા અને દક્ષિણના રાજાના આ યુદ્ધને મિલરાઇટોએ રોમ વિરુદ્ધના યુદ્ધ તરીકે ઓળખ્યું હતું, જેને તેઓ માત્ર મૂર્તિપૂજકવાદ અને પાપાશાહી—આ બે ઉજ્જડ બનાવનાર શક્તિઓ તરીકે જોતાં હતા. જ્યારે 1989માં આ યુદ્ધ સમાપ્ત થયું, ત્યારે ત્રણેય ઉજ્જડ બનાવનાર શક્તિઓ તેમાં સંકળાયેલી હતી, અને તેણે તે ત્રણ શક્તિઓ વિશ્વને આર્માગેડન તરફ દોરી જાય છે તે ભવિષ્યવાણીય ચિત્રાંકનની શરૂઆતને ચિહ્નિત કરી, જેનો ભૂગોળીય પ્રતિનિધિત્વ દાનિયેલ અગિયારના પાંતાલીસમા વચનમાં કરવામાં આવ્યો છે.

ચાલીસથી પંચોતેરમો શ્લોક પોપને સમુદ્રો વચ્ચે તથા મહિમાવંત પવિત્ર પર્વત પાસે તેના અંત સુધી લાવનાર ત્રણ શક્તિઓની ભવિષ્યવાણીય ગતિશીલતાને ઓળખાવે છે. યોગ્ય રીતે સમજવામાં આવે તો, એકતાલીસમા શ્લોકમાં પ્રતિનિધિત્વ પામેલો ભવિષ્યવાણીય ઇતિહાસ એકતાલીસથી ચુમ્માલીસમા શ્લોકોનો સમાવેશ કરે છે.

આથી, 1989માં અંતના સમયથી શરૂઆત કરતાં, 1798ના બીજા સાક્ષ્ય સાથે, દક્ષિણના રાજા અને ઉત્તરનાં રાજા વચ્ચેના યુદ્ધના આરંભ અને અંતને ઓળખતાં, એકતાલીસમીથી ચુમાલીસમી કલમો તેના પ્રાણઘાતક ઘા સાજા થયેલા પાપાસત્તાના ત્રિવિધ સંઘને ઓળખાવે છે, અને પંચાલીસમી કલમ એ છે જ્યાં તે પોતાના અંતે આવે છે. આ દૃષ્ટિકોણથી જોવામાં આવે ત્યારે આ કલમો એવો ઇતિહાસ રજૂ કરે છે જે દેવની કલીસિયા માટે બાહ્ય છે, જેમ પ્રકટીકરણના પુસ્તકમાં સાત મુદ્રાઓ અને સાત કલીસિયાઓ વચ્ચેના સંબંધ દ્વારા પણ દર્શાવવામાં આવ્યું છે.

૧૭૯૮ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામતી ભવિષ્યવાણીય ઇતિહાસની રેખા મુખ્યત્વે તપાસાત્મક ન્યાયનો સંકેત આપે છે, અને ૧૯૮૯માં એ જ બિંદુએ શરૂ થતી રેખા મુખ્યત્વે કાર્યકારી ન્યાયનો સંકેત આપે છે. ૧૭૯૮ મુખ્યત્વે કરારના દૂત માટે માર્ગ તૈયાર કરનાર દૂતના કાર્ય પર ભાર મૂકે છે, અને ૧૯૮૯ મુખ્યત્વે એલિયાહ દૂતના કાર્ય પર ભાર મૂકે છે.

1798થી, જ્યારે દાનિયેલનું પુસ્તક ઉઘાડવામાં આવ્યું, ત્યારે આપણા પાસે ભવિષ્યવાણીના ઇતિહાસ અંગેના જ્ઞાનનો વધારો છે, જેમાં ખ્રિસ્ત પોતાના લોકોને એવી કરારાત્મક સંબંધમાં દોરી જાય છે જે દેવત્વ અને માનવત્વના સ્થાયી સંયોજનને પૂર્ણ કરે છે. તે અંતિમ દિવસોની કરારને શાસ્ત્રોમાં વારંવાર ઓળખાવવામાં આવી છે.

બધા ભવિષ્યવક્તાઓ અંતિમ દિવસોની ઓળખ આપે છે, અને ભવિષ્યવાણીમાં “અંતિમ દિવસો” એવો પ્રયોગ ન્યાયના સમયગાળાને દર્શાવે છે. પ્રથમ દૂત 1798માં, અંતના સમયમાં, 1844માં ન્યાયના પ્રારંભની જાહેરાત કરવા આવ્યો, જે અંતિમ દિવસોના આગમનનો સમય પણ છે. અંતિમ દિવસો યિરમિયાહના તે “દિવસો” છે જે આવશે, જ્યારે દેવ પોતાના લોકોના “અધર્મ”ને “ક્ષમા” કરશે અને તેમના પાપોને “ફરી સ્મરણમાં લાવશે નહીં.” આ કાર્ય ખ્રિસ્ત દ્વારા, પ્રતિકાત્મક પ્રાયશ્ચિતના દિવસના મહાયાજક તરીકે, “અંતિમ દિવસોમાં” પૂર્ણ થાય છે.

જો મિલરાઇટ એડ્વેન્ટવાદ 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ આવેલા ત્રીજા દૂતના પ્રગતિશીલ પ્રકાશમાં વિશ્વાસ દ્વારા ચાલતો રહ્યો હોત, તો તેઓ અત્યાર સુધીમાં જ ઈસુ સાથે પોતાના શાશ્વત નિવાસસ્થાને પહોંચી ગયા હોત. જ્યારે યિરમિયા કહે છે, “તે દિવસો પછી,” ત્યારે તેનો અર્થ આ જ થાય છે. “તે દિવસો” એ ભવિષ્યવાણીય સમયગાળો છે, જે 1844 સુધી લઈ ગયો અને તેમાં પૂર્ણ થયો. તે જ “દિવસો” છે, જેઓનો ઉલ્લેખ દાનિયેલના બારમા અધ્યાયમાં થાય છે.

“અંતિમ દિવસોમાં,” અથવા જેમ યિરમિયાહ કહે છે, “તે દિવસો પછી,” ખ્રિસ્તે પોતાનો નિયમ પોતાના લોકોના અંતરના ભાગોમાં મૂકવાનો અને પોતાનો નિયમ તેમના હૃદયો પર લખવાનો નિર્ધાર કર્યો. અંતરના ભાગો એટલે નીચું સ્વભાવ, અથવા જેમ પૌલ તેને શરીર કહે છે, અને હૃદય એટલે ઉચ્ચ સ્વભાવ. આ કરારરૂપ વચન પોતાના લોકોને પરિવર્તન સમયે નવું મન, અને દ્વિતીય આગમન સમયે નવું શરીર આપવાનું છે. મનુષ્ય આદમ સાથે પડ્યો, જે દેવના પ્રતિબિંબમાં સર્જાયો હતો, અને જે ઉચ્ચ સ્વભાવ તથા નીચા સ્વભાવ સાથે સર્જાયો હતો. ખ્રિસ્તનો કરાર મનુષ્યજાતિને તેમની દ્વિગુણ સ્વભાવ સાથે પાપના શાપમાંથી મુક્તિ આપવાનો છે.

જ્યારે યિરમિયા કહે છે, “તે દિવસો પછી,” ત્યારે ખ્રિસ્ત પોતાના મંદિરને શુદ્ધ કરવા અચાનક આવે છે તે દ્વારા પ્રતિનિધિત થયેલ કાર્યને પહેલાં આવેલા “દિવસો” એ તે પ્રતીકાત્મક અવધિઓ હતા, જેઓ 1798 અને 1844માં પૂર્ણ થયા. તે પ્રતીકાત્મક દિવસોના (અવધિઓના) અંતે તે ચાલીસ-છ વર્ષ નિર્દેશિત થયા, જેના દરમ્યાન ખ્રિસ્તે મિલરાઇટ મંદિર ઊભું કર્યું; અને જ્યારે તે 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ અચાનક આવ્યો, ત્યારે તે માલાખી અધ્યાય ત્રણને પૂર્ણ કરી રહ્યો હતો, જે તેણે પોતાની સેવા-કાર્યની શરૂઆતમાં અને અંતે મંદિરને શુદ્ધ કરતાં પણ પૂર્ણ કર્યું હતું.

અને “તે દિવસો પછી,” ખ્રિસ્તે પોતે સ્થાપેલું મંદિર શુદ્ધ કરવાનો આશય રાખ્યો હતો, જે પાપની અશુદ્ધિથી પોતાના લોકોના હૃદયોને શુદ્ધ કરવાની તેમની ક્રિયાનું પ્રતિનિધિત્વ કરતું હતું, અથવા યિરમિયાહ કહે છે તેમ, તેમની વ્યવસ્થા તેમના હૃદયો અને આંતરિક અંગો પર લખવાની ક્રિયા.

“તે દિવસો” એવા દાનિયેલના “દિવસોના અંત” હતા, જે 1798 અને 1844માં પૂર્ણ થયા. દાનિયેલ અગિયારના ચાલીસમા વચનમાં 1798થી આરંભ થતી પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડાની રેખા, એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર સાથે સ્થાપિત થનાર કરારસંબંધ પર ભાર મૂકે છે. હિબ્રૂ શબ્દ “lot” એક નાનો પથ્થર હતો, જેનો ઉપયોગ મનુષ્યના ભાગ્યનું નિર્ધારણ કરવા માટે થતો હતો. દાનિયેલને કહેવામાં આવ્યું હતું કે તે “દિવસોના અંત” સુધી જઈને વિશ્રામ કરે (મૃત્યુમાં), જ્યારે 1844માં ન્યાયનો આરંભ થવાનો હતો અને તેનું ભાગ્ય નિર્ધારિત થવાનું હતું.

“અંતના દિવસોના” “દિવસો” એ 1844માં પૂર્ણ થયેલી સમયની ભવિષ્યવાણીઓને સૂચવે છે, કારણ કે ત્યાર પછી ભવિષ્યવાણીનો સમય વધુ રહેવાનો ન હતો. તે તેવીસ સો વર્ષ, જે મરાહ દર્શન હતું—અર્થાત્ ત્યારે ખ્રિસ્તનો પોતાના પવિત્રસ્થાનમાં અચાનક પ્રગટ થવો—તે પણ ત્યારે પૂર્ણ થયું; અને અંતિમ ક્રોધના બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષ પણ પૂર્ણ થયા, જેમ પ્રથમ ક્રોધના દિવસો 1798માં અંતના સમયે પૂર્ણ થયા હતા. યિરમિયાએ જે “તે દિવસો પછી” કહી ઉલ્લેખ કર્યો હતો, તે પછી પૌલે તેનો ઉલ્લેખ કર્યો. પૌલ યિરમિયાના “તે દિવસો પછી”નો બે વાર ઉલ્લેખ કરે છે, કારણ કે પૌલ માત્ર તે વચનને જ સંબોધતો નથી, જે “તે દિવસો પછી” સ્થાપિત થવાનું હતું, પરંતુ તેનાથી પણ વધુ મહત્વનું એ છે કે તે ખ્રિસ્તના મહાયાજક તરીકેના કાર્યને ઓળખાવે છે.

ખ્રિસ્તના પ્રગટ થવાના marah દર્શનની ભવિષ્યવાણી સાથે ભવિષ્યદ્રષ્ટા ઇતિહાસના chazon દર્શનની બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષની ભવિષ્યવાણી જોડતી બે સો વીસ વર્ષ, તે બે ભવિષ્યવાણીય સમયગાળાઓની શરૂઆતને એક પ્રતીકાત્મક કડી દ્વારા પરસ્પર બાંધી દે છે, જે માનવત્વ અને દૈવત્વના સંયોગનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે; અને આ જ કાર્ય ત્રીજા દેવદૂતની ચળવળ દરમ્યાન થતી શુદ્ધિકરણની પ્રક્રિયામાં ખ્રિસ્ત સિદ્ધ કરે છે, અને તેનો પરિણામ એ કરારમાં આવે છે જે તે એક લાખ ચુંમાલીસ હજાર સાથે કરે છે.

ખાઝોનનું દર્શન, જે મંદિરને પગદળી હેઠળ દબાવી દેવામાં આવવાનું ચિત્રણ કરે છે, તે માનવજાતિના તે દર્શન છે જે એદનના બગીચામાં આદમના બળવા પછીથી પાપ દ્વારા પગદળી હેઠળ દબાઈ ગઈ છે; અને મરઅહનું દર્શન, જે મંદિરને પુનઃસ્થાપિત અને શુદ્ધ કરવાની ખ્રિસ્તની કાર્યસેવાનું ચિત્રણ કરે છે, તે બંને 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ પૂર્ણ થયા હતા. ઈશ્વરના ક્રોધના બે બે-હજાર પાંચસો વીસ વર્ષના ભવિષ્યવાણીઓ છે, જે સૈન્યસમૂહ અને પવિત્રસ્થાનને પગદળી હેઠળ દબાવી દેવામાં આવવાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

આ બંને ભવિષ્યવાણીઓ માનવજાતિના પદદલિત થવાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેને મરાહના દર્શન દ્વારા પુનઃસ્થાપિત કરવાનું છે. પોતાના લોકો વિરુદ્ધ ઈશ્વરના તે બંને કોપપાતો પતિત માનવજાતિ પર આવેલા કોપનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેને માત્ર ખ્રિસ્તના કાર્ય દ્વારા—પતિત મંદિરને ફરીથી બાંધી અને શુદ્ધ કરીને—ઉદ્ધાર અને પુનઃસ્થાપન પ્રાપ્ત થવાનું હતું.

બે રોષો માનવજાતની ઊંચી પ્રકૃતિ અને નીચી પ્રકૃતિનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. આદમના પતન સમયે, નીચી પ્રકૃતિએ ઊંચી પ્રકૃતિ પર પ્રભુત્વ મેળવી લીધું, જ્યારે મનુષ્યો માટે ખ્રિસ્તની રચના એવી હતી કે ઊંચી પ્રકૃતિ નીચી પ્રકૃતિ પર શાસન કરે. આદમના પતન સમયે, ઊંચી પ્રકૃતિ નીચી પ્રકૃતિની વાસનાઓને આધીન થઈ પડી, અને દેવની યોજના ઉલટી થઈ ગઈ. બાઇબલમાં “પરિવર્તન”થી જે અર્થ થાય છે તે આ જ છે. પરિવર્તિત થવાનો અર્થ એ છે કે ઊંચી પ્રકૃતિને નીચી પ્રકૃતિ ઉપર તેના શાસક સ્થાનમાં ફરીથી સ્થાપિત કરવામાં આવે. પરિવર્તિત કરવું એટલે ઉલટાવી દેવું, અથવા ઊંધું ફેરવી દેવું.

ઉત્તર રાજ્ય વિરુદ્ધનો પ્રથમ કોપ, પતન સમયે નીચી પ્રકૃતિએ ઊંચી પ્રકૃતિને વશમાં લીધી તેના વિરુદ્ધનો કોપ હતો. તે કોપ પ્રથમ આવ્યો, કારણ કે ખ્રિસ્તે મુક્તિકાર્યને બરાબર ત્યાંથી હાથ ધર્યું જ્યાં તે પ્રથમ શરૂ થયું હતું, અને તે નીચી પ્રકૃતિની વાસનાથી શરૂ થયું હતું, જે ભૂખની વાસના હતી. ખ્રિસ્તે પોતાનું કાર્ય ચાલીસ દિવસના ઉપવાસથી શરૂ કર્યું.

બીજી ક્રોધાભિવ્યક્તિ ઉચ્ચ સ્વભાવ સામે હતી, જે દક્ષિણ રાજ્ય દ્વારા પ્રતિનિધિત થાય છે, જ્યાં યરુશાલેમ આવેલું છે, અને તે એ નગર છે, જેને ઈશ્વરે પોતાનું નામ સ્થાપિત કરવા માટે પસંદ કર્યું. 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ ખ્રિસ્તે જે કાર્ય કરવાનો ઇરાદો રાખ્યો હતો, અને જે કાર્ય તે હવે પૂર્ણ કરી રહ્યો છે, તે યહેજ્કેલની બે લાકડીઓ દ્વારા પ્રતિનિધિત થાય છે.

જ્યારે હિઝકિયેલની બે લાકડીઓ સદાકાળ માટે એક જ લાકડીમાં જોડવામાં આવે છે, ત્યારે તે તે કરારની ઓળખ આપે છે જેમાં ખ્રિસ્ત પોતાના લોકોથી પાપને સદાકાળ માટે દૂર કરે છે, અને ઉચ્ચ તથા નીચ પ્રકૃતિઓને તેમની યોગ્ય શ્રેણીબદ્ધ રચનામાં પાછી સ્થાપિત કરવામાં આવે છે, અને મનુષ્યો ફરી એકવાર સંપૂર્ણ બને છે. અપરિવર્તિત અવસ્થામાં, મનુષ્યની નીચ પ્રકૃતિ, જે પ્રથમ રોષ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે, મનુષ્યની ઉચ્ચ પ્રકૃતિ ઉપર શાસન કરતી હતી, જે અંતિમ રોષ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. તેથી, પ્રથમ રોષ ઉત્તર રાજ્ય વિરુદ્ધ હતો, જે ભૂગોળની દૃષ્ટિએ દક્ષિણ રાજ્યના “ઉપર” હતું.

દિવ્યતા અને માનવતા સાથે, તેમની પરસ્પર શરૂઆતમાં, મારાહ અને ચાઝોનની બે દર્શનોને જોડતા બે સો વીસ વર્ષ, ત્યારે એક જ લાકડીમાં ભેગા થાય છે જ્યારે ખ્રિસ્ત એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર સાથે ત્રીજા દૂતનું કાર્ય પૂર્ણ કરે છે. આ દક્ષિણ રાજ્ય વિરુદ્ધની અંતિમ ક્રોધાવેશની ભવિષ્યવાણી છે, જે 1844માં થયેલા પ્રગટ થવાની ભવિષ્યવાણી સાથે જોડાયેલી છે; કારણ કે કરાર પરિવર્તન સમયે નવું મન પ્રદાન કરે છે, પરંતુ નવું દેહ (ઉત્તર રાજ્ય) તો માત્ર દ્વિતીય આગમન સમયે આંખ ઝપકાવાની પળમાં જ પુનઃસ્થાપિત થાય છે.

દાનિયેલ અગિયારના ચાલીસમા પદમાં અંતકાળના બંને સમયોની ઓળખ કરવામાં આવી છે, અને આમ કરીને તે પ્રકાશન અધ્યાય તેરમાં આવેલા પૃથ્વી-પશુના ઇતિહાસ દરમિયાન પ્રાક્તન ઇતિહાસની આંતરિક અને બાહ્ય બંને રેખાઓ પર ભાર મૂકે છે. આ પદમાં જે સત્યોનું મુદ્રાવિમોચન થાય છે, તે સત્યની આંતરિક અને બાહ્ય બંને રેખાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેને ખ્રિસ્ત પોતાના લોકોની અંદર ઓળખાવવા અને સિદ્ધ કરવા આવ્યા હતા. માનવતા જ્યારે દેવત્વ સાથે સંયુક્ત થાય છે ત્યારે પાપ કરતી નથી—આ સત્ય જ્ઞાનના મુદ્રાવિમોચનના પ્રભાવ સાથે સંબંધિત પ્રકાશમાં પ્રતિનિધિત્વ પામે છે, અને અંતિમ દિવસોમાં દેવના લોકોના આંતરિક સત્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. વિશ્વને હરમગેદ્દોન તરફ દોરી જતી શક્તિઓ વચ્ચેના યુદ્ધ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામતો પ્રકાશ અંતિમ દિવસોમાં દેવના લોકોના બાહ્ય સત્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

આ અભ્યાસને અમે આગામી લેખમાં આગળ ચાલુ રાખીશું.