દાનિયેલનું પુસ્તક - એકસો છ્યાસીમું

અને હું તને પણ કહું છું કે તું પેત્ર છે, અને આ શિલા પર હું મારી કલીશિયાની રચના કરીશ; અને પાતાળના દ્વાર તેની સામે પ્રબળ નહીં થાય. અને હું તને સ્વર્ગના રાજ્યની કુંજીઓ આપીશ; અને જે કંઈ તું પૃથ્વી પર બાંધશે તે સ્વર્ગમાં બાંધેલું રહેશે; અને જે કંઈ તું પૃથ્વી પર છોડશે તે સ્વર્ગમાં છોડેલું રહેશે. મથિ 16:18, 19.

“જે લોકો દેવ સાથે સહવાસ રાખે છે તેઓ ધર્મના સૂર્યના પ્રકાશમાં ચાલે છે. તેઓ દેવ સમક્ષ પોતાના માર્ગને ભ્રષ્ટ કરીને પોતાના ઉદ્ધારકનો અનાદર કરતા નથી. સ્વર્ગીય પ્રકાશ તેમના પર તેજ આપે છે. જેમ જેમ તેઓ પૃથ્વીના આ ઇતિહાસના અંત તરફ નજીક આવે છે, તેમ તેમ ખ્રિસ્ત વિષેનું, અને તેની સાથે સંબંધિત ભવિષ્યવાણીઓ વિષેનું તેમનું જ્ઞાન ખૂબ વધે છે. દેવની દૃષ્ટિએ તેઓ અનંત મૂલ્ય ધરાવે છે; કારણ કે તેઓ તેના પુત્ર સાથે એકતામાં છે. તેમના માટે દેવનું વચન અતિશય સૌંદર્યમય અને મનોહર છે. તેઓ તેનું મહત્ત્વ જુએ છે. સત્ય તેમને પ્રગટ કરવામાં આવે છે. અવતારનો સિદ્ધાંત કોમળ કાંતિથી મંડિત થાય છે. તેઓ જુએ છે કે પવિત્રશાસ્ત્ર એ એવી ચાવી છે જે બધા રહસ્યોનું તાળું ખોલે છે અને બધી મુશ્કેલીઓનું સમાધાન કરે છે. જેઓ પ્રકાશને સ્વીકારવા અને પ્રકાશમાં ચાલવા અનિચ્છુક રહ્યા છે તેઓ ભક્તિનું રહસ્ય સમજી શકશે નહીં, પરંતુ જેઓએ ક્રૂસ ઉપાડી ઈસુનું અનુસરણ કરવામાં હિચકિચાહટ કરી નથી, તેઓ દેવના પ્રકાશમાં પ્રકાશ જોશે.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

ફિલાદેલ્ફિયાની કલીસિયાના દૂતને લખ: જે પવિત્ર છે, જે સત્ય છે, જે દાવીદની કુંજી ધરાવે છે, જે ખોલે છે અને કોઈ મનુષ્ય બંધ કરી શકતો નથી; અને બંધ કરે છે અને કોઈ મનુષ્ય ખોલી શકતો નથી, તે આ વાતો કહે છે; હું તારાં કાર્યો જાણું છું: જો, મેં તારા સમક્ષ એક ખુલ્લું દ્વાર મૂકી છે, અને કોઈ તેને બંધ કરી શકતો નથી; કેમ કે તારી પાસે થોડું બળ છે, અને તું મારા વચનને પાળ્યું છે, અને મારા નામનો ઇનકાર કર્યો નથી. પ્રકટીકરણ 3:7–8.

અને યાકૂબ પોતાની નિંદ્રામાંથી જાગ્યો, અને તેણે કહ્યું, નિશ્ચયે યહોવા આ સ્થળે હાજર છે; અને મને તેનું જ્ઞાન નહોતું. અને તેને ભય લાગ્યો, અને તેણે કહ્યું, આ સ્થળ કેટલું ભયાનક છે! આ તો ઈશ્વરનું ઘર જ છે, અને આ સ્વર્ગનો દ્વાર છે. ઉત્પત્તિ 28:16, 17.

તે દિવસે સૈન્યોના યહોવા પોતાની પ્રજાના અવશેષ માટે મહિમાનો મુકુટ અને સૌંદર્યનો રાજમુકુટ થશે; અને ન્યાયાસન પર બેસનાર માટે ન્યાયનો આત્મા, તથા યુદ્ધને દ્વાર સુધી પાછું હંકારનારાઓ માટે બળ થશે. પરંતુ તેઓ પણ દ્રાક્ષારસથી ભટકી ગયા છે, અને મદિરાથી માર્ગચ્યૂત થયા છે; યાજક અને ભવિષ્યવક્તા મદિરાથી ભટકી ગયા છે, તેઓ દ્રાક્ષારસથી ગળી ગયા છે, તેઓ મદિરાથી માર્ગથી વિમુખ થયા છે; તેઓ દર્શનમાં ભૂલે છે, તેઓ ન્યાયમાં લથડે છે. કેમ કે બધી મેજો ઉલટી અને અશુદ્ધિથી ભરેલી છે, એટલું કે એક પણ સ્થાન શુદ્ધ નથી. તે કોને જ્ઞાન શિખવશે? અને કોને ઉપદેશ સમજાવશે? શું તેઓને, જેઓ દૂધથી છોડાવવામાં આવ્યા છે, અને સ્તનોમાંથી દૂર કરવામાં આવ્યા છે? કેમ કે આજ્ઞા પર આજ્ઞા, આજ્ઞા પર આજ્ઞા; પંક્તિ પર પંક્તિ, પંક્તિ પર પંક્તિ; અહીં થોડું, અને ત્યાં થોડું: કારણ કે અડખેલાં ખાતા હોઠોથી અને બીજી ભાષાથી તે આ પ્રજાને બોલશે. જેમને તેણે કહ્યું હતું, “આ આરામ છે, જેના દ્વારા તમે થાકેલાને આરામ આપી શકો; અને આ તાજગી છે”; છતાં તેઓ સાંભળવા ઇચ્છતા નહોતાં. પરંતુ યહોવાનું વચન તેમના માટે આજ્ઞા પર આજ્ઞા, આજ્ઞા પર આજ્ઞા; પંક્તિ પર પંક્તિ, પંક્તિ પર પંક્તિ; અહીં થોડું, અને ત્યાં થોડું—એમ બન્યું, જેથી તેઓ આગળ વધે, અને પીઠ તરફ પડી જાય, અને તૂટી જાય, અને ફંદામાં ફસાય, અને ઝડપાઈ જાય. આથી, હે ઉપહાસ કરનાર પુરુષો, જે યરુશાલેમમાં આવેલી આ પ્રજાપર શાસન કરો છો, યહોવાનું વચન સાંભળો. યશાયા 28:5-14

“વચનમાં એવા સત્યો છે કે જે, કિંમતી ધાતુની શિરાઓની જેમ, સપાટી નીચે છુપાયેલા છે. જેમ ખાણકામ કરનાર સોનું અને ચાંદી શોધે છે તેમ શોધ કરતાં આ ગુપ્ત ખજાનો મળી આવે છે. દેવના વચનની સત્યતાનો પુરાવો વચન પોતાનામાં જ છે. શાસ્ત્ર એ કુંજી છે જે શાસ્ત્રને ઉઘાડે છે. દેવના વચનના સત્યોનો ગહન અર્થ તેમના આત્મા દ્વારા આપણા મન સમક્ષ પ્રગટ કરવામાં આવે છે.”

“આપણાં શાળાઓના વિદ્યાર્થીઓ માટે બાઇબલ મહાન પાઠ્યપુસ્તક છે. તે આદમના પુત્રો અને પુત્રીઓ વિશે દેવની સમગ્ર ઇચ્છા શીખવે છે. તે જીવનનો નિયમ છે, અને આપણને તે સ્વભાવ વિશે શીખવે છે જે આપણને ભાવી જીવન માટે ઘડવો આવશ્યક છે. શાસ્ત્રોને સમજણપાત્ર બનાવવા માટે પરંપરાના ધૂંધળા પ્રકાશની આપણને જરૂર નથી. જેમ મધ્યાહ્નના સૂર્યને તેની મહિમા વધારવા માટે પૃથ્વીના ઝબૂકતા મશાલપ્રકાશની જરૂર છે એવું માનવું વ્યર્થ છે, તેમ જ આ માનવું પણ વ્યર્થ છે. મનુષ્યોને ભૂલથી બચાવવા માટે યાજક અને સેવકના નિવેદનોની જરૂર નથી. જે લોકો દૈવી ઓરેકલની સલાહ લે છે તેઓને પ્રકાશ મળશે. બાઇબલમાં દરેક કર્તવ્ય સ્પષ્ટ કરવામાં આવ્યું છે. આપવામાં આવેલો દરેક પાઠ સમજણપાત્ર છે. દરેક પાઠ આપણને પિતા અને પુત્રને પ્રગટ કરે છે. વચન સર્વને ઉદ્ધાર માટે જ્ઞાની બનાવવામાં સક્ષમ છે. વચનમાં ઉદ્ધારનું વિજ્ઞાન સ્પષ્ટ રીતે પ્રગટ કરવામાં આવ્યું છે. શાસ્ત્રોની તપાસ કરો, કારણ કે તે આત્માને સંબોધતા દેવના સ્વર છે.” Testimonies, volume 8, 157.

“પેત્રે તે સત્ય પ્રગટ કર્યું હતું, જે મંડળીના વિશ્વાસનો પાયો છે, અને ઈસુએ હવે તેને વિશ્વાસીઓના સમગ્ર સમૂહના પ્રતિનિધિ તરીકે સન્માનિત કર્યો. તેમણે કહ્યું, ‘હું તને સ્વર્ગના રાજ્યની કુંજીઓ આપીશ; અને તું પૃથ્વી પર જે કંઈ બાંધશે તે સ્વર્ગમાં બંધાયેલું રહેશે; અને તું પૃથ્વી પર જે કંઈ છૂટું કરશે તે સ્વર્ગમાં છૂટેલું રહેશે.’”

“‘સ્વર્ગના રાજ્યની કૂંજીઓ’ એટલે ખ્રિસ્તના શબ્દો. પવિત્ર શાસ્ત્રના બધા શબ્દો તેમના જ છે, અને અહીં તેમાંનો સમાવેશ થાય છે. આ શબ્દોમાં સ્વર્ગને ખોલવાની અને બંધ કરવાની શક્તિ છે. તેઓ તે શરતો જાહેર કરે છે, જેના આધારે મનુષ્યો સ્વીકારવામાં આવે છે અથવા નામંજૂર કરવામાં આવે છે. આ રીતે, દેવના વચનનું પ્રચાર કરનારાઓનું કાર્ય જીવન માટે જીવનની સુગંધ કે મૃત્યુ માટે મૃત્યુની સુગંધ બને છે. તેમની સેવા શાશ્વત પરિણામોના ભારથી યુક્ત એક મિશન છે.” The Desire of Ages, 413.

“ચર્ચમાં ઊભી થયેલી બીજી એક ગંભીર દુષ્ટતા એ હતી કે ભાઈઓ એકબીજા વિરુદ્ધ અદાલતમાં જતા હતા. વિશ્વાસીઓ વચ્ચેની મુશ્કેલીઓનો ઉકેલ લાવવા માટે પૂરતી વ્યવસ્થા કરવામાં આવી હતી. ખ્રિસ્તે પોતે જ આવા વિષયો કેવી રીતે સમાધાન કરવા તે અંગે સ્પષ્ટ સૂચના આપી હતી. ‘જો તારો ભાઈ તારા વિરુદ્ધ અપરાધ કરે,’ ઉદ્ધારકએ ઉપદેશ આપ્યો હતો, ‘તો તું જઈને તારા અને તેના વચ્ચે એકાંતમાં તેને તેનો દોષ બતાવ; જો તે તારી સાંભળે, તો તું તારા ભાઈને જીતી લીધો. પરંતુ જો તે ન સાંભળે, તો તારી સાથે એક કે બે વધુને લઈ જા, જેથી બે કે ત્રણ સાક્ષીઓના મોઢે દરેક વાત સ્થિર થાય. અને જો તે તેમની પણ સાંભળવા ઇનકાર કરે, તો ચર્ચને કહેજે; પરંતુ જો તે ચર્ચની પણ અવગણના કરે, તો તે તારા માટે અન્યજાતિ માણસ અને કરવેરો વસૂલનાર જેવો ગણાય. હું તમને સત્ય કહું છું, પૃથ્વી પર તમે જે કંઈ બાંધશો તે સ્વર્ગમાં બાંધાયેલું ગણાશે; અને પૃથ્વી પર તમે જે કંઈ છોડશો તે સ્વર્ગમાં છોડાયેલું ગણાશે.’ મથિ 18:15–18.” પ્રેરિતોનાં કાર્યો, 304.

અને હું તને સ્વર્ગના રાજ્યની કૂંજીઓ આપીશ; અને જે કંઈ તું પૃથ્વી પર બાંધશે તે સ્વર્ગમાં બંધાયેલું રહેશે; અને જે કંઈ તું પૃથ્વી પર છોડશે તે સ્વર્ગમાં છોડાયેલું રહેશે. પછી તેણે પોતાના શિષ્યોને કડક આજ્ઞા આપી કે તે યેશુ ખ્રિસ્ત છે તે તેઓ કોઈ મનુષ્યને ન કહે. તે સમયથી યેશુએ પોતાના શિષ્યોને બતાવવાનું શરૂ કર્યું કે તેને યરુશાલેમ જવું જ જોઈએ, અને વડીલો, મુખ્ય યાજકો અને શાસ્ત્રીઓના હાથે ઘણી વાતોમાં દુઃખ સહન કરવું પડશે, અને મારવામાં આવવું પડશે, અને ત્રીજા દિવસે ફરી જીવિત ઉઠાડવામાં આવવું પડશે. ત્યારે પેતરે તેને અલગ લઈ જઈને તેને ઠપકો આપવાનું શરૂ કર્યું અને કહ્યું, પ્રભુ, આ વાત તારીથી દૂર રહે; આવું તારા પર કદી ન બને. પરંતુ તેણે ફરીને પેત્રને કહ્યું, હટ, મારી પાછળ જા, શેતાન; તું મારા માટે અડચણરૂપ છે; કારણ કે તારો વિચાર દેવની વાતો પર નથી, પરંતુ મનુષ્યોની વાતો પર છે. મથિ 16:19–23.

“પ્રકારો અને પ્રતિરૂપોના સાવધાન અભ્યાસથી આ નિરીક્ષણ સુધી પહોંચવામાં આવ્યું કે ખ્રિસ્તનું ક્રૂસિફિક્શન ઇઝરાયલને આપવામાં આવેલી વાર્ષિક વિધિઓના ચક્રમાં તે જ દિવસે થયું હતું, જેમાં પાસ્હાનું મેણું વધ કરવામાં આવતું હતું. તો શું પ્રાયશ્ચિતના દિવસે પ્રતિરૂપિત પવિત્રસ્થાનની શુદ્ધિ—જે સાતમા મહિનાના દસમા દિવસે આવતી હતી—એ જ રીતે વર્ષના તે જ દિવસે ન થાય, જે પ્રકારમાં ઉજવવામાં આવતો હતો? (જુઓ The Great Controversy, 399). આ, સમયની સત્ય મોસાઇક ગણતરી અનુસાર, 22 ઓક્ટોબર થતું હતું. ઑગસ્ટ, 1844ના પ્રારંભમાં, એક્સેટર, ન્યૂ હેમ્પશાયર ખાતે યોજાયેલ એક કેમ્પ મિટિંગમાં આ દૃષ્ટિકોણ રજૂ કરવામાં આવ્યો, અને તેને 2300 દિવસોની ભવિષ્યવાણીની પૂર્ણતાની તારીખ તરીકે સ્વીકારવામાં આવ્યો. મથિ 25:1–13 માં આવેલી દસ કન્યાઓની ઉપમા વિશેષ અર્થસભર બની—વરરાજાના વિલંબનો સમય, લગ્નની રાહ જોનારા લોકોની રાહ જોવાની અને ઊંઘી જવાની સ્થિતિ, મધ્યરાત્રિએ થયેલો પોકાર, બારણું બંધ થવું, ઇત્યાદિ. ખ્રિસ્ત 22 ઓક્ટોબરે આવવાના હતા એવો સંદેશ ‘મિડનાઇટ ક્રાય’ તરીકે ઓળખાવા લાગ્યો. ‘“મિડનાઇટ ક્રાય,”’ એલેન વ્હાઇટે લખ્યું, ‘હજારો વિશ્વાસીઓ દ્વારા ઘોષિત કરવામાં આવ્યો હતો.’ તેણીએ ઉમેર્યું:”

“‘જેમ જ્વારભાટાની પ્રચંડ તરંગ ભૂમિ પર ફરી વળે તેમ [સાતમા-મહિનાનો] આંદોલન સમગ્ર દેશમાં ફરી વળ્યું. શહેરેથી શહેરે, ગામેથી ગામે, અને દૂરસ્ત ગ્રામ્ય પ્રદેશોમાં પણ તે પહોંચ્યું, જ્યાં સુધી ઈશ્વરના પ્રતીક્ષારત લોકો સંપૂર્ણપણે જાગૃત ન થયા.—ધ ગ્રેટ કોન્ટ્રોવર્સી, 400.’

જે ઝડપથી આ સંદેશ પ્રસરી ગયો તેનું ચિત્રણ L. E. Froom દ્વારા ઉદ્ધૃત લેખકો કરે છે:

“‘બેટ્સે આ નોંધ રાખી હતી કે એક્ઝેટરનો સંદેશો ‘જાણે પવનના પંખાઓ પર ઉડી ગયો હોય તેમ’ પ્રસરી ગયો.’ પુરુષો અને સ્ત્રીઓ રેલમાર્ગે અને જળમાર્ગે, સ્ટેજકોચ દ્વારા અને ઘોડેસવારી કરીને, પુસ્તકો અને પત્રિકાઓના પૂળાં લઈને દોડ્યા, અને તેમને ‘શરદઋતુના પાંદડાં જેટલા પ્રચુરપણે’ વહેંચ્યા. વ્હાઇટે કહ્યું, ‘અમારા સમક્ષનું કાર્ય એ હતું કે તે વિશાળ ક્ષેત્રના દરેક ભાગમાં ઉડી જઈએ, ચેતવણીનો નાદ કરીએ, અને નિદ્રાધીન લોકોને જાગૃત કરીએ.’ અને વેલકમે ઉમેર્યું કે આ ચળવળ બંધના મુક્ત કરાયેલા જળપ્રવાહની જેમ ફાટી નીકળી. પાકીને તૈયાર થયેલા અન્નના ખેતરો કાપણી વિના જ ઊભાં રહી ગયા, અને સંપૂર્ણ વિકસેલા બટાટાં જમીનમાં ખોદ્યા વિના જ પડ્યા રહ્યા. પ્રભુનું આગમન નજીક હતું. હવે આવી પૃથ્વીસંબંધિત બાબતો માટે સમય રહ્યો નહોતો.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.”

“આંદોલનની એક પ્રત્યક્ષદર્શી અને તેમાં ભાગ લેનારી તરીકે, એલેન વાઇટે ઝડપથી વેગ પકડી રહેલા કાર્યના સ્વભાવનું વર્ણન આ પ્રમાણે કર્યું:

“‘વિશ્વાસીઓએ પોતાની શંકા અને ગૂંચવણ દૂર થયેલી જોઈ, અને આશા તથા હિંમતએ તેમના હૃદયોને સજીવ કર્યા. આ કાર્ય તે અતિરેકોથી મુક્ત હતું, જે માનવીય ઉત્તેજના દેવના વચન અને આત્માના નિયંત્રક પ્રભાવ વિના હોય ત્યારે સદૈવ પ્રગટ થાય છે…. તેમાં તે લક્ષણો હતાં, જે દરેક યુગમાં દેવના કાર્યને ચિહ્નિત કરે છે. તેમાં ઉન્માદપૂર્ણ આનંદ ઓછો હતો, પરંતુ તેના બદલે હૃદયની ઊંડી તપાસ, પાપનો સ્વીકાર, અને જગતનો ત્યાગ હતો. પ્રભુને મળવાની તૈયારી કરવી—આ જ વ્યાકુળ આત્માઓનો ભાર હતો….

“‘પ્રેરિતોના દિવસોથી લઈને અત્યાર સુધી થયેલાં તમામ મહાન ધાર્મિક આંદોલનોમાં, 1844ના શરદઋતુનું આંદોલન જેટલું માનવીય અપૂર્ણતા અને શૈતાનની કૂટયુક્તિઓથી મુક્ત રહ્યું હોય એવું બીજું કોઈ ન હતું. આજે પણ, ઘણા વર્ષો [1888] વીતી ગયાં હોવા છતાં, તે આંદોલનમાં ભાગ લેનાર અને સત્યના મંચ પર અડગ રહેનાર સૌ લોકો આજે પણ તે ધન્ય કાર્યના પવિત્ર પ્રભાવને અનુભવે છે અને સાક્ષી આપે છે કે તે ઈશ્વર તરફથી હતું.—Ibid., 400, 401.’”

“દેશભરમાં વ્યાપી રહેલા અને હજારોને દ્વિતીય આગમનના સહવાસમાં આકર્ષી રહેલા કાર્યના પુરાવાઓ હોવા છતાં, અને વિવિધ ચર્ચોમાંથી આશરે બે સો પાદરીઓએ સંદેશનો પ્રચાર કરવા માટે એકતા સાધી હોવા છતાં, [જુઓ C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] પ્રોટેસ્ટન્ટ ચર્ચોએ, સમગ્રરૂપે, તેને તિરસ્કૃત કર્યો અને ખ્રિસ્તના શીઘ્ર આગમન વિષેનો વિશ્વાસ પ્રસરે નહિ તે માટે પોતાના અધિકારમાં રહેલા દરેક સાધનનો ઉપયોગ કર્યો. ચર્ચની કોઈપણ સભામાં ઈસુના શીઘ્ર આગમનની આશાનો ઉલ્લેખ કરવાનો કોઈએ સાહસ કર્યું નહિ, પરંતુ જેઓ તે ઘટનાની રાહ જોઈ રહ્યા હતા, તેઓ માટે વાત બિલકુલ ભિન્ન હતી.”

“એલેન વાઇટે તે કેવું હતું તે વર્ણવ્યું:

“‘દરેક ક્ષણ મને અમૂલ્ય અને અત્યંત મહત્વપૂર્ણ લાગતી હતી. મને અનુભવ થતો હતો કે અમે અનંતકાળ માટે કાર્ય કરી રહ્યાં હતાં, અને બેદરકાર તથા નિરસ રહેનાર લોકો મહાનતમ સંકટમાં હતાં. મારો વિશ્વાસ નિર્મેઘ હતો, અને મેં ઈસુના અમૂલ્ય વચનોને મારા પોતાના માટે ગ્રહણ કર્યા….

“‘હૃદયોની જાગૃત તપાસ અને વિનમ્ર સ્વીકાર સાથે અમે પ્રાર્થનાભાવે અપેક્ષાના સમય સુધી આગળ વધ્યાં. દર સવાર અમે અનુભવતા હતા કે ભગવાન સમક્ષ અમારું જીવન યોગ્ય છે તેનો પુરાવો પ્રાપ્ત કરવો એ અમારું પ્રથમ કાર્ય છે. અમે સમજ્યા કે જો અમે પવિત્રતામાં આગળ વધતા ન હોઈએ, તો અમે નિશ્ચિતપણે પાછળ હટી જવાના. એકબીજા પ્રત્યેનો અમારો રસ વધ્યો; અમે એકબીજા સાથે અને એકબીજાં માટે ઘણી પ્રાર્થના કરી.

“‘અમે દેવ સાથે સહવાસ કરવા અને અમારી વિનંતિઓ તેમની સમક્ષ અર્પણ કરવા માટે બગીચાઓ અને વનકુંજોમાં એકત્ર થતા; તેમની સ્વાભાવિક કૃતિઓથી ઘેરાયેલા હોઈએ ત્યારે તેમની ઉપસ્થિતિ અમને વધુ સ્પષ્ટ રીતે અનુભૂતિ થતી. ઉદ્ધારના આનંદો અમારે માટે અમારા ભોજન અને પાન કરતાં વધુ આવશ્યક હતા. જો વાદળો અમારા મનને આચ્છાદિત કરતાં, તો પ્રભુ તરફથી અમારો સ્વીકાર થયો છે તેવી ચેતનાથી તે વાદળો દૂર ન થાય ત્યાં સુધી અમે આરામ કરવા અથવા ઊંઘવા ધૃષ્ટતા કરતાં નહોતાં.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.