દાનિયેલનું પુસ્તક - નંબર તેવીસ

સિસ્ટર વ્હાઇટે ઓળખ્યું હતું કે જ્યારે ન્યુ યોર્ક શહેરની મહાન ઇમારતો ધરાશાયી કરવામાં આવશે, ત્યારે પ્રકાશિત વાક્ય અધ્યાય અઢાર, કલમો એકથી ત્રણ, પૂર્ણ થશે.

11 સપ્ટેમ્બર, 2001 સુધીમાં પૃથ્વીના “રાજાઓ” રોમન ચર્ચ સાથે પહેલેથી જ વ્યભિચાર કરી ચૂક્યા હતા. બીજા વિશ્વયુદ્ધ પછી, પ્રમુખ હેરી એસ. ટ્રૂમને પ્રથમ વખત, 1951માં, વેટિકન માટે એક રાજદૂતની નિમણૂક કરી. પાપાશાહી સાથે રાજકીય સંબંધ સ્થાપિત કરવાનો તેમનો પ્રયાસ યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સની કોંગ્રેસ દ્વારા સ્પષ્ટપણે નામંજૂર કરવામાં આવ્યો, પરંતુ દાયકાઓ પછી, 1984માં, પ્રમુખ રોનાલ્ડ રીગને વેટિકન માટે એક રાજદૂતની નિમણૂક કરી ત્યારે એવું થયું નહીં. 2001 સુધીમાં, સર્વ રાષ્ટ્રોએ તીરની વૈશ્યા સાથે કૂટનીતિક સંબંધ સ્થાપિત કરીને વેટિકન સાથે વ્યભિચાર કર્યો હતો.

11 સપ્ટેમ્બર, 2001 સુધીમાં, સર્વ “રાષ્ટ્રોએ” તેની વ્યભિચારના ક્રોધનું દ્રાક્ષારસ પી લીધું હતું. બાબેલનું દ્રાક્ષારસ પાપસત્તા દ્વારા રજૂ કરવામાં આવતી વિવિધ સર્વ પ્રકારની અસત્યતાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, પરંતુ આ વચનોમાં વિશેષ રીતે ઓળખાવવામાં આવેલ દ્રાક્ષારસ તેની વ્યભિચારના ક્રોધનું દ્રાક્ષારસ છે. પાપસત્તાનો ક્રોધ એ છે કે તે જેમની સાથે અસહમત હોય છે તેઓ પર તે સતાવણી ચલાવે છે. તે પોતાની આ સતાવણી રાજ્યસત્તાની શક્તિનો ઉપયોગ કરીને પોતાનું દુષ્કર્મ કરાવવાના દ્વારા અંજામ આપે છે. તેના ક્રોધનું દ્રાક્ષારસ તેની ભૂલની એ વિશિષ્ટ કૂપી છે, જે તે જેમને વિધર્મી ગણે છે તેમના વિરુદ્ધ રાજ્યનો ઉપયોગ કરવાની ક્રિયાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

11 ઓગસ્ટ, 1840થી લઈને 22 ઑક્ટોબર, 1844 સુધીના સમયગાળામાં, મિલરાઇટ એડ્વેન્ટિઝમ, જેને અંધકારયુગમાંથી બહાર બોલાવવામાં આવ્યું હતું, અને જે પ્રોટેસ્ટન્ટ ચર્ચોથી અલગ કરવામાં આવ્યું હતું, જે ત્યારે રોમની પુત્રીઓ બની ગઈ હતી, તે પછી નવી આવિર્ભવેલી પૃથ્વી-પશુ પરનું સચ્ચું પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડું બન્યું. પીતર તે નવી પસંદ કરાયેલ પ્રજાના, દેવના એક રાષ્ટ્રરૂપે, લક્ષણોને ઓળખાવે છે.

11 સપ્ટેમ્બર, 2001 સુધીમાં, સેવન્થ-ડે એડવેંટિસ્ટ ચર્ચે પહેલેથી જ, અને વારંવાર, યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સની સરકારની રાજકીય રચનાનો ઉપયોગ તેઓ જેઓને તે વિધર્મી ગણતી હતી તેમના પર પ્રહાર કરવા માટે કર્યો હતો. 2001થી ઘણાં પહેલાં જ, એડવેંટિસ્ટોએ બાબેલના તે વિશેષ દ્રાક્ષારસનું સેવન કરી લીધું હતું, જે રાજ્યસત્તાના ઉપયોગ દ્વારા તેઓ જેઓને તે વિધર્મી ગણતી હતી તેમના પર પ્રહાર કરવાનો અર્થ સૂચવે છે.

એફ્રાઇમ યેરોબઆમના વિદ્રોહ અને ઇઝરાયલના ઉત્તર રાજ્યનું પ્રતીક છે, અને યશાયા અઠ્ઠાવીસમા અધ્યાયની શરૂઆત સાતમા-દિવસની એડવેંટિસ્ટ ચર્ચને એફ્રાઇમના મતવાલાઓ તરીકે સંબોધીને કરે છે.

ત્રીજું હાય 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ આવ્યું, અને તે “મુકૂટ” ઉપર આવ્યું, જે “એફ્રાઈમના મતવાલાઓ”ના નેતૃત્વનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. તેણે ઇંધણથી ભરેલા વિમાન સાથે મેરીલેન્ડ સ્થિત કલીસિયાના મુખ્યાલય પર આક્રમણ કર્યું નહોતું, પરંતુ તેણે તેમની આ અસમર્થતાને ચિહ્નિત કરી કે તેઓ ઓળખી ન શક્યા કે ત્રીજા હાયનું ઇસ્લામનું આગમન ત્રીજા દૂતના ઉત્તરવર્ષાના સંદેશાની શરૂઆત હતી. એ જ સંદેશ અને કાર્યની શરૂઆત, જેને જાહેર કરવા માટે તેઓ દાવો કરે છે કે તેમને ઊભા કરવામાં આવ્યા હતા. તેઓ માત્ર મુકૂટ તરીકે જ ઓળખાતા નથી, જે નેતૃત્વનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, પરંતુ “અહંકારના મુકૂટ” તરીકે પણ ઓળખાય છે; આ રીતે તે બે વર્ગના ઉપાસકોમાંના એકની ઓળખ થાય છે, જે હબક્કૂક અધ્યાય બેની ચર્ચામાં ઉત્પન્ન થયો હતો અને થાય છે. 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ, હબક્કૂકના ચોકીદારો દ્વાર પરની લડાઈમાં તેમના સ્થાન પર ઊભા રહ્યા.

યરૂશાલેમના દ્વારો તે સ્થળ છે જ્યાં યરૂશાલેમના લોકોની પરસ્પર ક્રિયાઓ અમલમાં આવતી હતી. દ્વારો પરનું યુદ્ધ યશાયાહના અગાઉના અધ્યાયમાં દર્શાવાયેલ “વિવાદ”નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે પૂર્વ પવનના દિવસે (ઇસ્લામના દિવસે) શરૂ થયું હતું. આ અવતરણમાં હબક્કૂકના ઉપાસકોના બે વર્ગો બે મુગટો દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. એફ્રાઇમના દારૂડિયાઓ—જેઓએ તે સમયે જ પોતાના દ્વારા વિધર્મી ગણાયેલા લોકો વિરુદ્ધ પોતાના તર્કોમાં વિજય મેળવવા રાજ્યસત્તાનો ઉપયોગ કરી લીધો હતો—તેમની તુલના સૈન્યોના યહોવાના મુગટ સાથે કરવામાં આવે છે. જ્યારે ખ્રિસ્તને સૈન્યોના યહોવા તરીકે રજૂ કરવામાં આવે છે, ત્યારે તે તેમની સેના ના નેતા તરીકેના તેમના કાર્યનું પ્રતીક છે. દ્વાર પરનું યુદ્ધ સત્ય અને ખોટા ધર્મશાસ્ત્ર વિષેના વિવાદ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામેલું સંઘર્ષ છે.

એફ્રાઈમના મત્તાઓ તરીકે માત્ર જનરલ કૉન્ફરન્સનું નેતૃત્વ જ રજૂ કરવામાં આવ્યું નથી, પરંતુ યાજકો (પાસ્તોરલ સેવાકાર્ય), અને પ્રવક્તાઓ (ધર્મશાસ્ત્રીઓ અને શિક્ષકો) પણ મજબૂત પાનથી માર્ગભ્રષ્ટ થઈ ગયા છે. યશાયા પોતાની ભવિષ્યવાણીના આરંભિક વચનોમાં કહે છે તેમ, તે સમગ્ર કલીસિયા છે.

પાપી રાષ્ટ્ર રોગગ્રસ્ત છે, અને તે એવો સમય પસાર કરી ચૂકી છે જ્યાં તેના હૃદય અને મનને પરિવર્તિત કરી શકે એવો કોઈ ઉપાય પૂરો પાડી શકાય. યશાયા ઓળખાવે છે કે દારૂડિયાઓ માર્ગમાંથી ભટકી ગયા છે, અને યિર્મિયા તે માર્ગને “જૂના માર્ગો” તરીકે ઓળખાવે છે. 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના દિવસે અંતિમ વરસાદ વરસવા લાગ્યો, અને યિર્મિયા ઓળખાવે છે કે જ્યારે અમે જૂના માર્ગોમાં ચાલીએ છીએ—એ જ “માર્ગ” જેમાંથી દારૂડિયાઓ ભટકી ગયા છે—ત્યારે અમે અંતિમ વરસાદનો વિશ્રામ પ્રાપ્ત કરીએ છીએ.

એફ્રાઇમના મતવાળા 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના દિવસે માર્ગથી ભટકી ગયા છે, અને તેઓ 1863માં, જ્યારે તેમણે “જૂના માર્ગો”નો ત્યાગ કરવાની પ્રક્રિયા શરૂ કરી, ત્યારે “પાછળ તરફ ફરી ગયા” હતા. “જૂના માર્ગો”માં જ અંતિમ વરસાદના વિશ્રામ અને તાજગી મળી આવે છે, અને એ વરસાદ એ જ સમયે શરૂ થયો હતો જ્યારે તેમના ઉપર “હાય” ઉચ્ચારવામાં આવ્યું હતું. ઇસ્લામનું ત્રીજું “હાય” એફ્રાઇમના ગર્વના મુકુટ માટે અજ્ઞેય રહ્યું, કારણ કે તેમણે ભવિષ્યવાણીમાં ઇસ્લામની ભૂમિકાની ઓળખ કરાવતા આધારભૂત સત્યનો ક્રમે ક્રમે અસ્વીકાર કર્યો હતો. યિરમિયા દર્શાવે છે કે તે સમયે પ્રભુએ ચોકીદારો ઊભા કર્યા, જે હબક્કૂકના ચોકીદારો છે, અને તેમણે દ્વારોની લડાઈમાં એફ્રાઇમના મતવાળાઓને જાહેર કર્યું કે તેમને તુરીના ધ્વનિ પર ધ્યાન આપવું જરૂરી હતું. 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના દિવસે આવેલું ત્રીજું “હાય” સાતમી તુરી હતું.

યશાયા ઓળખાવે છે કે “તેઓ મદ્યપાનના કારણે માર્ગથી ભટકી ગયા છે; તેઓ દર્શનમાં ભૂલ કરે છે, તેઓ ન્યાયમાં લથડાય છે. કારણ કે બધી મેજો ઊલટી અને ગંદકીથી ભરેલી છે, એટલું કે કોઈ સ્થાન શુદ્ધ નથી.” 1863માં રજૂ કરવામાં આવેલી એ નકલી મેજ, જેણે “સાત વખત” દૂર કરી દીધાં, અને જેના સાથે એક સ્પષ્ટીકરણાત્મક હેન્ડઆઉટ આવશ્યક બન્યો, હબક્કૂકની બે પવિત્ર મેજોના નકલી સ્વરૂપનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે; પરંતુ આ નકલી “મેજો,” જેનો ઉપયોગ મદ્યપોએ કર્યો છે, ઊલટીથી ભરેલી છે, અને તેઓ દર્શનમાં ભૂલ કરે છે. હબક્કૂક અને યિરમિયાહના ચોકીદારોને જણાવવામાં આવ્યું હતું કે પદ્ધતિશાસ્ત્રના વિવાદમાં તેઓએ “દર્શન” ને “મેજો” પર લખવાનું હતું, પરંતુ મદ્યપોની નકલી મેજો એક ભ્રાંતિપૂર્ણ દર્શન રજૂ કરે છે.

એફ્રાઈમના મતવાલાઓએ ઈશ્વરના કાયદાને નકારી કાઢ્યો છે, પરંતુ “વિવાદ”નો સંદર્ભ, દ્વારના યુદ્ધનો સંદર્ભ, ઈશ્વરના ભવિષ્યવાણીય કાયદાનો છે, જેમ કે પ્રથમ અને ત્રીજા દૂતના આંદોલનમાં સ્થાપિત થયેલી પદ્ધતિ દ્વારા તે પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. અધ્યાય અઠ્ઠાવીસની પ્રથમ આઠ કલમોમાં યશાયાહની પૃષ્ઠભૂમિ સ્થાપિત કર્યા પછી, તે પછી તે પદ્ધતિને ઓળખાવે છે જે ઉત્તરવર્ષા છે, અને ખાસ કરીને મતવાલાઓને “યેરુશાલેમમાં” “શાસન કરનારા” “ઉપહાસ કરનાર પુરુષો” તરીકે ઓળખાવે છે.

અહીં “વિવાદ” ને આ શબ્દોમાં વ્યાખ્યાયિત કરવામાં આવે છે: “તે કોને જ્ઞાન શીખવશે? અને કોને ઉપદેશ સમજાવશે?” “કોને” શબ્દ સંભવિત વિદ્યાર્થીઓને સંબોધે છે, પરંતુ વિષય ઉપદેશને સમજવાનો છે, જે જ્ઞાન છે. જ્યારે દાનિયેલનું પુસ્તક ઉઘાડવામાં આવે છે, ત્યારે જ્ઞાનમાં વધારો થાય છે, જે દેવના વચનના સત્યોની વધતી સમજણનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. “ઉપદેશ” શબ્દનો અર્થ માન્યતાઓ, સિદ્ધાંતો, શિક્ષણો અથવા નિયમોની એવી સમૂહરચના થાય છે, જે કોઈ વિશિષ્ટ વિચારપદ્ધતિ અથવા જ્ઞાનના સંગઠિત ભંડારની રચના કરે છે. બાઈબલીય “ઉપદેશોને” સમજવા માટે, જ્ઞાનના તે સંગઠિત ભંડારની રચના કરવા બાઈબલીય પદ્ધતિશાસ્ત્ર આવશ્યક છે.

પદ્ધતિને આ રીતે ઓળખવામાં આવે છે: “આજ્ઞા ઉપર આજ્ઞા, આજ્ઞા ઉપર આજ્ઞા; પંક્તિ ઉપર પંક્તિ, પંક્તિ ઉપર પંક્તિ; અહીં થોડું, અને ત્યાં થોડું.” જે પદ્ધતિએ 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ને ત્રીજા “હાય”ના આગમન તરીકે ઓળખ્યું, તે પ્રથમ “હાય”ની ભવિષ્યવાણીય પંક્તિને બીજા “હાય”ની ભવિષ્યવાણીય પંક્તિ સાથે એકત્ર લાવવા પર આધારિત છે, જે ત્રીજા “હાય”ની પંક્તિ માટે બે સાક્ષીઓ પ્રદાન કરે છે. તે પદ્ધતિ એ “વાદ”ની પરીક્ષા છે, જે ઉપાસકોના બે વર્ગો ઉત્પન્ન કરે છે, કારણ કે “પ્રભુનું વચન તેઓને આજ્ઞા ઉપર આજ્ઞા, આજ્ઞા ઉપર આજ્ઞા; પંક્તિ ઉપર પંક્તિ, પંક્તિ ઉપર પંક્તિ; અહીં થોડું, અને ત્યાં થોડું હતું; જેથી તેઓ જાય, અને પાછળ તરફ પડી જાય, અને ભંગ થાય, અને ફંદામાં ફસાય, અને પકડાઈ જાય.”

યેરૂશાલેમ પર રાજ્ય કરનાર ઉપહાસી પુરુષોના પાંચ ઠોકરો, પાંચ મૂર્ખ કન્યાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. આ પદ્ધતિ સ્પષ્ટપણે એક પરીક્ષા છે, કારણ કે એફ્રાઈમના મતવાલાઓએ યિરમિયાના પ્રાચીન માર્ગોને નકારી કાઢ્યા, ચોકીદારોની તુરાઈની ચેતવણી સાંભળવાને ઇનકાર કર્યો, નકલી મેજો તૈયાર કર્યા, અને મૃત્યુ સાથે વાચા બાંધી; એ જ સમયે, જ્યારે દ્વારના યુદ્ધમાં સેનાઓના યહોવાના મુકુટ ધારણ કરનારાઓ જીવનની વાચા બાંધી રહ્યા હતા.

૧૧ સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૧ના દિવસે અંતિમ વરસાદ, જે વિશ્રાંતિ અને તાજગી છે, વરસવા લાગ્યો, અને એક લાખ ચુંમાલીસ હજારના મુદ્રણનું કાર્ય શરૂ થયું. તે એફ્રાઇમના મતવાલાઓની પદ્ધતિ અને એલિયાહ સંદેશવાહક દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામતી પદ્ધતિ વિષે એક વિવાદની શરૂઆત હતી. “ઘણા” મતવાલાઓ સાથે પડી જશે, પરંતુ જે થોડાક પસંદ કરવામાં આવશે તેઓ એ છે, જે પ્રભુની રાહ જુએ છે.

નિશ્ચિતપણે યશાયા પોતાના જ શબ્દો સાથે સહમત છે; તેથી અઠ્ઠાવીસમા અધ્યાયમાં પડનારા ઘણા લોકો એ જ છે જે આઠમા અધ્યાયમાં પડે છે. આઠમા અધ્યાયમાં આપણે જોયું છે કે તેમનું પડવું મુદ્રાંકનના સમયમાં થાય છે, જે 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ શરૂ થયું હતું. આઠમા અધ્યાયની ચેતવણી એ છે કે આ લોકોના “માર્ગ”માં ન ચાલવું, કારણ કે તેઓ એ લોકો છે જેમણે યિરમિયાના પ્રાચીન માર્ગોના માર્ગમાં ચાલવાનો ઇનકાર કર્યો હતો, જ્યાં પાછલા વરસાદનો સંદેશ સ્થિત છે. આઠમા અધ્યાયમાં પડનારા તેઓ છે જે સંઘબંધન પર ભરોસો રાખે છે, જે બાબેલના વિશેષ દ્રાક્ષારસનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને જે ધાર્મિક વિમુખ ગણવામાં આવનારાઓનો વિરોધ કરવા માટે ચર્ચ અને રાજ્યના સંઘબંધનનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. આઠમા અધ્યાયમાં તેમને ઠોકર ખવડાવનાર કારણ ઠોકરનો પથ્થર છે, જે 1863માં પાયાની સત્યતાના પ્રથમ અસ્વીકારનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે—લેવીયવ્યવસ્થા છવ્વીસના “સાત વખત,” જેને 1863માં “મકાન બાંધનારાઓ”એ અસ્વીકાર્યું હતું. તે અસ્વીકારમાં તેઓ વિલિયમ મિલરને દૂતો દ્વારા આપવામાં આવેલા સંદેશને નકારવા માટે ધાર્મિક ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટ પદ્ધતિશાસ્ત્ર તરફ પાછા ફરી ગયા.

અઠ્ઠાવીસમા અધ્યાયમાં પથ્થરના અસ્વીકારથી છલકાતી ચાબુકના દંડનો ન્યાય ઉત્પન્ન થાય છે, જે સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકામાં રવિવારના કાયદાથી આરંભ પામતું અને ત્યારબાદ સમગ્ર વિશ્વમાં પ્રસરી જતું પશુની છાપનું બાઇબલિક પ્રતિક છે. રવિવારના કાયદાના સમયે એડ્વેન્ટિસ્ટ ચર્ચે “મૃત્યુ” અને “નરક” સાથે કરેલો કરાર નાબૂદ થઈ જશે. ઇફ્રાયીમના મધ્યપાનીઓના મૃત્યુ સાથેના કરારને નાબૂદ કરતાં તેમની “અસત્યની શરણ” દૂર કરી દેવામાં આવશે. “અસત્યની શરણ”ને પ્રેરિત પૌલે એવી અસત્યતા તરીકે રજૂ કરી છે જે પ્રબળ ભ્રમ ઉત્પન્ન કરે છે; અને યેરૂશાલેમ પર શાસન કરનાર ઉપહાસક પુરુષો પર ઢોળવામાં આવતો એ પ્રબળ ભ્રમ તેમના સત્ય પ્રત્યેના દ્વેષના પ્રતિસાદરૂપે આવે છે.

“જૂઠાણાનો આશ્રય,” જેણે “પ્રબળ ભ્રમ” ઉત્પન્ન કર્યો, અંતે જલ્દી આવનાર રવિવારના કાનૂનની શિક્ષા લાવે છે. પ્રેરિત પૌલ એ વર્ગને ઓળખાવે છે જે સત્યને પ્રેમ કરતા નથી, અને એ પણ એક વર્ગને, જે સત્ય દ્વારા પવિત્ર કરવામાં આવ્યા છે; આ રીતે તે હબક્કૂકના બીજા અધ્યાયના વિવાદમાં રહેલા બે વર્ગોનો સંદર્ભ આપે છે. ઓગણત્રીસમા અધ્યાયમાં, યશાયા “એરીયેલ” શબ્દને દ્વિગણિત કરીને આરંભ કરે છે, જે યેરૂશાલેમનું બીજું નામ છે.

“એરિયલ” (યેરૂશાલેમ શહેર) નું પ્રતીકાત્મક દ્વિગુણન ફરી એકવાર “હાય” દ્વારા દોષિત ઠેરવવામાં આવે છે. “વર્ષે વર્ષ” બલિદાનોના વધનો ઉલ્લેખ તે પ્રગતિશીલ બળવો દર્શાવે છે, જે 1863માં શરૂ થયો હતો. આગળના વચનો તે ન્યાયનું રેખાંકન કરે છે, જે રવિવારના કાયદાની સંકટકાળીન અવધિમાં સેવન્થ-ડે એડવેન્ટિસ્ટ ચર્ચ પર આવશે. નવમા વચનમાં એક “આશ્ચર્ય” ઓળખવામાં આવે છે, જે પદ્ધતિશાસ્ત્ર સંબંધિત ચર્ચાને વિશેષરૂપે ઉદ્ઘાટિત કરે છે, અને સાથે સાથે એડવેન્ટિઝમની બળવાખોર સ્થિતિને મધ્યરાત્રિના પોકારના સંદેશનો એક તત્વ તરીકે પણ ઓળખાવે છે; આ સંદેશ બીજા દૂત સાથે પણ સંકળાયેલો છે, જેમ કે પ્રથમ વચનમાં “એરિયલ” ના દ્વિગુણન દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે.

સત્તાવીસમા અધ્યાયમાં નોંધાયેલી “ચર્ચા”, જે સાચી પદ્ધતિશાસ્ત્ર અને ખોટી પદ્ધતિશાસ્ત્ર વચ્ચેના તર્કનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, તેમાં યરુશાલેમ પર રાજ્ય કરનાર ઉપહાસક પુરુષોના મત્તપણાને એવી અંધતા તરીકે ઓળખવામાં આવે છે, જે એડ્વેન્ટિઝમના નેતૃત્વને મુદ્રાંકિત પુસ્તકને સમજવાથી રોકે છે. દાનિયેલ અને પ્રકટીકરણના પુસ્તકો એક જ પુસ્તક છે, અને પરીક્ષાકાળ સમાપ્ત થાય તે પહેલાં જ જે પુસ્તકનો ભાગ અમુદ્રાંકિત થાય છે, તે ઈસુ ખ્રિસ્તનું પ્રકટીકરણ છે. તેમાં “સાતમાંનો આઠમો” હોવાના ગૂઢ પ્રશ્નનો સમાવેશ થાય છે. તેનો પ્રતિનિધિત્વ તે “રહસ્ય” દ્વારા થાય છે, જે દાનિયેલને બીજા અધ્યાયમાં સમજવા માટે આપવામાં આવ્યું હતું. તે સાત ગર્જનાઓનો “છુપાયેલો ઇતિહાસ” છે. તે ત્રીજા “હાય”ના ઇસ્લામનો સંદેશ છે, અને “મધ્યરાત્રિના ક્રંદન”નો સંદેશ છે.

દાનિયેલ અને પ્રકટીકરણનો એકમાત્ર ગ્રંથ તેઓને આપવામાં આવે છે, જેઓ ખ્રિસ્તના સમયમાં મહાસભા દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામેલા હતા; મહાસભા નેતૃત્વની એવી પદ્ધતિનું પ્રતીક છે જે ઈશ્વરના સત્યને સમર્થન અને રક્ષણ આપવાનો દાવો કરે છે, પરંતુ અંતે સત્યના જ ક્રૂસીકરણમાં ભાગ લે છે। મહાસભા દ્વારા પૂર્વછાયા રૂપે દર્શાવાતી પદ્ધતિ યરુશાલેમ ઉપર શાસન કરનાર ઉપહાસી પુરુષો છે। તેઓને મુદ્રાંકિત ગ્રંથ આપવામાં આવે છે, અને તે ગ્રંથનો અર્થ શું છે તે વિષે તેમનો પ્રતિષ્ઠિત, શિક્ષિત અને પાંડિત્યસભર પ્રતિભાવ એવો છે કે તેઓ તેને વાંચી શકતા નથી, કારણ કે તે મુદ્રાંકિત છે। ત્યારબાદ, જે ઝુંડને ફક્ત નેતાઓ તરીકે અલગ ઠેરવવામાં આવેલા લોકોના અનુસરણ માટે તાલીમ આપવામાં આવી છે, તેમને એ જ ગ્રંથ આપવામાં આવે છે, અને તેમનો પ્રતિભાવ એવો છે કે તેઓ તેને ત્યારે જ સમજી શકશે, જો યરુશાલેમ ઉપર શાસન કરનાર ઉપહાસી પુરુષો, અંતિમ દિવસોની મહાસભા, તેમને તે શું અર્થ આપે છે તે કહેશે।

વિલિયમ મિલરને, અને ત્યારબાદ Future for Americaને, જે પદ્ધતિશાસ્ત્ર આપવામાં આવ્યું હતું, તે ભવિષ્યવાણીના ઇતિહાસનો એક માર્ગચિહ્ન છે. તે એવું માર્ગચિહ્ન છે, જે જીવન અને મરણની કસોટીરૂપ પ્રશ્નને ઓળખે છે. યોગ્ય પદ્ધતિશાસ્ત્ર વિના, ઉત્તરવર્ષાના સંદેશને “મુદ્રાંકિત પુસ્તકના શબ્દો સમાન” ગણવું પડે છે. ઉત્તરવર્ષાના સંદેશ વિના, તે સંદેશ દ્વારા ઉત્પન્ન થતો અનુભવ પ્રાપ્ત કરવો અશક્ય છે. તે પદ્ધતિશાસ્ત્ર એ પ્રક્રિયા છે કે જેમાં અહીં બાઇબલમાં આવેલી એક ભવિષ્યવાણીની રેખાને, અને ત્યાં બાઇબલમાં આવેલી બીજી ભવિષ્યવાણીની રેખા ઉપર લાવવામાં આવે છે. પદ્ધતિશાસ્ત્ર વિષયક વિવાદ ત્યારે શરૂ થયો, જ્યારે પ્રથમ સંદેશને શક્તિ પ્રાપ્ત થઈ, અંતિમ દિવસોના આરંભિક અને સમાપન — બન્ને ઇતિહાસોમાં.

મિલરાઈટ ચળવળના પ્રારંભિક ઇતિહાસમાં આ ચર્ચા 11 ઑગસ્ટ, 1840ના રોજ શરૂ થઈ હતી, અને તે ઇતિહાસના અંતે, તે સમયગાળામાં ફરી પુનરાવર્તિત થઈ જ્યારે ફિલાડેલ્ફિયન મિલરાઈટ ચળવળ લાઓદિકીયન મિલરાઈટ ચળવળમાં પરિવર્તિત થઈ. આ ચર્ચા ત્રીજા દૂતની લાઓદિકીયન ચળવળના ઇતિહાસમાં 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ ફરી શરૂ થઈ, અને તે ચળવળના અંતે ફરી પુનરાવર્તિત થાય છે, જ્યારે ત્રીજા દૂતની લાઓદિકીયન ચળવળ એક લાખ ચુંમાલીસ હજારની ફિલાડેલ્ફિયન ચળવળમાં પરિવર્તિત થાય છે. મિલરાઈટોના પ્રારંભિક પરીક્ષણમાં અને મિલરાઈટોના અંતિમ પરીક્ષણમાં, આ પરીક્ષણ એલિયાહ સંદેશવાહકની પદ્ધતિશાસ્ત્ર દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામતું હતું. ઈસુ, અલ્ફા અને ઓમેગા તરીકે, હંમેશા અંતને શરૂઆત દ્વારા દર્શાવે છે.

હવે આગળના લેખમાં જ્યારે આપણે દાનિયેલના અધ્યાય ચાર અને પાંચના વિચારને હાથ ધરીશું, ત્યારે પંક્તિ ઉપર પંક્તિ લાવવાની પદ્ધતિનો જ આપણે ઉપયોગ કરીશું.