દાનિયલનું પુસ્તક - નંબર ચાર

અમે દાનિયેલના પુસ્તકમાં દર્શાવવામાં આવેલા લેવ્યવ્યવસ્થા અધ્યાય છવીસના “સાત સમય” વિષયને સંબોધી રહ્યા છીએ. અમે આવું એટલા માટે કરી રહ્યા છીએ કે “સાત સમય”ના ભવિષ્યવાણીય લક્ષણોમાંનું એક એ છે કે તે તે “ઠોકરનો પથ્થર” પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેને બાંધકામ કરનારોએ નકારી કાઢ્યો હતો. હું શાસ્ત્રોમાં દર્શાવવામાં આવેલા આ ઠોકરના પથ્થરની વ્યાખ્યા એવી સત્યતા તરીકે કરું છું, જે જોઈ શકાય એવી છે, પરંતુ જોવામાં આવતી નથી. જેઓ તેને જુએ છે, તેમના માટે તે મૂલ્યવાન છે; પરંતુ જેઓ તેને નથી જોતા, તેમના માટે તે માત્ર એવી વસ્તુ જ નથી જેના પર તેઓ ઠોકર ખાય છે, પરંતુ તે એવો પથ્થર છે જે તેમને પીસીને ભૂકો કરી નાખે છે.

જ્યારે ખ્રિસ્તે તે પથ્થર રજૂ કર્યો જેને બાંધકામ કરનારોએ નામંજૂર કર્યો હતો, ત્યારે તેમણે ઓળખાવ્યું કે ખૂણાનો પાયાનો પથ્થર ખૂણાનો “મથાળો” બનશે. પવિત્ર શાસ્ત્રોમાં નામંજૂર કરાયેલા પથ્થરનો સંદેશ હંમેશાં એ બાબત સાથે સંબંધિત હોય છે કે દેવ પૂર્વ કરારની પ્રજાને બાજુએ મૂકી રહ્યા છે, અને તે જ સમયે દેવ એવી પ્રજા સાથે કરારમાં પ્રવેશી રહ્યા છે જે અગાઉ દેવની પ્રજા નહોતી.

પવિત્ર દૂતોએ વિલિયમ મિલરને જે પ્રથમ “સમયની ભવિષ્યવાણી” તરફ દોરી ગયા, તે લેવ્યવ્યવસ્થા છવીસના “સાત સમય” હતા. લાઉદિકેયન એડ્વેન્ટિઝમે મિલરની સેવાકાર્ય દ્વારા પ્રભુએ એકત્રિત કરેલા પાયાના સત્યોને ખંડિત કરવાની પ્રક્રિયા મિલરની શોધોમાંથી સર્વપ્રથમ શોધને જ નકારી કાઢીને આરંભી. નિશ્ચિતરૂપે, પવિત્ર પાયાનું કોઈપણ ભવિષ્યવાણીય પ્રતીક ખ્રિસ્તનું જ પ્રતીક છે, જે “પથ્થર” છે; તેથી 1863માં “સાત સમય”નો નકાર માત્ર પાયાના સત્યોને નકારવાની પ્રક્રિયાની શરૂઆતને જ ઓળખાવતો નથી, પરંતુ તે ખ્રિસ્તના નકારનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. જેમ ખ્રિસ્તે નકારવામાં આવેલા પથ્થર વિષે પોતાની સાક્ષીમાં જણાવ્યું હતું, તેમ પીતર પણ ઓળખાવે છે કે પાયાના પથ્થર સાથે જોડાયેલી ભવિષ્યવાણીઓમાંની એક એ છે કે અંતે તે “ખૂણાના મથાળા”રૂપ બનશે.

એડ્વેન્ટિઝમની શરૂઆતમાં રહેલો પાયાનો પથ્થર ખૂણાનો મુખ્ય પથ્થર બને છે. યશાયા ખ્રિસ્ત અને પીતર સાથે સહમત છે, અને યશાયા પાયાના પથ્થરનો ઉપયોગ એવી કરારબદ્ધ પ્રજાનું પ્રતિનિધિત્વ કરવા કરે છે જેને છોડીને નવી કરારબદ્ધ પ્રજાને સ્વીકારવામાં આવી રહી છે. પોતાની સાક્ષીમાં તે એવા વર્ગનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જેણે મૃત્યુ સાથે કરાર કર્યો છે અને જેણે અસત્યને સ્વીકાર્યું છે. તેઓ જે અસત્ય સ્વીકારે છે તે જ તે અસત્ય છે જેને પૌલ તેઓ પર પ્રબળ મોહ લાવનાર તરીકે ઓળખાવે છે, જેઓ મૃત્યુ સાથે કરાર કરે છે, કારણ કે તેમણે સત્યના પ્રેમને સ્વીકાર્યો નહોતો.

“સાત સમય” અસત્યતાઓની આડમાં છુપાવવામાં આવ્યો છે, અને જ્યારે ઈશ્વર પોતાના પૂર્વ કરારપ્રજાજનોને પસાર કરીને એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર સાથે કરારમાં પ્રવેશે છે, ત્યારે જે પથ્થર પહેલાં નકારાયેલો ખૂણાનો પથ્થર હતો, તે ઊર્ધ્વગામી થઈ ખૂણાનો “મુખપથ્થર” બનશે. જેઓ આ સત્યને સમજે છે તેમના માટે તે મૂલ્યવાન છે, અને જેઓ તેને નથી સમજતા તેમના માટે ખૂણાનો મુખપથ્થર બનનાર તે પથ્થર માત્ર તેમને ચૂરચૂર જ કરતો નથી, પરંતુ રૂપકાત્મક રીતે તેમનો સ્મારકશિલા પણ બની જાય છે.

દાનિયેલના ગ્રંથના આઠમા અધ્યાય અને ઓગણીસમા વચનમાં, આપણે ક્રોધના “અંતિમ અંત”ને શોધીએ છીએ; આ રીતે એ ઓળખાય છે કે ક્રોધનો એક “પ્રથમ અંત” પણ અવશ્ય હોવો જોઈએ. ઈ.સ.પૂર્વ ૬૭૭થી લઈને ૨૨ ઑક્ટોબર, ૧૮૪૪ સુધીનો સમયગાળો તે સમયગાળો દર્શાવે છે જેમાં પવિત્રસ્થાન (અને સૈન્ય) પગદળે ત્રાંપવામાં આવવાનું હતું. પરંતુ દાનિયેલ અધ્યાય અગિયાર, વચન છત્રીસ મુજબ, ક્રોધ પૂર્ણ થાય ત્યાં સુધી પાપાસત્તા સમૃદ્ધ થવાની હતી. જો આઠમા અધ્યાયમાં ક્રોધનો અંત કોઈ સમયગાળાના અંતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, તો અગિયારમા અધ્યાયમાં ક્રોધનો અંત પણ કોઈ સમયગાળાના અંતનું જ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. બાઇબલ આ જ વાત સ્પષ્ટ રીતે શીખવે છે, જોકે જેઓએ મૃત્યુ સાથે કરાર કર્યો છે તેઓએ આ સત્યને ખોટી વાતોથી ઢાંકી દીધું છે.

બંને કોપોના અંત સમાન સમયગાળાના અંતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, કેમ કે બંને વિખેરાઈ જવું, બંધકાઈ અને દાસત્વના બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષના એ જ શાપની પરિપૂર્ણતા હતાં. ઉત્તર રાજ્યએ પ્રથમ “સાત વખત”ના વિખેરાઈ જવું, બંધકાઈ અને દાસત્વનો ભોગ ભોગવ્યો, જ્યારે ઈ.પૂ. 723માં આશ્શૂરના રાજાએ તેમને બંધક બનાવી લીધા. દક્ષિણ રાજ્યએ ઈ.પૂ. 677માં એ જ ભાગ્ય ભોગવ્યું. યિરમિયાહ આ હકીકતની પુષ્ટિ કરે છે.

યિરમિયા ક્રમશઃ આગળ વધતા ન્યાયને ઓળખાવે છે. અશ્શૂરીઓ ઈ.સ.પૂ. 723માં ઉત્તર રાજ્યને દૂર લઈ જાય છે; ત્યારબાદ ઈ.સ.પૂ. 677માં તેઓ મનશ્શેહને પોતાના રાજધાની શહેર બેબિલોનમાં લઈ જાય છે. પછી નેબૂખદનેઝ્ઝર યહોયાકીમને લઈ જાય છે, અને આ રીતે ઈ.સ.પૂ. 606માં બંધકતાના સિત્તેર વર્ષોના પ્રારંભને ચિહ્નિત કરે છે. ત્યારબાદ નેબૂખદનેઝ્ઝર સેદેકીયાહને લઈ જાય છે અને ઈ.સ.પૂ. 586માં યરુશાલેમનો વિનાશ કરે છે.

જો તેઓ પોતાના બળવાખોરપણામાં સતત ચાલુ રહેશે, તો તેમને ઉત્તર રાજ્ય જેવો જ ભાગ્યવિલાસ ભોગવવો પડશે એવી ચેતવણી દક્ષિણ રાજ્યને આપવામાં આવી હતી. ઉત્તર રાજ્ય પર આવેલો ન્યાય દક્ષિણ રાજ્ય પર પણ પૂર્ણ કરવામાં આવવાનો હતો, અને તે ન્યાયનું પ્રતીક એક દોરી હતી, જે યહૂદા પર ખેંચવામાં આવવાની હતી. યશાયાના સાક્ષ્યમાં તે માત્ર “દોરી” હતી, પરંતુ નીચેના અવતરણમાં “દોરી” એ “સમરિયાની દોરી” છે.

હમણાં જ ઉલ્લેખિત કરાયેલા વચનોમાં બે પ્રબોધકીય અભિવ્યક્તિઓ છે, જેઓનું વિચારણું કરવું આવશ્યક છે. પ્રથમ છે કાનમાં ઝણઝણાટી, અને બીજી છે લટકમાપ. આ વચનોમાં સમારિયાની દોરીને અહાબના ઘરના લટકમાપ તરીકે પણ ઓળખાવવામાં આવી છે. દોરી અને લટકમાપ ન્યાયના સાધનો છે, જે બાંધકામની પ્રક્રિયામાં વપરાય છે. આ વચનોમાં તેઓ દર્શાવે છે કે ઉત્તર રાજ્ય વિરુદ્ધ, જે સમારિયા અને અહાબના ઘરના રૂપમાં રજૂ કરવામાં આવ્યું છે, અમલમાં મૂકવામાં આવેલો એ જ ન્યાય યહૂદા અને યરુશાલેમ પર લાવવામાં આવવાનો હતો. જ્યારે આ ચેતવણી જાહેર કરવામાં આવી, ત્યારે ઇઝરાયેલનું ઉત્તર રાજ્ય પહેલેથી જ આક્રમિત, જીતાયેલું, વિનાશ પામેલું અને દાસત્વમાં લઈ જવાયેલું હતું. દેવના ન્યાયનો સંદેશ ચેતવણી સાંભળનારાઓના કાનમાં ઝણઝણાટી ઉત્પન્ન કરે છે. લટકમાપ અને કાનની ઝણઝણાટી—બન્ને શાસ્ત્રોમાં પ્રત્યેક ત્રણ-ત્રણ વખત જોવા મળે છે. દરેક ઘટનામાં, તેઓ પોતાના જ લોકો પ્રત્યે દેવના પ્રકોપને પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

એલીના ઘરના પતનની એ એવી ભવિષ્યવાણી હતી કે જે કોઈ તેને સાંભળે તેના બંને કાન ઝણઝણાવી ઉઠે. શમૂએલના સમયમાં કાનની આ ઝણઝણાટ એલીના ઘરના પસાર થઈ જવાનું પ્રતીક છે. શમૂએલને આપવામાં આવેલી આગાહીનું પરિપૂર્ણ થવું એલીના ઘરના પતન અને શમૂએલની ભવિષ્યવક્તા તરીકે સ્થાપના થવામાં હતું. શમૂએલ એવા લોકોનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેઓ વિષે પિતર કહે છે કે અગાઉના સમયમાં તેઓ દેવના લોકો ન હતા, પરંતુ હવે છે; કારણ કે જ્યારે શમૂએલ ભવિષ્યવક્તા તરીકે સ્થાપિત થયો, ત્યારે એલીનું ઘર નાશ પામ્યું. યિરમિયા પણ યરુશાલેમના નેતૃત્વ વિરુદ્ધ એવો ન્યાય પ્રગટ કરે છે કે જેના કારણે કાન ઝણઝણાવી ઉઠે છે.

કાન સુન થઈ જવાના આ ત્રણેય ઉલ્લેખો એવી વાચાબદ્ધ પ્રજાસમૂહ સાથે સંકળાયેલા છે જેણે મૃત્યુ સાથે વાચા બાંધી છે અને ત્યારબાદ જેના પર આક્રમણ થાય છે, જે જીતાઈ જાય છે, નાશ પામે છે, વિખેરાઈ જાય છે અને દાસત્વમાં લઈ જવામાં આવે છે. કાન સુન થઈ જવું એ દેવના કોપરૂપ ન્યાયનું એક પ્રતીક છે, અને તે ન્યાયનું પ્રતીક શાસ્ત્રોમાં “સીસાદોર” શબ્દ દ્વારા પણ ત્રણ વખત દર્શાવવામાં આવ્યું છે. આપણે તે બીજા રાજાઓ અને યશાયાહમાં પહેલેથી જ વાંચ્યું છે, પરંતુ શાસ્ત્રોમાં “સીસાદોર”નો એક બીજો ઉલ્લેખ પણ છે, અને તે ઉલ્લેખમાં “સીસાદોર” શબ્દનો અનુવાદ અગાઉના બે ઉલ્લેખોથી ભિન્ન હિબ્રૂ શબ્દમાંથી કરવામાં આવ્યો છે.

બીજા રાજાઓ તથા યશાયા અઠ્ઠાવીસમાં “plummet” તરીકે અનુવાદિત થયેલો શબ્દ “mishqâl” છે, અને તેનો અર્થ વજન થાય છે. બંને અવતરણોમાં એક રેખા સાથે વજન (plummet) ઉમેરવામાં આવવાનું હતું. વજન તે છે જે તુલામાં વપરાય છે, અને તે ન્યાયનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. વજનવાળી રેખા ન્યાયની રેખા છે. સમરિયાની રેખા “સાત વખત,” એટલે કે બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષનો સમયગાળો હતો. ઉત્તર રાજ્ય પર લાદવામાં આવેલો એ જ સમયગાળો દક્ષિણ રાજ્ય પર પણ લાદવામાં આવવાનો હતો. બંનેમાંથી કોઈ એક રેખાનો અંત દાનિયેલના પુસ્તકમાં અંતિમ ક્રોધના અંત તરીકે અથવા પ્રથમ ક્રોધના અંત તરીકે ઓળખાવવામાં આવ્યો છે. દાનિયેલમાં આ સમયગાળો એ સમય તરીકે દર્શાવવામાં આવ્યો છે જ્યારે યરુશાલેમ અને સૈન્યને મૂર્તિપૂજા તથા પાપત્વની બે ઉજાડ લાવનાર સત્તાઓ દ્વારા પગ નીચે દબાવવામાં આવવાનું હતું. બંને સમયગાળાની શરૂઆત ત્યારે થવાની હતી જ્યારે તેમની અનુરૂપ રાજધાનીઓ પર આક્રમણ કરવામાં આવ્યું, તેઓ જીતવામાં આવી, નાશ પામી, અને તેમના નાગરિકોને દાસત્વમાં લઈ જવામાં આવ્યા.

પરંતુ ઝખર્યા માં “plummet” શબ્દ બે હિબ્રૂ શબ્દોના સંયોજનથી રચાયેલો છે. પહેલો શબ્દ “‘eben” છે, અને તેનો અર્થ “બાંધવું” એવો થાય છે, તેમજ તેનો અર્થ “પથ્થર” પણ થાય છે. તેનો અર્થ “મકાન બાંધવાનો પથ્થર” એવો થાય છે. ત્યારબાદ આ શબ્દ હિબ્રૂ શબ્દ “bedı̂yl” સાથે જોડાય છે, જેનો અર્થ “વಿಭાજિત કરવું અથવા અલગ પાડવું” એવો થાય છે. ઝખર્યા માં “plummet” એવો પથ્થર છે, જેના ઉપર બાંધકામ થાય છે અને જે અલગાવ તથા વિભાગ ઉત્પન્ન કરે છે. આ વિભાગ ઉપાસકોના બે વર્ગો વચ્ચે છે; એક વર્ગ એવો છે કે જે પથ્થરને જોઈને આનંદ કરે છે, તેને પોતાના ખૂણાના શિખરપથ્થર તરીકે સ્થાપે છે, અને તેના ઉપર બાંધકામ કરે છે; અને બીજો એવો છે કે જે તેને જોતો નથી, તેને નકારી કાઢે છે, તેના ઉપર ઠોકર ખાય છે, અને અંતે તેના દ્વારા ચૂરચૂર થાય છે, અને ત્યારે એ જ પથ્થર તેમનો શિરસ્થ પથ્થર અથવા સમાધિ-શિલા બની જાય છે. એક વર્ગ જીવન સાથે વાચા બાંધે છે, બીજો મૃત્યુ સાથે વાચા બાંધે છે.

ઝખર્યા ના ઇતિહાસમાં, પ્રાચીન ઇઝરાયેલ હમણાં જ બેબિલોનમાંથી બહાર આવી યરુશાલેમનું પુનર્નિર્માણ અને પુનઃસ્થાપન કરવા આવ્યું હતું. ઝેરુબ્બાબેલને રાજ્યપાલ તરીકે નિમવામાં આવ્યો હતો, અને તેને આ કાર્યની દેખરેખ રાખવાની હતી. કાર્યના આરંભે તેણે પાયાનો પથ્થર મૂક્યો હતો અને કાર્યના અંતે તેણે મથાળાનો પથ્થર, અથવા શિખરપથ્થર, સ્થાપ્યો હતો. ઝેરુબ્બાબેલનો અર્થ છે “બેબિલોનનું સંતાન”. બધી ભવિષ્યવાણીઓ અંતિમ દિવસોને ઓળખાવી રહી છે, અને ઝેરુબ્બાબેલનું નામ પ્રથમ દૂતના સંદેશાના ઇતિહાસનું પ્રતીક છે, જ્યારે પાયાનો પથ્થર મૂકવામાં આવ્યો હતો; અને તેનું નામ તૃતીય દૂતના સંદેશાનું પણ પ્રતીક છે, જ્યારે મથાળાનો પથ્થર, અથવા શિખરપથ્થર, સ્થાપવામાં આવે છે. પવિત્ર આત્માના ઉંડેલાવાના પ્રગટીકરણનું, પ્રથમ ચળવળમાં હોય કે બીજી ચળવળમાં, પ્રતિનિધિત્વ ઝેરુબ્બાબેલના નામ (બેબિલોનનું સંતાન) દ્વારા થાય છે, કારણ કે તે તે સંદેશાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે “બેબિલોનના સંતાન” ની અંતિમ પેઢીને બહાર આવવા માટે આહ્વાન કરે છે. તે મધ્યરાત્રિની પોકારના સંદેશાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે પ્રથમ ચળવળમાં થયું હતું, અને જે લાઉડ ક્રાયની અંતિમ ચળવળમાં થવા જ રહ્યું છે.

બે જૈતૂનનાં વૃક્ષો, બે જૈતૂનની ડાળીઓ, અને તે બે અભિષિક્તો, જે તે પાત્રોને દર્શાવે છે જેમાં બે સોનેરી નળીઓ તેલ ઉંડેળે છે:

ઝખરિયાએ વારંવાર પૂછ્યું હતું કે તે બે જૈતૂનનાં વૃક્ષો કોણ હતા, અને આ રીતે તેણે બે સાક્ષીઓના વિવિધ પ્રતીકો તરફ ધ્યાન દોર્યું હતું. સિસ્ટર વ્હાઇટ બે જૈતૂનનાં વૃક્ષોને પ્રકાશિતવાક્ય અધ્યાય અગિયારના બે સાક્ષીઓ તરીકે ઓળખાવે છે.

ઝખર્યાહ ઇચ્છતા હતા કે આ બે સાક્ષીઓ કોણ છે તે તેઓ સમજે. ફ્રેન્ચ ક્રાંતિમાં તેઓ જૂના અને નવા નિયમ હતા. તેઓને મોસે અને એલિયાહ રૂપે દર્શાવવામાં આવ્યા હતા, જેઓને અતિગહન ખાડામાંથી ઉપર ચઢી આવેલા પશુએ રસ્તા પર મારી નાખ્યા હતા. તેઓ Future for America ની તે સેવા-કાર્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેને 18 જુલાઈ, 2020ના રોજ મારી નાખવામાં આવ્યું હતું.

અધ્યાયની શરૂઆતમાં, જ્યારે જખર્યા જાગૃત થાય છે, અને મરેલાં સૂકાં હાડકાં એકત્ર કરવામાં આવે છે, પરંતુ હજી જીવંત થયા નથી, ત્યારે ગેબ્રિએલ પૂછે છે, “તું શું જુએ છે?” જખર્યા તેણે જે જોયું છે તેનું વર્ણન કરે છે, અને પછી પૂછે છે, “હે મારા સ્વામી, આ શું છે?” ગેબ્રિએલ પ્રશ્નના વિષય પર ભાર મૂકે છે, જખર્યાના પ્રશ્નનો ઉત્તર પ્રશ્ન દ્વારા આપીને. તે જખર્યાને પૂછે છે, “શું તું જાણતો નથી કે આ શું છે?” ત્યારબાદ ગેબ્રિએલ ઉત્તર આપે છે, “આ ઝેરુબ્બાબેલને યહોવાનો વચન છે, એમ કહીને, ‘ન બળથી, ન શક્તિથી, પરંતુ મારા આત્માથી,’ સેનાઓના યહોવા કહે છે.”

યહોવાનો જે વચન ઝરુબ્બાબેલને આપવામાં આવ્યું હતું તે આ હતું: “ન તો બળથી, ન તો શક્તિથી, પરંતુ મારા આત્માથી. હે મહાન પર્વત, તું કોણ છે? ઝરુબ્બાબેલની આગળ તું સમતળ મેદાન બની જશે; અને તે તેના શિખરપથ્થરને જયઘોષો સાથે બહાર લાવશે, પોકારીને કહેશે, ‘તે પર કૃપા, કૃપા.’”

શાસક ઝેરૂબ્બાબેલ તે દૂતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે આરંભિક અને અંતિમ ઇતિહાસમાં માર્ગ તૈયાર કરે છે, જેના સમક્ષ પર્વત સમતળ બની જાય છે. યશાયા એ જ દૂતના કાર્યને ઓળખાવે છે અને કહે છે કે તે “રણમાં આપણા દેવ માટે રાજમાર્ગ સીધો કરશે,” અને તે “દરેક ખીણ” ને “ઊંચી કરાવશે.” તે “દરેક પર્વત અને ટેકરી” ને પણ “નીચું કરાવશે,” કારણ કે શાસક ઝેરૂબ્બાબેલ સમક્ષનું “મહાન પર્વત” “સમતળ બની જશે.”

વિલિયમ મિલરનો “સાત સમય”નો સંદેશ દેવ દ્વારા તેને આપવામાં આવ્યો હતો. ઝેરૂબ્બાબેલ વિલિયમ મિલરનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેણે “સાત સમય”નો પાયો પથ્થર મૂક્યો હતો; અને તે એ હાથોનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે “શિરોપથ્થર”ને “જયઘોષ કરતાં, પોકાર કરતાં, ‘કૃપા, કૃપા તેના પર’” સાથે આગળ લાવશે. “કૃપા” શબ્દનું દ્વિઆવર્તન મધરાતના પોકારના સંદેશનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. “જયઘોષ” ત્રીજા દૂતના ઉદ્ઘોષના મહાપોકાર દ્વારા દર્શાવવામાં આવેલ તે જ સંદેશનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને “પોકાર” મધરાતના પોકારનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. સમગ્ર અવતરણ મધરાતના પોકારના સંદેશ વિષે છે. તે પ્રકાશન અગિયારની ગલીઓમાં, મૃત્યુમાં નિદ્રાધીન રહેલી કુમારીઓ વિષે છે, જે સુકાઈ ગયેલાં મૃત અસ્થિઓની ખીણમાંથી પસાર થાય છે. તે સુકાઈ ગયેલાં મૃત અસ્થિઓના પુનરુત્થાન વિષે છે, અને તે “ઓળંબા”ની ભવિષ્યવાણીય ભૂમિકા વિષે છે, જેને બુદ્ધિશાળી કુમારીઓ જોવે છે અને જે તેમને આનંદિત કરે છે.

પછી જખર્યા કહે છે, “વધુમાં.” “વધુમાં” નો અર્થ એ છે કે અનુસરણ કરતો અવતરણ અગાઉના અવતરણના ઉપર સ્થાપિત કરવામાં આવે છે. આ લીટી ઉપર લીટીના ભવિષ્યવાણીય સિદ્ધાંતનો સંદર્ભ છે. અગાઉના સંવાદમાં દેવના લોકોની મધ્યરાત્રિએ થતી જાગૃતિ, જેનું પ્રતિનિધિત્વ જખર્યા દ્વારા કરવામાં આવ્યું છે, તેની ઓળખ કરવામાં આવી હતી. અગાઉના સંવાદમાં વારંવાર અંતિમ દિવસોમાં દેવના લોકોની આ ઇચ્છા ઉપર ભાર મુકવામાં આવ્યો હતો કે તેઓ પ્રકાશન અગિયારના બે સાક્ષીઓ કોણ છે તે સમજી શકે. અગાઉના સંવાદમાં ઓળખાવવામાં આવ્યું હતું કે ઝરુબ્બાબેલ પ્રથમ ચળવળમાં થતા કાર્યનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે અને અંતિમ ચળવળમાં થતા કાર્યનું પણ. તેમાં ઓળખાવવામાં આવ્યું હતું કે ઝરુબ્બાબેલના “હાથો” (જે માનવીય શક્તિનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે) એ પાયાનો પથ્થર અને શિરોમણિ પથ્થર મૂકવાના હતા, પરંતુ તેના હાથોનું કાર્ય માત્ર સાંત્વનદાતાની દૈવી શક્તિ દ્વારા જ પૂર્ણ થયું હતું અને થાય છે.

તે પછી આવેલો સંવાદ, જેને અગાઉના સંવાદ ઉપર સ્થાન આપવાનું છે, આ ઓળખાવે છે કે જ્યારે “ઝેરૂબ્બાબેલના હાથ” કાર્ય પૂર્ણ કરી રહ્યા હોય, ત્યારે અંતિમ દિવસોમાં દેવના લોકો “જાણશે કે પ્રભુએ” પ્રકાશવાહક ગેબ્રિએલને દેવના લોકોને “મોકલ્યો” છે. તેઓ સ્વર્ગીય સંદેશાવ્યવહારની તે પ્રક્રિયાને ઓળખશે, જે યેશુ ખ્રિસ્તના પ્રકટીકરણ સાથે સંકળાયેલી પ્રથમ સત્યતા તરીકે પ્રતિનિધિત થાય છે. ઝેરૂબ્બાબેલના સંદેશ અને કાર્યને અસ્વીકાર કરવો, તે ગેબ્રિએલ પાસેથી આવતાં સંદેશને અસ્વીકાર કરવો છે, જે તેને ખ્રિસ્ત પાસેથી પ્રાપ્ત થયો હતો, અને જે ખ્રિસ્તે પોતાની વારે પિતાથી પ્રાપ્ત કર્યો હતો.

ત્યારબાદ ઉપાસકોના બે વર્ગોની વ્યાખ્યા આપવામાં આવે છે. એક વર્ગે “નાની બાબતોના દિવસને તુચ્છ ગણ્યો છે?” બીજો વર્ગ “આનંદ કરશે” જ્યારે તેઓ “ઝરુબ્બાબેલના હાથે તે સીસાપાતરાને તે સાત સાથે જોશે,” જે “યહોવાના નેત્રો છે, જે આખી પૃથ્વીમાં આંટાફેરા કરે છે.” જે લોકો નાની બાબતોના દિવસને તુચ્છ ગણે છે, તેઓ “સીસાપાતરા” દ્વારા દર્શાવવામાં આવેલા વિલિયમ મિલરના ઐતિહાસિક કાર્યને તિરસ્કારે છે. તેમની તુલના તેઓ સાથે કરવામાં આવે છે, જે ઝરુબ્બાબેલના હાથમાં “સીસાપાતરું” જોતા આનંદ કરે છે. ઝખરિયાહનું “સીસાપાતરું” એ એવું નિર્માણ-પથ્થર છે જે વિભાજન ઉત્પન્ન કરે છે. એક વર્ગ “સીસાપાતરું” તુચ્છ ગણે છે, કારણ કે તેઓ એ જોવા ઇનકાર કરે છે કે ઝરુબ્બાબેલના હાથમાં રહેલું “સીસાપાતરું” “તે સાત” સાથે છે. “સીસાપાતરા” સાથે આવેલો “સાત” શબ્દ એ જ હિબ્રૂ શબ્દ છે, જે લેવ્યવ્યવસ્થા છવીસમાં “સાત વખત” તરીકે અનુવાદિત થયો છે.

પછી જખર્યા એ હકીકત ફરી કહે છે કે જ્યારે તે જાગે છે, ત્યારે તેને ખબર નથી પડતી કે એ બે સાક્ષીઓ કોણ છે. તેથી તે ફરી એક વખત પૂછે છે, “આ બે જૈતૂનનાં વૃક્ષો શું છે?” તે આ પ્રશ્ન ફરી દોહરે છે અને પૂછે છે, “આ બે જૈતૂનની ડાળીઓ શું છે, જે બે સુવર્ણ નળીઓ દ્વારા પોતાના માંથી સુવર્ણ તેલ બહાર ઊંડેલે છે?” અને ગેબ્રિએલ ફરી એક વખત જખર્યાના પ્રશ્નનો જવાબ પ્રશ્નથી જ આપીને આ પ્રશ્ન પર ભાર મૂકે છે: “તું જાણતો નથી કે આ શું છે?” જેના ઉત્તરમાં જખર્યા કહે છે, “ના.” ત્યાર પછી ગેબ્રિએલ કહે છે, “આ તે બે અભિષિક્ત છે, જે સમગ્ર પૃથ્વીના પ્રભુની પાસે ઊભા રહે છે.”

આ અધ્યાય ગબ્રિએલ દ્વારા ઝખરિયાને તેની નિદ્રામાંથી જાગૃત કરવાથી શરૂ થાય છે. તેથી ઝખરિયા તે કુંવારીઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેઓ મધ્યરાત્રીએ જાગૃત કરવામાં આવે છે; અને જ્યારે તે કુંવારીઓ જાગૃત કરવામાં આવે છે, ત્યારે તેઓ પ્રકાશન અધ્યાય અગિયારના બે સાક્ષીઓ શું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે તે સમજવા માટેના અતિ પ્રબળ ભારથી દર્શાવવામાં આવે છે. બાઇબલનાં બધા પુસ્તકો પ્રકાશનના પુસ્તકમાં મળી આવે છે અને તેમાં સમાપ્ત થાય છે. બધા ભવિષ્યવક્તાઓ એકબીજા સાથે સહમત છે, કારણ કે દેવ ગૂંચવણના સર્જક નથી. બધા ભવિષ્યવક્તાઓ તેઓ જીવ્યા તે દિવસોની તુલનામાં અંતિમ દિવસો વિશે વધુ બોલી રહ્યા છે.

ગેબ્રિએલે અલ્ફા અને ઓમેગાના સિદ્ધાંતનો ઉપયોગ કરતાં આ દર્શાવ્યું છે કે ઝરૂબ્બાબેલ મંદિરના નિર્માણનું કાર્ય આરંભશે પણ અને પૂર્ણ પણ કરશે. તેના કાર્યનું પ્રતિનિધિત્વ આરંભે આધારશિલા મૂકવાથી અને અંતે શિખરશિલા મૂકવાથી કરવામાં આવ્યું છે. ઝરૂબ્બાબેલ મિલરાઇટોના આંદોલન અને ફ્યુચર ફોર અમેરિકા ના આંદોલનનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

ગેબ્રિએલે ઝખરિયાને જે રજૂ કરે છે તે એ છે કે મધ્યરાત્રિના પોકારનું કાર્ય—ચાહે તે પ્રથમ દૂતની ચળવળમાં હોય કે ત્રીજા દૂતની ચળવળમાં—પવિત્ર આત્માની શક્તિથી પૂર્ણ થાય છે।

જ્યારે તેઓ માર્ગમાં મરણ પામેલા પડ્યા હતા, ત્યારે જગત તેમના મૃતદેહો ઉપર આનંદિત થયું; પરંતુ જ્યારે તેઓ ઊભા થયા, ત્યારે જગત ભયભીત થયું અને તેઓ આનંદિત થયા. તેઓ આનંદિત થાય છે, કારણ કે તેઓ ઝેરૂબ્બાબેલના હાથે તે “સાત વખત”નું ઓળંબું જુએ છે. એ ઓળંબું તે પથ્થર છે, જેના ઉપર નિર્માણ થાય છે, અને જે બુદ્ધિમાનોને મૂર્ખોથી અલગ કરે છે.

ઝખરિયા “સાત” એવું નથી કહેતો; તે કહે છે, “તે સાત.” તેઓ વિખેરાઈ જવાના બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષ બંનેને જુએ છે. અહીં “સાત” તરીકે અનુવાદિત થયેલો શબ્દ એ જ શબ્દ છે જે લેવીઓ છવીસમાં “સાત વખત” તરીકે અનુવાદિત થયો છે, અને ઇઝરાયેલના ઉત્તર તથા દક્ષિણ બંને રાજ્યઓ પર લાદવામાં આવેલા દાસ્યના “શાપ”નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. દાનિએલનું પુસ્તક “તે સાત”ને પ્રથમ અને અંતિમ ક્રોધાવેશ તરીકે ઓળખાવે છે.

વિલિયમ મિલરે મૂકી તે પાયાનો પથ્થર “સાત સમય” હતો, અને ત્રીજા દેવદૂતની ચળવળ દ્વારા મૂકાયેલો શિખરપથ્થર પણ “સાત સમય” જ છે. જે લોકો અંતિમ દિવસોના મધ્યરાત્રિના પોકારના જાગરણમાં “તે સાત”ને જોઈને આનંદ કરે છે, તેઓ કિંમતી અને નિકૃષ્ટ વચ્ચેનો વિભાગ અને વિભાજન જોશે. કિંમતી લોકો સંપૂર્ણ એકતામાં પ્રવેશે ત્યારે આનંદિત થશે, અને નિકૃષ્ટ લોકોને બહુ મોડું થયા પછી જાણવા મળશે કે તેમના પાસે તે તેલ નથી, જે બે સોનેરી નળીઓ દ્વારા નીચે વહેતું આવ્યું છે. જે સત્ય એક વર્ગ માટે આનંદનું કારણ બને છે, તે જ બીજા વર્ગ માટે ઠોકરનો પથ્થર બનશે, યદ્દપિ તે જોવા ઇચ્છુક બધા માટે તે જોવાનું ઉપલબ્ધ હતું.

જેમ “સાત વખત” 1856માં આરંભે એક પરીક્ષા બન્યા હતા, જ્યારે ફિલાડેલ્ફિયન એડવેન્ટિઝમ લાઉડિકિયન એડવેન્ટિઝમમાં પરિવર્તિત થયું હતું, તેમ “સાત વખત” અંતકાળે ફરી એકવાર પરીક્ષા છે, એ જ સ્થળે જ્યાં લાઉડિકિયન એડવેન્ટિઝમ ફિલાડેલ્ફિયન એડવેન્ટિઝમમાં પરિવર્તિત થાય છે. આરંભની પરીક્ષા 1863માં નિષ્ફળ ગઈ હતી, કારણ કે “સાત વખત” વિષેના બાઈબલના સિદ્ધાંતનો અસ્વીકાર કરવામાં આવ્યો હતો. જે લોકો 2023માં અંતકાળની આ પરીક્ષામાં નિષ્ફળ જશે, તેઓ એવું લેઉવીઓ છવ્વીસના “સાત વખત” દ્વારા ઓળખવામાં આવેલા ઉપાયે માંગવામાં આવેલા અનુભવનો અસ્વીકાર કરવા બદલ કરશે.

દાનિયેલના પુસ્તકના પ્રથમ છ અધ્યાયોના ભવિષ્યવાણીય સંદેશ પર વિચારવાનું શરૂ કરીએ તે પહેલાં, દાનિયેલનું પુસ્તક “સાત સમય”ને સંપૂર્ણપણે સમર્થન આપે છે તે ઓળખવું મહત્વપૂર્ણ હતું; કારણ કે ચોથો અને પાંચમો અધ્યાય “સાત સમય” વિષે છે, અને તેઓ પ્રકાશનના તેરમા અધ્યાયના પૃથ્વીના પશુના બે શિંગડાંના આરંભ અને અંતને ઓળખાવે છે.

આગામી લેખમાં આપણે તે પ્રથમ છ અધ્યાયોના આપણા વિચારનો આરંભ કરીશું.