દાનિયેલનું પુસ્તક - નંબર પાંચ

યહૂદાહના અંતિમ ત્રણ રાજાઓમાં યહોયાકીમ પહેલો હતો, અને જ્યારે બાબેલીઓએ તેને જીતી લીધો ત્યારે દક્ષિણ રાજ્ય માટેના સિત્તેર વર્ષના દાસ્યનો પ્રારંભ થયો. તે સિત્તેર વર્ષો તે સમયગાળાની ઓળખ આપે છે જેમાં બાબેલ, બાઈબલની ભવિષ્યવાણીનું પ્રથમ રાજ્ય, શાસન કરશે. યશાયા અધ્યાય તેવીસમાં, તૂરની વેશ્યાને પ્રતીકાત્મક સિત્તેર વર્ષો સુધી ભૂલાઈ જવાની હતી, જે ભવિષ્યવાણી મુજબ એક રાજાના દિવસો તરીકે નિર્દિષ્ટ કરવામાં આવ્યા હતા. બાઈબલની ભવિષ્યવાણીમાં રાજા એટલે રાજ્ય, અને બાઈબલની ભવિષ્યવાણીના એકમાત્ર તે રાજ્યના દિવસો, જે સિત્તેર વર્ષ જેટલા હતા, તે બાબેલ હતું.

તે ઇતિહાસકાળ દરમિયાન, તૂરની વેશ્યા, જે પાપાસત્તાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, તે ભૂલી જવામાં આવશે. સિત્તેર પ્રતીકાત્મક વર્ષોના અંતે, તેને ફરી યાદ કરવામાં આવશે અને તે બહાર નીકળીને પૃથ્વીના સર્વ રાજ્યઓ સાથે વ્યભિચાર કરશે. આધ્યાત્મિક વ્યભિચાર એટલે ચર્ચ અને રાજ્યના સંયોજનથી ઉત્પન્ન થતો ગેરકાયદેસર સંબંધ. પ્રતીકાત્મક સિત્તેર વર્ષોના અંતે, પાપાસત્તા સંયુક્ત રાષ્ટ્રો સાથે સંબંધમાં આવશે, જેનો પ્રતિનિધિત્વ તે સર્વ રાજાઓ કરે છે, જેમની સાથે તૂરની વેશ્યા પ્રતીકાત્મક સિત્તેર વર્ષોના અંતે વ્યભિચાર કરે છે. પ્રતીકાત્મક સિત્તેર વર્ષો દરમિયાન જે રાજ્ય શાસન કરે છે તે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ છે, બે શિંગડાવાળું પૃથ્વીનું પશુ.

દાનિયેલના પ્રથમથી પાંચમા અધ્યાયો સુધી બાબેલના સિત્તેર વર્ષોના ઇતિહાસની રૂપરેખા આપે છે, અને તેથી એ અધ્યાયો પૃથ્વીના પશુના બંને શિંગડાઓના ઇતિહાસનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. ચોથો અને પાંચમો અધ્યાય બાબેલના પ્રથમ અને અંતિમ રાજાઓની ઓળખ આપે છે, અને આ બે અધ્યાયો મળીને પૃથ્વીના પશુ તથા તેના બે શિંગડાઓના ઇતિહાસની ઓળખ આપે છે. આ બે શિંગડાઓનો તથા પૃથ્વીના પશુનો ન્યાય પ્રથમ રાજા અને અંતિમ રાજાના ન્યાય દ્વારા પ્રતિનિધિત થાય છે. નેબૂખદનેઝ્ઝરનો ન્યાય “સાત કાળ” માટેનું નિષ્કાસન હતો, જ્યારે તે ઘાસ અને શિયાળાની ભીનાશ પર પચ્ચીસસો વીસ દિવસ સુધી જંગલી પશુ સમો રહ્યો. બેલ્શઝ્ઝરનો ન્યાય ભીંત પર લખાયો હતો, અને તે પચ્ચીસસો વીસ સંખ્યાની સમકક્ષ ગણાયો હતો; આથી એ દર્શાવવામાં આવે છે કે પૃથ્વીના પશુ અને તેના બે શિંગડાઓનો ન્યાય લેવિયવ્યવસ્થા છવ્વીસના “સાત કાળ” દ્વારા પ્રતિનિધિત થાય છે. આ બે રાજાઓની સાક્ષી પર આધારિત છે, અને આ બે સાક્ષીઓ પ્રથમ અને અંતિમનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

“સાત સમય” એ એડ્વેન્ટિઝમ માટે અથડામણનો પથ્થર છે, અને તેથી તેને માન્યતા મળી શકતી નથી, છતાં તે સ્પષ્ટ રીતે ત્યાં હાજર છે—તેમના માટે જે જોવાની ઇચ્છા રાખે છે. તે રાષ્ટ્ર (બાબેલ) પરના ન્યાયનું પ્રતીક છે, જેણે સિત્તેર વર્ષ સુધી રાજ્ય કર્યું, અને તે રાજ્ય પરના ન્યાયનું પણ પ્રતીક છે, જે સિત્તેર પ્રતીકાત્મક વર્ષો સુધી રાજ્ય કરે છે. જ્યારે વિલિયમ મિલરે લેવીયવ્યવસ્થા અધ્યાય છવ્વીસના “સાત સમય” અંગેની પોતાની સમજ રજૂ કરી, ત્યારે તેણે દાનિયેલ અધ્યાય ચાર માં નેબૂખદનેઝ્ઝરે પશુ સમાન જીવેલા બે હજાર પાંચસો વીસ દિવસોને, લેવીયવ્યવસ્થા અધ્યાય છવ્વીસના “સાત સમય”ને સમર્થન આપવા માટેના ભવિષ્યવાણીય સાક્ષીઓમાંના એક તરીકે ઉપયોગમાં લીધા હતા. “સાત સમય” ઝખર્યા અધ્યાય ચારમાં પાયાનો પથ્થર પણ છે અને શિખરપથ્થર પણ છે. યેશુ, બહેન વ્હાઇટ, યશાયા અને પિતર તેને એ પથ્થર તરીકે ઓળખાવે છે, જે ખૂણાના મુખ્ય પથ્થરરૂપે બને છે. તે બાઇબલની ભવિષ્યવાણીનું મુગટમણિ સિદ્ધાંત છે, છતાં જે લોકો પોતાને ત્રીજા દેવદૂતના સંદેશવાહકો હોવાનો દાવો કરે છે, તેઓ માટે તે મૂળભૂત રીતે અદૃશ્ય જ રહે છે.

જ્યારે અમે દાનિયેલના ગ્રંથના પ્રથમ છ અધ્યાયોના વિષે વિચારવાનું આરંભ કરીએ છીએ, ત્યારે આ ઓળખવું મહત્વનું છે કે એકદમ શરૂઆતથી જ “સાત વખત”ની ઓળખ આપવામાં આવી છે. જ્યારે યહોયાકીમ બાબિલોન દ્વારા પરાસ્ત થયો, ત્યારે સિત્તેર વર્ષની બંધકાવસ્થાનો આરંભ થયો. વૃત્તાંતનો ગ્રંથ સમજાવે છે કે તેઓને સિત્તેર વર્ષ માટે બંધક બનાવીને કેમ લઈ જવામાં આવ્યા.

ગુલામીના સિત્તેર વર્ષ યિરમિયાના આ વચનને પૂર્ણ કરવા માટે હતા: “જ્યાં સુધી દેશમાં તેના શબ્બાથોનો આનંદ ન માણ્યો હોય; કારણ કે જેટલો સમય તે ઉજ્જડ પડ્યો રહ્યો, તેટલો સમય તેણે શબ્બાથ માન્યો.” દેવના વચનમાં, અમે જે ક્રોનિકલ્સના વચનનો ઉલ્લેખ કરી રહ્યા છીએ તે સિવાય, દેશમાં તેના શબ્બાથોનો “આનંદ માણવો” એવો ઉલ્લેખ માત્ર એક જ સ્થાને મળે છે. તે સ્થાન લેવીયવ્યવસ્થા અધ્યાય પચ્ચીસ અને છવ્વીસમાં છે. અધ્યાય પચ્ચીસ દેશમાં તેના શબ્બાથના વિશ્રામનો આનંદ માણવા કેવી રીતે દેવો તેની આજ્ઞા આપે છે, અને અધ્યાય છવ્વીસ દર્શાવે છે કે જો તે કરારસંબંધિત આજ્ઞાઓનું પાલન ન કરવામાં આવે તો “સાત ગણું” શાપ આવશે.

યહોયાકીમની ગતિએ તે બંધિવાસની શરૂઆતને ચિહ્નિત કરી, જે દાનિયેલે નવમા અધ્યાયમાં મૂસાના “શાપ” અને “શપથ”ના એક અંગ તરીકે ઓળખાવ્યો છે. દાનિયેલ “સાત વખત”ના શાપને સમજતો હતો, કેમ કે તે નવમા અધ્યાયમાં સાક્ષી આપે છે કે યિરમિયાહની સિત્તેર વર્ષોની ભવિષ્યવાણીના તેના અભ્યાસ દ્વારા તેને તે વર્ષોની સંખ્યા સમજાઈ, જેટલા વર્ષો સુધી દેવના લોકો બાબેલમાં દાસત્વ હેઠળ રહેશે.

દાનિયેલે સિત્તેર વર્ષોને “પુસ્તકો દ્વારા” સમજ્યા હતા, માત્ર યર્મિયાહના પુસ્તક દ્વારા નહિ. તેણે જે બીજું પુસ્તક સમજ્યું હતું તે મોશેનાં લખાણો હતા, કેમ કે પોતાની પ્રાર્થનામાં તે ઓળખાવે છે કે સિત્તેર વર્ષની દાસતાનો “શાપ” મોશેનો “શપથ” હતો. દાનિયેલના નવમા અધ્યાયમાં જે શબ્દનો અનુવાદ “શપથ” તરીકે કરવામાં આવ્યો છે, એ જ શબ્દનો અનુવાદ લેવિયવ્યવસ્થા છવીસમાં “સાત ગણું” તરીકે કરવામાં આવ્યો છે. બેબિલોનમાં યહૂદાની સિત્તેર વર્ષની બંધવાસ સ્થિતિ “સાત ગણાં”ના શાપની પરિપૂર્ણતા હતી, ભલે કોઈ આધુનિક ધર્મશાસ્ત્રી તે અંગે શું દલીલ કરે. આ તો દિવસના પ્રકાશ જેટલું સ્પષ્ટ છે, પરંતુ માત્ર ત્યારે જ જ્યારે તમે તેને જોવા ઇચ્છુક હો.

જમીનને આરામ આપવાની આજ્ઞાઓમાં આ બાબત જોવી અગત્યની છે કે જમીન પર છ વર્ષ કામ કરવા અને એક વર્ષ જમીનને આરામ આપવા એવા સાત ચક્રો ઓગણપચાસમા વર્ષ સુધી ચાલુ રહેતા હતા, જ્યારે સાત વર્ષોના સાત ચક્રોની પૂર્ણતાને દર્શાવતો જયંતી વર્ષ આવવાનું હતું. અહીં જોવાનો નિર્ણાયક મુદ્દો એ છે કે જયંતીનો તુરિયો પ્રાયશ્ચિત્તના દિવસે ફૂંકવાનો હતો; આથી એ સ્પષ્ટ થાય છે કે જ્યારે પ્રતિરૂપ પ્રાયશ્ચિત્તનો દિવસ 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ શરૂ થયો, ત્યારે “સાત વખત”ના ચક્રનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો જયંતીનો તુરિયો ત્યારે ફૂંકાવાનો હતો. ઈ.સ.પૂ. 677માં મનશ્શેને બેબિલોનમાં લઈ જવામાં આવ્યો ત્યારે જે “સાત વખત” શરૂ થયા, તેઓ બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષોને પ્રતિનિધિત્વ કરતા હતા, જેનો અંત પ્રતિરૂપ પ્રાયશ્ચિત્તના દિવસે આવ્યો. આ સંબંધ માત્ર તેઓ જ ચૂકી જશે, જેઓ તેને જોવાની ઇચ્છા રાખતા નથી. “સાત વખત”નો ચક્ર બે હજાર ત્રણસો વર્ષો સાથે સંબંધિત છે.

લેવીઓ પચ્ચીસના પ્રથમ નવ વચનોના કરારસંબંધિત નિર્દેશોમાં, દેવના વચનમાં દિવસ-માટે-વર્ષના સિદ્ધાંતનું અતિ ગહન દૃષ્ટાંત સમાયેલું છે, તે જોવું પણ અગત્યનું છે. બાબિલોનના દ્રાક્ષારસથી ઝુંડને મત્ત રાખવા માટે ધર્મશાસ્ત્રીઓ જે દંતકથાઓનું થાળ ભરેલું ભોજન આગળ ધપાવે છે, તે એ છે કે છવ્વીસમા અધ્યાયમાં આવેલ “સાત વખત”નો ન્યાય, “સાત વખત” તરીકે અનુવાદિત થયેલા શબ્દના હિબ્રૂ અર્થની ખોટી સમજ છે. એ દલીલ સત્ય નથી. તે શબ્દનો હિબ્રૂ અર્થ પોતાની વ્યાખ્યામાં સંપૂર્ણપણે એ ન્યાયસંગતતા સમાવે છે કે તેનો આંકડાકીય રીતે પ્રયોગ કરવામાં આવે; પરંતુ તેમની ખામીભરેલી દલીલ, જેને તેઓ હિબ્રૂ વ્યાકરણના પોતાના સ્વઘોષિત પ્રાવિણ્ય પર આધારિત ભ્રાંતિપૂર્ણ પૂર્વધારણા વડે ટેકો આપે છે, તે માત્ર ભ્રમિત દિશામાં દોરનાર દલીલ જ છે.

છવ્વીસમા અધ્યાયમાં “સાત વખત” તરીકે દર્શાવાયેલો ન્યાય, લખાણના સંદર્ભથી ઓળખાય છે, કોઈ આધુનિક ધર્મશાસ્ત્રીઓ હિબ્રૂ ભાષાને બળજબરીથી વાંકું વાળી આપે છે તે દ્વારા નહીં. વિલિયમ મિલરે હિબ્રૂ ભાષાના કોઈપણ સંદર્ભ વિના પોતાનો નિષ્કર્ષ રચ્યો હતો, અને પ્રેરણાએ તેમની સમજણને યોગ્ય તરીકે સમર્થન આપ્યું હતું. દેવદૂતોએ તેમની સમજણને “સાત વખત” ના ન્યાય જે અધ્યાયના સંદર્ભમાં આવેલો છે તેના આધારે માર્ગદર્શન આપ્યું હતું, હિબ્રૂ ભાષાના આધાર પર નહીં.

પંચવિસમો અધ્યાયનો પરિપ્રેક્ષ્ય એવો છે કે તેમાં કરારની આજ್ಞાઓ નિર્ધારિત કરવામાં આવે છે, અને ત્યારબાદ છવ્વીસમો અધ્યાય તે કરારની આજ್ಞાઓનું પાલન કરવા માટે વચનબદ્ધ આશીર્વાદ પ્રદાન કરે છે, અને પછી તે આજ્ઞાઓ પ્રત્યેની આજ્ઞાભંગતા માટે દાનિયેલ જેને “મૂસાનો શાપ” કહે છે તેને નિર્ધારિત કરે છે.

સંદર્ભ બાઇબલની ભવિષ્યવાણીમાં એક દિવસ-બદલે-એક વર્ષના સિદ્ધાંતના વિષયનો છે. લેવ્યવસ્થા પચ્ચીસના તે પ્રારંભિક કલમો દર્શાવે છે કે બાઇબલની ભવિષ્યવાણીમાં એક દિવસ એક વર્ષનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. નિર્ગમના ગ્રંથમાં, મૂસાએ મનુષ્ય અને પશુ માટેના સાતમા-દિવસના શબ્બાથવિશ્વામ અને ભૂમિ માટેના સાતમા-વર્ષના શબ્બાથવિશ્વામનો પરસ્પર સંબંધ સ્પષ્ટ રીતે દર્શાવ્યો છે.

આ ત્રણ વચનોની અંદર એ ઓળખી શકાય છે કે મનુષ્યો અને પશુઓ માટેનો એક વિશ્રામનો દિવસ, જમીન માટેના એક વિશ્રામના વર્ષને સમકક્ષ થાય છે. લેવીય વ્યવસ્થા અધ્યાય પચ્ચીસમાં, પ્રથમ પાંચ વચનોમાં, આપણે નિર્ગમન અધ્યાય વીસ, વચનો આઠથી અગિયાર સુધીની શબ્બાથની આજ્ઞા જેવી જ વ્યાકરણાત્મક રચના જોવા મળી આવે છે.

આ બંને શબ્બાથ આજ્ઞાઓ મળીને લેવિતીકસ પચ્ચીસ અને છવીસના સંદર્ભને ઓળખાવે છે. પંક્તિ પર પંક્તિ એકત્ર મૂકવામાં આવી ત્યારે, તેઓ સાક્ષી આપે છે કે “છ દિવસ તું પરિશ્રમ કરજે, અને તારું સર્વ કામ કરજે,” અને “છ વર્ષ તું તારા ખેતરમાં વાવણી કરજે, અને છ વર્ષ તું તારી દ્રાક્ષવાડીની કાપકૂપ કરજે, અને તેનો ઉપજ એકત્ર કરજે.” “પરંતુ સાતમો દિવસ યહોવા તારા દેવનો શબ્બાથ છે,” અને “સાતમું વર્ષ દેશ માટે વિશ્રામનો શબ્બાથ, યહોવા માટેનો શબ્બાથ હશે.”

“સાતમો” તરીકે અનુવાદિત થયેલા બંને શબ્દો—સબ્બાથ વિષયક આજ્ઞાઓમાં, તે મનુષ્યો માટેનો સબ્બાથ હોય કે જમીન માટેનો સબ્બાથ—લેવિયવ્યવસ્થા ના છવ્વીસમા અધ્યાયમાં “સાત વખત” તરીકે અનુવાદિત થયેલા એ જ હિબ્રુ શબ્દ છે. લેવિયવ્યવસ્થા ના પચ્ચીસમા અને છવ્વીસમા અધ્યાયોના સંદર્ભનો આધાર બાઇબલની ભવિષ્યવાણીમાં એક દિવસ એક વર્ષનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, એવા ભવિષ્યવાણીય નિયમ પર સ્થિત છે. તેટલું જ મહત્વપૂર્ણ પ્રથમ ઉલ્લેખનો ભવિષ્યવાણીય નિયમ છે.

આ બે અધ્યાયોમાં સૌપ્રથમ ઉલ્લેખિત બાબત દિવસ-માટે-એક-વર્ષનો સિદ્ધાંત છે. વિલિયમ મિલરને ગેબ્રિયલ અને અન્ય દેવદૂતો દ્વારા માર્ગદર્શન અપાયું હતું જેથી તેણે લેવિયકાંડમાં આવેલા “સાત વખત” ને બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષોના પ્રતીક તરીકે ઓળખ્યું, અને આ સંપૂર્ણપણે તે અધ્યાયોના સંદર્ભ સાથે સુસંગત છે, જે દિવસ-માટે-એક-વર્ષનો સિદ્ધાંત છે, અને જે પંચવિસ્મા અધ્યાયની પ્રારંભિક પાંચ કલમોમાં રજૂ કરવામાં આવ્યો છે.

જ્યારે વૃત્તાંતના લેખકે એ કારણ દર્શાવ્યું કે બાબેલને દક્ષિણ રાજ્ય યહૂદાને બંધકાઈમાં લઈ જવા કેમ અનુમતિ આપવામાં આવી હતી, ત્યારે તેણે કહ્યું કે તે માટે હતું કે દેશ પોતાની શબ્બાથની વિશ્રાંતિનો આનંદ માણી શકે. દેવના વચનમાં દેશ વિશ્રાંતિનો આનંદ માણે છે એવી ઓળખ કરતું એકમાત્ર બીજું સ્થાન લેવ્યવ્યવસ્થા ના અધ્યાય પચ્ચીસ અને છવ્વીસમાં આવેલું છે. જે સિત્તેર વર્ષ બાબેલે બાઈબલની ભવિષ્યવાણીના પ્રથમ રાજ્ય તરીકે શાસન કર્યું, તે માત્ર એટલું જ રજૂ કરતાં નથી કે બાઈબલની ભવિષ્યવાણીના છઠ્ઠા રાજ્ય તરીકે પૃથ્વીનું પશુ જેટલા પ્રતીકાત્મક વર્ષો શાસન કરશે, પરંતુ આ સિત્તેર વર્ષો મોસેના શાપના “સાત સમય” તરફનો સીધો સંદર્ભ છે.

જ્યારે આપણે દાનિયેલના પ્રથમ છ અધ્યાયોમાં પ્રતિનિધિત થયેલી ભવિષ્યવાણીઓનો અભ્યાસ શરૂ કરીએ છીએ, ત્યારે એ જાણવું અત્યંત આવશ્યક છે કે “સાત સમય”નો શાપ, તેમજ “સાત સમય”નો આશીર્વાદ, તે દરેક અધ્યાયનો એક અંગ છે.

આ પણ યાદ રાખવું મહત્વપૂર્ણ છે કે સાત વર્ષના સાત ચક્રોનો ચક્ર સાતમા મહિનાના દસમા દિવસે, જે પ્રાયશ્ચિત્તનો દિવસ છે, જુબિલીની તુરહી ફૂંકવાથી ચિહ્નિત થાય છે. આ હકીકત “સાત સમય”ને દાનિયેલ અધ્યાય આઠ, અને કલમ ચૌદના બે હજાર ત્રણસો દિવસો સાથે બાંધે છે. આ પણ યાદ રાખવું મહત્વપૂર્ણ છે કે એક પ્રબોધકીય વર્ષ ત્રણસો સાઠ દિવસનું હોય છે, અને જો તમે “સાત સમય” માટે ત્રણસો સાઠ દિવસોને વારંવાર એકત્ર કરો, તો તેનું કુલ પચ્ચીસસો વીસ દિવસ થાય છે.

જ્યારે દાનિયેલે પુસ્તકો દ્વારા યિરમિયાહે નિર્ધારિત કરેલ વર્ષોની સંખ્યા સમજેલી, ત્યારે તેણે એવી પ્રાર્થના આરંભી કે જેમાં પસ્તાવાના પ્રતિસાદના દરેક તે તત્ત્વનો સમાવેશ થાય છે, જે આવશ્યક તરીકે ઓળખવામાં આવ્યા છે, જો દેવના લોકો ક્યારેય આ હકીકત માટે જાગૃત થાય કે તેઓ શત્રુની ભૂમિમાં કેદીઓ છે. દાનિયેલની લેવિયવ્યવસ્થા છવીસની પ્રાર્થનાના અંતે, ગબ્રિએલ દાનિયેલને તે દર્શનનું સમજણ આપવા પ્રગટ થયો, જે તેણે “સાંભળ્યું” હતું—તે ત્રેવીસ સો દિવસોના દર્શનનું. ગબ્રિએલે દાનિયેલને આ જણાવતાં શરૂઆત કરી કે સિત્તેર અઠવાડિયા દાનિયેલના લોકો માટે “નક્કી” કરવામાં આવ્યા હતા.

આ વચનમાં “નક્કી કરેલું” તરીકે અનુવાદિત થયેલો શબ્દનો અર્થ “કાપી કાઢેલું” એવો થાય છે, અને તેથી તેનો અર્થ એવો થાય છે કે ત્રેવીસસો દિવસોમાંથી સિત્તેર અઠવાડિયા કાપી કાઢવાના હતા. ઈ.સ.પૂર્વે 457માં ત્રીજા આદેશથી શરૂઆત કરીને, દાનિયેલના લોકોએ પરીક્ષાકાલરૂપ ભવિષ્યવાણીના સિત્તેર અઠવાડિયાં મેળવવાના હતા. ભવિષ્યવાણીના સિત્તેર અઠવાડિયાં એટલે ચારસો નેવું વર્ષ. ત્રીજા આદેશ પછી ચારસો નેવું વર્ષ પૂર્ણ થતાં, પ્રાચીન ઇઝરાયલે ઈ.સ. 34માં સ્તેફનને પથ્થરમારો કરીને માર્યો હોત, અને તેઓ સંપૂર્ણપણે દેવથી વિચ્છિન્ન થઈ ગયા હોત.

ત્રણ આદેશો પહેલાં જે બંદીવાસ આવ્યો હતો, અને જે પરીક્ષાકાળના ચારસો નેવું વર્ષોના પ્રારંભબિંદુને નિર્દેશિત કરે છે, તે સિત્તેર વર્ષનો હતો. એ સિત્તેર વર્ષો જમીનને તે શબ્બાથના વિશ્રામો માણવા દેવા માટે હતાં, જે પ્રાચીન ઇઝરાયલે ક્યારેય પૂર્ણ કર્યા નહોતાં. જમીન માટેના એ સિત્તેર વર્ષોના શબ્બાથ-વિશ્વામો, મૂસાના શપથ વિરુદ્ધ થયેલા ચારસો નેવું વર્ષોના (અથવા વર્ષોના સિત્તેર અઠવાડિયાના) બળવાના પરિણામે આવ્યા હતા.

લૈવ્યોવિધાન પચ્ચીસના કરાર સામેના ચારસો નેવું વર્ષોના બળવાખોરીએ જમીનને તેનો વિશ્રામ ભોગવવા માટે સિત્તેર વર્ષની બંધિવાસતા ઉત્પન્ન કરી. આ સિત્તેર વર્ષની બંધિવાસતાએ ત્રણ આજ્ઞાપત્રો સુધી દોરી, જેણે પ્રાચીન ઇઝરાયેલ માટે ફરી એક અન્ય ચારસો નેવું વર્ષોના પરીક્ષાકાળને ચિહ્નિત કર્યા. તેથી આપણે ચારસો નેવું વર્ષના બે પરીક્ષાકાળ જોઈએ છીએ. આ ત્રણ આજ્ઞાપત્રો ત્રણ દૂતના સંદેશાઓના પ્રતીકરૂપ છે, જેમાંથી પ્રથમ 1798માં આવ્યું, ઉત્તર રાજ્ય સામેની “સાત વખત”ની પ્રથમ ક્રોધાવસ્થાના અંતે. ત્રીજો દૂત ત્રીજા આજ્ઞાપત્ર પછી બાવીસસો વર્ષ પછી, 22 ઓક્ટોબર, 1844ના દિવસે આવ્યો, અને એ જ સમય “ક્રોધાવસ્થાનો અંતિમ અંત” પણ આવ્યો.

પ્રથમ ક્રોધાવેશના અંત અને અંતિમ ક્રોધાવેશના અંત વચ્ચેના છેતાલીસ વર્ષ દરમિયાન, યેશુએ મિલરાઈટ મંદિરનો પાયો નાખ્યો, અને તે પાયાનો શિલાખંડ “સાત વખત” હતો. તે શિલાખંડ શરૂઆતમાં એડવેંટિઝમ માટે અથવા તો પાયાનો શિલાખંડ (અથવા નહિતર અથડામણનો શિલાખંડ) બનવાનો હતો, અને અંતે એડવેંટિઝમ માટે અથવા તો મુખ્ય કોણિયું શિલાખંડ અને શિખરશિલા (અથવા નહિતર સમાધિશિલા) બનવાનો હતો. 1798 થી 1844ના ઇતિહાસમાં ત્રણ દેવદૂતોના સંદેશાઓના આગમનનું પ્રતિનિધિત્વ કરતાં ત્રણ ફરમાનો, દાનિયેલના પુસ્તકના પ્રથમ ત્રણ અધ્યાયોના પણ પ્રતિનિધિ છે.

આગામી લેખમાં અમે પ્રથમ છ અધ્યાયોના વિચારનો આરંભ કરીશું.