દાનિયેલનું પુસ્તક - ક્રમાંક પચાસ

પછી મેં એક પવિત્રને બોલતા સાંભળ્યો; અને જે પવિત્ર બોલતો હતો, તેને બીજા એક પવિત્રે કહ્યું, “દૈનિક બલિદાન, વિનાશ લાવનાર અપરાધ, અને પવિત્રસ્થાન તથા સૈન્ય બંનેને પગ નીચે ચૂર થવા માટે સોંપી દેવામાં આવ્યા છે—તે બાબતનું આ દર્શન કેટલા સમય સુધી રહેશે?” અને તેણે મને કહ્યું, “બે હજાર ત્રણસો દિવસ સુધી; ત્યારબાદ પવિત્રસ્થાન શુદ્ધ કરવામાં આવશે.” દાનિયેલ 8:13, 14.

“ઈશ્વરના વચનમાં દરેક સિદ્ધાંતનું પોતાનું સ્થાન છે, દરેક હકીકતનું પોતાનું મહત્ત્વ છે. અને સમસ્ત રચના, તેના આયોજન અને અમલીકરણમાં, તેના કર્તાને સાક્ષી આપે છે. આવી રચનાની કલ્પના કે ઘડતર અનંત પરમેશ્વરના મન સિવાય અન્ય કોઈ મન કરી શકે નહીં.” Education, 123.

“દેવના વચનનો ઘણો વધુ નજીકથી અભ્યાસ કરવાની જરૂર છે. વિશેષ કરીને દાનિયેલ અને પ્રકાશિત વાક્યને આપણા કાર્યના ઇતિહાસમાં અગાઉ ક્યારેય ન હોય તેવી રીતે ધ્યાન આપવું જોઈએ. અમુક વિષયોમાં, રોમન સત્તા અને પાપાશાહી વિષે, કદાચ આપણને ઓછું કહેવાનું હોય; પરંતુ દેવના આત્માની પ્રેરણાથી ભવિષ્યવક્તાઓ અને પ્રેરિતોએ જે લખ્યું છે તેની તરફ આપણે ધ્યાન દોરવું જોઈએ. પવિત્ર આત્માએ ભવિષ્યવાણી આપવામાં અને તેમાં દર્શાવાયેલ ઘટનાઓમાં બાબતોને એવી રીતે આકાર આપ્યો છે કે તે શીખવે છે કે માનવીય સાધન દૃષ્ટિની બહાર રાખવામાં આવે, ખ્રિસ્તમાં ગુપ્ત રહે, અને સ્વર્ગના પ્રભુ દેવ તથા તેમની વ્યવસ્થાને ઉન્નત કરવામાં આવે.”

“દાનિયેલનું પુસ્તક વાંચો. તેમાં દર્શાવવામાં આવેલા રાજ્યોનો ઇતિહાસ મુદ્દે મુદ્દે સ્મરણમાં લાવો. રાજકારણીઓ, પરિષદો, શક્તિશાળી સૈન્યોને નિહાળો, અને જુઓ કે ઈશ્વરે કેવી રીતે મનુષ્યોના ગર્વને નમાવ્યો અને માનવી મહિમાને ધૂળમાં મળી દીધી. મહાન તરીકે તો માત્ર ઈશ્વર જ દર્શાવવામાં આવ્યો છે. ભવિષ્યવક્તાના દર્શનમાં તે એક શક્તિશાળી શાસકને પદચ્યૂત કરતા અને બીજા એકને સ્થાપિત કરતા દેખાય છે. તે બ્રહ્માંડના સર્વસત્તાધીશ તરીકે પ્રગટ થાય છે, પોતાનું અનંતકાળીન રાજ્ય સ્થાપિત કરવા તત્પર—પ્રાચીન દિવસોના, જીવંત ઈશ્વર, સર્વ જ્ઞાનનો સ્ત્રોત, વર્તમાનનો શાસક, ભવિષ્યનો પ્રગટ કરનાર. વાંચો અને સમજો કે વ્યર્થતા તરફ પોતાનો આત્મા ઊંચો કરતી વખતે મનુષ્ય કેટલો ગરીબ, કેટલો નબળો, કેટલો અલ્પાયુષી, કેટલો ભ્રમપ્રવણ, કેટલો દોષી છે.”

“પવિત્ર આત્મા યશાયા દ્વારા આપણું ધ્યાન મુખ્ય વિષયરૂપે દેવ તરફ—જીવંત દેવ તરફ—દોરે છે; ખ્રિસ્તમાં પ્રગટ થયેલા દેવ તરફ. ‘કારણ કે અમારે માટે એક બાળક જન્મ્યો છે, અમારે માટે એક પુત્ર આપવામાં આવ્યો છે; અને શાસન તેના ખભા પર હશે; અને તેનું નામ અદ્ભુત, પરામર્શક, પરાક્રમી દેવ, અનાદિ પિતા, શાંતિનો રાજકુમાર કહેવાશે’ [યશાયા 9:6].”

“દાનિયેલને દેવ તરફથી સીધો પ્રાપ્ત થયેલો પ્રકાશ વિશેષરૂપે આ અંતિમ દિવસો માટે આપવામાં આવ્યો હતો. ઉલાઈ અને હિદ્દેકેલની કિનારે, શિનારની તે મહાન નદીઓની પાસે, તેણે જે દર્શનો જોયા હતા, તેઓ હવે પૂર્ણ થવાની પ્રક્રિયામાં છે, અને આગોતરાં કહેવામાં આવેલી બધી ઘટનાઓ ટૂંક સમયમાં ઘટી ચૂકી હશે.”

“જ્યારે દાનિયેલની ભવિષ્યવાણીઓ આપવામાં આવી ત્યારે યહૂદી જાતિની પરિસ્થિતિ પર વિચાર કરો. ઇસ્રાયેલી લોકો બંદીવાસમાં હતા, તેમનું મંદિર નષ્ટ થઈ ગયું હતું, અને મંદિરની સેવા સ્થગિત કરવામાં આવી હતી. તેમનો ધર્મ બલિદાન-પ્રણાલીની વિધિઓમાં કેન્દ્રિત થયો હતો. તેમણે બાહ્ય આચારોને સર્વોપરી બનાવી દીધા હતા, જ્યારે તેમણે સત્ય ઉપાસનાનો આત્મા ગુમાવી દીધો હતો. તેમની સેવાઓ મૂર્તિપૂજક પરંપરાઓ અને આચરણોથી ભ્રષ્ટ થઈ ગઈ હતી, અને બલિદાનની વિધિઓના પાલનમાં તેઓ પડછાયા પરથી તત્ત્વ સુધી જોતાં નહોતાં. તેઓ મનુષ્યોના પાપો માટેના સાચા અર્પણ, ખ્રિસ્તને, ઓળખી શક્યા નહોતાં. પ્રભુએ લોકોને બંદીવાસમાં લઈ જવા અને મંદિરની સેવાઓને સ્થગિત કરવા માટે કાર્ય કર્યું, જેથી બાહ્ય વિધિઓ જ તેમના ધર્મનો સર્વસ્વ ન બની જાય. તેમના સિદ્ધાંતો અને આચારોને મૂર્તિપૂજકતાથી શુદ્ધ કરવામાં આવવા જોઈએ. ક્રિયાત્મક વિધિ-સેવા બંધ થઈ, જેથી હૃદયની સેવા ફરી જીવંત થાય. બાહ્ય મહિમા દૂર કરવામાં આવ્યો, જેથી આત્મિક મહિમા પ્રગટ થઈ શકે.

“તેમની બંધકાઈના દેશમાં, જ્યારે લોકો પસ્તાવા સાથે પ્રભુ તરફ ફર્યા, ત્યારે તેમણે પોતાને તેમના સમક્ષ પ્રગટ કર્યા. તેમની ઉપસ્થિતિનું બાહ્ય પ્રતિનિધિત્વ તેમની પાસે નહોતું; પરંતુ ધર્મસૂર્યના તેજસ્વી કિરણો તેમના મન અને હૃદયમાં પ્રકાશિત થયા. જ્યારે તેમણે પોતાની નમ્રતા અને ક્લેશમાં ઈશ્વરને પોકારી ઊઠ્યા, ત્યારે તેમના પ્રબોધકોને દર્શનો આપવામાં આવ્યા, જેઓએ ભવિષ્યની ઘટનાઓ ઉઘાડી બતાવી—ઈશ્વરના લોકોના પીડકોનો પતન, મુક્તિકર્તાનું આગમન, અને અનંત રાજ્યની સ્થાપના.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

“સમસ્ત અન્ય શાસ્ત્રવચનો કરતાં સર્વોપરી, જે શાસ્ત્રવચન એડવેન્ટ વિશ્વાસનો આધાર તથા કેન્દ્રીય સ્તંભ બંને હતું, તે આ જાહેરાત હતી, ‘બે હજાર ત્રણસો દિવસ સુધી; પછી પવિત્રસ્થાન શુદ્ધ કરવામાં આવશે.’ [Daniel 8:14.] પ્રભુના શીઘ્ર આગમનમાં વિશ્વાસ ધરાવતા તમામ વિશ્વાસીઓને આ શબ્દો પરિચિત હતા. હજારોના હોઠોથી આ ભવિષ્યવાણી તેમના વિશ્વાસના ઘોષવાક્ય તરીકે પુનરાવર્તિત થતી હતી. સૌને એવું લાગતું હતું કે તેમાં પૂર્વકથિત ઘટનાઓ પર તેમની અતિ તેજસ્વી અપેક્ષાઓ અને સર્વાધિક લાડકવાયી આશાઓ નિર્ભર હતી. દર્શાવવામાં આવ્યું હતું કે આ ભવિષ્યવાણીના દિવસો ઈ.સ. 1844ની શરદઋતુમાં પૂર્ણ થવાના હતા. બાકીના ખ્રિસ્તી જગતની જેમ, તે સમયે એડવેન્ટવાદીઓ માનતા હતા કે પૃથ્વી, અથવા તેનો કોઈક ભાગ, પવિત્રસ્થાન છે. તેઓ સમજતા હતા કે પવિત્રસ્થાનની શુદ્ધિ એટલે અંતિમ મહાન દિવસની અગ્નિ દ્વારા પૃથ્વીનું શુદ્ધીકરણ, અને આ ઘટના દ્વિતીય આગમન સમયે બનવાની હતી. તેથી આ નિષ્કર્ષ કાઢવામાં આવ્યો કે ખ્રિસ્ત ઈ.સ. 1844માં પૃથ્વી પર પાછા ફરશે.”

“પરંતુ નિર્ધારિત સમય વીતી ગયો હતો, અને પ્રભુ પ્રગટ થયા ન હતા. વિશ્વાસીઓ જાણતા હતા કે ઈશ્વરનું વચન નિષ્ફળ થઈ શકે નહિ; ભવિષ્યવાણીની તેમની વ્યાખ્યા જ ક્યાંક ખામીયુક્ત હોવી જોઈએ; પરંતુ ભૂલ ક્યાં હતી? ઘણા લોકોએ ઉતાવળે આ મુશ્કેલીની ગાંઠને એ રીતે કાપી નાખી કે 2300 દિવસો 1844માં પૂર્ણ થયા હતા, એ વાત જ નકારી દીધી. તેના માટે કોઈ કારણ આપી શકાય તેમ નહોતું, સિવાય એટલું જ કે ખ્રિસ્ત તેઓએ જે સમયે તેમની અપેક્ષા રાખી હતી તે સમયે આવ્યા ન હતા. તેઓ દલીલ કરતા હતા કે જો ભવિષ્યવાણીના દિવસો 1844માં પૂર્ણ થયા હોત, તો ખ્રિસ્ત અગ્નિ દ્વારા પૃથ્વીની શુદ્ધિ કરીને પવિત્રસ્થાનને શુદ્ધ કરવા માટે ત્યારે પાછા આવ્યા હોત; અને કારણ કે તેઓ આવ્યા નહોતા, તેથી એ દિવસો પૂર્ણ થયા હોઈ શકે નહિ.”

“આ નિષ્કર્ષને સ્વીકારવાનો અર્થ ભવિષ્યવાણીના સમયગાળાઓની પૂર્વ ગણતરીનો ત્યાગ કરવો એવો હતો. 2300 દિવસોની શરૂઆત યરુશાલેમની પુનઃસ્થાપના અને બાંધકામ માટેના અરતક્ષત્રના આદેશના અમલમાં આવતાં, ઈ.સ.પૂર્વ 457ના શરદઋતુમાં થતી હોવાનું જાણવા મળ્યું હતું. આને પ્રારંભબિંદુ તરીકે માનતાં, દાનિયેલ 9:25–27માં તે સમયગાળાની વ્યાખ્યામાં જણાવવામાં આવેલી તમામ ઘટનાઓના પ્રયોગમાં સંપૂર્ણ સુસંગતિ હતી. ઓગણસિત્તેર અઠવાડિયા, એટલે કે 2300 વર્ષોમાંના પ્રથમ 483 વર્ષ, અભિષિક્ત, મશીહ સુધી પહોંચવાના હતા; અને ઈ.સ. 27માં પવિત્ર આત્મા દ્વારા ખ્રિસ્તનો બાપ્તિસ્મા અને અભિષેક એ નિર્દેશનને ચોક્કસપણે પૂર્ણ કરતા હતા. સિત્તેરમા અઠવાડિયાના મધ્યમાં મશીહને કાપી નાખવામાં આવવાનો હતો. તેમના બાપ્તિસ્મા પછી સાડા ત્રણ વર્ષમાં, ઈ.સ. 31ના વસંતઋતુમાં, ખ્રિસ્તને ક્રૂસ પર ચઢાવવામાં આવ્યા. સિત્તેર અઠવાડિયા, અથવા 490 વર્ષ, વિશેષરૂપે યહૂદીઓ સંબંધિત હતા. આ સમયગાળાના અંતે, રાષ્ટ્રે તેમના શિષ્યો પર સતાવણી કરીને ખ્રિસ્તના તિરસ્કાર પર પોતાની મોહર મારી, અને પ્રેરિતો ઈ.સ. 34માં અન્યજાતિઓ તરફ વળ્યા. આ રીતે 2300 વર્ષોમાંના પ્રથમ 490 વર્ષ પૂર્ણ થયા પછી, 1810 વર્ષ બાકી રહેવાના હતા. ઈ.સ. 34થી ગણતાં, 1810 વર્ષ 1844 સુધી પહોંચે છે. દૂતે કહ્યું, ‘પછી પવિત્રસ્થાન શુદ્ધ કરવામાં આવશે.’ ભવિષ્યવાણીના અગાઉના બધાં નિર્દેશો નિર્ધારિત સમયે નિઃસંદેહ પૂર્ણ થયા હતા. આ ગણતરી અનુસાર, બધું જ સ્પષ્ટ અને સુસંગત હતું, સિવાય કે 1844માં પવિત્રસ્થાનના શુદ્ધિકરણને અનુરૂપ એવી કોઈ ઘટના ઘટી હોવાનું દેખાતું ન હતું. તે સમયે દિવસો પૂર્ણ થયા હતા એ વાતનો ઇનકાર કરવાનો અર્થ સમગ્ર પ્રશ્નને ગૂંચવણમાં નાખવો અને ભવિષ્યવાણીની નિર્વિવાદ પરિપૂર્ણતાઓ દ્વારા સ્થાપિત થયેલી સ્થિતિઓનો ત્યાગ કરવો એવો થતો હતો.”

“પરંતુ દેવે મહાન એડ્વેન્ટ ચળવળમાં પોતાના લોકોને માર્ગદર્શન આપ્યું હતું; તેની શક્તિ અને મહિમા આ કાર્ય સાથે રહ્યા હતા, અને તે તેને અંધકાર અને નિરાશામાં સમાપ્ત થવા દેવાનો નહોતો, જેથી તેની નિંદા ખોટા અને ઉન્માદી ઉત્તેજન તરીકે થાય. તે પોતાના વચનને શંકા અને અનિશ્ચિતતામાં મુકાયેલું છોડી દેવાનો નહોતો. જોકે ઘણાઓએ ભવિષ્યવાણીના સમયખંડોની પોતાની અગાઉની ગણતરીનો ત્યાગ કર્યો અને તેના આધારે રચાયેલી આ ચળવળની સચોટતાને નકારી, તો પણ અન્ય ઘણા એવા હતા કે જેઓ પવિત્રશાસ્ત્રો અને દેવના આત્માની સાક્ષી દ્વારા સમર્થિત વિશ્વાસ અને અનુભૂતિના મુદ્દાઓનો ત્યાગ કરવા તૈયાર નહોતા. તેઓ માનતા હતા કે ભવિષ્યવાણીઓના પોતાના અભ્યાસમાં તેમણે અર્થઘટનના યોગ્ય સિદ્ધાંતો સ્વીકાર્યા હતા, અને પહેલેથી પ્રાપ્ત કરેલા સત્યોને દૃઢતાથી પકડી રાખવું તથા બાઈબલના સંશોધનનો એ જ માર્ગ ચાલુ રાખવો એ તેમનું કર્તવ્ય હતું. તેમણે ગાઢ પ્રાર્થનાથી પોતાની સ્થિતિનું પુનર્વલોકન કર્યું, અને પોતાની ભૂલ શોધવા માટે પવિત્રશાસ્ત્રોનો અભ્યાસ કર્યો. કારણ કે તેઓ ભવિષ્યવાણીના સમયખંડોની પોતાની ગણતરીમાં કોઈ ભૂલ જોઈ શકતા નહોતા, તેથી તેઓને પવિત્રસ્થાનના વિષયને વધુ નજીકથી તપાસવા માટે દોરી જવામાં આવ્યા.” The Great Controversy, 409, 410.

“મેં જોયું કે દેવના લોકો આનંદભરી અપેક્ષામાં હતા, પોતાના પ્રભુની રાહ જોતાં હતા. પરંતુ દેવે તેમને કસોટી કરવા ઠરાવ્યું હતું. ભવિષ્યવાણીના સમયગાળાઓની ગણતરીમાં થયેલી એક ભૂલ પર તેમના હાથે આવરણ મૂકી દીધું. જે લોકો પોતાના પ્રભુની રાહ જોતાં હતા તેઓ આ ભૂલ જાણી શક્યા નહીં, અને સમયનો વિરોધ કરનારાં સર્વાધિક પંડિત પુરુષો પણ તેને જોઈ શક્યા નહીં. દેવે ઠરાવ્યું હતું કે તેમના લોકો નિરાશાનો સામનો કરે. સમય વીતી ગયો, અને જેમણે પોતાના તારણહાર માટે આનંદભરી અપેક્ષા સાથે રાહ જોઈ હતી તેઓ દુઃખી અને નિરોત્સાહી બન્યા, જ્યારે જેમણે ઈસુના પ્રગટ થવાને પ્રેમ કર્યો ન હતો, પરંતુ ભયવશ સંદેશાને સ્વીકાર્યો હતો, તેઓ આથી પ્રસન્ન થયા કે અપેક્ષિત સમયે તેઓ આવ્યા નહીં. તેમની ધાર્મિક ઘોષણાએ હૃદયને સ્પર્શ્યું ન હતું અને જીવનને શુદ્ધ કર્યું ન હતું. સમય વીતી જવાનું એવું સુચિત રીતે નિર્ધારિત હતું કે એવા હૃદયો પ્રગટ થઈ જાય. તેઓ જ સૌપ્રથમ ફરી વળ્યા અને તે શોકગ્રસ્ત, નિરાશ થયેલાઓની હાંસી ઉડાવી, જેઓ ખરેખર પોતાના તારણહારના પ્રગટ થવાને પ્રેમ કરતા હતા. મેં જોયું કે પોતાના લોકોને કસોટી કરવા અને તેમને એવી તપાસકર્તા પરીક્ષા આપવા, જેથી પરીક્ષાની ઘડીએ કોણ સંકોચશે અને પાછું વળી જશે તે જાણી શકાય, તેમાં દેવનું જ્ઞાન હતું.”

“ઈસુ અને સર્વ સ્વર્ગીય સૈન્યે તેઓ તરફ સહાનુભૂતિ અને પ્રેમથી નજર કરી, જેઓએ મધુર અપેક્ષાથી તેમના આત્માને પ્રિય એવા તેને જોવા માટે તીવ્ર લાલસા રાખી હતી. તેમના પરીક્ષાના સમયમાં તેમને ટેકો આપવા દૂતો તેમની આસપાસ મંડરાઈ રહ્યા હતા. જેઓએ સ્વર્ગીય સંદેશ સ્વીકારવાની ઉપેક્ષા કરી હતી તેઓ અંધકારમાં મૂકવામાં આવ્યા, અને તેમના વિરુદ્ધ દેવનો કોપ પ્રજ્વલિત થયો, કારણ કે તેમણે સ્વર્ગમાંથી મોકલેલું પ્રકાશ સ્વીકારવાનું ઇચ્છ્યું નહોતું. તે વિશ્વાસુ, નિરાશ થયેલા લોકો, જેઓ સમજી શકતા નહોતા કે તેમનો પ્રભુ શા માટે આવ્યા નહોતાં, તેઓ અંધકારમાં છોડવામાં આવ્યા નહોતાં. તેમને ફરીથી તેમના બાઇબલ તરફ દોરી જવામાં આવ્યા જેથી તેઓ આગાહી સમયગાળાઓની તપાસ કરે. આંકડાઓ પરથી પ્રભુનો હાથ દૂર કરવામાં આવ્યો, અને ભૂલ સમજાવવામાં આવી. તેમણે જોયું કે આગાહી સમયગાળાઓ 1844 સુધી પહોંચે છે, અને આગાહી સમયગાળાઓ 1843માં પૂર્ણ થયા હોવાનું દર્શાવવા માટે તેમણે જે સમાન પુરાવો રજૂ કર્યો હતો, તે જ સાબિત કરતો હતો કે તેઓ 1844માં સમાપ્ત થવાના હતા.” Early Writings, 235–237.

“ખ્રિસ્તે દુનિયાને એવો એક પાઠ આપ્યો કે જે મન અને આત્મા પર અંકિત થવો જોઈએ. તેમણે કહ્યું, ‘આ છે અનંત જીવન, કે તેઓ તને, એકમાત્ર સચ્ચા દેવને, અને ઈસુ ખ્રિસ્તને, જેને તું મોકલ્યો છે, ઓળખે.’ પરંતુ શેતાન મનુષ્યોના મન પર કાર્ય કરે છે અને કહે છે, આ કે તે ક્રિયા કરો, અને તમે દેવો જેવા થશો. ભ્રામક તર્ક દ્વારા તેણે આદમ અને હવાને દેવના વચન પર શંકા કરવા દોર્યા, અને તેના સ્થાને એવો એક સિદ્ધાંત સ્વીકારાવવા દોર્યા જે અપરાધ અને આજ્ઞાભંગ તરફ લઈ ગયો. અને તેની કૂટતર્કતા આજે પણ એ જ કરે છે જે તેણે એદનમાં કર્યું હતું. જ્યારે ખ્રિસ્ત આપણા વિશ્વમાં આવ્યા, ત્યારે તેમણે પોતાની ચર્ચના પાયા તરીકે નમ્ર માછીમારોને પસંદ કર્યા. આ શિષ્યોને તેમણે પોતાના રાજ્ય અને કાર્યની પ્રકૃતિ સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પરંતુ તેમની મર્યાદિત સમજણ તેમના ઉપર એક બંધનરૂપ बनी. તેઓ શાસ્ત્રીઓ અને ફરિસીઓની વાતો ગ્રહણ કરતા આવ્યા હતા, અને તેથી તેઓ જે ઘણું માનતા હતા તે અસત્ય હતું. અને ખ્રિસ્ત પાસે તેમને કહેવા માટે ઘણી બાબતો હોવા છતાં, તેઓ તેમાંથી ઘણું સાંભળવા અસમર્થ હતા, જે જણાવવાની તેમની ઊંડી ઇચ્છા હતી.”

“ખ્રિસ્ત આ સમયના ધર્માચારીઓને ભૂલભર્યા ભાવોથી એટલા પરિપૂર્ણ જોવા પામે છે કે તેમના મનમાં સત્ય માટે કોઈ સ્થાન જ નથી. આપવામાં આવેલી શિક્ષા સાથે શિક્ષકો અવિશ્વાસી લેખકોના મંતવ્યો ભેળવી દે છે. આ રીતે તેમણે યુવાનોના મનમાં નિંદામણ વાવી છે. તેઓ એવા ભાવો પ્રગટ કરે છે, જે યુવાન કે વૃદ્ધ—કોઈ સમક્ષ પણ રજૂ ન કરવાં જોઈએ, અને તેઓ કયા પ્રકારનું બીજ વાવી રહ્યા છે, અથવા પરિણામરૂપે તેમને કેવો પાક લણવો પડશે, તેનો ક્યારેય વિચાર કરતા નથી.” Review and Herald, July 3, 1900.