દાનિયેલનું પુસ્તક - નંબર સાઠ

અને અહીં તે મન છે જેને જ્ઞાન છે. તે સાત મસ્તકો સાત પર્વતો છે, જેના ઉપર સ્ત્રી બેઠી છે. અને ત્યાં સાત રાજાઓ છે: પાંચ પડી ગયા છે, અને એક છે, અને બીજો હજી આવ્યો નથી; અને જ્યારે તે આવશે, ત્યારે તેને થોડો સમય ટકવું જ પડે. અને જે પશુ હતો, અને નથી, તે જ આઠમો છે, અને તે સાતમાંથી છે, અને વિનાશમાં જાય છે. પ્રકટીકરણ 17:9–11.

“અંતિમ વરસાદ તેઓ પર આવી રહ્યો છે જેઓ શુદ્ધ છે—ત્યારે બધાએ તેને અગાઉની જેમ પ્રાપ્ત કરશે.

“જ્યારે ચાર દૂતો છોડશે, ત્યારે ખ્રિસ્ત પોતાનું રાજ્ય સ્થાપિત કરશે. અંતિમ વરસાદ કોઈને પ્રાપ્ત થતો નથી, સિવાય તેઓને જેઓ પોતાની તરફથી શક્ય હોય તે બધું કરી રહ્યા છે.” Spalding and Magan, 3.

અને હે ઇઝરાયેલના અપવિત્ર દુષ્ટ રાજકુમાર, જેના માટેનો દિવસ આવી પહોંચ્યો છે, જ્યારે અપરાધનો અંત થશે, પ્રભુ યહોવા આ રીતે કહે છે: મુકુટ ઉતારી નાંખ, અને રાજમુકુટ દૂર કર; આ સ્થિતિ જેવી છે તેવી રહેશે નહિ: જે નીચો છે તેને ઊંચો કર, અને જે ઊંચો છે તેને નીચો કર. હું તેને ઉથલાવી દઈશ, ઉથલાવી દઈશ, ઉથલાવી દઈશ; અને તે રહેતું નહિ, જ્યાં સુધી તે ન આવે જેને તેનો અધિકાર છે; અને હું તેને તે જને આપીશ. યહેઝ્કેલ 21:25–27.

જેઓ દેશમાં ઝડપથી વિનાશ તરફ દોરી રહ્યા હતા, તેમામાં સર્વપ્રથમ તેમનો રાજા સિદકિયા હતો. પ્રભુએ પ્રભુવક્તાઓ દ્વારા આપેલી સલાહોને તેણે સંપૂર્ણપણે ત્યજી દીધી; નેબૂખદનેસ્સર પ્રત્યે પોતે ઋણાનુબંધરૂપે જે કૃતજ્ઞતા ધરાવતો હતો તે ભૂલી ગયો; ઇઝરાયલના યહોવા દેવના નામે લીધેલી પોતાની ગૌરવપૂર્ણ આજ્ઞાપાલનની શપથનું ઉલ્લંઘન કરીને યહૂદાનો રાજા પ્રભુવક્તાઓ વિરુદ્ધ, પોતાના ઉપકારક વિરુદ્ધ, અને પોતાના દેવ વિરુદ્ધ બળવો કર્યો. પોતાની જ બુદ્ધિના અભિમાનમાં તેણે ઇઝરાયલની સમૃદ્ધિના પ્રાચીન શત્રુ પાસે સહાય માગી, “પોતાના દૂતોને મિસરમાં મોકલી, જેથી તેઓ તેને ઘોડાઓ અને બહુ લોકો આપે.”

“‘શું તે સમૃદ્ધિ પામશે?’ પ્રભુએ તેના વિષે પૂછ્યું, જેણે આ રીતે નીચતાપૂર્વક દરેક પવિત્ર વિશ્વાસનો દ્રોહ કર્યો હતો; ‘જે આવા કાર્યો કરે છે, શું તે બચી જશે? અથવા શું તે કરાર ભંગ કરીને છોડાવવામાં આવશે? હું જીવંત છું, એવો પ્રભુ યહોવાહનો વચન છે, નિશ્ચયે જ્યાં તે રાજા રહે છે જેણે તેને રાજા બનાવ્યો હતો, જેના શપથને તેણે તુચ્છ ગણ્યો, અને જેના કરારને તેણે ભંગ કર્યો, ત્યાં જ, તેના સાથે, બાબેલના મધ્યમાં તે મરી જશે. અને ફરાઉન તેની શક્તિશાળી સૈના અને મહાન સમૂહ સાથે યુદ્ધમાં તેના માટે કંઈ કરી શકશે નહિ: … કારણ કે તેણે કરાર ભંગ કરીને શપથને તુચ્છ ગણ્યો; જો કે તેણે પોતાનો હાથ આપ્યો હતો, અને આ બધાં કાર્યો કર્યા છે, તેથી તે બચી શકશે નહિ.’ યહેજકેલ 17:15–18.”

‘અપવિત્ર દુષ્ટ રાજકુમાર’ માટે અંતિમ હિસાબનો દિવસ આવી પહોંચ્યો હતો. પ્રભુએ આજ્ઞાપૂર્વક કહ્યું, ‘મુકૂટ ઉતારી નાખ,’ ‘અને તાજ કાઢી નાખ.’ ખ્રિસ્ત પોતે પોતાનું રાજ્ય સ્થાપે ત્યાં સુધી યહૂદાને ફરી રાજા રાખવાની મંજૂરી મળવાની નહોતી. દાવિદના ઘરાના સિંહાસન વિષે દૈવી આજ્ઞા આવી હતી: ‘હું તેને ઊંધી પાડી દઈશ, ઊંધી પાડી દઈશ, ઊંધી પાડી દઈશ;’ ‘અને જેનો અધિકાર છે તે આવે ત્યાં સુધી તે ફરી રહેશે નહિ; અને હું તેને તેનાં હાથે સોંપી દઈશ.’ યહેઝ્કેલ 21:25–27.” પ્રોફેટ્સ એન્ડ કિંગ્સ, 450, 451.

પ્રભુના નામે શિષ્યોએ જે જાહેરાત કરી હતી, તે દરેક બાબતમાં યથાર્થ હતી, અને જે ઘટનાઓ તરફ તે સૂચન કરતી હતી, તે એ જ સમયે બની રહી હતી. “‘સમય પૂર્ણ થયો છે, અને દેવનું રાજ્ય નજીક આવ્યું છે,’” એ તેમનો સંદેશ હતો. “‘સમય’”ના અંતે—દાનિયેલ 9ની ઓગણસિત્તેર અઠવાડિયાં, જે મસીહ, એટલે કે “‘અભિષિક્ત’” સુધી પહોંચવાના હતા—યર્દનમાં યોહાન દ્વારા પોતાના બાપ્તિસ્મા પછી ખ્રિસ્તે આત્માનો અભિષેક પ્રાપ્ત કર્યો હતો. અને જે “‘દેવનું રાજ્ય’” નજીક આવ્યું છે એવું તેમણે જાહેર કર્યું હતું, તે ખ્રિસ્તના મૃત્યુ દ્વારા સ્થાપિત થયું. આ રાજ્ય એવું ન હતું જેમ તેઓને માનવા શીખવવામાં આવ્યું હતું કે તે કોઈ પૃથ્વીપરનું સામ્રાજ્ય હશે. તેમજ તે ભવિષ્યનું, અમર રાજ્ય પણ ન હતું, જે ત્યારે સ્થાપિત થશે જ્યારે “‘સર્વ આકાશ નીચેનું રાજ્ય, અને પ્રભુત્વ, અને રાજ્યની મહત્તા, સર્વોચ્ચના પવિત્ર લોકોની પ્રજાને અપાશે;’” તે અનંત રાજ્ય, જેમાં “‘સર્વ પ્રભુત્વો તેની સેવા કરશે અને તેની આજ્ઞા માને છે.’” દાનિયેલ 7:27. બાઇબલમાં “‘દેવનું રાજ્ય’” શબ્દપ્રયોગનો ઉપયોગ કૃપાના રાજ્ય અને મહિમાના રાજ્ય—બંને—સૂચવવા માટે થાય છે. હિબ્રૂઓને લખાયેલા પત્રમાં પૌલ કૃપાના રાજ્યને દૃષ્ટિગોચર કરે છે. ખ્રિસ્ત તરફ, એ કરુણાસભર મધ્યસ્થ તરફ, જે “‘અમારી દુર્બળતાઓની લાગણીથી સ્પર્શિત થાય છે,’” સંકેત કર્યા પછી, પ્રેરિત કહે છે: “‘આથી આવો, આપણે નિર્ભયતાથી કૃપાસન પાસે જઈએ, જેથી આપણે દયા પ્રાપ્ત કરીએ અને કૃપા પામીએ.’” હિબ્રૂઓ 4:15, 16. કૃપાસન કૃપાના રાજ્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે; કારણ કે સિંહાસનનું અસ્તિત્વ રાજ્યના અસ્તિત્વનો સંકેત આપે છે. પોતાની ઘણી ઉપમાઓમાં ખ્રિસ્ત “‘સ્વર્ગનું રાજ્ય’” શબ્દપ્રયોગનો ઉપયોગ મનુષ્યોના હૃદયો પર દૈવી કૃપાના કાર્યને સૂચવવા માટે કરે છે.

“અતએવ મહિમાનું સિંહાસન મહિમાના રાજ્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે; અને આ રાજ્યનો ઉલ્લેખ તારણહારના આ શબ્દોમાં કરવામાં આવ્યો છે: ‘જયારે મનુષ્યનો પુત્ર પોતાની મહિમામાં, અને બધા પવિત્ર દૂતોને સાથે લઈને આવશે, ત્યારે તે પોતાની મહિમાના સિંહાસન પર બેસશે; અને તેની આગળ સર્વ જાતિઓ એકત્ર કરવામાં આવશે.’ મત્તી 25:31, 32. આ રાજ્ય હજી ભવિષ્યનું છે. તે ખ્રિસ્તના બીજા આગમન સુધી સ્થાપિત થવાનું નથી.”

“માનવના પતન પછી તરત જ કૃપાના રાજ્યની સ્થાપના કરવામાં આવી, જ્યારે દોષી માનવજાતિના ઉદ્ધાર માટે એક યોજના રચવામાં આવી. તે ત્યારે ઈશ્વરના હેતુમાં અને તેમના વચન દ્વારા અસ્તિત્વમાં હતું; અને વિશ્વાસ દ્વારા મનુષ્યો તેના પ્રજાજનો બની શકતા હતા. તથાપિ ખ્રિસ્તના મૃત્યુ સુધી તે વાસ્તવમાં સ્થાપિત થયું નહોતું. પોતાના પૃથ્વીપરના કાર્યમાં પ્રવેશ કર્યા પછી પણ, મનુષ્યોની જિદ્દ અને કૃતઘ્નતાથી કંટાળેલા તારણહારે કલ્વરીના બલિદાનમાંથી પાછા હટી જવાની શક્યતા હતી. ગેથસેમનીમાં દુઃખનો પ્યાલો તેમના હાથે ધ્રૂજી રહ્યો હતો. તે સમયે પણ તેઓ પોતાના કપાળ પરથી રક્તમિશ્રિત પરસેવો પુંછી શકતા હતા અને દોષી માનવજાતિને તેમની અધીર્મતામાં નાશ પામવા માટે છોડી શકતા હતા. જો તેમણે એવું કર્યું હોત, તો પતિત મનુષ્યો માટે કોઈ ઉદ્ધાર થઈ શક્યો ન હોત. પરંતુ જ્યારે તારણહારે પોતાનું જીવન અર્પણ કર્યું, અને પોતાના અંતિમ શ્વાસ સાથે પોકારી ઊઠ્યા, ‘પૂર્ણ થયું,’ ત્યારે ઉદ્ધારની યોજનાની પૂર્ણતા નિશ્ચિત થઈ. એદનમાં પાપી યુગલને આપવામાં આવેલ મુક્તિનું વચન દૃઢપણે માન્ય કરવામાં આવ્યું. કૃપાનું રાજ્ય, જે અગાઉ ઈશ્વરના વચન દ્વારા અસ્તિત્વમાં હતું, તે ત્યારે સ્થાપિત થયું.”

“આ રીતે ખ્રિસ્તનું મૃત્યુ—તે જ ઘટના, જેને શિષ્યોએ પોતાની આશાના અંતિમ વિનાશ તરીકે જોયી હતી—એ જ એવી હતી જેણે તેને સદાકાળ માટે નિશ્ચિત કરી દીધું. જો કે તે તેમના માટે ક્રૂર નિરાશાનું કારણ બન્યું હતું, છતાં તે એ પુરાવાનો પરાકાષ્ઠા-બિંદુ હતું કે તેમનો વિશ્વાસ સાચો હતો. જે ઘટનાએ તેમને શોક અને નિરાશાથી ભરપૂર કર્યા હતા, એ જ એવી હતી જેણે આદમના દરેક સંતાન માટે આશાનું દ્વાર ખોલ્યું, અને જેમાં સર્વ યુગોમાં ઈશ્વરના સર્વ વિશ્વાસુઓનું ભાવિ જીવન અને અનંત આનંદ કેન્દ્રિત હતું.”

“અનંત કરુણાના હેતુઓ, શિષ્યોની નિરાશા દ્વારા પણ, પોતાની પૂર્ણતાની તરફ આગળ વધી રહ્યા હતા. તેમનાં હૃદયો તેની શિક્ષાના તે દૈવી કૃપા અને શક્તિથી જીતી લેવામાં આવ્યા હતા, જેણે ‘એમ બોલ્યો જેમ કોઈ મનુષ્ય ક્યારેય બોલ્યો નથી,’ તો પણ ઈસુ પ્રત્યેના તેમના પ્રેમના શુદ્ધ સોનામાં દુન્યવી ગર્વ અને સ્વાર્થી મહત્ત્વાકાંક્ષાઓનું નીચ મિશ્ર ધાતુ ભળેલું હતું. પાસ્કાના ખંડમાં પણ, તે ગંભીર ઘડીએ જ્યારે તેમનો ગુરુ પહેલેથી જ ગેથસેમનીની છાયામાં પ્રવેશી રહ્યો હતો, ત્યાં ‘તેમામાં એવો ઝઘડો થયો કે તેમામાં સૌથી મોટો કોણ ગણાય.’ લૂક 22:24. તેમની દૃષ્ટિ સિંહાસન, મુકૂટ અને મહિમાથી ભરાઈ ગઈ હતી, જ્યારે તેમની સામે જ બાગની લાજ અને યાતના, ન્યાયસભા, અને કલ્વરીનો ક્રોસ પડ્યા હતા. તેમના હૃદયનો ગર્વ, દુન્યવી મહિમાની તેમની તરસ, એ જ તેમને તેમના સમયની ખોટી શિક્ષાને એટલી અડગતાથી પકડી રાખવા તરફ દોરી ગઈ હતી, અને તારણહારના તે વચનોને અવગણવા તરફ પણ, જે તેના રાજ્યના સાચા સ્વરૂપને દર્શાવતા હતા અને તેની યાતના અને મૃત્યુ તરફ આગોતરો સંકેત કરતા હતા. અને આ ભૂલોના પરિણામે એ પરીક્ષા આવી—તીક્ષ્ણ, પણ જરૂરી—જે તેમની સુધારણા માટે અનુમતિ આપવામાં આવી હતી. શિષ્યોએ તેમના સંદેશનો અર્થ ભલે ભૂલથી સમજ્યો હતો, અને પોતાની અપેક્ષાઓને સાકાર થતી જોઈ ન શક્યા હતા, તોય તેમણે તેમને દેવ તરફથી આપવામાં આવેલી ચેતવણીનો પ્રચાર કર્યો હતો, અને પ્રભુ તેમના વિશ્વાસને પ્રતિફળ આપશે અને તેમની આજ્ઞાપાલનનો સન્માન કરશે. સર્વ જાતિઓમાં તેમના પુનરુત્થિત પ્રભુના મહિમામય સુસમાચારનું ઘોષણાકાર્ય તેમને સોંપવાનું હતું. તેમને આ કાર્ય માટે તૈયાર કરવા જ તે અનુભવ, જે તેમને એટલો કડવો લાગતો હતો, અનુમતિ આપવામાં આવ્યો હતો.” ધ ગ્રેટ કોન્ટ્રોવર્સી, 347, 348.

અને તેણે મને કહ્યું, “જે જળો તું જોયાં, જ્યાં તે વેશ્યા બેઠી છે, તે લોકો, ભીડો, જાતિઓ અને ભાષાઓ છે.” પ્રકટીકરણ 17:15.

અને મેં અગ્નિ સાથે મિશ્રિત કાચના સમુદ્ર જેવું કંઈક જોયું; અને જેમણે પશુ ઉપર, તેની પ્રતિમા ઉપર, તેની છાપ ઉપર, અને તેના નામની સંખ્યા ઉપર વિજય મેળવ્યો હતો, તેઓ દેવની વીણાઓ ધારણ કરીને કાચના સમુદ્ર પર ઊભા હતા. અને તેઓ દેવના દાસ મૂસાનું ગીત અને મેષશિશુનું ગીત ગાતાં હતાં, એમ કહીને, હે સર્વશક્તિમાન પ્રભુ દેવ, તારાં કાર્યો મહાન અને અદ્દભુત છે; હે સંતોના રાજા, તારાં માર્ગો ન્યાયી અને સત્ય છે. પ્રકાશિત વાક્ય 15:2, 3.

રાજા નેબૂખદનેઝરે સોનાની એક પ્રતિમા બનાવી, જેની ઊંચાઈ સાઠ હાથ અને તેની પહોળાઈ છ હાથ હતી; તેણે તેને બાબેલના પ્રાંતમાં, દુરાના મેદાનમાં સ્થાપી. દાનિયેલ 3:1.

“સદાકાળ સુધી ટકી રહે તેવું સામ્રાજ્ય અને એક વંશસ્થાપના કરવાની કલ્પનાએ તે પરાક્રમી શાસકને, જેના બાહુબળ સામે પૃથ્વીની જાતિઓ ટકી શકી નહોતી, અત્યંત પ્રબળ રીતે આકર્ષ્યો. અપરિમિત મહત્ત્વાકાંક્ષા અને સ્વાર્થી ગર્વમાંથી જન્મેલા ઉત્સાહ સાથે, તેણે આ કાર્ય કેવી રીતે સિદ્ધ કરવું તે વિષે પોતાના જ્ઞાની પુરુષો સાથે મંત્રણા આરંભી. મહામૂર્તિના સ્વપ્ન સાથે સંબંધિત અદભૂત દૈવી વ્યવસ્થાઓને ભૂલી જઈને; તથા એ પણ ભૂલી જઈને કે ઇઝરાયલના દેવએ પોતાના સેવક દાનિયેલ દ્વારા તે મૂર્તિનો અર્થ સ્પષ્ટ કર્યો હતો, અને આ વ્યાખ્યાની સંદર્ભમાં રાજ્યના મહાન પુરુષોને અપમાનજનક મૃત્યુથી બચાવવામાં આવ્યા હતા; પોતાની સત્તા અને પ્રભુત્વ સ્થાપિત કરવાની ઇચ્છા સિવાય બધું જ ભૂલી જઈને, રાજા અને તેના રાજ્યમંત્રિઓએ નક્કી કર્યું કે શક્ય એવા દરેક ઉપાયથી તેઓ બાબેલને સર્વોચ્ચ તરીકે, અને સર્વવ્યાપી નિષ્ઠાને પાત્ર તરીકે, ઊંચું સ્થાપિત કરવાનો પ્રયત્ન કરશે.”

“જે પ્રતીકાત્મક રજૂઆત દ્વારા ઈશ્વરે રાજા અને પ્રજાને પૃથ્વીના રાષ્ટ્રો વિષેનો પોતાનો હેતુ પ્રકાશિત કર્યો હતો, તે હવે માનવીય સત્તાના મહિમાકરણ માટે કામે લગાડવામાં આવવાની હતી. દાનિયેલની વ્યાખ્યા નકારી કાઢવામાં આવવાની હતી અને ભૂલી જવામાં આવવાની હતી; સત્યનો ખોટો અર્થ કરવામાં આવવાનો હતો અને તેનો ખોટો ઉપયોગ કરવામાં આવવાનો હતો. સ્વર્ગ દ્વારા મનુષ્યોના મન સમક્ષ ભવિષ્યની મહત્વપૂર્ણ ઘટનાઓ ઉઘાડી બતાવવા માટે રચાયેલું તે પ્રતીક, હવે એ જ જ્ઞાનના પ્રસારને અટકાવવા માટે વપરાવાનું હતું, જે ઈશ્વર ઇચ્છતા હતા કે વિશ્વ પ્રાપ્ત કરે. આ રીતે મહત્ત્વાકાંક્ષી મનુષ્યોની યોજનાઓ દ્વારા શૈતાન માનવજાતિ માટેના દૈવી હેતુને નિષ્ફળ બનાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો. માનવજાતિનો શત્રુ જાણતો હતો કે ભૂલથી અસમિશ્રિત સત્ય ઉદ્ધાર કરવા માટે એક પ્રબળ શક્તિ છે; પરંતુ જ્યારે તેનો ઉપયોગ સ્વનું ગૌરવ વધારવા અને મનુષ્યોના ઉપક્રમોને આગળ ધપાવવા માટે થાય છે, ત્યારે તે દુષ્ટતા માટેની શક્તિ બની જાય છે.”

“તેણાના ધનસંપત્તિના સમૃદ્ધ ભંડારમાંથી નેબૂખદ્નેસ્સરે એક મહાન સુવર્ણ પ્રતિમા બનાવડાવી, જે તેની સામાન્ય લાક્ષણિકતાઓમાં તે દર્શનમાં જોવામાં આવેલી પ્રતિમાને સમાન હતી, સિવાય કે તે જે પદાર્થથી રચવામાં આવી હતી તેમાં એક જ બાબતમાં ભિન્નતા હતી. પોતાના અન્યજાતિ દેવતાઓની ભવ્ય મૂર્તિપ્રતિમાઓના તેઓ જેટલા અભ્યાસુ હતા, તેટલા હોવા છતાં, ખલ્દીઓએ અગાઉ ક્યારેય આ તેજોમય પ્રતિમા જેટલી પ્રભાવશાળી અને ગૌરવભરેલી કોઈ વસ્તુ ઊભી કરી નહોતી—જે ઊંચાઈમાં સાઠ હાથ અને પહોળાઈમાં છ હાથ હતી. અને એ આશ્ચર્યજનક નથી કે તે દેશમાં, જ્યાં મૂર્તિપૂજા સર્વત્ર વ્યાપક હતી, દુરાની સમતળ ભૂમિમાં આવેલી આ સુંદર અને અમૂલ્ય પ્રતિમા, જે બાબેલના વૈભવ, તેની ભવ્યતા અને શક્તિનું પ્રતિનિધિત્વ કરતી હતી, તેને ઉપાસનાના પાત્ર તરીકે અર્પિત કરવામાં આવે. તે મુજબ જ એ માટે વ્યવસ્થા કરવામાં આવી, અને એક આજ્ઞાપત્ર બહાર પડ્યું કે પ્રતિષ્ઠાના દિવસે સૌએ પ્રતિમાની આગળ નમીને બાબેલની સત્તા પ્રત્યે પોતાની સર્વોચ્ચ વફાદારી દર્શાવવી.” Prophets and Kings, 504, 505.