દાનિયેલનું પુસ્તક - ક્રમાંક ચોતેર

હઝકિયેલના આઠમા અધ્યાયની ચાર ઘૃણાસ્પદ બાબતો અંતે ઈશ્વરની અંતિમ દિવસોની લાઓદિકેયાની કલીસિયાના નેતૃત્વને સૂર્ય સમક્ષ નમાવવામાં દોરી જાય છે, અને આ રીતે તેઓ પશુની છાપ ગ્રહણ કરે છે. આગળનો અધ્યાય, જે એ જ દર્શન છે, ઈશ્વરની અંતિમ દિવસોની કલીસિયામાં આવેલા તેઓને દર્શાવે છે જે ઈશ્વરની મુદ્રા મેળવે છે. સિસ્ટર વ્હાઇટ આપણને જણાવે છે કે હઝકિયેલના નવમા અધ્યાયમાં દર્શાવાયેલું મુદ્રાંકન, પ્રકાશનના સાતમા અધ્યાયમાં પ્રતિનિધિત્વ પામેલા મુદ્રાંકન સમાન જ છે. ઈશ્વર કોઈ રાષ્ટ્રનો ન્યાય તેની ત્રીજી અને ચોથી પેઢીમાં કરે છે, અને હઝકિયેલની ચાર ઘૃણાસ્પદ બાબતો બળવાના ચાર પેઢીઓને ઓળખાવે છે, જેનો આરંભ 1863માં થયો હતો, જ્યારે લાઓદિકેયાન એડવેન્ટિઝમે હબક્કૂકની બે ફલકોની એક નકલરૂપ પ્રણાલી રજૂ કરી હતી, જે ઈશ્વર અને તેમની પ્રજા વચ્ચેના કરારસંબંધના પ્રતીક તરીકે આપવામાં આવી હતી, જેમ પ્રાચીન ઇઝરાયેલના આરંભે દસ આજ્ઞાઓની બે ફલકો આપવામાં આવી હતી.

હારૂનનું સોનાનું વાછરડું એક નકલી પ્રતિમા હતું—એ બળવાખોરીનું એવું પ્રતીક હતું, જે ત્યારે પ્રગટ થયું જ્યારે દેવ તે બે પાટિયાં ઉત્પન્ન કરી રહ્યા હતા, જે ઈર્ષ્યાની એક ખરેખરની પ્રતિમાનો પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. હારૂનનું સોનાનું વાછરડું નકલી 1863 ચાર્ટનું પ્રતિકરૂપ હતું, જેણે અન્ય સમય-ભવિષ્યવાણીઓ સાથે સંદેશમાંથી લેવિટિકસ 26 ના “સાત વખત” દૂર કરી નાખ્યા હતા. તેથી, લાઓડિકીયન એડવેન્ટિઝમે તેના ઇતિહાસની અતિ શરૂઆતમાં જ ઈર્ષ્યાની એક પ્રતિમા સ્થાપી, જેમ હારૂને પ્રાચીન ઇઝરાયેલના પ્રારંભિક ઇતિહાસમાં કર્યું હતું, અને જેમ યરોબઆમે એફ્રાઈમના ઉત્તર રાજ્યના પ્રારંભિક ઇતિહાસમાં કર્યું હતું.

લેવિટિકસ છવીસના “સાત સમય” એ સમય વિશેની પ્રથમ ભવિષ્યવાણી હતી જેને મિલરને સમજવા દોરી લેવામાં આવ્યો હતો, અને 1863ની બગાવતમાં બાજુએ મૂકી દેવાયેલ ભવિષ્યવાણીય સમયનું તે પ્રથમ રત્ન હતું. 1863એ મિલરના સ્વપ્નનાં રત્નોને ઢાંકી દેવાની શરૂઆત અને નકલી રત્નો તથા સિક્કાઓનો પ્રયોગ શરૂ થવાનો ચિહ્ન મૂક્યો. “સાત સમય” એ તે મુખ્ય ખૂણાનો પથ્થર હતો જેને બાંધનારોએ નામંજૂર કર્યો હતો. 1863માં, મિલરાઇટ મંદિરના બાંધનાર રહ્યા હતાં એ જ લોકોએ “સાત સમય”ના મુખ્ય ખૂણાના પથ્થરને બાજુએ મૂકી દીધો, પરંતુ છેલ્લા દિવસોમાં એ પથ્થર હવે ખૂણાનો મસ્તક બન્યો છે. એ પથ્થર અનાદિકાળના ખડકનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો, અને તે પ્રભુએ બનાવેલા દિવસ દ્વારા પણ પ્રતિનિધિત્વ પામ્યો હતો, કારણ કે તે ભૂમિ માટેના શબ્બાથ વિશ્રામનું પ્રતીક હતો. 1844માં, મિલરાઇટ એડ્વેન્ટિઝમે યરોબઆમની ખોટી ઉપાસના-પ્રણાલીને ઠપકો આપ્યો હતો, અને પ્રથમ નિરાશા ઉપર “આનંદ મનાવનાર” “ઠઠ્ઠાકારોની સભા”થી અલગ થઈ ગયું હતું.

નિર્માતાઓને ક્યારેય “ઠટ્ઠાબાજોની સભા” પાસે પાછા ન ફરવા આદેશ આપવામાં આવ્યો હતો, જેમ યહૂદિયાના પ્રભુવક્તાને 1844 સુધી તેને લાવનાર માર્ગથી ભિન્ન માર્ગે યેરૂશાલેમમાં પાછા ફરવા સૂચના આપવામાં આવી હતી. જે માર્ગ તેને 1844 સુધી લાવ્યો હતો, તે તે માર્ગ હતો જેમાંથી તે બહાર આવ્યો હતો, એટલે કે પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ; અને તે ઇતિહાસમાં પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ બની ગયો હતો. નિર્માતાઓને “ઠટ્ઠાબાજોની સભા” પાસે ક્યારેય પાછા ન ફરવા આજ્ઞા કરવામાં આવી હતી, અને તેમને તેમનો ભોજન ન ખાવા કે તેમનું પાણી ન પીવા માટે સૂચના આપવામાં આવી હતી. નિર્માતાઓએ 1840માં દેવદૂતના હાથે રહેલું નાનું પુસ્તક ખાધું હતું, અને તે ભોજન તેમના મોઢામાં મીઠું હતું.

ભવિષ્યવાણીનું ખાવું અને પીવું બાઇબલનો અભ્યાસ કરવા માટે ઉપયોગમાં લેવાતી પદ્ધતિશાસ્ત્રનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. મિલરાઇટ્સને દેવના વચનનો અભ્યાસ કરવા માટે એક વિશિષ્ટ રીત આપવામાં આવી હતી, અને તે નિયમોએ ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ અને કેથોલિકવાદના ધર્મશાસ્ત્રીઓએ તેમની ભ્રષ્ટ પદ્ધતિશાસ્ત્ર દ્વારા ઉત્પન્ન કરેલા સંદેશથી સંપૂર્ણપણે ભિન્ન એવો બાઇબલસંગત સંદેશ ઉત્પન્ન કર્યો. નિર્માતાઓ, જે યહૂદાનો ભવિષ્યવક્તા પણ છે, તેમને ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ અથવા કેથોલિકવાદ—બન્નેમાંના કોઈ એકના પણ પદ્ધતિશાસ્ત્ર તરફ પાછા ફરીને ખાવું કે પીવું નહોતું. યહૂદાના ભવિષ્યવક્તાએ એ જ કર્યું, અને તેથી આ ઓળખાય છે કે લાઓદિકીયન એડ્વેન્ટિઝમ 1863માં એ જ કાર્ય કરશે; કારણ કે 1863માં તેમણે મિલરના “સાત વખત” વિષયક લાગુ પડતા અર્થને નકારવા માટે ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદના ધર્મશાસ્ત્રીય તર્કોનો ઉપયોગ કર્યો, અને આ રીતે આરોન તથા યરોબઆમની ઈર્ષ્યાની મૂર્તિઓ સ્થાપિત કરી. ત્યારથી લાઓદિકીયન એડ્વેન્ટિઝમની પ્રથમ પેઢીનો આરંભ થયો.

યહૂદિયાથી આવેલ પ્રબોધકે યરોબઆમ સાથે સંપર્ક કર્યા પછી તે યહૂદિયા પરત ફરવા માટેની પોતાની યાત્રા પર નીકળ્યો, પરંતુ તે કદી ત્યાં પહોંચી શક્યો નહીં. આ પ્રબોધક લાઓદિકેયી એડવેંટિઝમનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે પ્રેરણાનુસાર 1856માં મિલરાઈટ આંદોલનમાં પ્રવેશ્યું હતું. સિસ્ટર વ્હાઇટે એડવેંટિઝમને લાઓદિકેયા તરીકે ઓળખાવામાંથી કદી પીછેહઠ કરી નહોતી, અને લાઓદિકેયા કદી બદલાય છે એવું દર્શાવતું કોઈ બાઇબલીય પુરાવું નથી. કેટલીક વ્યક્તિઓ પોતાના વ્યક્તિગત લાઓદિકેયી અનુભવમાંથી બહાર આવે છે, પરંતુ એક ચર્ચ તરીકે લાઓદિકેયાને પ્રભુના મુખમાંથી ઉગાળી નાખવામાં આવવાની છે, કારણ કે લાઓદિકેયાનો અર્થ “ન્યાય પામેલ લોકો” એવો થાય છે. એડવેંટિઝમ આ વ્યાખ્યાનો ઉપયોગ કરીને એવો દાવો કરે છે કે તે સ્વર્ગીય મંદિરના ન્યાયના સમયગાળા દરમિયાન અસ્તિત્વમાં રહેલી ચર્ચનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. પોતાની અંધતામાં તેઓ લાઓદિકેયાના અર્થમાં રહેલા તપાસાત્મક ન્યાયના તત્ત્વને સ્વીકારે છે, પરંતુ તેમના નામમાં સ્પષ્ટ રીતે દર્શાવવામાં આવેલ કાર્યકારી ન્યાયને જોઈ શકતા નથી.

યહૂદાનો ભવિષ્યવક્તા અંતે તે ખોટા ભવિષ્યવક્તા સાથે દફનાય છે, જેણે તેને ભ્રમમાં મૂકી પોતાની રોટલી ખવડાવી અને પોતાનું પીણું પીવડાવ્યું હતું. તેઓ બંને એક જ કબરમાં પહોંચે છે, અને બેથેલનો જૂઠો ભવિષ્યવક્તા (નકલી ચર્ચ) તેના મરણ સમયે તેને “ભાઈ” કહીને સંબોધે છે.

1844ની ઉનાળામાં બીજા દેવદૂતનો સંદેશો એ બાબતની ઓળખાણમાં સમાયેલો હતો કે પ્રોટેસ્ટન્ટ ચર્ચો પડી ગઈ હતી અને કેથોલિકત્વની પુત્રીઓ બની ગઈ હતી. મિલરાઈટ એડવેન્ટિઝમે પુરુષો અને સ્ત્રીઓને તે પંથોને છોડવા માટે બોલાવ્યા હતા, કારણ કે તેમાં જળવાઈ રહેવાનો અર્થ આત્મિક અને શાશ્વત મરણ હતો. બેથેલનો જૂઠો પ્રભુવક્તા યરોબઆમે બેથેલમાં સ્થાપિત કરેલી ધાર્મિક પ્રણાલીનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. તે એવી પ્રણાલી હતી જેણે પશુની પ્રતિમાની સ્થાપના કરી હતી, અને જે પશુની નકલ કરવામાં આવી હતી તે કેથોલિકત્વનું પશુ છે. પ્રોટેસ્ટન્ટો પોતાને પ્રોટેસ્ટન્ટ તરીકે ઓળખાવતા રહ્યા, પરંતુ તેઓ ઉપાસનાના દિવસે તરીકે સૂર્યના દિવસનું પાલન પણ કરતા રહ્યા, જે કેથોલિકત્વની સત્તાની છાપ છે.

પ્રોટેસ્ટન્ટો પોતાને પ્રોટેસ્ટન્ટ કહે છે, જોકે પ્રોટેસ્ટન્ટની એકમાત્ર વ્યાખ્યા રોમનો વિરોધ કરવી એવી જ છે; અને એવું કરતાં તેમની આ ઘોષણા રોમન ચર્ચની પ્રતિમા સમાન બની જાય છે, કારણ કે તે પોતે ખ્રિસ્તી સંસ્થા હોવાનો દાવો કરે છે, છતાં તે દાવા માટે તેની પાસે કોઈ બાઇબલ આધાર નથી. તેનો દાવો પરંપરા અને પ્રચલિત રિવાજના ખોખલા અધિકાર પર આધારિત છે, અને એ જ ખોટો અધિકાર પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ અપનાવે છે જ્યારે તેઓ પોતાને પ્રોટેસ્ટન્ટ હોવાનો દાવો કરે છે. એ જ તર્કે સેવન્થ-ડે એડվեն્ટિસ્ટોને અંધ બનાવ્યા હતા જેથી તેઓ માનતા રહ્યા કે લાઓદિકિયનો તરીકે તેઓ હજી પણ સુરક્ષિત કરાર-સંબંધમાં છે. એ જ ખોટો અધિકાર હતો જેનો પ્રાચીન ઇઝરાયલે પ્રચાર કર્યો હતો જ્યારે તેમણે કહ્યું: “પ્રભુનું મંદિર, પ્રભુનું મંદિર અમે છીએ.”

૧૮૬૩માં મિલ્લેરાઇટ્સની ચળવળનો અંત આવ્યો, પરંતુ ૧૮૫૬માં તે ફિલાડેલ્ફિયન લોકોની ચળવળ રહેવી બંધ થઈ ગઈ હતી. મૂસાનો સંદેશ (“સાત વખત”), જે એલિયાહ (વિલિયમ મિલ્લર) દ્વારા રજૂ કરવામાં આવ્યો હતો, તેને નામંજૂર કરવામાં આવ્યો, અને આ નામંજૂરીનો આધાર બેથેલના ખોટા ભવિષ્યવક્તાની પદ્ધતિશાસ્ત્ર પર હતો. ૧૮૬૩ એ તે પાંસઠ વર્ષોના અંતનો સમય હતો, જેની શરૂઆત ૧૭૯૮માં થઈ હતી, અને તે યશાયા અધ્યાય સાતની ભવિષ્યવાણીનો અંત પણ હતો.

આઠમા વચનની પાંસઠ વર્ષની ભવિષ્યવાણી દર્શાવે છે કે પાંસઠ વર્ષના સમયગાળાની “અંદર” ઉત્તરનું દસ જાતિઓવાળું રાજ્ય બંધકાઈમાં લઈ જવાશે. આ દર્શન ઈ.પૂ. 742માં નોંધાયું હતું, અને ઉન્નીસ વર્ષ પછી ઈ.પૂ. 723માં એફ્રાઈમ છૂટો પાડી દેવામાં આવ્યો અને અશૂરિઓ દ્વારા બંધકાઈમાં લઈ જવાયો. ઈ.પૂ. 677માં, પાંસઠ વર્ષના અંતે, રાજા મનશ્શે બંધક બનાવવામાં આવ્યો અને બેબિલોન લઈ જવાયો. ઈ.પૂ. 742નો આરંભબિંદુ ઇઝરાયેલના ઉત્તર રાજ્ય અને દક્ષિણ રાજ્ય વચ્ચેના ગૃહયુદ્ધને ચિહ્નિત કરે છે, જેમ 1863 યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં ઉત્તર અને દક્ષિણ વચ્ચે થયેલા ગૃહયુદ્ધના એકદમ મધ્યબિંદુને ચિહ્નિત કરે છે. આ ભવિષ્યવાણી યશાયાએ શાબ્દિક મહિમાવંત દેશમાં (યહૂદા) જાહેર કરી હતી, અને 1863ની ભવિષ્યવાણી આધ્યાત્મિક મહિમાવંત દેશમાં (યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ) પૂર્ણ થઈ હતી.

પાંસઠ વર્ષની ભવિષ્યવાણીની અંદર ત્રણ માર્ગચિહ્નો છે. ઈ.સ.પૂ. 742નું નાગરિક યુદ્ધ, ઓગણીસ વર્ષ પછી ઈ.સ.પૂ. 723માં ઉત્તર રાજ્યના વિખેરાઈ જવા દ્વારા અનુસરાય છે. પાંસઠ વર્ષોના અંતે દક્ષિણ રાજ્ય વિખેરાઈ ગયું. આ ભવિષ્યવાણી, તેના આરંભ અને અંત સહિત, ઉત્તર અને દક્ષિણ રાજ્યો વિરુદ્ધ દેવના બન્ને “ક્રોધપ્રકાશો”નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને આ બંને ક્રોધપ્રકાશો તેમના પ્રારંભબિંદુઓ પર ઓગણીસ વર્ષથી પૂર્વવર્તી છે, અને પછી તેમની પૂર્ણતાઓના અનુસરણમાં વધુ ઓગણીસ વર્ષથી અનુવર્તી છે.

સમગ્ર કિયાસ્તિક રચના ઉત્તર અને દક્ષિણ વચ્ચેના ગૃહયુદ્ધના એક સમયગાળાની ઓળખ આપે છે, જે શરૂઆત અને અંતને ચિહ્નિત કરે છે. શરૂઆત અને અંતની વચ્ચે, ગૃહયુદ્ધના તે બંને વિરોધી પક્ષોને દાસ્યમાં લઈ જવામાં આવ્યા; અને તે પૈસઠ વર્ષોમાં, જ્યારે તેઓ દાસ્યની પરસ્પર વિખેરાયેલી પોતાની સ્થિતિમાંથી એક રાષ્ટ્રમાં એકત્રિત થાય છે, તેઓ 1863 સુધી પહોંચે છે, જે મુક્તિ ઘોષણાનું વર્ષ છે, જેણે દાસોને મુક્ત કર્યા. શાબ્દિક યહૂદાહમાં ગૃહયુદ્ધની ભવિષ્યવાણી આધ્યાત્મિક યહૂદાહમાં આવેલા ગૃહયુદ્ધ પર સમાપ્ત થાય છે, કારણ કે ઈસુ હંમેશા કોઈ વસ્તુના અંતને તેની શરૂઆત દ્વારા દર્શાવે છે, કેમ કે તે આલ્ફા અને ઓમેગા છે.

ઈ.સ.પૂ. 742 નો ઇતિહાસ, જ્યારે ભવિષ્યવક્તા યશાયાએ પોતાના પુત્ર સાથે મળીને યહૂદાના દુષ્ટ રાજા (આહાઝ)ને સંદેશ આપ્યો હતો, તે ઈ.સ. 1863 ના ઇતિહાસ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામ્યો હતો. આ અવતરણમાં ઈ.સ.પૂ. 742 રાજા આહાઝની સાક્ષી દ્વારા રજૂ કરવામાં આવે છે; તે યહૂદાનો રાજા હતો, જેણે દેવના પવિત્રસ્થાનની સેવા બંધ કરી દીધી હતી અને પોતાના મહાયાજક દ્વારા દેવના પૃથ્વી પરના પવિત્રસ્થાનના જ પરિસરમાં સિરિયન મંદિરનો નમૂનો ઊભો કરાવ્યો હતો.

દુષ્ટ રાજા આહાઝના ઇતિહાસમાં (યશાયાની ભવિષ્યવાણી દ્વારા ઈ.સ.પૂ. 742 તરીકે ચિહ્નિત), યરૂશાલેમના નેતાએ દેવની કલીસિયામાં મૂર્તિપૂજકતા (કેથોલિકત્વ)ની આરાધનાનો પ્રવેશ કરાવ્યો, જેમ લાઉદીકેયન એડ્વેન્ટિઝમે એલિયાહ દ્વારા પહોંચાડવામાં આવેલ મૂસાના સંદેશને ત્યજી દેવા માટે ધર્મત્યાગી પ્રોટેસ્ટન્ટત્વની પદ્ધતિશાસ્ત્ર તરફ ફરી વળ્યું. ઈ.સ.પૂ. 742માં, યશાયાએ યહૂદાના દુષ્ટ રાજાને ઉપરના કુંડની નહેરના અંતે, ધોબીના ખેતર પાસે, સામનો કર્યો, અને જ્યારે તેણે આવું કર્યું ત્યારે તે પોતાના પુત્રને સાથે લાવ્યો. તેના પુત્રનું નામ એક સંકેત હતું, અને જ્યારે યહૂદાથી આવેલ ભવિષ્યવક્તાએ રાજા યરોબઆમનો સામનો કર્યો, ત્યારે તેણે પણ તેને એક સંકેત આપ્યો.

યશાયાના પુત્રનું નામ “શેયાર-યાશૂબ” નો અર્થ થાય છે, “એક અવશેષ પાછો ફરશે.” જે લોકો “પાછા ફરે” છે અને જે અવશેષનો ભાગ બને છે, તેઓ એ જ છે જે વિલંબના સમયમાં પ્રભુની રાહ જુએ છે.

ઈ.સ.પૂ. 742માં જ્યારે યશાયા દુષ્ટ રાજા આહાઝ સાથે સંવાદ કરે છે, ત્યારે તે તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જેમણે “રાહ જોઈ” છે; કારણ કે સર્વ પ્રોફેટો અંતિમ દિવસોની વાત કરે છે, અને અંતિમ દિવસોમાં જે “રાહ જુએ” છે તેઓ એ જ છે જેઓએ પ્રથમ નિરાશાનો ભોગ લીધો છે. યિર્મયાને એવું માન્યું કે દેવએ અસત્ય કહ્યું હતું અને વરસાદ રોકી રાખ્યો હતો, અને યશાયા માને છે કે દેવએ “યાકૂબના ઘરાણાથી પોતાનું મુખ છુપાવ્યું છે,” પરંતુ યશાયા નક્કી કરે છે કે તે રાહ જોશે અને યહોવાને શોધશે; આ દર્શનના વિલંબના સમય દરમ્યાન “જ્ઞાની”ઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. જેઓ પાછા ફર્યા અને અમૂલ્યને તુચ્છથી અલગ કર્યા, અને જેઓ દેવના મુખપાત્ર બનવાના હતા, તેઓને મુદ્રાંકિત કરવામાં આવ્યા; અને તેથી તેઓ તેમની સામે વિરોધાભાસરૂપે ઊભા થાય છે જેઓ પશુનું ચિહ્ન પ્રાપ્ત કરે છે.

અમે આ અભ્યાસને આગામી લેખમાં આગળ ચાલુ રાખીશું.