એલિયાહ – સંખ્યા તેર

અગાઉના લેખમાં અમે એલિયાહને 1798 થી 1844 ના ઇતિહાસ સાથે સમાનાંતર ગોઠવી રહ્યા હતા. જ્યારે પ્રથમ દેવદૂતનો સંદેશ પ્રગટ કરવા માટે વિલિયમ મિલરને ઊભા કરવામાં આવ્યા, ત્યારે એલિયાહ પ્રતીકાત્મક રીતે તે ઇતિહાસમાં પ્રવેશે છે. સારેફતની વિધવા એક વિશ્વાસુ કલીસિયાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે બે લાકડાં—અથવા બે રાષ્ટ્રો—એકત્ર કરી રહી છે, જે 22 ઑક્ટોબર, 1844ના દિવસે એક રાષ્ટ્ર બનવાના હતા.

હિઝકિયેલ અનેક આશીર્વાદોને ઓળખાવે છે, જે બે લાકડીઓને વચનરૂપે આપવામાં આવ્યા છે—એ બે જાતિઓને, જે એક જાતિ બને છે. આપણે આ આશીર્વાદોમાંથી ચારનો વિચાર કરીને શરૂઆત કરીશું, જેમને સિસ્ટર વ્હાઇટે ચાર “આવણીઓ” તરીકે ચિહ્નિત કર્યા છે; અને આ બધી એક જ સમયે, ૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ના દિવસે, પૂર્ણ થઈ હતી.

સિસ્ટર વ્હાઇટ જે પ્રથમ “આગમન”નો ઉલ્લેખ કરે છે, તે “પવિત્રસ્થાનની શુદ્ધિ” માટે મહાયાજકના આગમનનો છે, જે તેવીસ સો વર્ષના અંતે થવાનું હતું। તે વચન દાનિયેલ આઠમો અધ્યાયની તેરમી કલમમાં પૂછાયેલા પ્રશ્નનો ઉત્તર આપે છે, જેમાં પૂછવામાં આવે છે, “નિત્ય બલિદાન વિશેની, અને વિનાશ લાવનાર અતિક્રમણ વિશેની, જેથી પવિત્રસ્થાન અને સેનાદળ બંને પગ નીચે ચગદાઈ જાય, તે દર્શન કેટલા સમય સુધી રહેશે?” ચૌદમી કલમ દર્શાવે છે કે પવિત્રસ્થાનની શુદ્ધિ તેવીસ સો વર્ષના અંતે શરૂ થવાની હતી। એઝેકિએલ કહે છે કે દેવ “ઇઝરાયલનાં સંતાનોને તેઓ જ્યાં જ્યાં અન્યજાતિઓમાં ગયા હોય ત્યાંથી લઈ આવશે, અને તેમને ચારે બાજુથી એકત્ર કરશે, … અને જે જાતિ એકત્ર કરવામાં આવશે તે પછી પોતાને અશુદ્ધ નહીં કરે,” કારણ કે દેવ “તેમને શુદ્ધ કરશે; અને તેઓ મારા લોકો થશે, અને હું તેમનો દેવ થઈશ।”

૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ના દિવસે, સિસ્ટર વ્હાઇટે જે બીજા “આગમન”નો ઉલ્લેખ કર્યો હતો, તે દાનિયેલના સાતમા અધ્યાયની તેરમી કલમની પરિપૂર્ણતા હતી, જે બતાવે છે કે મનુષ્યપુત્ર રાજ્ય પ્રાપ્ત કરવા માટે અતિપ્રાચીન પાસે આવશે. યહેઝ્કેલ કહે છે કે દેવ “તેમને ઇઝરાયલના પર્વતો ઉપરના દેશમાં એક જ જાતિ બનાવશે; અને એક જ રાજા તેઓ સર્વ પર રાજા થશે.” યહેઝ્કેલ ખ્રિસ્તને “દાવિદ” નામથી રાજા તરીકે દર્શાવે છે, જ્યારે તે કહે છે કે “મારો સેવક દાવિદ તેઓ પર રાજા થશે.” તે વધુમાં એ પણ દર્શાવે છે કે ખ્રિસ્ત, દાવિદ તરીકે, તેમનો “એક જ ધારિયો” થશે, અને તેનો “સેવક દાવિદ” પણ “સદાકાળ તેમનો રાજકુમાર રહેશે.” વ્યાખ્યા મુજબ, રાજાને રાજા તરીકેની તેની ઉપાધિ જરૂરી છે, અને તેના શાસન માટે રાજ્યસત્તા તથા તેના રાજ્યના પ્રજાજનો જરૂરી છે. જો પ્રજાજનો ન હોય, તો રાજ્ય પણ ન હોય.

સિસ્ટર વ્હાઇટે ઓળખેલું ત્રીજું “આગમન” તે હતું, જ્યારે ખ્રિસ્ત “વચનના દૂત” તરીકે લેવીના પુત્રોને શુદ્ધ કરવા માટે અચાનક પોતાના મંદિરમાં આવ્યા. યહેઝ્કેલ કહે છે કે ખ્રિસ્ત “તેમને શુદ્ધ કરશે; અને તેઓ મારા લોકો થશે, અને હું તેમનો દેવ થઈશ,” અને વધુમાં, તે તેઓ સાથે “શાંતિનો કરાર” કરશે, જે “સનાતન કરાર” થશે. આ કરાર ત્યારે પૂર્ણ થશે, જ્યારે દેવ પોતાનું “પવિત્રસ્થાન તેમની વચ્ચે સ્થાપિત” કરશે, અને “જાતિઓ જાણશે કે હું યહોવા ઇઝરાયલને પવિત્ર કરું છું, જ્યારે મારું પવિત્રસ્થાન તેમની વચ્ચે હશે.”

૧૭૯૮થી ૧૮૪૪ સુધીના ઇતિહાસમાં ખ્રિસ્ત માટે માર્ગ તૈયાર કરનાર દૂત, એટલે કે “વચનના દૂત,” વિલિયમ મિલર દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામેલા એલિયાહ હતા. જ્યારે ખ્રિસ્ત અચાનક પોતાના મંદિરમાં આવ્યા, ત્યારે તેમણે “લેવીના પુત્રો”ને “શોધકની અગ્નિ” તરીકે શુદ્ધ કર્યા.

22 ઑક્ટોબર, 1844ના દિવસે પૂર્ણ થયેલું બીજું “આગમન” વરરાજાનું આગમન હતું. એઝેકિયલ બે વખત દર્શાવે છે કે બે લાકડીઓમાંથી એકત્ર કરવામાં આવેલું રાષ્ટ્ર દેવનું “લોકસમૂહ” થશે, અને એ “તેઓનો દેવ” રહેશે. આ લગ્ન દ્વારા પૂર્ણ થયું. 22 ઑક્ટોબર, 1844ના દિવસે પૂર્ણ થયેલી જે ચાર ભવિષ્યવાણીઓને સિસ્ટર વ્હાઇટ ઉલ્લેખ કરે છે, તે બધી એઝેકિયલની બે લાકડીઓની સાક્ષી દ્વારા ઓળખવામાં આવે છે.

એલિયાહ તે સંદેશવાહકનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે વચનના સંદેશવાહક માટે માર્ગ તૈયાર કરે છે. ખ્રિસ્તે યોહાન બાપ્તિસ્તને તે સંદેશવાહક તરીકે ઓળખાવ્યો, જેણે તેમના પ્રથમ આગમન માટે માર્ગ તૈયાર કર્યો. સિસ્ટર વ્હાઇટે વિલિયમ મિલરને એલિયાહ તરીકે ઓળખાવ્યો, અને મિલરે ખ્રિસ્તને “મહાયાજક,” “માનવપુત્ર,” “વચનનો સંદેશવાહક” અને “વરરાજા” તરીકે આવવા માટે માર્ગ તૈયાર કર્યો.

સાડા ત્રણ વર્ષ પછી, એલિયાહ સારેફ્તાથી આવ્યો, જ્યાં તે વિધવા અને તેના પુત્ર સાથે રહ્યો હતો, અને તેણે આહાબને આદેશ કર્યો કે તે સમગ્ર ઇસ્રાએલને કાર્મેલ પર બોલાવે. યહેઝ્કેલ કહે છે કે જ્યારે દેવ પોતાના પવિત્રસ્થાનને તે જાતિના મધ્યમાં સ્થાપિત કરશે, જે બે લાકડાંમાંથી એકત્ર કરવામાં આવી હતી, ત્યારે વિદેશી જાતિઓ જાણશે કે દેવ જ દેવ છે. કાર્મેલ પર્વત પર એલિયાહે ઇસ્રાએલને કહ્યું કે તેઓ પસંદ કરે કે દેવ જ દેવ છે કે બઆલ દેવ છે, પરંતુ તેણે આ પ્રશ્નને માત્ર કોણ સચ્ચો દેવ છે તેના સંદર્ભમાં જ નહીં, પરંતુ કોણ સચ્ચો પ્રભુવક્તા છે તેના સંદર્ભમાં પણ રજૂ કર્યો.

આખા ઇઝરાયલે, અહાબ સહિત, ત્યારે જાણ્યું કે એલિયાહનો દેવ જ દેવ હતો, જ્યારે સ્વર્ગમાંથી અગ્નિ ઉતર્યો અને એલિયાહની અર્પણને ભસ્મ કરી નાખી. કર્મેલ પર્વત પર અગ્નિનું અવતરણ તે ક્ષણને ચિહ્નિત કરે છે, જ્યારે દેવે બે લાકડીઓથી બનેલા રાષ્ટ્રના મધ્યમાં પોતાનું પવિત્રસ્થાન સ્થાપિત કર્યું. કર્મેલ પર્વત પર અગ્નિનો ચમત્કાર એ દર્શાવતો હતો કે દેવ જ દેવ હતો, અને બઆલ ખોટો દેવ હતો.

સારપ્તામાં થયેલો ચમત્કાર, જ્યારે એલિયાહે વિધવાનાં મૃત પુત્ર પર ત્રણ વાર પોતાને પાથર્યો, તેનાથી તેણીને સાબિત થયું કે એલિયાહ ઈશ્વરનો માણસ હતો; અને કર્મેલ પરનો ચમત્કાર પણ એ જ વાત સિદ્ધ કરતો હતો. કર્મેલની અગ્નિએ માત્ર એટલું જ સાબિત કર્યું નહોતું કે ઈશ્વર ઈશ્વર છે, પરંતુ તેણે એ પણ દર્શાવ્યું કે એલિયાહ બાલના ભવિષ્યવક્તાઓ અને વનોના ભવિષ્યવક્તાઓની વિરુદ્ધમાં ઈશ્વરનો સચ્ચો ભવિષ્યવક્તા હતો. 1840 થી 1844 સુધીના ઇતિહાસમાં, મિલર અને મિલરાઇટ્સ સચ્ચા ભવિષ્યવક્તાઓ હતા તે દર્શાવવામાં આવ્યું, જે ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદના ખોટા ભવિષ્યવક્તાઓની વિરુદ્ધ હતું; જેમણે એ જ ઇતિહાસમાં પ્રગટ કર્યું હતું કે તેઓ યેઝેબેલની પુત્રીઓ હતાં.

કર્મેલ પર એલિયાહ સત્ય પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડાની ઓળખ કરવાના કાર્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, કારણ કે બાઈબલની ભવિષ્યવાણીના છઠ્ઠા રાજ્યને—પ્રકાશિતવાક્ય તેરનું પૃથ્વીનું પશુ—પ્રોટેસ્ટન્ટવાદનું એક શિંગડું અને રિપબ્લિકનવાદનું એક શિંગડું છે, અને તેણે 1798માં જ પોતાનું શાસન શરૂ કર્યું હતું. 1798માં, યેઝેબેલના શાસનના સાડા ત્રણ વર્ષના અંતે, એલિયાહ સારેફતાથી આવ્યો જેથી પૃથ્વીના પશુ પર કયો ચર્ચ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદનું શિંગડું હતો તેનો સ્પષ્ટ ભેદ સ્થાપિત કરે.

સારેફાથની વિધવા થિયાતીરાના ઇતિહાસમાંથી લગ્ન તરફ જઈ રહી હતી, જ્યાં તેનું વિધવાપણું દૂર થવાનું હતું. તેનો પુનર્જીવિત થયેલો પુત્ર તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જેઓ દુકાળના ત્રણ અડધા વર્ષ દરમિયાન યેઝેબેલ દ્વારા હત્યા કરાયા હતા. જે બે લાકડીઓ તે અગ્નિ માટે ભેગી કરી રહી હતી, તે શબ્દશઃ ઇઝરાયલના તે બે ઘરો હતા, જેઓને એક જ જાતિ તરીકે ભેગા કરવામાં આવવાના હતા, અને તે જાતિ આત્મિક ઇઝરાયલ હતી. વિધવા તે બે લાકડીઓનો ઉપયોગ અગ્નિ પ્રગટાવવા કરવા જઈ રહી હતી; આ ઘટના કર્મેલ પર અને 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ बनी, જ્યારે કરારના દૂતે લેવીના પુત્રોને “શોધકના અગ્નિ” દ્વારા શુદ્ધ કર્યા.

અગ્નિ દેવના આત્માના ઉંડેલાવાનું પ્રતીક છે, જે કાર્મેલ પર અને 22 ઓક્ટોબર, 1844ના દિવસે પરાકાષ્ઠાએ પહોંચેલા મધ્યરાત્રિની પોકારના સમયે બન્યું હતું.

આત્માનો ઉંડેલો વહેવાર એક સંદેશાની જાહેરાતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને વિધવા અગ્નિ પ્રગટાવવાની હતી જેથી તે ખાવા માટે થોડું ભોજન તૈયાર કરી શકે, જે એક સંદેશ છે.

અહાબ દ્વારા યેઝેબેલને તરત જ પ્રગટ કરવામાં આવેલ સંદેશ એ હતો કે એલિયાહનો દેવ જ સચ્ચો દેવ હતો, કારણ કે અહાબે હમણાં જ એલિયાહના દેવને અગ્નિ દ્વારા ઉત્તર આપતા જોયા હતા. ૨૨ ઑક્ટોબર, ૧૮૪૪ના રોજ તરત જ ખુલ્લો કરવામાં આવેલ સંદેશ ત્રીજા દૂતનો સંદેશ હતો. બંનેમાંથી કોઈપણ પ્રસંગમાં, અહાબ દ્વારા પહોંચાડાયેલ સંદેશ હોય કે ત્રીજા દૂતનો સંદેશ, તે યેઝેબેલને ક્રોધાવેશમાં મૂકી દે છે.

દાનિયેલમાં ઉલ્લેખાયેલું “પૂર્વ અને ઉત્તર તરફથી આવતા સમાચાર” તે એવો સંદેશ દર્શાવે છે, જે ઉત્તરનો રાજા, એટલે યેઝેબેલ,ને ક્રોધિત કરે છે, અને તે પૃથ્વીના ઇતિહાસના અંતિમ સતાવણાની શરૂઆત કરે છે. તે સંદેશ આહાબ દ્વારા યેઝેબેલને પહોંચાડાયેલા સંદેશથી પ્રતિનિધિત્વ પામ્યો હતો, તેમજ 1844માં ન્યાયના પ્રારંભ સમયે ત્રીજા દૂતના સંદેશના આગમનથી પણ.

એલિયાહ, એક પ્રતીક તરીકે, ૫૩૮ થી ૧૭૯૮ સુધીના અરણ્યકાળ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. ત્યાર પછી ૧૭૯૮માં, એલિયાહ ઇતિહાસમાં વિલિયમ મિલર તરીકે પ્રગટ થાય છે. ૧૮૪૪માં, એલિયાહ મધ્યરાત્રિના રોદનનો અગ્નિ સ્વર્ગમાંથી નીચે બોલાવી રહ્યો છે. ત્યારબાદ ૧૮૬૩માં, એલિયાહ અને તેનો સંદેશ નકારવામાં આવ્યા. તેનો સંદેશ મોશેનો “સાત વખત”નો સંદેશ હતો, જે યહેઝ્કેલની બે લાકડીઓના સંદેશ દ્વારા પણ પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. તેમની વિખેરણના અંતે આ બે લાકડીઓનું એકત્ર થવું સારપતાની વિધવાના સંદેશ હતું, અને ભોજન તૈયાર કરતાં પહેલાં તેણે તે બે લાકડીઓ એકત્ર કરી.

જેમ્સ અને એલેન વ્હાઇટના અનુસાર, મિલરાઇટ એડ્વેન્ટિઝમ 1856માં લાઉદિકીયન એડ્વેન્ટિઝમ બન્યું, અને ત્યારબાદ જ્યારે તેમણે 1863માં મૂસાના “સાત વખત” વિષે એલિયાહના સંદેશને અસ્વીકાર કર્યો, ત્યારે 1856માં દેવ જે “સાત વખત” અંગેના જ્ઞાનની વૃદ્ધિ પ્રગટ કરવા ઇચ્છતા હતા (હાયરમ એડસનની આઠ અધૂરી લેખમાળાના માધ્યમથી) તેને સમજવાની તર્કસંગત ક્ષમતા તેમણે દૂર કરી દીધી. દેવદૂતોને વિલિયમ મિલરને એકત્રિત કરાવેલી સત્યોની આધારભૂત વ્યવસ્થાને તેઓ તર્કની અનિવાર્યતા દ્વારા ખંડિત કરવાનું આરંભ કરવા માટે મજબૂર બન્યા. મિલરે શોધેલો પ્રથમ ‘પથ્થર’ એ આધારશિલા હતો, જેના ઉપર લાઉદિકીયન એડ્વેન્ટિઝમ તેના સમગ્ર ઇતિહાસ દરમિયાન અથડાતું રહ્યું. સત્યના તે પ્રથમ પથ્થરના અસ્વીકારથી લાઉદિકીયાની અંધતા ઉત્પન્ન થઈ, જે એક એવું લક્ષણ છે કે જેનો ઉપચાર શક્ય છે, પરંતુ તેનો ભાગ્યે જ અનુસરણ કરવામાં આવે છે.

૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ના રોજ શરૂ થયેલું મંદિરનું શુદ્ધિકરણ, દાનિયેલ ૮:૧૩માં પવિત્રસ્થાન સાથે પગતળે રૌંદાઈ ગયેલા “સૈન્ય”ના શુદ્ધિકરણને પણ સમાવે છે. સૈન્યનું પ્રતીક સારેફથની વિધવાએ અગ્નિ માટે ભેગી કરેલી “બે લાકડીઓ” દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યું હતું. એ બે લાકડીઓ પ્રાચીન શાબ્દિક ઇઝરાયેલના બે ઘરો હતાં. શાબ્દિક એફ્રાઈમ અને યહૂદા, ન્યાયના આરંભ સમયે કરારના દૂત દ્વારા એક આધ્યાત્મિક રાષ્ટ્રમાં ભેગા કરવામાં આવવાના અને શુદ્ધ કરવામાં આવવાના હતા. એ બે રાષ્ટ્રો જ તે “સૈન્ય” હતાં, જે પગતળે રૌંદાઈ ગયું હતું.

એઝેકિએલનું વચન એવું હતું કે દેવ “ઇઝરાયલના સંતાનોને જાતિઓની વચ્ચેમાંથી, જ્યાં જ્યાં તેઓ ગયા હોય ત્યાંથી લઈ આવશે”, અને તેઓને “એકત્ર કરશે” “અને તેઓને તેમના પોતાના દેશમાં લાવશે.” શાબ્દિક ઇઝરાયલનો દેશ એ મહિમાવંત દેશ, અથવા વચનનો દેશ, અથવા યહૂદા હતો. ઈ.સ. 1798માં આધ્યાત્મિક મહિમાવંત દેશ, પ્રકાશન અધ્યાય તેરનાં બે શિંગડાં ધરાવતા પૃથ્વીના પશુનો દેશ હતો.

ઇઝરાયેલનાં બે શાબ્દિક ગૃહો તે દેશમાં નિવાસ કરતાં હતાં, જે “સર્વ દેશોની મહિમા” હતો, તે દેશ જે “દૂધ અને મધથી” “વહી” રહ્યો હતો. જ્યારે ઇઝરાયેલનાં તે બે શાબ્દિક ગૃહો આધ્યાત્મિક ઇઝરાયેલ તરીકે એકત્ર કરવામાં આવ્યા, ત્યારે તેમને તેમના પોતાના દેશમાં સ્થાપિત કરવામાં આવવાનો વચન આપવામાં આવ્યો હતો. આધ્યાત્મિક “મહિમાવંત દેશ” એ સ્થળ છે જ્યાં પૃથ્વીપશુના શાસનકાળ દરમિયાન આરંભે મિલેરાઇટોના આંદોલન અને અંતે એકસો ચુંમાલીસ હજારના આંદોલન સ્થિત છે. એકસો ચુંમાલીસ હજારનું પ્રતિનિધિત્વ કરતું આંદોલન માત્ર પૃથ્વીપશુના દેશમાં જ ઉભું કરવામાં આવી શકતું હતું. અન્ય કોઈ દેશમાંથી ત્રીજા દૂતનું આંદોલન હોવાનો દાવો કરતું આંદોલન ખોટું છે, કારણ કે આલ્ફા અને ઓમેગા હંમેશા અંતને આરંભ દ્વારા દર્શાવે છે.

દાનિયેલ અધ્યાય આઠ, વચનો તેર અને ચૌદ, પવિત્રસ્થાન તથા સેનાદળ—બન્નેના પદતળે ચૂર થવાનો ઉલ્લેખ કરે છે. સેનાદળ શાબ્દિક ઇઝરાયલના બે ગૃહો હતા. અંધકારયુગના એક હજાર બે સો સાઠ વર્ષ દરમિયાન યરુશાલેમ પદદલિત થયું હતું.

પ્રકાશનના અધ્યાય અગિયારમાં યોહાનને માત્ર મંદિર જ નહીં, પરંતુ “જેઓ તેમાં ઉપાસના કરે છે તેઓને પણ” માપવાનો આદેશ આપવામાં આવ્યો છે. જ્યારે યોહાનને મંદિર અને તેમાં ઉપાસના કરનારાઓને માપવાનો આદેશ આપવામાં આવ્યો, ત્યારે તે ભવિષ્યવાણીરૂપે ૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ની ઘટનાસ્થિતિમાં સ્થિત હતો.

પ્રકાશનના દસમું અધ્યાયની દસમી વાચામાં, યોહાને 22 ઑક્ટોબર, 1844ની કડવી નિરાશાનું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું, અને તેને તરત જ પવિત્રસ્થાન તથા સૈન્ય—બન્નેને માપવા માટે કહેવામાં આવ્યું. દાનિયેલ આઠ અને તેરમી વાચાના પ્રશ્નનો વિષય પવિત્રસ્થાન તથા સૈન્ય—બન્નેના પગ નીચે ત્રાંપળાતા રહેવાનો છે. યોહાન અમને જાણ કરે છે કે “જાતિઓ”એ “બિયાલીસ મહિના” સુધી “પવિત્ર નગર”ને “પગ નીચે રુંદવાનું” હતું. તે બિયાલીસ મહિના એલિયાહના સાડા ત્રણ વર્ષ હતા. તે 538થી 1798 સુધીનો અંધકારયુગ હતો. પ્રતીકાત્મક રીતે 22 ઑક્ટોબર, 1844માં ઊભેલા યોહાનને કહેવામાં આવ્યું કે બાહ્ય પ્રાંગણને છોડી દે અને “તેને માપશો નહીં, કેમ કે તે જાતિઓને આપવામાં આવ્યું હતું, અને તેઓ પવિત્ર નગરને બિયાલીસ મહિના સુધી પગ નીચે રુંદશે.”

જ્યારે યોહાનને “મંદિર, અને બલિપીઠ, અને તેમાં ઉપાસના કરનારાઓને” માપવા કહેવામાં આવ્યું, ત્યારે દાનિયેલ અધ્યાય આઠ અને પદ તેરનાં શબ્દોમાં, તેને પવિત્રસ્થાન અને સેનાને માપવા કહેવામાં આવ્યું હતું. જો યોહાનને બારસો સાઠ વર્ષોની ગણતરી ‘ન’ કરવા કહેવામાં આવ્યું હોય, તો તેને 1798થી 1844માં જ્યાં તે ઊભો હતો ત્યાં સુધી માપવું હતું. 1798થી 1844 સુધીનું માપ લેવાતાં, તે છેતાલીસ વર્ષ દર્શાવે છે. છેતાલીસ વર્ષોની શરૂઆત 1798માં હતી, જ્યારે ઇઝરાયલના ઉત્તર ગૃહ વિરુદ્ધ મૂસાના “સાત વખત” પૂર્ણ થયા. છેતાલીસ વર્ષોનો અંત 1844માં હતો, જ્યારે ઇઝરાયલના દક્ષિણ ગૃહ વિરુદ્ધ મૂસાના “સાત વખત” પૂર્ણ થયા. યોહાનનું માપ છેતાલીસ વર્ષોને સમાન છે. સંખ્યા છેતાલીસ મંદિરનું પ્રતીક છે. ઈસુએ કહ્યું, “આ મંદિરને નષ્ટ કરો, અને હું તેને ત્રણ દિવસમાં ફરી ઊભું કરી દઈશ,” પરંતુ વાદવિવાદ કરનાર યહૂદીઓએ દલીલ કરી કે મંદિર છેતાલીસ વર્ષમાં બાંધવામાં આવ્યું હતું.

આદમના પતન પછી, તેની સર્વ વારસાગત અધોગતિઓ સહિત, ઈસુએ આદમનું દેહધારણ કર્યું, જેથી જેમ તેમણે વિજય મેળવ્યો તેમ આપણે પણ વિજય પ્રાપ્ત કરી શકીએ તે માટે તેઓ એક દાખલો સ્થાપિત કરે. બે સાક્ષીઓના આધારે, એવો ઉપદેશ આપવો કે ખ્રિસ્તના દેહમાં ચાર હજાર વર્ષના પાપથી ઉપજેલી વારસાગત અધોગતિઓ નહોતી, એ બાબેલનું દ્રાક્ષારસ પ્રચાર કરવું છે; કારણ કે એવો ઉપદેશ આપવો કે ખ્રિસ્તે તે વારસાગત દુર્બળતાઓ સ્વીકારી નહોતી, એ કેથોલિક ધર્મનો એક મુખ્ય સિદ્ધાંત છે.

ખ્રિસ્તના દેહનું મંદિર દરેક માનવીના દેહનું મંદિર હતું.

યોહાનના બીજા અધ્યાયમાં ખ્રિસ્ત પોતાનું દેહ મંદિર તરીકે દર્શાવી રહ્યા હતા, અને તેમનું તે દેહ-મંદિર એવો માનવીય દેહ હતું જેમાં ચાર હજાર વર્ષોની સંચિત નિર્બળતાના અવક્ષયો સમાયેલાં હતાં. ખ્રિસ્તે જે માનવીય મંદિરનો ઉલ્લેખ કર્યો હતો તે છિયાલીસ ક્રોમોઝોમોથી બનેલું છે. જ્યારે મોશે કાયદો અને મંદિરના નિર્માણ માટેની આજ્ઞાઓ પ્રાપ્ત કરવા સિનાઈ પર ગયા, ત્યારે તેઓ પર્વત ઉપર છિયાલીસ દિવસ રહ્યા. યહેઝ્કેલ ખ્રિસ્ત પોતાનું મંદિર બે લાકડીઓના “મધ્ય”માં સ્થાપિત કરે છે એવો ઉલ્લેખ કરે છે. ઉત્તર રાજ્ય અને દક્ષિણ રાજ્યના સાત સમયોના અંતથી, જેનું માપ લેવા માટે યોહાનને કહેવામાં આવ્યું હતું, તે સમયગાળો છિયાલીસ વર્ષનો હતો, અને તે 1798 અને 1844 વચ્ચેના “મધ્ય” અથવા સમયગાળાનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો. તે છિયાલીસ વર્ષોમાં, ઈસુએ તે આધ્યાત્મિક મંદિર ઊભું કર્યું, જેને તેઓ કરારના દૂત તરીકે આવ્યા ત્યારે અચાનક શુદ્ધ કરશે. કરારના દૂત તરીકે, તેઓ પોતાનો કાયદો પોતાના લોકોના હૃદય ઉપર લખશે. તે કાયદાનું પ્રતિનિધિત્વ બે પાટિયાઓ દ્વારા થાય છે. પ્રથમ પાટિયામાં ચાર આજ્ઞાઓ છે, બીજા પાટિયામાં છ છે. બંને મળીને છિયાલીસની સંખ્યાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

1798 થી 1844 સુધી આધ્યાત્મિક ઇઝરાયલનું એકત્રિત થવું આધ્યાત્મિક ઇઝરાયલના એકત્રિકરણનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, પરંતુ તે મંદિરની સ્થાપનાનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

1798 થી 1844 દરમિયાન ઊભું કરાયેલું મંદિર એવા એક વર્ગને સમાવે છે, જેઓ અનાજ્ઞાપાલન માટે “નિયુક્ત” કરવામાં આવ્યા હતા. તેમનું અનાજ્ઞાપાલન “સાત વખત,” “ખૂણાનો પથ્થર,” “બાંધનારાઓએ નકારેલો પથ્થર,” જે “અપમાનનો ખડક” અને “ઠેસ ખવડાવનાર પથ્થર” છે, તેના તેમના અસ્વીકારમાં પ્રગટ થયું.

જે વર્ગ “ઈશ્વર દ્વારા પસંદ કરાયેલ” હતો, તેણે “માણસો દ્વારા નકારવામાં આવેલ” “પથ્થરને” “જીવંત પથ્થર” તરીકે, અને “ઈશ્વર દ્વારા પસંદ કરાયેલ, અને” “મૂલ્યવાન” એવા “પથ્થર” તરીકે ઓળખ્યો. “ઈશ્વર દ્વારા પસંદ કરાયેલા,” “પસંદ કરેલી પેઢી,” ભૂતકાળના “સમયોમાં” “લોક નહોતા, પરંતુ” તે પછી “ઈશ્વરના લોકો” થવાના હતા. જ્યારે ઈશ્વરે બે લાકડીઓ એકત્ર કરી, ત્યારે તેણે તેઓને “અન્યજાતિઓ”માંથી બહાર લાવ્યા. જ્યારે તેણે 1798થી 1844 સુધીના છિયાલીસ વર્ષો દરમિયાન બે રાષ્ટ્રોને એકરૂપ કરીને એક કર્યા, ત્યારે તેઓ તેના લોકો બનવાના હતા.

માત્ર એક જ પાયો છે, અને એ પાયો ઈસુ ખ્રિસ્ત છે; પરંતુ આજ્ઞાભંગ કરનારાઓ દ્વારા નામંજૂર કરાયેલા ઇતિહાસનો જે “ઠોકરનો પથ્થર” પાયો હતો, તે મોશેનો “સાત વખત” હતો. જ્યારે 1863માં “સાત વખત” નામંજૂર કરવામાં આવ્યું, ત્યારે તે ઈસુ ખ્રિસ્તના નામંજૂર કરવાના સમાન હતું.

દંતકથાઓનો એવો ભેળસેળ દાવો કરે છે કે 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ આરંભેલું પવિત્રસ્થાનનું શુદ્ધીકરણ માત્ર બે હજાર ત્રણસો વર્ષની ભવિષ્યવાણીની પૂર્ણતા હતું; પરંતુ તે ખાલી પવિત્રસ્થાનને ઓળખાવે છે, સૈન્યવિહોણા પવિત્રસ્થાનને, પ્રજાવિહોણા રાજ્યને. પ્રેરણાથી પ્રદાન કરાયેલ પવિત્રસ્થાનના હેતુ કરતાં ઉચ્ચ પ્રાધાન્ય ધરાવતો એવો કોઈ હેતુ નથી, સિવાય તેના જે હેતુને લઈને દેવએ પોતે કહ્યું છે કે પવિત્રસ્થાનનો હેતુ એ જ છે.

શાસ્ત્રોમાં, ઈશ્વરનું પવિત્રસ્થાન હંમેશા તેમના લોકો સાથે સંકળાયેલું છે, જે સૈન્ય છે. યહેજ્કેલની બે લાકડીઓ, જેઓની ઓળખ બે જાતિઓ તરીકે કરવામાં આવી છે, તેઓ એક જાતિ બનવાની હતી અને ઈશ્વરનું પવિત્રસ્થાન તેમની વચ્ચે હોવું હતું. વાસ્તવમાં પ્રશ્ન શું પૂછે છે તે છુપાવવા માટે, દાનિએલ આઠના તેરમા વચનના પ્રશ્નને ખોટી રીતે રજૂ કરવું, તે જ સમયે તેરમા વચનના “એક નિશ્ચિત પવિત્રજન” ને પણ નકારવું છે, જેને તે પ્રશ્નનો ઉત્તર આપવા માટે પૂછવામાં આવ્યો હતો.

જે સ્વર્ગસ્થ સત્તાએ તે પ્રશ્ન પૂછ્યો હતો તેને “તે ચોક્કસ સંત” કહેવામાં આવ્યો છે, અને આ અભિવ્યક્તિ હિબ્રૂ શબ્દ “Palmoni” માંથી અનુવાદિત છે, જેનો અર્થ અદ્ભુત ગણનહાર, રહસ્યોનો ગણનહાર એવો થાય છે. આ અવતરણમાં, જે Adventism નો કેન્દ્રીય સ્તંભ અને પાયો છે, ખ્રિસ્ત પોતાને અદ્ભુત ગણનહાર તરીકે રજૂ કરે છે. તે એમ એ જ સ્થળે કરે છે જ્યાં તે બાઇબલની સૌથી લાંબી સમયભવિષ્યવાણી અને તે ઉપરાંત તેવીસ સો દિવસોની સમયભવિષ્યવાણી વચ્ચેનો સંબંધ ઓળખાવે છે. સૌથી લાંબી સમયભવિષ્યવાણી મૂસાની શપથ છે, જે લેવ્યવ્યવસ્થા છવ્વીસના સાત સમય છે. તે એવી ભવિષ્યવાણી છે જે ઇસ્રાયેલના બંને ઘરોના વિખેરાઈ જવા અને દાસત્વમાં સોંપાઈ જવાની ઓળખ આપે છે; આ બંને ઘરોને તે “સૈન્ય” તરીકે ઓળખાવવામાં આવ્યા છે, જેને તેરમા પદમાં પગતળે ત્રાંપવામાં આવશે એમ દર્શાવવામાં આવ્યું છે, જ્યારે ચૌદમું પદ પવિત્રસ્થાનના ત્રાંપાઈ જવાની ભવિષ્યવાણી ઓળખાવે છે. આ બંને ભવિષ્યવાણીઓ 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ પૂર્ણ થઈ, જ્યારે સારેફથની વિધવાએ કરારના દૂતની આગ માટે બે લાકડીઓ ભેગી કરી.

જ્યારે એડ્વેન્ટિઝમે ભવિષ્યવાણીય સમયની તે અતિપ્રથમ સત્યતાને નકારી કાઢી, જેને સમજવા માટે સ્વર્ગદૂતો વિલિયમ મિલરને માર્ગદર્શન આપ્યું હતું, ત્યારે તેઓએ પોતાને જ અંધ બનાવ્યા. 1856માં, હાયરમ એડ્સનનાં આઠ લેખો દ્વારા, પાલ્મોનીએ સાત સમયના પ્રકાશને વધારવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ કોઈ પરિણામ આવ્યું નહીં. તેઓએ લાઓડિકિયાને અપાયેલ સંદેશાને નકારી કાઢ્યો, અને લાઓડિકિયાના પાંચ ઘાતક પ્રગટાવાઓને સ્વીકાર્યા, જેથી તેઓએ પોતાને જ પાંચ મૂર્ખ કન્યાઓ તરીકે ઓળખાવ્યાં.

યશાયા સાતના પાંસઠ વર્ષ, જે તેના આરંભમાં 742BC, 723BC અને 677BC ની ઓળખ કરાવે છે, તેનો પુનરાવર્તન અંતિમ ઇતિહાસમાં 1798, 1844 અને 1863 તરીકે થયો હતો. તે અંતિમ ઇતિહાસનું પ્રતિનિધિત્વ એઝેકિયલ અધ્યાય સૈત્રીસમાં આવેલા બે લાકડાંના ભેગા થવાથી થાય છે, અને સારેફથની વિધવા (જેમ કે તેને નવા કરારના ગ્રીકમાં કહેવામાં આવી છે) એ આત્મિક યહૂદા (મહિમાવંત દેશ) માં આત્મિક ઇઝરાયેલ સાથે દેવ દ્વારા કરારસંબંધ સ્થાપિત કરવાના ઇતિહાસને દર્શાવે છે, તે બાઇબલની ભવિષ્યવાણીના છઠ્ઠા રાજ્યના ઇતિહાસ દરમ્યાન. આ ઇતિહાસ, જે પાંસઠ વર્ષની ભવિષ્યવાણીનો અંત છે, તે જ પ્રકટીકરણ તેરનાં પૃથ્વીના પશુના આરંભને પણ પ્રતિનિધિત્વ આપે છે. બાઇબલની ભવિષ્યવાણીના છઠ્ઠા રાજ્યના આરંભમાં, બે લાકડાંનું જોડાણ બાઇબલની ભવિષ્યવાણીના છઠ્ઠા રાજ્યના અંતને ચિતરે છે. આ ઇતિહાસમાં પ્રોટેસ્ટન્ટવાદના શિંગડાં અને રિપબ્લિકનવાદના શિંગડાંનો એક સમાનાંતર ઇતિહાસ સમાયેલો છે.

ભવિષ્યવાણી અનુસાર શક્તિ, શિંગડું, રાષ્ટ્ર, રાજ્ય, રાજા અથવા મસ્તક—જે સંદર્ભમાં તેનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો હોય તેના અનુસાર—પરસ્પર વિનિમેય પ્રતીકો છે. આ બધા પ્રતીકો તે બે લાકડીઓને પણ સંદર્ભે છે, જેમને યહેઝ્કેલ બે રાષ્ટ્રો તરીકે ઓળખાવે છે. પૃથ્વીના પશુના ભવિષ્યવાણીય ઇતિહાસની શરૂઆતમાં, પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડું એક જ રાષ્ટ્રમાં, અથવા એક જ શિંગડામાં, એકત્રિત થયું હતું. એ જ ઇતિહાસના અંતે, રિપબ્લિકન શિંગડું ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદના શિંગડાં સાથે ભેગું થઈને એક રાષ્ટ્ર બનાવશે. તે રાષ્ટ્ર પ્રકાશન તેરનાં સમુદ્રના પશુ માટે એક પ્રતિમા બનશે. તર્કસંગત રીતે, જો આપણે સાત સમયના શાપની સાક્ષીને સ્વીકારવાનો ઇનકાર કરીએ (જે શાબ્દિક ઇઝરાયલનાં બંને ઘરો સામે અમલમાં મૂકવામાં આવ્યો હતો), તો નિશ્ચિતરૂપે આપણે એ જોઈ શકીશું નહીં કે પ્રાચીન ઇઝરાયલનાં તે બે શાબ્દિક ઘરો 1844માં કેવી રીતે આત્મિક ઇઝરાયલનું રાષ્ટ્ર બન્યાં. જો આપણે તે ઇતિહાસ જોઈ શકતા ન હોઈએ, તો સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકાના આરંભે રહેલો એ ઇતિહાસ અંતે રહેલા ઇતિહાસને કેવી રીતે ઓળખાવે છે તે વિષે આપણે સંપૂર્ણપણે “અજાણ” છીએ, જ્યારે રિપબ્લિકન શિંગડું ફરીથી એકત્રીકરણની પ્રક્રિયા અને જોડાઈ જવાની ક્રિયાને દોહરાવે છે, જે શરૂઆતમાં પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડાં દ્વારા દૃષ્ટાંતરૂપે દર્શાવવામાં આવી હતી.

આ સત્યોને આપણે આગામી લેખમાં આગળ પણ વિચારતા રહીશું.