યોયેલનું પુસ્તક અને લાઓદિકિયાની સાતમા-દિવસની એડવેંટિસ્ટ ચર્ચ - નંબર ચૌદ

“દેવના અદ્ભુત કાર્યો”નો ઇતિહાસ “કેટલો સમય” એવા ભવિષ્યવાણીય પ્રશ્ન દ્વારા પણ દર્શાવવામાં આવ્યો છે. તે બન્નેમાં, અને અનેક અન્ય પ્રતીકોમાં દર્શાવવામાં આવેલો ઇતિહાસ એક લાખ ચુમ્માલીસ હજારની મુદ્રાંકન-કાળને દર્શાવે છે. તે અવધિમાં સત્ય અને બીજી ઘણી ખોટી અંતિમ વરસાદની સંદેશાઓ અંગે વિવાદ થાય છે. સાચો અંતિમ વરસાદનો સંદેશ માત્ર એક જ છે. તે પવિત્ર ઇતિહાસની કથારેખા, જેમાં દેવ પોતાના અદ્ભુત કાર્યો કરે છે, યોએલના ગ્રંથના તે સંદર્ભમાં સ્થપાયેલ છે જ્યાં “નવો દ્રાક્ષારસ” એક વર્ગથી દૂર કરવામાં આવે છે, જ્યારે બીજા વર્ગ પર ઢોળવામાં આવે છે.

યોયેલના પુસ્તકમાં નોંધ લેવા યોગ્ય થોડાં વિરોધાભાસો છે. “દૃષ્ટાંત” શબ્દના મૂળનો અર્થ “બાજુમાં મૂકવું” એવો થાય છે, અને તેમાં સ્વભાવતઃ બે વર્ગોના વિરોધાભાસનો સમાવેશ થાય છે. યોયેલના પુસ્તકમાં આવેલા કેટલાક ‘વિરોધાભાસો’ને આપણે અગાઉ સ્પર્શ્યા છે, અને દર્શાવ્યું છે કે યેરૂશાલેમ પર શાસન કરનારા મદ્યપીઓ પહેરતા ગર્વના મુગટનો વિરોધાભાસ તેઓ સાથે છે, જે મહિમાનો મુગટ ધારણ કરે છે. આનંદનું પ્રતીક લજ્જિત થવાની વિરુદ્ધ વસ્તુ હોવા છતાં તેનું સમાનાન્તર પણ છે—આ બાબત અમે હજી સુધી રજૂ કરી નથી, પરંતુ એવું છે, અને અમે તેને દર્શાવવાનો આશય રાખીએ છીએ. આલ્ફા અને ઓમેગાનો વિષય પણ યોયેલના પુસ્તકમાં આવેલો છે, અને પહેલું અંતિમનું દૃષ્ટાંતરૂપે દર્શાવે છે એવો સિદ્ધાંત પણ પ્રેરિતોનાં કર્મોના પુસ્તકમાં પિતરના બે પ્રવચનો દ્વારા પુષ્ટિ પામે છે.

પ્રેરિતોના કાર્યોનો બીજો અધ્યાય પેન્ટેકોસ્ટના દિવસે સવારે ૯ વાગ્યે (ત્રીજા પ્રહરે) બને છે, અને ત્રીજો અધ્યાય નવમા પ્રહરે (બપોરે ૩ વાગ્યે), એટલે સાંજના બલિદાનના સમયે બને છે. પ્રેરિતોના કાર્યો ૨ માં પિતરે જે સંદેશ જાહેર કર્યો છે તે કોઈ ખાનગી નિવાસસ્થાનના ઉપરના ઓરડામાં છે, પરંતુ ત્રીજા અધ્યાયમાં તેનો ઉપદેશ મંદિરમાં આપવામાં આવ્યો છે. આ બન્ને સભાઓમાં પસ્તાવા માટેના આહ્વાન દ્વારા તેઓ એકબીજા સાથે જોડાયેલા છે. એક જ સંદેશ, બે ભૌગોલિક સ્થાનો—જે પેન્ટેકોસ્ટના સંદેશામાં આવેલ દ્વિગુણતાના પ્રતીકને દર્શાવે છે, અને જે બહારના આંગણાં તથા મંદિર વચ્ચે વિભાજિત છે. પ્રકાશન અધ્યાય ૧૧ માં યોહાનને મંદિરને માપવા કહેવામાં આવે છે, પરંતુ આંગણું છોડી દેવા કહેવામાં આવે છે, કેમ કે તે અજાતિઓને આપવામાં આવ્યું હતું.

આ રીતે, બે ઉપદેશોના દ્વિગુણન અને બે ઉપદેશોના સ્થળના વિભાજન દ્વારા યોયેલના પુસ્તકમાં પાછળના વરસાદ માટે બે શ્રોતાઓ દર્શાવવામાં આવે છે. એક શ્રોતા મંદિરની બહારના જંતુઓ છે અને બીજો મંદિરની અંદરના યહૂદીઓ છે. જીવિતોના ન્યાયમાં દેવના ઘરના ન્યાયથી પ્રથમ શરૂઆત થાય છે, અને 9/11 થી રવિવારના કાનૂન સુધી મંદિરનો ન્યાય થાય છે, અને રવિવારના કાનૂનથી માનવીય કૃપાકાળના સમાપ્તિ સુધી જંતુઓનો ન્યાય થાય છે. તે ન્યાય પાછળના વરસાદ દરમિયાન થાય છે, જેને પિતરે યોયેલના પુસ્તકમાં રજૂ થયેલું તરીકે ઓળખાવ્યું છે. પ્રેરિતોનાં કાર્યોના બીજા અને ત્રીજા અધ્યાયોમાં દર્શાવાયેલ વિભાજનમાં પ્રાંગણ (જંતુઓ) અને મંદિર (દેવની ચર્ચ) જેનું પ્રતિનિધિત્વ કરતા હતા, તે જ ભેદ યોયેલમાં પ્રથમ વરસાદ અને પાછળના વરસાદના સંબંધમાં પણ છે. પ્રથમ વરસાદ 9/11 એ આવ્યો અને દેવના મંદિરનો ન્યાય ચાલી રહ્યો હતો ત્યારે વરસાવવામાં આવ્યો. જ્યારે તે પ્રક્રિયા પૂર્ણ થાય છે, ત્યારે પાછળનો વરસાદ પ્રાંગણમાં રહેલા જંતુઓ ઉપર વરસાવવામાં આવે છે.

હાલમાં મારો મુદ્દો આનંદ અને લજ્જિત થવા વચ્ચેનો ભવિષ્યવાણીય ભેદ ઓળખાવવાનો નથી, પરંતુ આ વચન દેવના લોકોને છેલ્લાં વરસાદના સંદેશને કારણે “આનંદિત થવા” માટે સૂચિત કરે છે. છેલ્લાં વરસાદનો સંદેશ દેવના લોકોમાં ભવિષ્યવાણીય આનંદ ઉત્પન્ન કરે છે. આ કહેતાં, પહેલાંના અથવા આરંભિક વરસાદના વિષયને, ત્યારબાદ છેલ્લાં વરસાદ સાથે જોડાયેલો વિષય, તે ઠોકર ખવડાવનાર પથ્થરના દૃષ્ટાંત તરીકે છે, જેને બાજુએ મૂકી દેવામાં આવ્યો હતો અને જેના વિષે આશ્ચર્ય કરવામાં આવ્યું હતું. ખૂણાના પથ્થરનું પ્રતીક, જે અંતે શિખર-પથ્થર બને છે, એ જ દેવ તથા તેમના લોકો બન્નેની દૃષ્ટિએ અદ્‌ભૂત છે.

અદ્ભુત પથ્થર આગાહીનો અલ્ફા અને ઓમેગા દર્શાવે છે. આગાહીપ્રયોગના અર્થમાં અલ્ફા અને ઓમેગાનો સિદ્ધાંત તેમની વાણીમાં વારંવાર અલ્ફા અને ઓમેગા દ્વારા ઓળખાવવામાં આવ્યો છે, અને તેઓ જ વાણી છે. આ કારણસર, આ સિદ્ધાંત વિષે જે કંઈ પ્રગટ કરવામાં આવ્યું છે તે અમને અને અમારા સંતાનોને સદા માટે પ્રગટ કરવામાં આવ્યું છે. ઈ.સ. 1863 બાઈબલ આગાહીનો શિખર-પથ્થર છે, અને તે ઈ.સ. 1844 થી ઈ.સ. 1863 સુધીના ત્રીજા દૂતના સમયગાળાનો પણ શિખર-પથ્થર છે. ઈ.સ. 1844 પાયોનો પથ્થર હતો; ઈ.સ. 1863 તે આગાહીગત સમયગાળાનો શિખર-પથ્થર હતો. ઈ.સ. 1844 થી ઈ.સ. 1863 સુધીનો સમય એક સ્થાપિત આગાહીગત સમયગાળો છે, જેટલો ઈ.સ. 538 થી ઈ.સ. 1798 સુધીનો સ્થાપિત છે એટલો જ. માનવજાતિને કોઈ એવી બાબતનો જ્ઞાન ન હોય, જેને ઈશ્વરે સ્થાપિત કરી છે, તો તે બાબત અસ્થાપિત બની જતી નથી!

અમે અગાઉના લેખનો અંત નીચેના અવતરણ સાથે કર્યો હતો.

1863માં, જેમ્સ વ્હાઇટે “કેટલાક બાબતોમાં” ઇઝરાયલ માટે “મોશે”નું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું.

1844 થી 1863 સુધીનો સમયખંડ લાલ સમુદ્રમાંથી થયેલા ઉદ્ધારથી લઈને પ્રથમ કાદેશ સુધીના સમયખંડમાં પૂર્વછાયારૂપે દર્શાવવામાં આવ્યો હતો. પ્રથમ કાદેશ અલ્ફા છે અને દ્વિતીય કાદેશ ઓમેગા છે—જે કાદેશ સુધી પહોંચાડતા બે ચાલીસ વર્ષના સમયખંડો પ્રદાન કરે છે, અને બંનેનો અંત વિદ્રોહમાં થયો.

ભવિષ્યવાણીનો આત્મા લાલ સમુદ્રના પારગમનને 1844ની મહાન નિરાશા સાથે સંરેખિત કરે છે. બાઇબલ લાલ સમુદ્રના પારગમનને ક્રોસ સાથે સંરેખિત કરે છે, અને સિસટર વ્હાઇટ પુષ્ટિ કરે છે કે ક્રોસ સમયે શિષ્યોની નિરાશા 1844ની મહાન નિરાશાનું પ્રતીકીકરણ કરતી હતી. પ્રભુની ઇચ્છા સીધા જ વચનભૂમિમાં પ્રવેશ કરવાની હતી, અને વચનભૂમિમાં પ્રવેશનો ભૂગોળીય ચિહ્ન યરીહો હતો; અને ડિસેમ્બર, 2025ના આ બીજા અઠવાડિયામાં પુરાતત્ત્વવિદોએ પ્રાચીન યરીહોને હમણાં જ ખોદીને બહાર કાઢ્યું—માત્ર એટલું જાણવા માટે, તેમના વિકલ્પવિહ્વલ આશ્ચર્ય માટે, કે ત્યાં તેમણે શોધેલી ધરાશાયી દિવાલો બધી અંદરની તરફ નહીં, પરંતુ બહારની તરફ પડી હતી, જેમ ઘેરાબંધી દરમ્યાન સામાન્ય રીતે હંમેશા થતું નથી. પ્રાચીન ઘેરાબંધીમાં દિવાલોને ઠોકી-ઠોકીને ધરાશાયી કરવામાં આવતી અને અંદરની તરફ ધકેલી દેવામાં આવતી. યરીહો સાથે એવું નહોતું.

પુરાતત્ત્વવિદોએ ખોરાકથી ભરેલા ભાંડા પણ શોધ્યાં, જેનાથી સ્પષ્ટ થયું કે જ્યારે દીવાલો ધરાશાયી થઈ ત્યારે તે કોઈ લાંબો ખેંચાતો ઘેરાવો નહોતો. આ શોધે પુરાતત્ત્વવિદોના સમૂહમાં રહેલા એ પ્રશ્નનો પણ જવાબ આપ્યો કે યરીહોના પતન અંગેના બાઇબલના વર્ણનમાં તેઓ એક ટેકરી અથવા ઢોળાવ પરથી યરીહોમાં “ઉપર” જતા હોવાનું કેમ દર્શાવવામાં આવ્યું છે; હવે તેઓ જાણે છે કે તે ઢોળાવ દીવાલો બહારની બાજુએ ધરાશાયી થતાં સર્જાયો હતો.

પ્રતિજ્ઞાત દેશમાં પ્રવેશની ઘોષણા કરનારું પ્રથમ અવરોધ યરીહો હતું, જે પ્રભાવ અને સમૃદ્ધિનું શહેર હતું. યરીહો 1863 છે, અને યરીહો બાઇબલની ભવિષ્યવાણીનો એક વિષય છે—માત્ર રવિવારના કાયદાના સમયકાળના દૃષ્ટાંતરૂપે જ નહિ, પરંતુ તેના પતન અને પુનરુદય સાથેના સંબંધમાં પણ. યરીહો પર તેનો પોતાનો વિશિષ્ટ ભવિષ્યવાણીય શાપ પણ ઉચ્ચારવામાં આવ્યો હતો. યહોશુઆએ યરીહોને ફરીથી બાંધનાર માણસ પર શાપ ઉચ્ચાર્યો, અને આમ કરીને તેણે દર્શાવ્યું કે જે માણસ યરીહોને ફરીથી બાંધશે તે આ શાપિત શહેરના પુનર્નિર્માણ દરમિયાન પોતાના સૌથી નાનો અને સૌથી મોટો પુત્ર ગુમાવશે. એક પુત્ર પાયો નાખવામાં ગુમાવવાનો હતો અને બીજો દ્વાર ઊભું કરવામાં. તે ભવિષ્યવાણી પૂર્ણ થઈ હતી, અને તેની પૂર્ણતાનો અહેવાલ બાઇબલમાં નોંધાયેલો છે, તેથી યરીહો એક સ્થાપિત બાઇબલિક પ્રતીક બને છે.

તેના ઐતિહાસિક વિનાશમાં, અને તેની ઉપર આવેલા ભવિષ્યવાણીય શાપમાં, ત્યારબાદ તે ભવિષ્યવાણીની ઐતિહાસિક પરિપૂર્ણતા સાથે, આપણે 1863માં યરીહો વિષે બોલતા ત્રણ સાક્ષીઓને શોધીએ છીએ. તે ત્રણેય સાક્ષીઓ 1863 પર લાગુ કરવાની છે. તે ત્રણ સાક્ષીઓ એક સાથે ઊભા છે, જેમ ત્રણ મોશીઓ ભવિષ્યવાણીય રીતે પોતાની-પોતાની ચાલીસ વર્ષની અવધિના અંતે ઊભા રહે છે. તે ચાલીસ વર્ષની અવધિઓમાંથી એક સ્પષ્ટપણે મિલરાઇટ ઇતિહાસ સાથે સંરેખિત છે, જે સ્થાપિત કરે છે કે દરેક ચાલીસ વર્ષની અવધિના અંતે મોશીની ત્રણેય પ્રતિમૂર્તિઓ 1863ના ઇતિહાસ સાથે—તૃતીય દૂતના ઇતિહાસ સાથે—સંરેખિત છે.

મૂસાના ચાળીસ વર્ષોના તે ત્રણ સાક્ષ્યોમાંનાં બેનો અંત કાદેશ પર થાય છે; ચાળીસ વર્ષોના ત્રીજા સમયખંડનો અંત યર્દન નદી હતો, અને બીજા સમયખંડનો અંત લાલ સમુદ્ર હતો. પ્રથમ ચાળીસ વર્ષોના સમયખંડનો અંત મૂસાએ મિસર છોડીને ભાગવામાં થયો. આ ત્રણેય મિસરમાંથી નિષ્ક્રમણનું વર્ણન કરે છે, જે મિસરમાં બંધન વિષે અબ્રાહમની ચારસો ત્રીસ વર્ષની ભવિષ્યવાણીની પરિપૂર્તિમાં હતું.

મોશીના ત્રણ ચાલીસ-વર્ષના અવધિઓ, જેમના અંતો (શિખરબિંદુ) મિસરમાંથી મુક્તિના એક પ્રકારનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અબ્રાહમની મિસરી બંધનાવસ્થામાં કેદ અને તેમાંથી મુક્તિ વિષેની ભવિષ્યવાણીની પરિપૂર્ણતા હતા. અબ્રાહમની કરારસંબંધિત પ્રતિજ્ઞાના ભવિષ્યવાણી કરાયેલા મુક્તિકર્તા તરીકે, મોશી પોતે પણ તેના નામના અર્થ પ્રમાણે જળમાંથી બચાવવામાં આવવાથી શરૂઆત કરે છે. ત્યારબાદ મોશીએ દેવના લોકોને લાલ સમુદ્રના જળમાંથી પસાર કર્યા અને ત્યાર પછી મુક્તિના કિનારે, જેનું પ્રતિનિધિત્વ યર્દન નદી કરે છે, પહોંચાડ્યા. મોશીના જીવનનો અલ્ફા નાઇલના જળમાંથી બચાવવામાં આવવો હતો અને ઓમેગા યર્દન નદીના જળ દ્વારા પ્રતિનિધિત થયેલું ઉદ્ધાર હતું. મોશીના જીવનનો અલ્ફા, તેના નામ અને તેના માતા-પિતાથી નિર્ધારિત અનુભવે દર્શાવાયો હતો; તેઓ ભક્તિપૂર્ણ માતા-પિતા હતા અને જાણતા હતા કે બાળકે મૃત્યુદંડ પામ્યો હતો, જેમ તે ચાલીસ વર્ષ પછી મિસરીને મારી નાખ્યા પછી થવાનું હતું. ભક્તિપૂર્ણ માતા-પિતા તરીકે, જેઓ જાણતા હતા કે તેમના પુત્રને મૃત્યુદંડમાંથી બચાવવાની જરૂર હતી, તેમણે તેના માટે એક નૌકા તૈયાર કરી, જે હિબ્રૂ વિશ્વમાંથી મિસરી વિશ્વમાં પસાર થઈ, જેમ મોશી પણ ચાલીસ વર્ષના અંતે મિસરી વિશ્વમાંથી હિબ્રૂ વિશ્વમાં નીકળી ગયો.

મૂસાએ જળમાંથી થયેલા પોતાના ઉદ્ધારમાં નોહની કથાનું પુનરાવર્તન કર્યું. અબ્રાહામની ચારસો ત્રીસ વર્ષની કરારભવિષ્યવાણીના “ઉદ્ધારક” તરીકે મૂસાનો સૌપ્રથમ ઉલ્લેખ એ તે ઇતિહાસનું પુનરાવર્તન હતો waarin દેવ માનવજાત સાથે કરારમાં પ્રવેશ્યા હતા; તેથી અબ્રાહામની પસંદ કરાયેલા લોકો વિષેની કરારભવિષ્યવાણી સર્વ માનવજાતને અપાયેલ કરારવચન સાથે એકત્રિત થાય છે. આ બાબત શિશુ મૂસાને ફેરાઉનની પુત્રીને સોંપવામાં આવેલ પરિવર્તનમાં એક બાપ્તિસ્માને ઓળખાવે છે, કારણ કે મૃત્યુ માતાપિતાના કાર્ય દ્વારા સ્વીકારવામાં આવ્યું હતું, દફન જળ ઉપરના કોશ દ્વારા પ્રતિનિધિત થાય છે, અને પુનરુત્થાન ફેરાઉનની પુત્રી છે.

મૂસાનું જીવન નોહની નૌકાના બાપ્તિસ્માના પૂર્વચિહ્નના પ્રતિરૂપથી આરંભે છે. આથી એ અર્થ થાય છે કે પ્રારંભથી જ “8” આ સંખ્યા મૂસા સાથે સંકળાયેલી છે, કારણ કે તેની કરારસંબંધિત સંબંધની મૂળભૂત શરૂઆત નોહના કરારમાંથી આવેલી “8” આ સંખ્યાથી થઈ, અને તેનું કાર્ય “આઠમા” દિવસે સુનતની વિધિને સ્થાપિત કરવાનું હતું. ત્યારબાદ તેની પરીક્ષા લેવામાં આવી, અને તે એ જ વિધિમાં નિષ્ફળ ગયો. મૂસાનું જીવન એક બાપ્તિસ્માથી શરૂ થાય છે અને ચાલીસ વર્ષ પછી ત્યાં એક મૃત્યુ (એક મિસ્રીનું) થાય છે, જે તે બિંદુને ચિહ્નિત કરે છે જ્યાં મિસ્રી મૂસા મરે છે અને તે કડક અર્થમાં અબ્રાહામનો પુત્ર બને છે. મૂસાના પ્રથમ ચાલીસ વર્ષોના આરંભ અને અંત બંને એક બાપ્તિસ્માથી પ્રતિનિધિત થાય છે. પ્રથમએ હિબ્રૂથી મિસ્રી તરફના પરિવર્તનની ઓળખ કરાવી, અને છેલ્લાએ મિસ્રીથી હિબ્રૂ તરફના પરિવર્તનની. ત્યારબાદના ચાલીસ વર્ષ પછી, મૂસા દેવના લોકોને લાલ સમુદ્રના બાપ્તિસ્મામાંથી પસાર કરાવે છે, યર્દનના બાપ્તિસ્માની તરફ જતાં માર્ગમાં, જ્યાં સુધી તે કદી પહોંચી શક્યો નહીં.

યહોશુઆના માર્ગદર્શન હેઠળ દેવના લોકો મૂસાના વિના વચનભૂમિમાં પ્રવેશ્યા, કારણ કે યર્દન નદીના બાપ્તિસ્મા પર પહોંચ્યા એ પહેલાં જ તેનું અવસાન થયું હતું. મૂસાએ કહ્યું, અને પેત્રે પુનઃ કહ્યું, કે પ્રભુ તારો દેવ મૂસા સમાન એક પ્રભુવક્તાને ઉભો કરશે. જે પ્રભુવક્તાનું પૂર્વરૂપ મૂસા દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યું હતું તે ખ્રિસ્ત હતો, અને તેણે પોતાનું કાર્ય મૂસાએ જ્યાં છોડ્યું હતું ત્યાંથી જ યથાર્થ રીતે આરંભ્યું. તેણે પોતાનું કાર્ય પોતાના બાપ્તિસ્માથી આરંભ્યું, અને એ બાપ્તિસ્મા એ જ સ્થાન હતું જ્યાં યહોશુઆએ પ્રાચીન ઇઝરાયલને બાપ્તિસ્મા આપ્યું હતું, જ્યારે તેઓ યર્દન પાર કરીને વચનભૂમિમાં પ્રવેશ્યા હતા. સુવાર્તાઓ અમને જણાવે છે કે યોહાન બેથાબારામાં બાપ્તિસ્મા આપતો હતો, જે પાર ઉતરવાના સ્થાન તરીકે ઓળખાય છે, અને તેનો અર્થ છે ઘાટ દ્વારા પાર ઉતરવાનું સ્થળ.

લાલ સમુદ્ર મિસરની બળવાખોરીનું પ્રતીક છે, અને આ રેખામાં મૂસાની ભવિષ્યવાણીય સાક્ષીને સત્ય તરીકે ઓળખાવે છે. નાઈલ નદીથી લાલ સમુદ્ર સુધી (જેને ક્યારેક નદી પણ કહેવામાં આવે છે) અને ત્યાંથી યરદન સુધી. મૂસા, જેમનો અર્થ છે ‘પાણીમાંથી બચાવેલો,’ પોતાનું સાક્ષ્ય મુક્તિના જળથી શરૂ કરે છે અને ત્યાં જ સમાપ્ત કરે છે, અને એ દરેક જળ બે વર્ગોના ઉપાસકોને પ્રગટ કરે છે.

મોશીના પ્રથમ ચાલીસ વર્ષો પ્રથમ દૂતના સંદેશનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને બીજા ચાલીસ વર્ષો બીજા દૂતનું; ત્રીજો, ત્રીજા દૂતનું. આ ત્રણ દૂતો તેમની પોતાની વિશિષ્ટ ભવિષ્યવાણીય લક્ષણો ધરાવે છે, એવી રીતે કે ત્રણેય સંદેશાઓ પ્રથમ સંદેશમાં પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. દાનિયેલની પુસ્તકના પ્રથમ ત્રણ અધ્યાયોના સંબંધમાં અમે આ ઘટનાને વરસોથી જાહેરમાં દર્શાવી છે.

દાનિયેલે પ્રથમ અધ્યાયમાં દેવનો ભય માન્યો અને બાબેલનું ભોજન ખાવાથી ઇનકાર કર્યો; અને ત્યારબાદ આવેલા બીજા આહાર તથા દૃશ્ય પરીક્ષામાં દેવે તેને મહિમાવાન કર્યો, જે ન્યાય તરફ દોરી ગયું અને ત્રીજી પરીક્ષા પોતે નેબૂખદનેસ્સરે આચરી. દાનિયેલનો પ્રથમ અધ્યાય પ્રકાશન ચૌદના પ્રથમ દેવદૂતને સૂચવે છે, જે “દેવનો ભય માનો,” “તેને મહિમા આપો” એવી ઘોષણા કરે છે, જેમ દાનિયેલે બીજા આહાર અને દૃશ્ય પરીક્ષામાં કર્યું હતું; કારણ કે નેબૂખદનેસ્સરના “ન્યાયનો સમય” આવી પહોંચ્યો છે.

મૂસાના જીવનનાં પ્રથમ ચાલીસ વર્ષો એ કારણે આરંભ્યાં કે તેના માતા-પિતા દેવથી ભયભીત હતા. જ્યારે ફરાઉનની દીકરીએ પાણીમાં તે પેટી જોઈ, ત્યારે મૂસાએ બીજી કસોટી, એટલે કે દૃષ્ટિની કસોટી, પાર કરી હતી. ત્યારબાદ ફરાઉનની દીકરીએ ઠરાવ્યું કે તેને મરવાનું નથી. ન્યાય પણ પ્રથમ ચાલીસ વર્ષોના અંતે આવ્યો; જ્યારે તેણે મિસરીને મારી નાખ્યો અને તેને મિસર છોડીને ભાગવું પડ્યું.

બીજા ચાલીસ વર્ષોમાં, પ્રકાશન ચૌદના બીજા દેવદૂત દ્વારા બાબેલોનના પતનની જે જાહેરાત કરવામાં આવી હતી, તેનું પ્રતીકીકરણ મિસરના પતન દ્વારા થયું હતું. તે પતનમાં, ચાલીસ વર્ષોના અંતે, ઈશ્વરની શક્તિનો એક અતિ મહાન પ્રકટાવ થયો હતો, જેમ 1844ના મધ્યરાત્રિ-પોકાર દરમ્યાન બીજા દેવદૂતના સંદેશના અંતે થયો હતો.

ત્રીજો ચાલીસ વર્ષનો સમયકાળ લગભગ સમગ્ર સભા ઉપર મૃત્યુનો ન્યાય જાહેર થવાથી શરૂ થાય છે, અને તેનો અંત તે સભાના નેતા ઉપર મૃત્યુના ન્યાયથી થાય છે.

સિસ્ટર વ્હાઇટ દર્શાવે છે કે આપણું કાર્ય ત્રણ દેવદૂતોના સંદેશાઓને સંયોજિત કરવાનું છે.

મૂસાના પ્રથમ ચાલીસ વર્ષો પ્રકાશિતવાક્ય ચૌદના પ્રથમ દેવદૂતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને તેમના બીજા ચાલીસ વર્ષો બીજા દેવદૂતનું છે, અને ત્રીજો ચાલીસ વર્ષનો સમયગાળો ત્રીજા દેવદૂતનું છે. આપણો “મહાન સંદેશ” એ છે કે “પ્રથમ, બીજા, અને ત્રીજા દેવદૂતોના સંદેશાઓ”ને એકત્રિત કરવાના, જે મૂસાના ત્રણેય પ્રતીકોને 1863માં સ્થાન આપે છે, અને તેથી રવિવારના કાયદા સમયે ત્રણ મૂસા થાય છે.

1844 થી 1863 સુધીનો સમયગાળો કાદેશ સુધી લઈ જતાં બન્ને ચાલીસ-વર્ષીય સમયગાળાઓના બે સાક્ષીઓને સમાવે છે. પ્રેરણા સૂચવે છે કે પ્રથમ અને બીજા વિના ત્રીજું અસ્તિત્વમાં આવી શકતું નથી; તેથી મૂસાના જીવનના પ્રથમ ચાલીસ વર્ષો પણ 1844 થી 1863નું પ્રતિનિધિત્વ કરવાના જ છે. 1863માં મૂસા મિસરીને મારી નાખે છે; તેમજ મૂસા પોતાની સત્તાના દંડથી શિલાને પ્રહાર કરે છે; અને વધુમાં, સોનાના વાછરડાના બળવાના ઇતિહાસમાં જ્યારે મૂસા દેવની મહિમા જોવાની વિનંતી કરે છે, ત્યારે પણ તે જ દર્શાવવામાં આવે છે. 1863 અને રવિવારના કાયદા ખાતે મૂસાના ત્રણ રૂપો છે, અને તેઓ બધા ચાલીસ વર્ષના છે.

મૂસાના ત્રણેય સમયખંડોમાં દરેકમાં જળ દ્વારા એક છોડકારો સમાયેલો છે; ટોપલીમાંનો મૂસા લાલ સમુદ્રમાંથી પસાર થતા મૂસાની સાથે સુસંગત થાય છે, અને તે યર્દન નદી પર મૂસાના બે પ્રસંગોની સાથે સુસંગત થાય છે: નીલ નદી, લાલ સમુદ્ર, અને યર્દન પર બે વખત. છોડકારાના જળો આ ત્રણેય સમયખંડોમાં દર્શાવવામાં આવ્યા છે, કારણ કે તેઓ સર્વે તે સમયખંડની સાથે સુસંગત થાય છે જ્યારે ઉત્તરવર્ષાના સમયગાળા દરમ્યાન છોડકારાનું જળ ઢોળવામાં આવી રહ્યું હોય છે.

ત્રીજા ચાલીસ વર્ષના સમયગાળાના અંતે મૂસાએ પોતાની લાકડી વડે ખડકને માર્યો. બીજા ચાલીસ વર્ષોના અંતે તેની લાકડીએ લાલ સમુદ્રને બે ભાગ કર્યો. પ્રથમ ચાલીસ વર્ષોના અંતે તેણે મિસરી સત્તાની લાકડીનો ત્યાગ કર્યો અને પોતાના લોકો સાથે દુઃખ ભોગવવાનું પસંદ કર્યું.

પ્રથમ અવધિના અંતે એક મિસરીનું મૃત્યુ થયું, અને બીજી અવધિના અંતે મિસરના સૈન્ય, પ્રથમજાતો અને નેતૃત્વનું મૃત્યુ થયું. ત્રીજી અવધિના અંતે ઇઝરાયલની જાતિ, આરોન અને મૂસા સૌ મૃત્યુ પામ્યા હતા. આ ત્રણ સમાંતર ઇતિહાસો છે, જે “line upon line” પ્રમાણે દરેક 1844થી 1863 સુધીનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે—ત્રીજા દેવદૂતનો ઇતિહાસ, જે પોતાની વારમાં 9/11થી Sunday law સુધીનું, અને તે પેન્ટેકોસ્ટલ ઋતુનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જ્યારે મુક્તિના જળો ઊંડેલાં જાય છે.

મોશે કાદેશ ખાતે થયેલ બન્ને બળવાખોરીઓમાં હાજર છે, અને કાદેશની બળવાખોરીઓ બન્ને પોતાની-પોતાની અવધિઓમાં શિખરપથ્થર સમાન છે. તેઓ બન્ને 1863નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે ત્રીજા દૂતની અવધિનું પણ શિખરપથ્થર છે, જે 1844માં અલ્ફાથી શરૂ થઈ 1863ના શિખરપથ્થર સુધી પહોંચે છે. પાયાથી શરૂ થઈને શિખરપથ્થર પર સમાપ્ત થતી પથ્થરની અદ્ભુત જ્યોતિનો વિચાર કરતાં, એ ઓળખાય છે કે શિખરપથ્થર પ્રતીકાત્મક રીતે હંમેશાં વિશાળ હોય છે. પેન્ટેકોસ્ટની ઋતુના આરંભે પડેલા થોડાક ટીપાં, જે પેન્ટેકોસ્ટના દિવસે શિખરપથ્થર પર થયેલા સંપૂર્ણ ઢોળાવ તરફ દોરી જાય છે, આ સત્યને દર્શાવે છે.

9/11 સમયે છંટકાવનો પ્રારંભ થયો, અને તે રવિવારના કાનૂન સમયે થનાર સંપૂર્ણ ઉંડેલાણમાં સમાપ્ત થાય છે. આ સત્ય બીજા અને ઓમેગા કાદેશ ખાતે થયેલા મૂસાના પાપને પ્રથમ આલ્ફા કાદેશના બળવા કરતાં વધુ મહાન પાપ તરીકે ઓળખાવે છે. આલ્ફા બળવાએ સમગ્ર એક રાષ્ટ્રના મરણને ઉત્પન્ન કર્યું, અને ઓમેગા બળવાએ એક માણસ (મૂસા)ના મરણને ઉત્પન્ન કર્યું; પરંતુ તે એક માણસનું પાપ સમગ્ર રાષ્ટ્રના સામૂહિક પાપ કરતાં વધુ મહાન હતું. જે મનુષ્ય પાપ કરે છે તે મરે છે, અને તે સ્તરે મૂસા કે અન્ય કોઈ ઇઝરાયેલીના પાપોમાં કોઈ ભેદ નથી; પરંતુ પ્રતીકાત્મક રીતે, મૂસાએ બીજી વખત ખ્રિસ્ત પર પ્રહાર કર્યો તે વધુ ગંભીર હતું, કેમ કે તે ચાલીસ વર્ષના તે સમયગાળાનું શિખરબિંદુ હતું.

બીજા ઓમેગા કાદેશ ખાતે મૂસાનો બળવો, યહોશુઆ અને કાલેબના સંદેશને નકારનાર ઇઝરાયેલની સંતાનોના બળવા કરતાં વધુ મોટું પાપ હતું. પ્રતીકાત્મક રીતે મૂસા 1863 ખાતે ઊભો રહે છે, જ્યાં તે પોતાના બળવાના કારણે જંગલમાં મરે છે. મૂસા 1863 ખાતે ત્યાં પણ ઊભો રહે છે, જ્યાં પૂર્વ કરારના લોકો પોતાના બળવાના કારણે જંગલમાં મરી જાય છે, પરંતુ મૂસાએ તે બળવામાં ભાગ લીધો નહોતો. 1863 રવિવારના કાનૂન સાથે સુસંગત થાય છે, જેમ આરોનનો સોનાના વાછરડાનો બળવો પણ થાય છે. તે ઇતિહાસ, જે કાદેશ, 1863, અને રવિવારના કાનૂન સાથે સુસંગત થાય છે, તેમાં મૂસા દેવના મહિમાને જોવા માટે પ્રાર્થના કરી રહ્યો છે.

કાદેશ 1863નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને મૂસા બંને કાદેશોમાં હાજર છે; તેથી બે બાઇબલીય સાક્ષીઓના આધાર પર—જેઓ બંને કૅપસ્ટોન છે—અમે સ્થાપિત કરીએ છીએ કે ત્રીજો ચાલીસ વર્ષનો સમયગાળો, જે કાદેશ પર સમાપ્ત થતો નથી, તે પણ 1863નું જ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. ત્યાં ‘અપવિત્ર ન થયેલો મૂસા’ ખ્રિસ્તને ફરીથી ક્રૂસ પર ચઢાવી રહ્યો છે, કારણ કે તે ખડકને નકારે છે. 1863માં, અને સિનાઈ પર વ્યવસ્થા આપવામાં આવી ત્યારે, ‘પવિત્ર કરાયેલ મૂસા’ ઈશ્વરના ચરિત્રની શોધમાં છે. 1863માં મૂસા બુદ્ધિમાન પણ અને મૂર્ખ પણ એવી કુમારીનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

કાદેશ ખાતે અને 1863માં, મૂસા “તે બે મહાન વર્ગોનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેમાં” “દેવની ઉપાસના કરનારાઓ વહેંચાયેલા છે”. પેત્રસની જેમ મૂસા પણ એક લાખ ચુમાલીસ હજારનો એક ઉદાહરણ છે.

રવિવારના કાયદા સમયે, જે 1863 છે, પીતર બે વર્ગોનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે: તેઓ, જેઓ પશુનું ચિહ્ન સ્વીકારે છે, અથવા તેઓ, જેઓ દેવની મહોર સ્વીકારે છે. જ્યારે ઈસુએ સિમોનનું નામ બદલીને પીતર રાખ્યું, ત્યારે તે એક લાખ ચુંમાલીસ હજારનું પ્રતીક હતું. આ સમજણનું પ્રતીકીકરણ અંગ્રેજી અક્ષરમાળામાં અક્ષરોના સ્થાનોના ક્રમાંકનો ઉપયોગ કરીને પીતરના નામનું ગુણાકાર કરવામાંથી પણ થાય છે. જો આપણે 1863 પર પણ એ જ પદ્ધતિ લાગુ કરીએ, તો 144 મળે છે.

મૂસાના ત્રણ પ્રતીકોમાંથી બે, જે 1863 સાથે સંરેખિત થાય છે, તે સ્થાપિત કરે છે કે ત્રીજો સમયખંડ પણ અનિવાર્ય રીતે સંરેખિત થવો જોઈએ. કાદેશની બે રેખાઓ જ્ઞાની અને મૂર્ખ કુમારીઓની વાર્તાને ઓળખાવે છે, અને ત્રીજો સમયખંડ ઈશ્વરીય કાર્ય સિદ્ધ કરવા માટે માનવીય પ્રયત્નનો ઉપયોગ કરવાનો એક પ્રયાસ દર્શાવે છે. જેમ મૂસાએ મિસરી સાથે કર્યું હતું તેમ માનવીય શક્તિ પર ભરોસો રાખવો, નિયુક્ત સત્તા કરતાં માનવીય સત્તા પર વિશ્વાસનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

સિસ્ટર વ્હાઇટ તેમના પતિઓ વિષે કહે છે, “દેવના લોકો સાથેનો તેમનો સંબંધ કેટલીક બાબતોમાં ઇઝરાયલ સાથેના મોસેસના સંબંધ જેવો હતો.” 1863માં, મોસેસનું પ્રતિનિધિત્વ જેમ્સ વ્હાઇટ દ્વારા કરવામાં આવ્યું હતું. 1863માં, જેમ્સ વ્હાઇટ એક મિસરીને મારી રહ્યા છે, ખ્રિસ્તને બીજી વાર પ્રહાર કરી રહ્યા છે, અને યહોશુઆ તથા કાલેબ દ્વારા પ્રસ્થાપિત “વિશ્રામ”ના સંદેશને નકારનાર બળવાખોરો માટે પ્રાર્થના કરી રહ્યા છે. જ્યારે મોસેસે ખડકને બીજી વાર પ્રહાર કર્યો ત્યારે તે એક મૂર્ખ કન્યા હતો, અને જ્યારે તેણે ઇઝરાયલના બળવાખોરો માટે મધ્યસ્થતા કરી ત્યારે તે એક બુદ્ધિમાન કન્યા હતો.

અમે આ લેખનું સમાપન ગણના અધ્યાય ચૌદના તે અવતરણ સાથે કરીશું, જ્યાં મૂસા 1863 ખાતે છે, જ્યારે તેને સોનેરી વાછરડાના બળવાના દ્વારા પ્રતિનિધિત્વિત સમાનાંતર ઇતિહાસમાં દેવના મહિમાનું દર્શન આપવામાં આવે છે.

આ અવતરણમાં પ્રભુ પૂછે છે, “કેટલો સમય,” કે તેને ઇઝરાયલના બળવાખોરો સાથે વ્યવહાર કરવો પડશે; અને આ જ પ્રશ્ન યશાયાએ અધ્યાય છમાં પ્રભુને પૂછ્યો હતો. ધ્યાન આપો કે ગણતરીનું પુસ્તક આ ઇતિહાસને તે સમયગાળામાં સ્થાન આપે છે, જ્યારે પૃથ્વી ઈશ્વરના મહિમાથી પ્રકાશિત થાય છે, જેમ યશાયા છના ત્રીજા પદમાં દૂતોએ પણ દર્શાવ્યું હતું. 9/11 એ 1844 થી 1863ના ઇતિહાસનો પાયાનો પથ્થર હતો અને રવિવારનો કાયદો શિખરપથ્થર છે. ગણતરીમાં જે પરિસ્થિતિ દર્શાવવામાં આવી છે તે દ્રાક્ષાવાડીના ગીત અથવા દૃષ્ટાંતનું દૃષ્ટાંતરૂપ ચિત્રણ જ છે, કારણ કે પ્રભુ યહોશુઆ સાથે કરારમાં પ્રવેશતા હતા ત્યારે પ્રાચીન ઇઝરાયલને પસાર કરી દેવામાં આવી રહ્યો હતો.

આ વિચારોને આપણે આગામી લેખમાં આગળ ચાલુ રાખીશું.