સમાનાંતર ચેતવણીઓ - નંબર ત્રણ

અમે છેલ્લા લેખનો સમાપન આ ઓળખ સાથે કર્યો હતો કે પ્રકાશન ચૌદના ત્રણે દૂતોએ પોતાના હાથમાં એક સંદેશ ધારણ કર્યો છે. બીજા અને ત્રીજા દૂતને, તેઓ પોતાના સંદેશ સાથે ઉતરતાં હોય ત્યારે, તેમના સાથે એક “ચર્મપત્ર” ધરાવતા તરીકે ઓળખાવવામાં આવ્યા છે. દરેક દૂત એક સંદેશનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને દરેક સંદેશના આગમનથી એક અસર ઉત્પન્ન થાય છે. પહેલો દૂત 1798માં આવ્યો. તે સંદેશની મુદ્રા ખોલવામાં આવી, અને આવનારા ન્યાય વિષે જ્ઞાનમાં વધારો થયો. જ્ઞાનમાં થયેલા તે વધારાએ ઉપાસકોના બે વર્ગો ઉત્પન્ન કર્યા. જ્યારે બીજો દૂત આવ્યો ત્યારે પ્રોટેસ્ટન્ટોના પતનનો સંદેશ મુદ્રામુક્ત થયો, અને જ્ઞાનમાં વધારો થયો તથા બે વર્ગો ઉત્પન્ન થયા. જ્યારે 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ મધ્યરાત્રિના પોકારનો સંદેશ આવ્યો, ત્યારે એક્સેટર કેમ્પ મીટિંગમાં તેની મુદ્રા ખોલવામાં આવી, અને જ્ઞાનમાં વધારો થયો તથા કુંવારિકાઓના બે વર્ગો ઉત્પન્ન થયા. જ્યારે 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ ત્રીજો દૂત આવ્યો, ત્યારે ત્રીજા દૂતનો સંદેશ અને જે કંઈ તેનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે તે સર્વ મુદ્રામુક્ત થયું, અને જ્ઞાનમાં વધારો થયો તથા બે વર્ગો ઉત્પન્ન થયા.

દૂતોમાં જોવા મળતી બીજી એક વિશેષતા દૂતના સંદેશાઓને મળતા સશક્તિકરણ સાથે સંબંધ ધરાવે છે. અગાઉના લેખે દર્શાવ્યું તેમ, બીજા દૂતનો સંદેશ મધ્યરાત્રિના પોકારના સંદેશ દ્વારા સશક્ત બન્યો હતો; પરંતુ મધ્યરાત્રિનો પોકાર એકમાત્ર દૂત દ્વારા રજૂ થતો નથી, તે અનેક દૂતો દ્વારા રજૂ થાય છે. બીજી દૂતાઈ અને મધ્યરાત્રિના પોકારને અનુરૂપ જે ઇતિહાસ હતો તે દર્શાવે છે કે જ્યારે મધ્યરાત્રિનો પોકાર તેના સાથે જોડાયો ત્યારે બીજા દૂતનો સંદેશ સશક્ત બન્યો. એ જ પુસ્તકમાં અમને કહેવામાં આવે છે:

મધરાતના પોકારે બીજા દૂત સાથે જોડાણ કર્યું, અને પ્રકાશન અઢારનો દૂત ત્રીજા દૂત સાથે જોડાય છે; અને જ્યારે તે ત્રીજા દૂત સાથે જોડાય છે, ત્યારે તે એ જ જોડાણનું પુનરાવર્તન કરે છે, જે એડ્વેન્ટિઝમની શરૂઆતમાં મધરાતના પોકાર અને બીજા દૂત વચ્ચે થયું હતું. બે સાક્ષીઓના આધાર પર—બીજા અને ત્રીજા દૂત—દરેક દૂતના સંદેશને એક ગૌણ સંદેશ હોય છે, જે તેને શક્તિશાળી બનાવે છે. આ બે સાક્ષીઓ શીખવે છે કે જ્યારે પ્રથમ દૂતનો સંદેશ ઇતિહાસમાં આવ્યો, ત્યારે તેના પછી એવો એક સમયબિંદુ આવવો જ હતો, જ્યાં તે સંદેશને એક ગૌણ સંદેશ દ્વારા શક્તિપ્રદાન કરવામાં આવ્યો હોત. નિશ્ચિતરૂપે, આ પ્રથમ દૂત માટે પણ સત્ય હતું. અમે હમણાં જ રજૂ કરેલા લાંબા અવતરણના પ્રથમ પરિછેદમાં, સિસ્ટર વ્હાઇટ પ્રથમ દૂતને તે જ લક્ષણો અર્પે છે, જે યોહાન પ્રકાશન અઢારના દૂતને અર્પે છે, જ્યારે તેઓ કહે છે, “મને કહેવામાં આવ્યું હતું કે તેનું કાર્ય તેના મહિમાથી પૃથ્વીને પ્રકાશિત કરવાનું, અને મનુષ્યને દેવના આવનારા ક્રોધ વિષે ચેતવણી આપવાનું હતું.” સ્પષ્ટ છે કે આ અવતરણમાં તેઓ પ્રથમ દૂતનો જ ઉલ્લેખ કરે છે.

પ્રથમ દૂતનો સંદેશ 1798માં આવ્યો, અને ત્યારબાદ 11 ઑગસ્ટ, 1840ના દિવસે, જ્યારે ઓટોમન સર્વોચ્ચતા સમાપ્ત થઈ, ત્યારે તેને શક્તિ પ્રાપ્ત થઈ. તે સમયે પ્રકાશન દસનો પરાક્રમી દૂત સ્વર્ગમાંથી ઊતરી આવ્યો અને તેણે એક પગ ધરતી પર અને એક સમુદ્ર પર મૂક્યો. તે પ્રથમ દૂતને પ્રાપ્ત થયેલી શક્તિનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને એ જ બાબત પ્રથમ દૂતના કાર્યને પ્રકાશન અઢારના દૂતના કાર્ય સાથે એક જ કાર્ય તરીકે ઓળખાવે છે. બંનેએ પોતાની મહિમાથી પૃથ્વીને પ્રકાશિત કરવાની હતી, પરંતુ પ્રકાશન અઢારનો દૂત ત્રીજા દૂત સાથે જોડાય છે, જેમ મધરાત્રીની પોકારે બીજા દૂત સાથે જોડાણ કર્યું હતું અને જેમ પ્રકાશન દસમાં ઉતરેલો દૂત પ્રથમ દૂત સાથે જોડાયો હતો.

આથી, જ્યારે પ્રથમ દૂત આવ્યો, ત્યારે એક સંદેશ ઉઘાડવામાં આવ્યો, જેના પરિણામે ઉપાસકોના બે વર્ગો ઉત્પન્ન થયા. જ્યારે પ્રથમ દૂતનો સંદેશ પ્રકાશન દસના દૂત દ્વારા શક્તિપ્રાપ્ત થયો, ત્યારે તેના હાથે એક નાનું પુસ્તક હતું, જેને તેણે યોહાનને ખાવા આદેશ કર્યો; આ દ્વારા ઓળખાય છે કે તેણે એક સંદેશ લાવ્યો, તેને ઉઘાડ્યો, અને તેના પરિણામે ઉપાસકોના બે વર્ગો ઉત્પન્ન થયા. જ્યારે બીજો દૂત, મધ્યરાત્રિનો હાકલ, અને ત્રીજો દૂત આવ્યા, ત્યારે એક સંદેશ ઉઘાડવામાં આવ્યો, જેણે પરીક્ષા કરી અને ઉપાસકોના બે વર્ગો ઉત્પન્ન કર્યા.

જે અનુચ્છેદ પર અમે વિચારણા કરી રહ્યા છીએ તે ખ્રિસ્તના ઇતિહાસની મિલેરાઇટ્સના ઇતિહાસ સાથે તુલના કરીને આ વાત પર ભાર મૂકે છે કે મિલેરાઇટ્સના ઇતિહાસમાં જે અનુક્રમિક પરીક્ષણ પ્રક્રિયા ઘટી હતી, તે જ ખ્રિસ્તના દિવસોમાં પણ ઘટી હતી, જે પ્રાચીન ઇઝરાયલનો અંત હતો. જો આત્મિક ઇઝરાયલની શરૂઆતમાં અને પ્રાચીન ઇઝરાયલના અંતે અનુક્રમિક પરીક્ષણ પ્રક્રિયા ઘટી હતી, તો પછી પ્રાચીન ઇઝરાયલની શરૂઆતમાં જેમ હતી તેમ આત્મિક ઇઝરાયલના અંતે પણ અનુક્રમિક પરીક્ષણ પ્રક્રિયા હશે.

મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં આ 1798 થી 22 ઓક્ટોબર, 1844 સુધી પાંચ મુદ્રાઓ ખૂલવાનાં પ્રસંગોને પ્રતિનિધિત્વ કરશે, જેણે ઉપાસકોના બે વર્ગોની પરીક્ષા લીધી અને તેમને પ્રગટ કર્યા. આ અવતરણ સ્પષ્ટપણે શીખવે છે કે જો તમે એક પરીક્ષામાં નિષ્ફળ જશો, તો આગળની પરીક્ષામાં તમે સફળ થશો નહીં, કારણ કે તમે પ્રયત્ન પણ નહીં કરો. એટલું જ નહીં, ખ્રિસ્તના સમયમાં પરીક્ષાની પ્રક્રિયા એ રીતે પૂર્ણ થાય છે કે અગાઉ પસંદ કરાયેલા વાચાના લોકો ઉદ્ધારની યોજનાને લગતા સંપૂર્ણ અંધકારમાં રહી જાય છે. દાનિયેલ અને યોહાન તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેઓ પોતાના પાછળથી આવતી વાણી સાંભળે છે—તેઓ જેઓ ક્રમશઃ ચાલતી એવી પરીક્ષાત્મક પ્રક્રિયામાંથી પસાર થયા, જેમાં ખોલવામાં આવેલા દરેક નવા સત્યની વ્યક્તિગત તપાસ આવશ્યક હતી.

દાનિયેલ અને પ્રકાશનના પુસ્તકો એક જ પુસ્તક છે, અને દાનિયેલ તથા યોહાન તે એક જ પુસ્તકના બે સાક્ષીઓ છે. એક સાક્ષી પુસ્તકનો આરંભ છે, અને બીજો સાક્ષી પુસ્તકનો અંત છે. બંને સાક્ષીઓએ પ્રતીકાત્મક રીતે મૃત્યુ અને પુનરુત્થાનનો અનુભવ કર્યો; એકને મેદો-પર્શિયન રાજ્ય દ્વારા સતામણી કરવામાં આવી, (જે સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકા નું પ્રતીકરૂપ છે) અને બીજાને રોમ દ્વારા સતામણી કરવામાં આવી, (જે પાપાશાહીનું પ્રતીકરૂપ છે). યોહાનની સતામણી કરવામાં આવી રહી છે કારણ કે તે શનિવારનો પાલન કરનાર છે, જેમ દાનિયેલની સતામણી તેના આરાધનાના નિયમોમાં ફેરફાર સ્વીકારવાનો ઇનકાર કરવા બદલ કરવામાં આવી હતી. તેઓ બંને મળીને વિશ્વના અંતકાળે રહેનારાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેઓ સાતમા-દિવસના શનિવારના સ્થાને રવિવારની આરાધના સ્વીકારવાનો ઇનકાર કરવા બદલ સતામણી ભોગવે છે.

દાનીયેલ અને યોહાન દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામેલા લોકો તેઓ રહ્યા છે અથવા રહેશે જેઓ પર મુદ્રા મૂકવામાં આવી છે; કારણ કે જ્યારે દાનીયેલને રાજાની “આજ્ઞા”નું પાલન ન કરવા બદલ સિંહોની ગુફામાં નાખવામાં આવ્યો, ત્યારે રાજાએ પથ્થર પર મુદ્રા મૂકી, જેથી હેતુમાં કોઈ ફેરફાર ન થાય. દાનીયેલ અનંતકાળ માટે મુદ્રાંકિત કરવામાં આવ્યો હતો, કારણ કે મીદી અને પર્શિયાના કાયદાઓ અનુસાર રાજાની આજ્ઞા તેમજ તેની મુદ્રાની સત્તા પણ બદલાઈ શકતી નહોતી. રાજાની મુદ્રા એક પથ્થર પર મૂકવામાં આવી, અને દ્વાર બંધ કરવામાં આવ્યું. રવિવારના કાયદા સમયે દ્વાર બંધ થાય છે, અને કોઈ મનુષ્ય તે દ્વાર ખોલી શકતો નથી, જેમ 22 ઑક્ટોબર, 1844ના દિવસે દ્વાર બંધ કરવામાં આવ્યું હતું. આ એ બાબતનું એક સરળ દૃષ્ટાંત હતું કે ભવિષ્યવાણીમાં રજૂ થયેલી ભવિષ્યવાણીય ઘટનાઓ પર જ નહીં, પરંતુ જ્યારે પ્રોફેટને વાર્તામાં દૃષ્ટાંતરૂપે દર્શાવવામાં આવે છે ત્યારે તેને ઘેરી રહેલી પરિસ્થિતિઓને લાગુ કરવાની મહત્તા પણ વિચારવી જોઈએ.

તથાપિ આ એ વાતનું પણ એક દૃષ્ટાંત છે કે શરૂઆત (દાનિયેલનું પુસ્તક) અને અંત (પ્રકટીકરણનું પુસ્તક) ને એક જ ભવિષ્યવાણીના બે સાક્ષી તરીકે સાથે વિચારવામાં કેટલી શક્તિ રહેલી છે, કારણ કે બાઇબલિક સત્યને સ્થિર કરવા માટે બે સાક્ષીઓ આવશ્યક છે. આગાહી કરાયેલ ઘટનાઓ અને ભવિષ્યવાણીના સંબંધમાં પ્રભુવક્તાઓની પ્રવૃત્તિઓનું દૃષ્ટાંત—બંને પ્રેરિત છે.

જો બાઇબલની આગાહી કરેલી ઘટનાઓ જગતના અંતનું દૃષ્ટાંત રજૂ કરતી હોય, તો જ્યારે પ્રવક્તા તે આગાહી પ્રાપ્ત કરે છે અને તેની સાક્ષી આપે છે, ત્યારે પ્રવક્તા અને તેની આસપાસનું પરિપ્રેક્ષ્ય પણ જગતના અંતનું જ દૃષ્ટાંત છે. તેથી, જ્યારે પ્રવક્તાના આસપાસનું પરિપ્રેક્ષ્ય અને તેની પ્રવૃત્તિઓ ભવિષ્યવાણીરૂપે દૃષ્ટાંત તરીકે રજૂ કરવામાં આવે છે—ત્યારે તે પ્રવક્તા જગતના અંતે આવેલ દેવના લોકોનું દૃષ્ટાંત છે. આ સમજણ સ્થાપિત કર્યા પછી, જ્યારે આપણે માલાખીની એલિયાહ વિષયક આગાહીનું પ્રકરણ પ્રકાશન ચૌદ અને અઢારનાં પ્રકરણો સાથે જોડીએ છીએ, ત્યારે તે સૌ અંતિમ ચેતવણીના સંદેશાના ઇતિહાસની સાક્ષી આપે છે—પરંતુ તેમની સાક્ષી દ્વિરૂપ છે.

સંદેશમાં એવી આગાહી કરાયેલ ઘટનાઓનો સમાવેશ થાય છે જે ઈશ્વરના લોકોની બહારની છે, અને દ્વિતીય સાક્ષ્યમાં સંદેશ ગ્રહણ કરતાં અને તેનું પ્રખાપન કરતાં વખતે પ્રવીક્તાના અનુભવનો સમાવેશ થાય છે. એક જ ઇતિહાસના બાહ્ય અને આંતરિક પાસાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરતી બે પ્રવીક્તાપૂર્ણ રેખાઓની પ્રવીક્તિગત સંકલ્પનાને એડવેન્ટિઝમના પાયોનિયરો દ્વારા માન્યતા આપવામાં આવી હતી અને તેને જાહેર નોંધમાં મૂકવામાં આવી હતી. મારી દૃષ્ટિએ, પાયોનિયરો દ્વારા આ ઉપયોગનું શ્રેષ્ઠ ઉદાહરણ ત્યારે છે જ્યારે તેઓ ઓળખે છે કે પ્રકાશિતવાક્યના સાત ચર્ચો અને પ્રકાશિતવાક્યની સાત મુદ્રાઓ સમાનાંતર ઇતિહાસો છે, જે ચર્ચના આંતરિક અને બાહ્ય ઇતિહાસને દર્શાવે છે. મુદ્રાઓ બાહ્ય ઇતિહાસનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, ચર્ચો આંતરિકનું.

મલાખીનો એલિયાહનો સંદેશ, પ્રકાશનના અધ્યાય ચૌદ અને અઢારમાં દર્શાવાયેલ સંદેશ, એ જ એક અંતિમ ચેતવણીનો સંદેશ ઓળખાવે છે, જેને પ્રકાશનના પ્રથમ અધ્યાયમાં “ઈસુ ખ્રિસ્તનું પ્રકાશન” તરીકે પણ સંબોધવામાં આવ્યો છે. પ્રથમ અધ્યાયમાં પિતા દેવએ આ સંદેશ ખ્રિસ્તને આપ્યો, અને ખ્રિસ્તે તે ગેબ્રિયલને આપ્યો, પછી ગેબ્રિયલે તે યોહાનને આપ્યો, અને પછી યોહાને તે કલીસિયાઓને મોકલ્યો. એલિયાહનો સંદેશ, તેમજ પ્રકાશનના અધ્યાય એક, ચૌદ અને અઢારમાં પ્રતિનિધિત્વ પામેલા સંદેશાઓ, એ બધાં એક જ અને સમાન સંદેશ છે.

તે હંમેશાં એ જ સંદેશ છે, કારણ કે “પ્રવક્તાઓની આત્માઓ પ્રવક્તાઓને આધીન છે.” આ વાક્યોમાં “આધીન” તરીકે અનુવાદિત થયેલા શબ્દનો અર્થ થાય છે: “અધિનસ્ત કરવું; આત્મવાચક રૂપે આજ્ઞાપાલન કરવું: — આજ્ઞાપાલનમાં હોવું (આજ્ઞાકારી હોવું), અધિન મૂકવું, વશમાં લાવવું, આધીન (થવું, કરવું), આધીનતામાં (હોવું, મૂકવું), પોતાને સમર્પિત કરવું.” બધા પ્રવક્તાઓ પરસ્પર સહમત છે અને એકબીજાને આધીન છે; નહીતર તેઓએ આપેલો સંદેશ ગૂંચવણ ઉત્પન્ન કરે.

અંતિમ ચેતવણીના સંદેશાના તમામ ભવિષ્યવાણીય દૃષ્ટાંતો એ જ એક સંદેશાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. પ્રભુની રચના એવી છે કે દસ કુમારીઓની ઉપમામાં જેમને “જ્ઞાની” ગણવામાં આવે છે, અને જેઓને દાનિએલનું પુસ્તક ઉદ્ઘાટિત થાય ત્યારે “જ્ઞાનની વૃદ્ધિ”ને “સમજનાર” એવા “જ્ઞાની” પણ કહેવામાં આવે છે, તેઓ જ જ્યારે વિશેષ સંદેશો ઉદ્ઘાટિત થાય ત્યારે તેને ઓળખે—આ પ્રભુની ઇચ્છા છે. આ ઓળખ બાઇબલના અભ્યાસની એવી પદ્ધતિને લાગુ પાડવાથી સિદ્ધ થાય છે, જે પદ્ધતિની વિશિષ્ટ ઓળખ બાઇબલની અંદર જ આપવામાં આવી છે. આ પદ્ધતિ યશાયા અઠ્ઠાવીસ સાથે સુસંગત રીતે એ પ્રક્રિયા દ્વારા અમલમાં આવે છે કે જેમાં કોઈ બાઇબલિક વિષયને સંબોધતી વિવિધ ભવિષ્યવાણીય રેખાઓને યોગ્ય ભવિષ્યવાણીય ઘટનાઓ સ્થાપિત કરવા માટે પરસ્પર સમાંતર રીતે એકત્ર લાવવામાં આવે છે.

અમે અહીં આ લેખ પૂર્ણ કરીએ છીએ ત્યારે હું આપની ધીરજની વિનંતી કરું છું; આ વિચારોને અમે આગામી લેખમાં આગળ ચાલુ રાખીશું.