યેશુ ખ્રિસ્તનું પ્રકાશન - નંબર ત્રણ

મને વિશ્વાસ છે કે હવે મેં અગાઉના લેખોના માધ્યમથી પૂરતી ભવિષ્યવાણીાત્મક પ્રતિમાઓ સ્થાપિત કરી દીધી છે, જેથી આપણે જ્યારે પ્રકાશિતવાક્યના ગ્રંથમાં આગળ વધવા આરંભ કરીએ ત્યારે એક સારો સંદર્ભબિંદુ ઉપલબ્ધ હોય. જો તમે આ લેખોને ઑનલાઇન વાંચી રહ્યા હો, તો મને આશા છે કે તમને સમજ હશે કે આ લેખો તારીખક્રમ અનુસાર અનુક્રમે ગોઠવાયેલા છે. હું સમજું છું કે લેખોને અનુસરતા એવા લોકો પણ છે, જેઓ હું જે કંઈ વહેંચી રહ્યો છું તેમાંના મોટાભાગથી પરિચિત છે, અને તેમની સમક્ષ આ સર્વ પુનરાવર્તન માટે હું મારી ક્ષમાયાચના રજૂ કરું છું. હું જે સત્યોને હાથ ધરી રહ્યા છીએ તેના માટે પૂરતું બાઇબલઆધાર પ્રદાન કરવાનો પ્રયત્ન કરતો રહ્યો છું, જેથી Future for America જે સિદ્ધાંતોનો ઉપયોગ કરે છે તે બાબતમાં નવા કોઈ વ્યક્તિ સમજી શકે અને જોડાયેલો રહે, ભલે તેને આ ધારણાઓ વિષેની તે પરિચિતતા ન હોય, જે આપણામાંના ઘણાંને પહેલેથી જ છે.

કેટલીક અત્યંત શક્તિશાળી સચ્ચાઈઓ છે, જેઓ તાજેતર સુધી મેં કદી ઓળખી નહોતી, અને જે પ્રકાશિતવાક્યના ગ્રંથમાં ઉઘાડવામાં આવી છે. હું આ સચ્ચાઈઓને પ્રથમ ભવિષ્યવાણીય સમર્થનનો આધારભૂત પૂર્વાધાર ઊભો કરવાનો પ્રયત્ન કર્યા વિના જ જાહેર ક્ષેત્રમાં સરળતાથી રજૂ કરી શક્યો હોત; પરંતુ આ સચ્ચાઈઓ એટલી નવી અને એટલી ગંભીર છે કે, તેમને મૂકવા યોગ્ય કોઈક આધાર વિના હું તેમને વહેંચવા ઇચ્છુક રહ્યો નથી—એવા સચ્ચાઈઓ, જેઓ મારા વિશ્વાસ મુજબ કૃપાકાળ બંધ થવાથી જરા પહેલાં થતું પ્રકાશિતવાક્યનું મુદ્રાઓમાંથી મુક્ત થવું તરીકે રજૂ થયેલી છે.

ઈસુએ સત્યના શિક્ષણ વિષે એક સિદ્ધાંત રજૂ કર્યો હતો, જે અહીં લાગુ પડે છે એવું હું માનું છું. આ સિદ્ધાંત પવિત્ર આત્માના કાર્યની ઓળખની પરિધિમાં સ્થાપિત કરવામાં આવ્યો છે.

જ્યારે ખ્રિસ્તે કહ્યું, “મારે તમને હજી ઘણી બાબતો કહેવાની છે, પરંતુ તમે હમણાં તેને સહન કરી શકતા નથી,” ત્યારે તે મારી આ માન્યતાને દૃઢ કરે છે કે હવે વહેંચવા માટે ઘણું છે, પરંતુ તે સત્યોનું નિર્માણ થાય તે પહેલાં પ્રથમ એક તર્કસંગત આધાર હોવો જોઈએ. આ કહ્યા પછી, અગાઉના વચનો ત્રણ દૂતનાં સંદેશાઓને પવિત્ર આત્મા દ્વારા “જગતને પાપ વિષે, અને ધર્મિકતા વિષે, અને ન્યાય વિષે” ઠપકો આપવાના કાર્યરૂપે દર્શાવે છે. આ ત્રણ સંદેશાઓ અંતિમ ચેતવણીનો સંદેશ છે, તેથી પવિત્ર આત્માના કાર્યની ઓળખ કરાવતો આ અવતરણ એક મહત્વપૂર્ણ સાક્ષ્ય છે, કારણ કે તે ભારપૂર્વક દર્શાવે છે કે આ સંદેશ ક્રમશઃ સમજવામાં આવે છે, અને તે માત્ર તેઓ જ સમજે છે જેઓ પવિત્ર આત્માનું તેલ ધરાવે છે. પ્રકટીકરણના ગ્રંથમાં યોહાન એ જ સત્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જ્યારે તે ઓળખાવે છે કે જગતના અંતે તે સબ્બાથની આરાધના કરનાર સેવન્થ-ડે એડ્વેન્ટિસ્ટ છે.

જગતના અંતે આવેલા સાતમા-દિવસના એડ્વેન્ટિસ્ટો, જે પ્રકટીકરણમાં અનમુદ્રિત સંદેશને સમજશે, તેઓ એવું તેથી કરશે કે તેઓ “આત્મામાં” હશે. તે દૃષ્ટાંતના સંદર્ભમાં, જેના વિષે અમને કહેવામાં આવ્યું છે કે તે “એડ્વેન્ટિસ્ટ લોકોના અનુભવને દર્શાવે છે,” યોહાન એક બુદ્ધિશાળી કુમારી છે, કારણ કે તેના પાસે આત્માનું તેલ છે. તે જગતના અંતે આવેલા બુદ્ધિશાળી કુમારીઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેઓ પોતાની “પાછળથી” એક મહાન અવાજ સાંભળે છે. તેની “પાછળથી આવતો અવાજ” એ જ આલ્ફા અને ઓમેગા છે, જેમ કે તરત જ આગલા વાક્યમાં તેની ઓળખ આપવામાં આવી છે, અને તે અવાજ તેને જૂના માર્ગો તરફ પાછા ફરી ત્યાં ચાલવા માટે જણાવે છે.

યિરમિયા જે “વિશ્રામ”નો ઉલ્લેખ કરે છે તે અંતિમ વરસાદ દરમિયાન પવિત્ર આત્માના ઊંડાણપૂર્વકના ઉંડેલાણને સૂચવે છે. આગળના વાક్యంలో યિરમિયા મૂર્ખ કન્યાઓનું બીજું દૃષ્ટાંત આપે છે, જેઓ એડ્વેન્ટિઝમના પાયાઓ (જૂના માર્ગો) તરફ પાછા ફરવા અને તેમાં ચાલવા ઇનકાર કરે છે.

જ્યારે યોહાન પોતાની પાછળથી આવતો તે અવાજ સાંભળે છે, જે તેને જૂના માર્ગો તરફ, અથવા એડ્વેન્ટિઝમની પાયાઓ તરફ દિશા આપે છે, ત્યારે તે જે અવાજ સાંભળે છે તે રણશિંગા સમાન છે. તે અવાજ તેઓ “પહેરેદારો” દ્વારા પહોંચાડવામાં આવે છે, જેમને દેવે એડ્વેન્ટિઝમ પર સ્થાપિત કર્યા હતા. પિતા મીલર તે પહેરેદાર હતા જેઓએ ન્યાયના આરંભની જાહેરાત કરનાર પ્રથમ દૂતના પ્રખાપન દરમિયાન એડ્વેન્ટિઝમની શરૂઆતમાં ચેતવણીનું રણશિંગું ફૂંક્યું હતું. પરંતુ યોહાન વિશેષરૂપે તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેઓ ન્યાયના સમાપનની જાહેરાત કરતો ત્રીજા દૂતનો સંદેશ પ્રખાપિત કરે છે. તે તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેઓ મીલરના કાર્ય દ્વારા દેવે સ્થાપિત કરેલી પાયાઓ તરફ પાછા ફરે છે.

અમે વરસો સુધી વારંવાર દર્શાવ્યું છે, (અને તે હબક્કૂકની કોષ્ટકોમાં મળી શકે છે), કે પ્રથમ દેવદૂતનો સંદેશ “ઈશ્વરનો ભય રાખો” પાપનો દોષ દર્શાવવાનો છે, અને બીજો દેવદૂતનો સંદેશ તે સ્થળ છે જ્યાં ધર્મિકતા પ્રગટ થાય છે, અને ત્રીજો ન્યાયને ઓળખાવે છે. આ ત્રણ દેવદૂતોનાં ત્રણ પગલાં છે અને પવિત્ર આત્માના કાર્યનાં પણ ત્રણ પગલાં છે. આ ત્રણ પગલાંનું પ્રતિનિધિત્વ તે ત્રણ હિબ્રૂ અક્ષરો દ્વારા પણ થાય છે, જે મળીને તે હિબ્રૂ શબ્દ બનાવે છે જેને “સત્ય” તરીકે અનુવાદિત કરવામાં આવે છે. યોહાન સોળમાંથી લેવાયેલા આ અવતરણમાં, ઈસુ ઈશ્વરના લોકોને “સમસ્ત સત્ય”માં માર્ગદર્શન આપવાના પવિત્ર આત્માના કાર્ય વિષે બોલી રહ્યા છે, અને સાથે સાથે તેમને “આવનારી વાતો” પણ દર્શાવી રહ્યા છે. છતાં ઈસુ કહે છે કે, “મારે તમને કહેવાની ઘણી વાતો છે, પરંતુ હમણાં તમે તેને સહન કરી શકતા નથી.”

મને આશા છે કે “સત્ય” તરીકે અનુવાદિત થયેલા હિબ્રુ શબ્દના અર્થની કેટલીક મહત્તા તમે સમજી ગયા હશો. કારણ કે આપણે હમણાં જ આપણા અભ્યાસમાં તે પ્રતીકને લાગુ કરવાનું શરૂ કર્યું છે. પ્રકાશનના પ્રથમ અધ્યાયની પ્રથમ ત્રણ વચનોમાં દેવ અને મનુષ્ય વચ્ચેની સંદેશાવ્યવહારની પ્રક્રિયા ઓળખાવવામાં આવી છે. તે પ્રક્રિયા પ્રકાશનમાં દેવત્વના ત્રિગુણ સ્વરૂપની ઓળખ આપવામાં આવે તે પહેલાં જ ઓળખાવવામાં આવી છે. પ્રકાશનના અંતિમ વચનોમાં તેને બીજો સાક્ષી મળે છે, અને એ રીતે “line upon line” ને લાગુ કરવાની પાયે તે વધુ પ્રકાશ ઉત્પન્ન કરે છે.

પછી જ્યારે આપણે ઉત્પત્તિ 1:1–2:3 ઉમેરીએ છીએ, ત્યારે આપણને ત્રીજો સાક્ષી અને બીજી એક ભવિષ્યવાણીય રેખા મળે છે, જેને પ્રકાશનના આરંભ અને અંતે આવેલી અગાઉની બે રેખાઓ પર મૂકવી હોય છે.

પછી આપણે આવનાર એલિયાહની ઓળખ કરનાર જૂના કરારમાંની અંતિમ પ્રતિજ્ઞા ઉમેરીએ છીએ, અને આમ અમારી પાસે ચાર ભવિષ્યવાણીય રેખાઓ થાય છે.

ત્યારબાદ અમે નવા કરારનો પ્રથમ અધ્યાય ઉમેરીએ છીએ, અને તમામ રેખાઓ પર અલ્ફા અને ઓમેગાના સિદ્ધાંતને લાગુ કરતાં, બાઇબલમાં મળતો અંતિમ સંદેશ એકત્રિત કરવા માટે અમારી પાસે પાંચ રેખાઓ થાય છે. જો અમે અગાઉથી ઓળખી કાઢેલી એ પાંચ રેખાઓને, એ જ સિદ્ધાંતને સર્વત્ર લાગુ કરીને, પૂર્ણ કરીએ, તો આપણે એવી અપેક્ષા રાખવી જોઈએ કે મથિનો અંત અને યોહાનનો અંત એ જ માહિતીની સાક્ષી આપે, જે તમામ પાંચ “પ્રથમ અને છેલ્લી” ભવિષ્યવાણીય રેખાઓ આપે છે, જેઓનું અમે વિચારણા કરી રહ્યા છીએ.

જે સંદેશ ઉઘાડવામાં આવી રહ્યો છે તે પ્રકાશનના ગ્રંથમાં સ્થાપિત છે; તેથી તે અન્ય રેખાઓ માટે સંદર્ભબિંદુ છે, અને આ બાબત સિસ્ટર વ્હાઇટ આપણને એવું જણાવે છે તે સાથે સુસંગત છે કે “બાઇબલનાં બધા ગ્રંથો પ્રકાશનમાં મળે છે અને ત્યાં સમાપ્ત થાય છે.” પ્રકાશનના ગ્રંથની પ્રથમ ત્રણ કલમોનો સંદેશ એ પ્રક્રિયાને ઓળખાવે છે, જેના દ્વારા દેવ પોતાનું વચન યોહાન સુધી પહોંચાડે છે જેથી તે તેને લખી કાઢે અને મંડળીઓને મોકલે. નવા કરારનો પ્રથમ ગ્રંથ, જેમ અગાઉ નોંધવામાં આવ્યું છે, ઈસુ ખ્રિસ્તની વંશાવળી રજૂ કરે છે, અને તે અત્યંત માહિતીપ્રદ મુદ્દાથી શરૂ થાય છે.

ઈસુએ તર્કવિતર્ક કરનારા યહૂદીઓ સાથેની પોતાની સીધી સંવાદિતા “દાવીદના પુત્ર”ના વિષય દ્વારા તેમને મૌન કરીને સમાપ્ત કરી; એવો વિષય, જે યહૂદીઓ માટે માત્ર ત્યારે જ સમજાય શક્યો હોત જો તેઓ શરૂઆત અને અંતના બાઇબલીય સિદ્ધાંતને સમજી ગયા હોત. તેઓએ તે સમજ્યું નહોતું, અને મોટા ભાગના એડ્વેન્ટિસ્ટો પણ નથી સમજતા. જે કોઈ ઇતિહાસના પુનરાવર્તનના સિદ્ધાંત વિરુદ્ધ તર્ક કરવા ઇચ્છે છે તે દર્શાવે છે કે તેઓ એ સમજતા નથી કે પ્રાચીન ઇઝરાયેલ આધુનિક ઇઝરાયેલનો પ્રતીકરૂપ પ્રકાર છે; અને તે સિદ્ધાંતમાં વિશ્વાસ કરવા તેમની અનિચ્છા, પ્રાચીન ઇઝરાયેલના અંતકાળે એ જ સિદ્ધાંતને સમજવા વિષે રહેલી અનિચ્છા સાથે સચોટ સમાન છે. યહૂદીઓને આપેલા પોતાના અંતિમ ગૂઢપ્રશ્નમાં ઈસુએ તેમને એ પ્રશ્ન તરફ દોર્યા દ્વારા તે સિદ્ધાંતનું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું કે દાવીદનો પ્રભુ, દાવીદનો પુત્ર પણ કેવી રીતે હોઈ શકે?

યોહાનના પ્રથમ અધ્યાયમાં દર્શાવવામાં આવે છે કે આરંભમાં વચન હતું, અને વચન ઈશ્વર સાથે હતું, અને વચન ઈશ્વર છે, અને વચને સર્વ વસ્તુઓનું સર્જન કર્યું. આ નિશ્ચયે આપણે જે અન્ય પંક્તિઓનો ઉલ્લેખ કરી રહ્યા છીએ, તેમની સાથે સુસંગત છે. અને જો પછી આપણે યોહાનના સુસમાચારમાં આવેલા અંતિમ શબ્દોનો વિચાર કરીએ, તો આપણે જોઈએ છીએ કે પિતરે, ઈસુએ પોતાનું મરણ કેવી રીતે થશે તે વર્ણન કર્યા પછી, પ્રેરિત યોહાન વિષે ઈસુને પૂછ્યું કે તેની સાથે શું થશે.

પિતર જાણવું ઇચ્છતો હતો કે યોહાન કેવી રીતે મરશે, અથવા તો યોહાન મરશે કે નહીં. આ પ્રશ્નનો જવાબ આ ઉતારામાં બે વાર પુનરુક્ત થાય છે—એક વાર જ્યારે ઈસુએ કહ્યું અને પછી યોહાને ફરી જણાવ્યું: “If I will that he [John] tarry till I come, what is that to thee?” યોહાન ખરેખર ઈસુના બીજા આગમન સુધી જીવ્યો.

જો તમે ઇતિહાસની પુનરાવર્તનશીલતામાં વિશ્વાસ રાખો, અને સાથે સાથે એ પણ માનો કે જે ઇતિહાસ ફરીથી આવવાનો છે, તે જગતના અંતે ફરી બનશે, તો જ તમે તે “સત્ય” જોઈ અથવા સાંભળી શકો છો. જગતનો અંત એ સ્થળ છે જ્યાં યોહાન હતો જ્યારે તેણે પ્રકાશનનું પુસ્તક લખ્યું. યોહાનના સુવાર્તાના અંતિમ પુસ્તકમાં શરૂઆત અને અંતની અન્ય રેખાઓ સાથે સુસંગતતા દર્શાવવામાં આવી છે, કારણ કે તે યોહાનને બીજા આગમન તરફ દોરી જતાં પ્રસંગોના ઇતિહાસમાં સ્થાપિત કરે છે, જ્યાં તે, અંતિમ ચેતવણીના સંદેશની ઘોષણા કરનારાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરતાં, તે સંદેશ કલીશિયાઓને મોકલે છે.

યોહાનના સુસમાચારનો અંત પ્રકટીકરણના પ્રથમ ત્રણ વચનોમાં દર્શાવેલ સંદેશાવ્યવહારની પ્રક્રિયાને ઓળખાવે છે, કારણ કે તે યોહાનને દ્વિતીય આગમનની ઇતિહાસમાં ભવિષ્યવાણીપૂર્વક સ્થિત કરે છે. આ રીતે, ઈસુના પ્રથમ “દ્વિતીય આગમન” (પાત્મોસ) નો ઉપયોગ કરીને તેમના અંતિમ “દ્વિતીય આગમન”નું દૃષ્ટાંત આપે છે. આ આપણે વિચારતા અન્ય તમામ રેખાઓ સાથે સંપૂર્ણપણે જોડાય છે, કારણ કે તે યોહાનને જગતના અંતે, પાત્મોસ પર દર્શાવે છે, જ્યાં તેને ઈસુ ખ્રિસ્તનું પ્રકટીકરણ પ્રાપ્ત થાય છે. તો પછી મત્તીની પુસ્તકના અંત વિશે શું?

આ અવતરણમાં સર્વ સત્તા યેશુને અપાઈ છે, અને નિશ્ચિતરૂપે આ તેમની સર્જનાત્મક શક્તિ જ હશે. અને પછી તેઓ પિતાના, પુત્રના અને પવિત્ર આત્માના નામે બાપ્તિસ્મા આપવાની આજ્ઞા આપે છે—તે જ પવિત્ર આત્મા, જેણે ઉત્પત્તિ એકમાં જળ પર ગતિ કરી હતી, અને દેવના સિંહાસન આગળ રહેલા સાત આત્માઓ પણ. આ અવતરણ દર્શાવે છે કે ખ્રિસ્તીઓએ સ્વર્ગীয় ત્રિમૂર્તિના ત્રણ વ્યક્તિઓને ત્રણ વિભિન્ન સત્તાઓ તરીકે માન્ય રાખવાના છે. મથિનો અંતિમ ભાગ, જેમ બીજા છ કરે છે તેમ, આ પંક્તિઓમાં વધુ ઉમેરે છે.

ઈસુ પોતાના વચનમાં અંતને આરંભ દ્વારા દૃષ્ટાંતરૂપે રજૂ કરે છે, કારણ કે તે જ વચન છે, અને તે જ અલ્ફા અને ઓમેગા છે.

આ સાત રેખાઓને એકત્ર લાવવાથી ઈશ્વર અને મનુષ્ય વચ્ચેની સંદેશાવ્યવહારની પ્રક્રિયાનું અત્યંત વિગતવાર ચિત્ર રચાય છે, જેમાં અન્ય “રેખા” સાક્ષીઓ દ્વારા રજૂ અને સ્થાપિત કરાયેલા અનેક અન્ય નિર્ણાયક અને મહત્વપૂર્ણ સત્યો પણ સમાવિષ્ટ છે. અલ્ફા અને ઓમેગાનું પ્રતિનિધિત્વ કરતી ભવિષ્યવાણીની સાત “રેખાઓ”. પરંતુ માલાખીની પુસ્તક વિષે શું?

મલાકીની પુસ્તિકા એ એડવેન્ટિઝમમાંના અવિશ્વાસુ યાજકો વિરુદ્ધ કરાયેલો કડક ઠપકો છે. તે વિશ્વના અંતે એડવેન્ટિઝમમાં ઉપાસકોના બે વર્ગોની ઓળખાણ સાથે આરંભે છે.

મલાખી આગળ અમને જણાવે છે કે વિશ્વના અંતે ઉપાસકોના બે વર્ગો યાજકોના બે વર્ગો છે.

મલાકીના આરંભમાં બે વર્ગના યાજકો દ્વારા લાઓદિકીયા અને ફિલાદેલ્ફિયા સંદેશાનું પ્રતીકાત્મક નિરૂપણ કરવામાં આવ્યું છે. યાજકોને “સાંભળવા” માટે આજ્ઞા આપવામાં આવી છે. યોહાન તે યાજકોનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે ખરેખર સાંભળે છે, અને એક યાજક દેવની વાચાસંબંધિત ચૂંટેલી પ્રજાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. તેઓ પહેલેથી જ શાપિત છે, અને જો તેઓ “સાંભળે” નહીં, અને જો તેઓ “તેને હૃદયમાં ધરે” નહીં, એટલે કે “તેઓ ધરે નહીં” અથવા “ધરવા ઇચ્છે નહીં,” તો તેઓ ફરી શાપિત થશે.

યાજકો દેવના પસંદ કરેલા લોકો છે, જેમની મંદિરના પાયામાં રહેલા “ખૂણાના પથ્થર” દ્વારા કસોટી થાય છે. ખૂણાનો પથ્થર એ છે, જેના અનુસંધાનમાં પાયાના બાકીના બધા પથ્થરો ગોઠવવામાં આવે છે, અને તે જ એવો પથ્થર છે જે સમગ્ર મંદિરનો ભાર વહન કરે છે. મિલ્લરનો ખૂણાનો પથ્થર લેવિયવ્યવસ્થા છવીસમું અધ્યાયનું “સાત વખત” હતું. ખૂણાનો પથ્થર, અથવા બાંધનારાઓએ જે પથ્થરનો તિરસ્કાર કર્યો હતો, તે મંદિરના નિર્માણની એક સત્ય ઘટના છે, જે પ્રોફેસીની આત્માના લેખોમાં ખૂબ જ વિશિષ્ટ રીતે વર્ણવવામાં આવી છે. પ્રથમ જે પથ્થરનો તિરસ્કાર કરવામાં આવ્યો હતો તેના વિષે એક મુદ્દો એવો છે કે, તેને નકાર્યા પછી એક બાજુ મૂકી દેવામાં આવ્યો હતો, અને ત્યાર પછીથી મંદિરના બાંધનારાઓ પોતાનાં કાર્યક્ષેત્રમાં એક બાજુ મૂકવામાં આવેલા તે ખૂણાના પથ્થર પર વારંવાર અથડાતા રહેતા. તે ઠોકરનો પથ્થર હતો.

મલાખીમાં દેવ દુષ્ટ યાજકોને, જેઓ મૂર્ખ લાઓદિકેયાની કન્યાઓ તરીકે પણ ઓળખાય છે, જાણ કરે છે કે તે તેમને “શાપિત” કરવા જઈ રહ્યો છે અને પહેલેથી જ તેમને શાપિત કરી ચૂક્યો છે. તે તેમને શાપિત કરે છે, કારણ કે તેઓ એલિયાહના સંદેશને “સાંભળશે” નહીં અને પોતાના હૃદય પર “ધારશે” નહીં. એલિયાહનો સંદેશ પિતાઓના હૃદયને સંતાનો તરફ અને સંતાનોના હૃદયને પિતાઓ તરફ ફેરવે છે. તેમના હૃદયોના ફેરવાવાનો અર્થ પિતાઓ અને સંતાનો વિષેના એલિયાહના સંદેશને સાંભળવો છે, જે પ્રથમ અને છેલ્લાના સિદ્ધાંતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. પ્રથમ અને છેલ્લાનો સંદેશ સાંભળવો પૂરતો નથી; તેને હૃદય પર ધારવો પણ આવશ્યક છે. એલિયાહના સંદેશને સ્વીકારવો એટલે તેને પોતાના હૃદય પર ધારવો. જો કોઈ યાજક આ સિદ્ધાંતને સાંભળશે નહીં, તો તે શાપિત થશે.

તેઓએ પોતાનાં ઉપર શાપ લાવ્યો, જ્યારે 1863માં તેમણે મિલરે શોધેલી સૌથી પ્રથમ પાયાની સત્યતાને નકારવાની પ્રક્રિયા શરૂ કરી; અને આજ દિવસ સુધી તેમણે તે નકારને જ સતત આગળ વધાર્યો છે. પરંતુ, જો કે ક્રમશઃ વધતો શાપ 1863માં શરૂ થયો હતો (કારણ કે તેઓ પહેલેથી જ શાપિત છે), છતાં જે શાપ ભવિષ્યકાળમાં દર્શાવવામાં આવ્યો છે, તે ત્યારે પ્રગટ થાય છે જ્યારે રવિવારના કાયદા સમયે તેઓ પ્રભુના મુખમાંથી ઉગાળી નાખવામાં આવે છે. માલાખીની શરૂઆત અંતને દર્શાવે છે, કેમ કે અંત બુદ્ધિમાન અને મૂર્ખ યાજકોને આપવામાં આવેલી છેલ્લી ચેતવણીનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. માલાખીમાં બુદ્ધિમાન અને મૂર્ખનો પ્રતિનિધિત્વ એસાવ અને યાકૂબ તરીકે કરવામાં આવ્યો છે. મોટો ભાઈ, પ્રથમ જન્મેલા હોવાના જન્મસિદ્ધ અધિકાર દ્વારા કરારનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે નાનાભાઈની સામે વિપરીત રીતે મૂકાયેલો છે. મોટો પ્રથમ છે અને નાનો છેલ્લો છે.

મલાખીમાં એસાવ અને યાકૂબ બંને લાઓદિકીયાના એડવેંટિસ્ટો છે, પરંતુ અંતિમજનએ અંતે પ્રભુનો “આવાજ” સાંભળ્યો, પસ્તાવો કર્યો અને તેનું નામ બદલીને ઇઝરાયેલ રાખવામાં આવ્યું. મોટાએ, પ્રથમજનએ, સાંભળ્યું નહીં. યાકૂબે તે રાત્રે પ્રભુનો આવાજ સાંભળ્યો જ્યારે તેણે સ્વપ્નમાં દેવદૂતોને સીડીએ ઉપર ચઢતા અને નીચે ઉતરતા જોયા, જે ખ્રિસ્તનું પ્રતિનિધિત્વ કરતા હતા. યાકૂબ દુનિયાનાં અંતે રહેલા લાઓદિકીયાના એડવેંટિસ્ટોનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેઓ જ્યારે પ્રકાશન અધ્યાય એકની પ્રથમ ત્રણ કલમોનો અનુભવ કરે છે ત્યારે લાઓદિકીયાથી ફિલાદેલ્ફિયનોમાં રૂપાંતરિત થાય છે, જેમ કે યોહાન અને યાકૂબના સીડીએ ઉપર ચઢતા અને નીચે ઉતરતા દેવદૂતોના સ્વપ્ન દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યું છે. તે અનુભવ યાકૂબના ઇઝરાયેલ, અર્થાત્ ફિલાદેલ્ફિયન,માં રૂપાંતરના આરંભને ચિહ્નિત કરે છે. યાકૂબની રૂપાંતરની વાર્તાનો અંત ત્યારે આવે છે જ્યારે તે પેનુએલમાં ખ્રિસ્ત સાથે ઝઝૂમે છે. તેથી યાકૂબના જન્મસિદ્ધ અધિકારની વાર્તા પ્રકાશન અધ્યાય એકની પ્રથમ ત્રણ કલમોથી શરૂ થાય છે, જ્યારે અંતિમ ચેતવણીના સંદેશાનો અનસીલિંગ થઈ રહ્યો હોય છે, અને તે સંકટકાળ દરમ્યાન, સાત અંતિમ આફતોના સમયમાં સમાપ્ત થાય છે.

શરૂઆત અને અંતના ચારેય સમૂહો, “પંક્તિ પર પંક્તિ,” ઈસુ ખ્રિસ્તના પ્રકાશનના સંદેશની સાક્ષી આપે છે. પ્રશ્ન એ છે કે મૂર્ખ યાજકો સાંભળશે કે નહીં સાંભળે.

જે બુદ્ધિશાળી યાજકો આત્મા મંડળીઓને શું કહે છે તે સાંભળે છે, તેઓ એલિયાહનો સંદેશ સાંભળે છે. મિલર એલિયાહ હતો, અને કેટલાકે સાંભળ્યું, પરંતુ બીજાઓએ ઇનકાર કર્યો.

મિલરને એલિયાહ અને યોહાન બાપ્તિસ્મા આપનાર—બન્ને દ્વારા પ્રતીકરૂપે દર્શાવવામાં આવ્યા હતા; કારણ કે જેમ યોહાન બાપ્તિસ્મા આપનારે ખ્રિસ્તના પ્રથમ આગમન માટે માર્ગ તૈયાર કર્યો હતો, તેમ મિલરે 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ સ્વર્ગીય પવિત્રસ્થાનના પરમપવિત્ર સ્થાને ખ્રિસ્તના આવવા માટે માર્ગ તૈયાર કર્યો હતો. માલાખીએ યોહાન અને મિલરના કાર્યને સીધી રીતે ઓળખાવ્યું છે.

તેના ઇતિહાસ માટેના ‘ચોકીદાર’ તરીકે, મિલરના કાર્યએ મંદિરની પાયાઓ ઊભી કરવાની ક્રિયાને પ્રતિનિધિત્વ આપ્યું. શરૂઆતમાં તેના કાર્યએ એવી ક્રિયાનું દૃષ્ટાંતરૂપ હોવું જોઈએ કે જે મંદિરની પૂર્ણતાને પ્રતિનિધિત્વ આપે. તે અંતિમ કાર્ય માટે બીજો એક ચોકીદાર જરૂરી છે, જે રણશિંગડાને નિશ્ચિત ધ્વનિ આપે. મિલર અને પ્રથમ દૂતના સંદેશે ન્યાયના આરંભની જાહેરાત કરી હતી, અને જે ચોકીદારનો પ્રતિક મિલર છે તે એડ્વેન્ટિઝમના અંતે ન્યાયના સમાપનની જાહેરાત કરશે.

મલાખીમાં પ્રભુ “જાદુગરો વિરુદ્ધ, અને વ્યભિચારીઓ વિરુદ્ધ, અને ખોટી શપથ ખાવાવાળાઓ વિરુદ્ધ, અને મજૂરને તેની મજૂરીમાં દબાવનારાઓ, વિધવા તથા પિતાવિહોણા વિરુદ્ધ, અને પરદેશીને તેના અધિકારથી વંચિત કરનારાઓ વિરુદ્ધ, અને જે મારો ભય રાખતા નથી” એમ ન્યાય લાવવાનું વચન આપે છે. અહીં જેમની ઓળખ કરવામાં આવી રહી છે તેઓ તેઓ જ છે કે જેઓ “સૈન્યોના યહોવા”નો “ભય રાખતા નથી.” વિલિયમ મિલર પ્રથમ દેવદૂતનો સંદેશવાહક છે, જે મનુષ્યોને “દેવનો ભય રાખવા” માટે બોલાવે છે. પાયાઓનો અસ્વીકાર કરવો એટલે દેવના ભયનો અસ્વીકાર કરવો.

જ્યારે આપણે એકથી વધુ વખત ઉલ્લેખિત થયેલ ભવિષ્યવાણીય આરંભો અથવા અંતોને દૂર કરીએ છીએ, ત્યારે તે આઠ ભવિષ્યવાણીય રેખાઓ બરાબર થાય છે, જેને એકત્ર કરીને પ્રકાશનનાં પ્રથમ ત્રણ વચનો પર મૂકવાની છે. તો પછી ઉત્પત્તિના અંત વિષે શું?

ઉત્પત્તિ અધ્યાય પચાસ યૂસફના મૃત્યુ સાથે સમાપ્ત થાય છે.

અધ્યાય અડતાલીસ યાકૂબના મૃત્યુને ઓળખાવે છે. અધ્યાય અડતાલીસમાં પ્રથમ સ્થાન પર આવેલ યાકૂબનું મૃત્યુ અને અધ્યાય પચાસના અંતિમ વાક્યોમાં આવેલ યોસેફનું મૃત્યુ, બંને મળીને ઉત્પત્તિના છેલ્લાં ત્રણ અધ્યાયો પર અલ્ફા અને ઓમેગાની મુદ્રા મૂકે છે, જે ઉત્પત્તિના પુસ્તકના અંતને સૂચિત કરે છે.

આ બન્ને મૃત્યુઓનો ઉપયોગ મિસરમાં ઇઝરાયલની બંદીવાસની શરૂઆત અને અંતના પ્રતીકો તરીકે કરવામાં આવ્યો છે. શરૂઆતમાં, યાકૂબનું દેહ તેના પિતૃઓ સાથે દફનાવવા માટે પાછું લઈ જવામાં આવે છે, અને જ્યારે મૂસા મિસરમાંથી બહાર આવે છે, ત્યારે તે યોસેફનું દેહ તેના પિતૃઓના દફનસ્થાને દફનાવવા માટે સાથે લાવે છે.

ઉત્પત્તિ ગ્રંથનો અંતિમ ભાગ છેલ્લાં ત્રણ અધ્યાયો છે. અડતાલીસમા અધ્યાયમાં યાકોબ (ઇઝરાયલ) પોતાના બાર પુત્રો ઉપર આશીર્વાદો ઉચ્ચારે છે, જેને તપાસના ન્યાયના “અંતિમ દિવસોમાં” તે બાર જાતિઓ સાથે જે થાય છે તેની ભવિષ્યવાણીઓ તરીકે સીધી રીતે ઓળખવામાં આવ્યા છે.

તપાસણીના ન્યાયના “અંતિમ દિવસોમાં” પ્રભુ પોતાના બાર પુત્રોને એકત્ર કરવા વચન આપે છે, જેઓ પ્રકાશનના પુસ્તકમાં એક લાખ ચુંમાલીસ હજાર તરીકે પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. આ જ તેઓ છે જેઓને યોહાન પ્રકાશનના પુસ્તકમાં દર્શાવે છે. તેઓ યાકૂબના એક આહ્વાન દ્વારા એકત્ર થાય છે, તેમની આરંભિક ઇતિહાસમાંથી આવેલા એવા આહ્વાન દ્વારા, જેને તેઓને “સાંભળવા” અને તેના પર “કાન ધરવા” કહેવામાં આવે છે. અંતિમ દિવસોમાં, યાકૂબના પુત્રો દ્વારા પ્રતિરૂપિત થયેલાઓ એક સંદેશ “સાંભળે” છે અને “કાન ધરે” છે, અથવા જેમ યોહાન કહે છે તેમ, તેમાં લખાયેલ બાબતોને “પાળે” છે. આ પિતાથી સંતાનો તરફનું એક આહ્વાન છે; આ એલિયાહનો સંદેશ છે. જેઓને બોલાવવામાં આવે છે તેઓને “યાકૂબના પુત્ર[ઓ]” કહેવામાં આવે છે, અને તેઓએ તેમના પિતા “ઇઝરાયેલની પણ વાત સાંભળવી” છે.

મલાખીમાં એસાવ અને યાકૂબ બુદ્ધિશાળી અને મૂર્ખ કુંવારિકાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. આહ્વાન તેમના પિતા યાકૂબ અને તેમના પિતા ઇઝરાયેલ તરફથી આવે છે, અને તે દર્શાવે છે કે જ્યારે છેલ્લું આહ્વાન કરવામાં આવે છે ત્યારે દરેક વ્યક્તિ લાઓદિકીયા એડવેન્ટિસ્ટ હોય છે, અને પસંદગી તેમના પોતાના હાથમાં મૂકી આપવામાં આવે છે કે તેઓ છેતરનાર યાકૂબનો પુત્ર બનશે કે વિજયી ઇઝરાયેલનો. જે બાબત તેમને પસંદગી કરવા સક્ષમ બનાવે છે, તે સંદેશામાં રહેલી સર્જનાત્મક શક્તિ છે. જો સંદેશ વાંચવામાં આવે, સાંભળવામાં આવે અને પાળવામાં આવે, તો એ જ સમાન સર્જનાત્મક શક્તિ દ્વારા, જેણે સર્વ વસ્તુઓને અસ્તિત્વમાં લાવી, તેઓ ઇઝરાયેલના પુત્રરૂપે પરિવર્તિત થશે. સાંભળવાનો ઇનકાર કરવો એટલે છેતરનાર યાકૂબના અનુભવને જાળવી રાખવો.

યાકૂબ દ્વારા આપવામાં આવેલ ભેગા થવાનો આહ્વાન, જે પ્રકાશિત વાક્યમાં ઉન્મોચિત થયેલા સંદેશનું પણ ભેગા થવાનું આહ્વાન છે, સમજવા માટેનું એક મહત્વપૂર્ણ પ્રતીક છે. લેવ્યવસ્થા છવ્વીસના “સાત વખત” શીખવે છે કે, જો પહેલાં વિખેરાવ થયો ન હોય, તો ભેગા થવું થતું જ નથી. એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર તેઓ જ છે, જે આહ્વાન પહેલાં વિખેરાયેલા હતા. આ સત્ય બાઇબલમાં વારંવાર ઓળખાવવામાં આવ્યું છે.

એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર સાથે જે કરારનું નવીકરણ થાય છે તેમાં આ વચન સમાવાયેલું છે કે દેવ પોતાનો કાયદો આપણા હૃદય પર લખશે. પરંતુ જેમના માટે પ્રભુ દ્વારા આ સર્જનાત્મક કાર્ય કરવામાં આવે છે તેઓ અગાઉ વિખેરાઈ ગયા હતા.

“છૂટાછવાયા” સાથેના સંબંધમાં એક લાખ ચુમ્માલીસ હજારના એકત્ર કરવામાં આવવા વિષે વધુ કહેવાનું છે, પરંતુ પ્રથમ આપણે આ નવ સંદર્ભોમાં, જેમનો આપણે વિચાર કરી રહ્યા છીએ, અલ્ફા અને ઓમેગાની મુદ્રાના વિચારને એકત્રિત કરવાની જરૂર છે.

ઉત્પત્તિના અંતિમ ત્રણ અધ્યાયોમાં બે વર્ગોનું પ્રતિનિધિત્વ કરવામાં આવ્યું છે. એક બળવાખોરોનો વર્ગ અને એક જ્ઞાનીનો વર્ગ. બંને વર્ગો એવો સ્વર સાંભળે છે કે, “આ જ માર્ગ છે, તેમાં ચાલો”; પરંતુ એક વર્ગે તુરાઈના નાદને સાંભળવાનો અને પ્રાચીન માર્ગોમાં ચાલવાનો ઇનકાર કર્યો. ઉત્પત્તિ અધ્યાય અઢીચાલીસથી પચાસ સુધીના બળવાખોરોના વર્ગનું પ્રતિનિધિત્વ તેરમી જાતિ દ્વારા કરવામાં આવે છે.

પ્રાચીન ઇઝરાયલના આરંભે તેર જાતિઓ હતી, અને આધુનિક ઇઝરાયલના આરંભે તેર શિષ્યો હતા. જે એક શિષ્ય અન્ય બાર શિષ્યોથી અલગ ઓળખાય છે, (જેમ એફ્રાઈમ અન્ય જાતિઓથી અલગ ઓળખાતો હતો) તે બંને બળવાના પ્રતીકો છે. સિસ્ટર વ્હાઇટ સીધા જ યુદાસને મૂર્ખ કન્યા કહે છે.

યહૂદા ઇસ્કરિયોત મૂર્ખ કુંવારી હતો; તે કુસિયું હતો, અને જો મૂર્ખ કુંવારી હતો, તો લાઓદિકેયાનો પણ હતો.

ઉત્પત્તિ ગ્રંથના અઢીચાલીસમા અધ્યાયમાં યાકોબે યોસેફના બે પુત્રોને બંનેને આશીર્વાદ આપ્યો, અને તે બિંદુથી આગળ તેઓને “અર્ધ જાતિઓ” તરીકે ઓળખવામાં આવ્યા. અર્ધ જાતિઓ હોય કે ન હોય, તેઓ તો હજી પણ જાતિઓ જ હતા. યહૂદા ઇસ્કરિયોતના સ્થાન પર મત્થિયાસને રાખવામાં આવ્યો, જેથી યહૂદા ઇસ્કરિયોત દ્વારા અગાઉ ધરાવવામાં આવેલું બારમું સ્થાન પૂર્ણ થાય. યહૂદા એક શિષ્ય હતો, અને આ અર્થમાં—પ્રાચીન ઇઝરાયલના અંતે તેર શિષ્યો હતા, જેમ શરૂઆતમાં તેર જાતિઓ હતી.

યોસેફનો પુત્ર એફ્રાઈમ (તેરમો ગોત્ર) બળવાના પ્રતીકરૂપ બન્યો, જ્યારે ઉત્તરનાં દસ ગોત્રોએ યરોબઆમના સમર્થનમાં એકત્ર થઈને રાજ્યને ઉત્તરનાં દસ ગોત્રો અને દક્ષિણનાં બે ગોત્રોમાં વિભાજિત કર્યું. હું યોસેફના પુત્ર એફ્રાઈમને, તેના ભાઈ મનશ્શેને બદલે, બળવાના પ્રતીક તરીકે શા માટે ઓળખું છું? એફ્રાઈમ સાથે સંકળાયેલું બળવો અધ્યાય અડતાલીસમાં શરૂ થાય છે, યાકૂબ પોતાના બાર પુત્રોને આશીર્વાદ આપે તે પહેલાં. અધ્યાય અડતાલીસમાં યાકૂબ પ્રથમ યોસેફના બે પુત્રોને આશીર્વાદ આપે છે. મનશ્શે જેષ્ઠપુત્ર હતો, તેથી યોસેફ અપેક્ષા રાખે છે કે તેના પુત્રોમાંનો પ્રથમ આશીર્વાદ મનશ્શે પર જ આવવો જોઈએ, અને યોસેફ એફ્રાઈમને પસંદ કરનાર યાકૂબ સામે બળવો કરે છે.

દેવના ચૂંટાયેલા લોકોના પ્રતિનિધિ તરીકે એફ્રાઈમની શરૂઆતમાં બળવાના એક સાક્ષ્યનો સમાવેશ થાય છે, અને એફ્રાઈમનો અંત લૈવ્યવ્યવસ્થા અધ્યાય છવીસમાં દર્શાવેલી “સાત વખત” ની છૂટાછવાયા સ્થિતિ છે, જે ઈ.પૂ. ૭૨૩થી લઈને ૧૭૯૮ સુધી વિસ્તરે છે. ઈ.પૂ. ૭૨૩માં ઉત્તરનાં દસ ગોત્રો, એફ્રાઈમનું રાજ્ય, (જે ઇઝરાયલ તરીકે પણ ઓળખાતું હતું) બાઈબલની ભવિષ્યવાણીના એક રાજ્ય તરીકે એક ઘાતક ઘા પામ્યું. તે ઘાતક ઘાએ એક સમય-ભવિષ્યવાણીનો આરંભ કર્યો, જેનો અંત ૧૭૯૮માં પાપાસત્તા અને તેના રાજ્યને ઘાતક ઘા લાગવાથી થયો. ૧૭૯૮માં પાપાસત્તાને લાગેલો ઘાતક ઘા બાબેલના અંતિમ પતનનો પ્રકારરૂપ છે, જ્યારે ઉત્તરનો રાજા દાનિએલ અધ્યાય અગિયાર, વચન પંચચાલીસમાં મુજબ “તેના અંતે આવી પહોંચશે અને તેને સહાય કરનાર કોઈ રહેશે નહીં.” અંતિમ દિવસોમાં બાબેલનો બળવો અને પતન, ૧૭૯૮માં પાપાસત્તાના બળવા અને પતન દ્વારા પ્રકારરૂપે દર્શાવવામાં આવ્યો હતો; અને તે, પોતાની વારમાં, ઈ.પૂ. ૭૨૩માં એફ્રાઈમના રાજ્ય (ઇઝરાયલ)ના બળવા અને પતન દ્વારા પ્રકારરૂપે દર્શાવવામાં આવ્યો હતો, જે પોતે ઉત્પત્તિના અંતભાગમાં ઓળખાવવામાં આવેલ મુજબ, પોતાના પિતાની ભવિષ્યવાણીપ્રેરિત પ્રેરણા વિરુદ્ધ યોસેફના બળવા દ્વારા પ્રકારરૂપે દર્શાવવામાં આવ્યો હતો.

એફ્રાઈમ જે બળવોનું પ્રતીક છે, તેની શરૂઆત તેના પિતાના (યોસેફના) પોતાના પિતા (યાકૂબ) વિરુદ્ધના બળવાથી થઈ હતી. અંતે તે ઉત્તરનાં દસ ગોત્રોના બળવા સુધી પહોંચે છે, જે લેવ્યવ્યવસ્થા અધ્યાય છવ્વીસમાં “સાત વાર” તરીકે “પ્રતિનિધિત્વ કરાયેલા વિખેરાઈ જવા” તરફ દોરી જાય છે. ઉત્તર રાજ્ય વિખેરાયેલું હતું તે સમયગાળો બે અવધિઓમાં વિભાજિત છે. એકનો અંત ઇ.સ. 538માં થાય છે, પછીની અવધિનો અંત 1798માં થાય છે, અને આ બધું પ્રકાશિતવાક્યના ગ્રંથમાં તપાસકાળ પૂર્ણ થવાના જરા પહેલાં ઉન્મુદ્રિત થનારા સંદેશ તરફ સૂચન કરે છે. એ સંદેશ બાબેલના અંતિમ પતનને ઓળખાવે છે. એફ્રાઈમના ભવિષ્યવાણીય ઇતિહાસના દરેક માર્ગચિહ્ન પર બળવો ચિહ્નિત થયેલો છે. જેમ તેરમા શિષ્ય, યહૂદા ઇસ્કરિયોતનો બળવો પણ ચિહ્નિત છે. આ તે બે સાક્ષીઓમાંથી છે, જે સંખ્યા તેરને બળવાના પ્રતીક તરીકે ઓળખાવે છે. પરંતુ જો કોઈ વ્યક્તિ એડવેન્ટિઝમના તે પાયાઓ પર ઊભી ન હોય, જે મિલરે શોધેલા પ્રથમ સત્ય અને એડવેન્ટિઝમે ત્યજી દીધેલા પ્રથમ સત્ય પર નિર્માણ પામ્યા હતા, તો આ પૈકીના કોઈપણ પવિત્ર સત્યોને ઓળખી શકશે નહીં.

ઉત્પત્તિના પુસ્તકનો અંત અમે વિચારતા રહ્યા છીએ તે બધી અન્ય રેખાઓ સાથે સુસંગત છે. સારાંશરૂપે:

આદિમાં પિતા, પુત્ર અને પવિત્ર આત્માની સ્વર્ગીય ત્રિમૂર્તિએ આકાશ અને પૃથ્વીની સર્જનક્રિયાનો સાક્ષીભાવથી અવલોકન કર્યું, જે પુત્ર દ્વારા સંપન્ન કરવામાં આવી હતી; અને તે જ પુત્ર વચન પણ છે. વચન પિતાથી મનુષ્યજાતિ સુધી સંદેશવાહક માધ્યમ બન્યું, અને મનુષ્યજાતિ માટે પિતાની સાથે સંવાદ કરવા વચન જ એકમાત્ર માર્ગ છે. પિતાનો સંદેશ પુત્ર દ્વારા દેવદૂત ગેબ્રિએલને આપવામાં આવ્યો, જેણે સ્વર્ગમાં લુસિફરના બળવા પછી લુસિફર (પ્રકાશવાહક)નું સ્થાન લીધું. ગેબ્રિએલ પ્રકાશ, અથવા સંદેશ, ગ્રહણ કરે છે અને તેને એક પ્રબોધક સુધી પહોંચાડે છે, જે પતિત સર્જિત કુટુંબ સુધી પિતાનો સંદેશ પહોંચાડવાની જવાબદારી સોંપાયેલો પવિત્ર સર્જિત જીવ છે. પ્રબોધકને આપવામાં આવેલ સંદેશ લખી લેવામાં આવે છે અને ત્યારબાદ મનુષ્યજાતિને પહોંચાડવામાં આવે છે. સંદેશવાહનની સમગ્ર પ્રક્રિયાના દરેક તબક્કે સંદેશ પવિત્ર છે, અને આ કારણસર પ્રબોધકો, જેઓ પતિત માનવીય પ્રાણી છે, તેઓ પવિત્ર હોવા જોઈએ. જ્યાં પવિત્ર સંદેશ પતિત માનવજાતિના હાથોમાં સોંપવામાં આવે છે, ત્યાં માનવજાતિ પાસે અપવિત્ર થયેલા હાથોથી પવિત્ર સંદેશને હાથ ધરવાની સંભાવના રહે છે. તેથી, પવિત્ર સંદેશનો પ્રકાશ પ્રકાશ અને અંધકાર બંને ઉત્પન્ન કરે છે. જ્યારે પતિત મનુષ્યના કુટુંબમાં આવેલા લોકો દ્વારા સંદેશ ગ્રહણ કરવામાં આવે છે, ત્યારે તેમાં તે જ સમાન સર્જનશક્તિ રહેલી હોય છે જેણે સર્વ વસ્તુઓની સર્જના કરી હતી, અને એ જ શક્તિ તે જીવને ધર્મી ઠરાવે છે. સંદેશવાહન પ્રક્રિયાનો આરંભ આ પ્રક્રિયાના અંતને પ્રતિબિંબિત કરે છે. તેથી, જો સંદેશ સાંભળવામાં આવે, વાંચવામાં આવે અને પાળવામાં આવે, તો આ સંદેશ પતિત મનુષ્યજાતિને પુત્રના સ્વરૂપમાં પુનઃસર્જિત કરે છે.

યોહાન અનુસંધાનાત્મક ન્યાયના “અંતિમ દિવસોમાં” પડેલા માનવજાતનું ચિત્રણ કરે છે, જે પોતાના પાછળથી આવતો અવાજ સાંભળે છે અને ભૂતકાળ તરફ દોરતા સંદેશને ગ્રહણ કરવા માટે પાછા વળે છે. જે લોકો તે સંદેશને ગ્રહણ કરે છે અને તેને પોતાના જીવનનો એક ભાગ નહીં, પરંતુ સંપૂર્ણપણે પોતાનું જીવન જ બનાવે છે, તેઓ ત્યાં અને ત્યારે જ ધર્મી ઠરે છે. ધર્મી ઠરવું એટલે પવિત્ર બનાવવામાં આવવું. જ્યારે પિતા તરફથી મોકલાયેલ સંદેશને વાંચનારા અને સાંભળનારા લોકો તે સંદેશને સ્વીકારી પવિત્ર બનાવવામાં આવે છે, ત્યારે તે સંદેશની અંદરની સર્જનાત્મક શક્તિ દ્વારા થાય છે. મનુષ્યો અબ્રાહમે જેમ વિશ્વાસ કર્યો તેમ વિશ્વાસ કરે ત્યારે, તે સર્જનાત્મક શક્તિ મનુષ્યોને ધર્મી ઠેરવવાનું કાર્ય પૂર્ણ કરે છે. સંદેશ તેમને પાછા વળી પાછળના અવાજને સાંભળવા માટે ઉપદેશ આપે છે, જે તેમને પ્રાચીન માર્ગો તરફ દોરી જાય છે, અને તે જ મૂળભૂત સત્યો છે. સંદેશ તેમને સર્વ સત્યમાં દોરી જાય છે, અને જેમ જેમ તેઓ પ્રાચીન માર્ગોમાં ચાલે છે, તેમ તેમ તેઓ ધર્મી ઠરેલાઓના માર્ગ પર ચાલતા હોય છે.

સંદેશ દ્વારા ધર્મી ઠરાવવામાં આવેલા લોકો તે માર્ગ પર ચાલે છે, જે સતત વધતા જતા પ્રકાશનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે; પરંતુ એ જ પ્રકાશ દુષ્ટોના માર્ગને તદ્દન અનુરૂપ રીતે વધુ અંધકારમય બનાવી દે છે. પ્રકાશ અંધકારથી અલગ પડે છે. સર્જનાત્મક શક્તિએ આરંભમાં પ્રકાશ થવાનો આદેશ આપ્યો હતો; અંતે માનવજાત પર તે જ અસર ઉત્પન્ન કરે છે, જેવી આરંભમાં પ્રકાશે કરી હતી. જે વર્ગ પાછળથી આવતી વાણી સાંભળવાનો ઇનકાર કરે છે, અને તેથી અંધકારમય બનેલા માર્ગ પર ચાલવાનું પસંદ કરે છે, તેઓ તેના વચન પર “ઠોકર ખાય” છે, કારણ કે તેઓ પાયા ના પથ્થર પર, એ જૂના અજમાયેલા પથ્થર પર, ઠોકર ખાય છે. તે વાણી Alpha અને Omega છે, અને જ્યારે ધર્મી ઠરાવવામાં આવેલા લોકો એ શબ્દો સાંભળે છે અને પોતાના હૃદયો એ શબ્દો તરફ નમાવે છે, ત્યારે તેઓ એ શબ્દોને પોતાના હૃદયના મધ્યમાં રાખે છે; કારણ કે Alpha અને Omega તેમના હૃદયોને પિતાઓ તરફ, (ભૂતકાળ તરફ) ફેરવે છે, અને પિતાઓના હૃદયો અંત તરફ સંકેત કરે છે.

ઈશ્વર તેઓને તોલે છે, અથવા તેઓનો ન્યાય કરે છે, જે ધર્મીઓના માર્ગે ચાલે છે; અને તે એવું “અંતિમ દિવસોમાં” કરે છે, જ્યારે તેમના ન્યાયો દેશમાં પ્રવર્તે છે. ધર્મીઓ તેઓ છે જેઓ દસ કન્યાઓના દૃષ્ટાંતમાં વિલંબના સમયની પૂર્ણતામાં પ્રભુની રાહ જોતા રહ્યા છે. વધતી જતી જ્ઞાનની પંથે ચાલનારાઓની અભિલાષા ઈશ્વરના નામનું, એટલે કે તેમના સ્વભાવનું, વધુ ને વધુ ઊંડું સમજણ પ્રાપ્ત કરવાની છે. જેઓ પોતાના પ્રભુની રાહ જોતા રહ્યા છે, તેઓ જ અંતિમ ચેતવણીનો સંદેશ જાહેર કરે છે, કારણ કે તેઓ જ મધ્યરાત્રિના પોકારની જાહેરાત કરે છે, જે નિશ્ચિતપણે પ્રકટીકરણ અઢારનો પ્રથમ આંતરિક સંદેશ છે, જેના અનુસરણમાં બીજો, બાહ્ય સંદેશ આવે છે.

જ્યારે પ્રકાશિતવાક્ય અઢારનો દૂત 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ ઉતર્યો, ત્યારે સાતમા-દિવસની એડવેન્ટિસ્ટ ચર્ચે જૂના માર્ગોમાં પાછા ફરવા માટેના તેના અંતિમ આહ્વાનનો ઇનકાર કર્યો. ત્યારબાદ તે સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકા ખાતે સાચા પ્રોટેસ્ટન્ટવાદનું શિંગડું રહેવું બંધ થઈ ગયું. તે સમયે તેમના માટે પરીક્ષાની એક પ્રક્રિયા શરૂ થઈ જેઓએ તે પ્રબળ સ્વરના સંદેશને સ્વીકારી તેને ગ્રહણ કરવાનો નિર્ધાર કર્યો, જેમ એડવેન્ટિઝમના આરંભે 11 ઓગસ્ટ, 1840ના રોજ પ્રકાશિતવાક્ય દસનો દૂત ઉતર્યો ત્યારે યોહાન દ્વારા તેનું પ્રતીકીકરણ કરવામાં આવ્યું હતું. જે આધ્યાત્મિક રાષ્ટ્રે પ્રથમ દૂતનો સંદેશ નકારવામાં આવ્યો ત્યારે સાચા પ્રોટેસ્ટન્ટવાદનો મેન્ટલ ધારણ કર્યો હતો, તેણે ત્યારબાદ એડવેન્ટિઝમની શરૂઆતમાં ધર્મત્યાગી પ્રોટેસ્ટન્ટવાદના પગલાંએ પગલાં ચાલ્યું.

પછી પ્રકટીકરણના દસમો અધ્યાયમાં દેવદૂતના હાથે રહેલા નાનાં પુસ્તકના સંદેશને સ્વીકારનારાઓને સાચું પ્રોટેસ્ટન્ટ શિંગડું આપવામાં આવ્યું. 1840થી 1844 સુધીના એડ્વેન્ટિઝમના આરંભકાળમાં થયેલી પરીક્ષાની પ્રક્રિયા, 11 સપ્ટેમ્બર, 2001થી સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકામાં રવિવારના કાયદા સુધી એડ્વેન્ટિઝમના અંતકાળમાં થતી પરીક્ષાની પ્રક્રિયાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. 1840થી 1844ની પ્રથમ ઇતિહાસની અંદર, અને 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ શરૂ થયેલી પરીક્ષાની પ્રક્રિયા, એવા વિશ્વાસીઓના પૂર્વવર્તી સમૂહથી—જેઓ પ્રોટેસ્ટન્ટિઝમની ચાદર ધારણ કરતા હતા—એવા વિશ્વાસીઓના નવા સમૂહ તરફના એક વ્યવસ્થાકીય સંક્રમણને ચિહ્નિત કરે છે, જેઓ સાચા પ્રોટેસ્ટન્ટિઝમની ચાદર ધારણ કરે છે.

ધર્મી ઠેરવાયેલા લોકોના માર્ગ વિષે અમારી વિચારણામાં વધુ મહત્વનું એ છે કે તે ઇતિહાસની અંદર એક નિરાશા છે, જે વિલંબના સમયની શરૂઆતને ચિહ્નિત કરે છે. તે સમયમાં વિશ્વાસુઓ તેમના પ્રભુની રાહ જુએ છે, અને તે સમય મધરાત્રિની પોકારના સંદેશાના મુદ્રાછેદન સાથે સમાપ્ત થાય છે. એડ્વેન્ટિઝમની શરૂઆતમાં આવેલી તે પરીક્ષાની પ્રક્રિયા ત્યારે સમાપ્ત થઈ, જ્યારે મધરાત્રિની પોકારનો સંદેશ 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ પૂર્ણ થયો. અંત સમયે, યોહાન દ્વારા પ્રતિનિધિત કરવામાં આવેલા લોકો માટે, પરીક્ષાની પ્રક્રિયા યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં રવિવારના કાયદા સમયે પૂર્ણ થાય છે. અંતનો મધરાત્રિની પોકારનો સંદેશ, શરૂઆતની જેમ જ, પૂર્ણ થશે; અને એડ્વેન્ટિઝમની શરૂઆતમાં મધરાત્રિની પોકારનો સંદેશ પરીક્ષાની પ્રક્રિયા પૂર્ણ થવાને અગાઉ મુદ્રાછેદિત કરવામાં આવ્યો હતો. શરૂઆતનો મધરાત્રિની પોકારનો સંદેશ હવે અંત સમયે મુદ્રાછેદિત કરવામાં આવી રહ્યો છે.

જ્યારે દુષ્ટ મૂર્ખ કુંવારિકાઓ મૃત્યુની વાચામાં પ્રવેશ કરે છે, ત્યારે ધર્મી ઠરાવવામાં આવેલી જ્ઞાની કુંવારિકાઓ દેવ સાથે વાચામાં પ્રવેશ કરે છે.

ધર્મી ઠરાવવામાં આવેલાઓ મધરાત્રીના પોકારનો પવિત્ર સંદેશ મંડળીને આપે છે, અને ત્યારબાદ તેઓ બીજી વાણીનો સંદેશ પ્રગટ કરે છે, જ્યારે તેઓ માનવજાતને બાબેલમાંથી બહાર બોલાવે છે.

જે લોકો બાબેલમાંથી બહાર આવે છે અને ન્યાયીઓના માર્ગ પર ચાલતા લોકો સાથે જોડાય છે, તેઓ સ્વર્ગીય ત્રિમૂર્તિના નામથી દર્શાવવામાં આવતા બાપ્તિસ્માના જળ દ્વારા મંડળીમાં સ્વીકારવામાં આવે છે. ધર્મી ઠરાવવામાં આવેલાઓ—ચાહે તેઓ હાલમાં પટમોસ પર યોહાનને અપાયેલો સંદેશ સાંભળતા હોય, અથવા ત્યારબાદ બાબેલમાંથી બોલાવવામાં આવેલાઓ હોય—બધા પવિત્ર આત્માને ગ્રહણ કરીને ધર્મી ઠરે છે. પવિત્ર આત્માની દૈવીતા અને મનુષ્યની માનવતાનું તે સંયોજન, જેમ ખ્રિસ્તે પોતાના પર માનવી સ્વભાવ ધારણ કર્યો ત્યારે દાખલા રૂપે સ્થાપિત કરવામાં આવ્યું, તેમ સિદ્ધ કરવામાં આવ્યું. એક લાખ ચુંમાલીસ હજારનું પ્રતિનિધિત્વ બે સાક્ષીઓ દ્વારા કરવામાં આવ્યું હતું, એટલે કે યાકૂબના બાર પુત્રો અને બાર શિષ્યો. દુષ્ટોનું પ્રતિનિધિત્વ તેરમી જાતિ અને તેરમા શિષ્ય દ્વારા કરવામાં આવે છે. બંને દૃષ્ટાંતોમાં આવેલા “તેર” દેવ માટે યાજકો થવા બોલાવવામાં આવ્યા હતા, અને જે લોકો તે બોલાવાને નકારે છે તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ એસાવ દ્વારા થાય છે, જ્યારે તેનો નાનો ભાઈ યાકૂબ તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જે બોલાવાને સ્વીકારે છે. એસાવ અને યાકૂબ બંને જગતના અંતકાળે લાઓડિકેયાની સાતમા-દિવસની એડվեն્ટિસ્ટોનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. એક વર્ગ પ્રભુદૂતના લખાણો દ્વારા પહોંચાડાયેલ પવિત્ર સંદેશને સ્વીકારે છે અને ઇઝરાયેલમાં પરિવર્તિત થાય છે, જ્યારે એસાવ પોતાનું નામ જાળવી રાખે છે.

અવશ્ય, આલ્ફા અને ઓમેગાની આ નવ પંક્તિઓમાં ઘણું વધુ સમાયેલું છે, કારણ કે આ તો માત્ર દેવના વચનમાં રહેલા આરંભો અને અંતોની સંક્ષિપ્ત સમીક્ષા હતી.

ઇતિહાસની નવ રેખાઓ, જે સર્જનથી લઈને બીજા આગમન સુધીના ભવિષ્યવાણીય ઇતિહાસોને પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. આ આરંભ અને અંતની તમામ નવ ભવિષ્યવાણીય રેખાઓ પ્રકાશન અધ્યાય ત્રણની પ્રથમ ત્રણ વચનો સાથે સીધી રીતે જોડાયેલ છે. તે ત્રણ વચનો ઓળખાવે છે કે ઈસુ ખ્રિસ્તનું પ્રકાશન, જે કૃપાકાળ સમાપ્ત થવાના તત્કાલ પહેલાં અનાવૃત થાય છે, તે દેવની સર્જનાત્મક શક્તિનું પ્રગટીકરણ છે. બીજી કઈ શક્તિ એવી જટિલ, પરસ્પર ગૂંથાયેલી સાક્ષીને રચી શકે, જે વિવિધ સાક્ષીઓ પાસેથી પ્રાપ્ત થઈ હતી, જેમણે મૂસાના સમયથી લઈને પ્રકાશનકાર યોહાનના સમય સુધી પોતાની સાક્ષી આપી હતી?

તમારા જૂતાં ઉતારી દો, કારણ કે આ પવિત્ર ભૂમિ છે.