સત્ય શું છે? - નંબર એક

અપણે સત્ય શું છે તે વિષયને સંબોધીએ તે પહેલાં, અમે નોંધ કરીએ છીએ કે અમે આ અભ્યાસની શરૂઆત પ્રકાશિત વાક્યના પ્રથમ અધ્યાયની પ્રથમ ત્રણ કલમોથી કરી છે, અને ત્યારબાદ એલિયાહ વિષે એક લેખ ઉમેર્યો છે. આ અભ્યાસોના થોડાક હેતુઓ એવા છે કે ભવિષ્યવાણીમાં સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકાની ભૂમિકાની ઓળખ કરવામાં આવે, યેશુ ખ્રિસ્તના પ્રકાશિત વાક્યના સંદેશને ખુલ્લો કરવામાં આવે, દેવના લોકોના પ્રતીકો તરીકે ભવિષ્યવક્તાઓની ભૂમિકાને ઓળખવામાં આવે, અને યેશુ આલ્ફા છે તેનો અર્થ શું થાય છે તેના નિષ્કર્ષોને વિચારવામાં આવે. અમે દર્શાવ્યું કે પ્રકાશિત વાક્યની પ્રથમ ત્રણ કલમો પ્રકાશિત વાક્યની અંતિમ કલમો સાથે સહમત છે અને સુસંગત રીતે ગોઠવાયેલી છે, અને બંને પ્રસંગોમાં—આરંભે અને અંતે—યેશુ પોતાને આલ્ફા અને ઓમેગા, આરંભ અને અંત, પ્રથમ અને અંતિમ તરીકે ઓળખાવે છે.

બીજા અભ્યાસમાં અમે એલિયાહ વિષે સંક્ષિપ્ત ચર્ચાનો ઉપયોગ એ દર્શાવવા માટે કર્યો હતો કે બાઇબલના આરંભિક વચનો જૂના તથા નવા બંને કરારના અંતિમ વચનો સાથે સુસંગત છે, અને વધુમાં, નવા કરારના આરંભિક વચનો પણ બાઇબલને તમે જેમ ઇચ્છો તેમ—એક સમગ્ર રૂપે કે બે કરાર તરીકે—તેની શરૂઆત અથવા અંત સાથે સુસંગત છે.

અન્ય એક મુદ્દો, જેને વિકસિત કરવા અમે પ્રયત્નશીલ છીએ, તે આ સમજણ છે કે દૈવત્વે સમગ્ર ઇતિહાસ દરમિયાન દેવત્વને ધીમે ધીમે પ્રગટ કરવાનું કાર્ય કર્યું છે. આ જ કારણથી અમે નોંધ્યું છે કે, કરારના ઇતિહાસના બાઇબલીય વિષયમાં જેમ જેમ સમય આગળ વધે છે, તેમ તેમ દેવએ પોતાના વિવિધ નામોના પ્રતીકવાદ દ્વારા, પગલું પગલું કરીને, પોતાના સ્વભાવને વધુ ને વધુ પ્રગટ કર્યો. સર્વશક્તિમાન દેવએ અબ્રાહમ સાથે વાત કરી, અને એ જ દેવએ મૂસા સાથે પણ વાત કરી, પરંતુ મૂસાને જાણ કરી કે ત્યાર પછીથી તેમનું નામ યહોવા તરીકે ઓળખાવવાનું હતું. ત્યારબાદ જ્યારે ખ્રિસ્ત આવ્યા, ત્યારે તેમણે પોતાનો પરિચય એવા નામ સાથે આપ્યો જે જૂના કરારમાં અજાણ્યું હતું, દાનિયેલના ત્રીજા અધ્યાયમાં એક બાબેલી દ્વારા કરવામાં આવેલી તે નામની એક અભિવ્યક્તિ સિવાય. ઈસુએ માત્ર એટલું જ ઓળખાવ્યું નહોતું કે તેઓ પિતાના એકજાત હતા, પરંતુ તેમણે તે વિશિષ્ટ કરાર-ઇતિહાસમાં પોતાને મનુષ્યપુત્ર તરીકે પણ ઓળખાવ્યા. જ્યારે દેવએ આરંભિક એડવેન્ટિઝમ સાથે કરારમાં પ્રવેશ કર્યો, ત્યારે તેમણે મિલરાઇટ એડવેન્ટિઝમને પણ એક નામ આપ્યું.

સેવન્થ-ડે એડ્વેન્ટિસ્ટોને આપવામાં આવેલું નામ પ્રભુએ આપેલું હતું, અને સિસ્ટર વ્હાઇટ ઘણીવાર એડ્વેન્ટિસ્ટોને દેવના નામિત લોકો તરીકે ઉલ્લેખ કરે છે. “નામિત”નો અર્થ નામ આપવામાં આવેલો એવો થાય છે. સિસ્ટર વ્હાઇટ દેવના નામિત લોકો તરીકે માત્ર બે જ કલીસિયાઓની ઓળખ આપે છે—પ્રાચીન ઇઝરાયેલ અને આધુનિક ઇઝરાયેલ.

અતએવ, જ્યારે આપણે પ્રકાશનના પુસ્તકના આપણા અભ્યાસમાં આગળ વધીએ છીએ, ત્યારે હું એવો સૂચન કરું છું કે ફિલાડેલ્ફિયાઓને પ્રગટ કરવામાં આવેલું “નવું નામ”—જેઓને એક લાખ ચુમ્માલીસ હજાર તરીકે પણ દર્શાવવામાં આવ્યા છે—તે ભવિષ્યવાણીના એ રહસ્યનો એક વિશાળ ભાગ છે, જે કૃપાકાળ સમાપ્ત થાય તે પહેલાં જરા અગાઉ ખોલવામાં આવે છે.

ચેતવણીનો અંતિમ સંદેશ ઈસુ ખ્રિસ્તના પ્રકાશનનો સંદેશ છે, અને તે તેમના સ્વભાવનું પ્રકાશન છે.

ઈસુને વચન તરીકે સંબંધિત કરીને નોંધમાં મૂકવાનું અમારે ઘણું વધુ છે, પરંતુ હવે અમે ‘સત્ય’ શબ્દનો વિચાર હાથ ધરીશું. “સત્ય”ની સમજણ, તેમજ “સત્ય” શબ્દની સમજણ, અને “સત્યનું વચન” રચવા માટે ઉપયોગમાં લેવાયેલા અક્ષરોની સમજણ પણ ખ્રિસ્તના સ્વભાવની સમજણ છે.

આ પદ્યમાં “સત્ય” તરીકે અનુવાદિત થયેલો ગ્રીક શબ્દ એક હિબ્રુ શબ્દમાંથી લેવાયો છે, જે એક અક્ષર પણ છે અને એક સંખ્યા પણ છે. હિબ્રુ વર્ણમાળાનું પ્રથમ અક્ષર ‘અલેફ’ છે. હકીકતમાં, હિબ્રુ વર્ણમાળાના પ્રથમ બે અક્ષરો “અલેફ” અને “બેથ” છે, અને તેઓ ગ્રીકના પ્રથમ બે અક્ષરો, એટલે કે આલ્ફા અને બીટા, સાથે ખૂબ સમાન છે. બંને મળીને “alphabet” શબ્દના મૂળરૂપનું નિર્માણ કરે છે. તેથી “આલ્ફા” શબ્દ (હિબ્રુ અક્ષર અલેફમાંથી આવેલો) અક્ષર તરીકે, શબ્દ તરીકે, સંખ્યા તરીકે, અને ઈસુના અનેક નામોમાંના એક તરીકે પણ વપરાય છે.

જ્યારે પીલાતે પ્રશ્ન પૂછ્યો, “સત્ય શું છે?” ત્યારે યેસુએ તેને પહેલેથી જ કહ્યું હતું કે તે “જગતમાં આવ્યો” તેનું કારણ, અને તે “જન્મ્યો” તેનું કારણ પણ, “સત્ય”ની સાક્ષી આપવા માટે હતું. તેણે વધુમાં ઉમેર્યું કે “જે કોઈ સત્યનો છે તે” તેની વાણી સાંભળે છે.

સત્ય: G225—G227માંથી; સત્ય: – સચ્ચું, X ખરેખર, સત્ય, યથાર્થતા. G227—G1 (નકારાત્મક અવિભાજ્ય કણ તરીકે) અને G2990માંથી; સચ્ચું (છુપાવતું ન હોય તે અર્થમાં): – સચ્ચું, ખરેખર, સત્ય. G1; Α. હિબ્રૂ મૂળનું; વર્ણમાળાનું પ્રથમ અક્ષર: રૂપકરૂપે માત્ર (અંક તરીકે તેના ઉપયોગ પરથી) પ્રથમ. આલ્ફા.

જ્યારે ઈસુએ કહ્યું, “હું છું… સત્ય.” ત્યારે તેઓ કહી રહ્યા હતા કે તેઓ અક્ષર આલ્ફા માટેનું એક અક્ષર, એક સંખ્યા અને એક શબ્દ હતા; અને શબ્દ આલ્ફા તથા સંખ્યા આલ્ફા બન્ને “સત્ય” છે. દાનિયેલના ગ્રંથમાં, ખ્રિસ્તે પોતાને અદ્ભુત ગણનહાર તરીકે પ્રગટ કર્યા, જે હિબ્રૂ શબ્દ “Palmoni” ની વ્યાખ્યા છે, જેનું દાનિયેલ આઠમાં “the certain saint which spake” તરીકે ભાષાંતર કરવામાં આવ્યું છે.

તેરમી પંક્તિમાંનો તે “ચોક્કસ પવિત્રજન” “પાલ્મોની” છે— અદ્ભુત ગણનાર, અથવા ગુપ્ત બાબતોનો ગણનાર. આ બે પંક્તિઓ એ સ્થળ છે જ્યાં 2300 વર્ષોની ભવિષ્યવાણી અને 2520 વર્ષોની બે ભવિષ્યવાણીઓ રજૂ કરવામાં આવી છે. 2300 વર્ષોની ભવિષ્યવાણી “પવિત્રસ્થાન”ને સંબોધે છે અને 2520 વર્ષોની બે ભવિષ્યવાણીઓ “સૈન્ય”ને સંબોધે છે, કારણ કે પવિત્રસ્થાન અને સૈન્ય બંને રોમ દ્વારા પગતળે કચડવામાં આવવાના હતા. 2520 વર્ષોની ભવિષ્યવાણી દેવના પવિત્રસ્થાન અને દેવના લોકોના પગતળે કચડાઈ જવાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. બાઇબલના એ જ બિંદુએ, જ્યાં ઈસુ પોતાને ગુપ્ત બાબતોના અદ્ભુત ગણનાર તરીકે રજૂ કરે છે, ત્યાં સમય પર આધારિત ત્રણ ગહન પરસ્પર-સંકળાયેલી ભવિષ્યવાણીઓ આપવામાં આવી છે. વાત માત્ર એટલી નથી કે તેમણે સમયના સ્વામી તરીકે પોતાનું પરિચય આપવા માટે આ બે પંક્તિઓ પસંદ કરી; પરંતુ જે બે પંક્તિઓમાં તેઓ પોતાને પ્રગટ કરે છે, તે જ એ સમયને પણ ઓળખાવે છે જ્યારે તેઓ આધુનિક આત્મિક ઇઝરાયલ સાથે વાચામાં પ્રવેશ કરશે, અને એ જ બે પંક્તિઓ એડ્વેન્ટિઝમનો પાયો અને કેન્દ્રીય સ્તંભ પણ છે.

અંતકાળના સમયમાં, 1798માં, દાનિયેલનું પુસ્તક અનમુદ્રિત થયું અને પ્રથમ દૂતનો સંદેશ ઇતિહાસમાં આવ્યો, જે મિલરાઇટ ચળવળના સમયમાં થયેલા ભવિષ્યવાણીય જ્ઞાનના વૃદ્ધિચિહ્ન તરીકે પ્રગટ થયો; અને એ જ સેવન્થ-ડે એડવેંટિઝમની શરૂઆત હતી. જ્યારે દાનિયેલનું પુસ્તક મિલરાઇટો માટે અનમુદ્રિત થયું, ત્યારે પલ્મોની તરફથી એક સંદેશ—સમયનો સંદેશ—સમજવામાં આવ્યો. દેવનું વચન ક્યારેય નિષ્ફળ જતું નથી, અને તે હંમેશાં અંતને શરૂઆત સાથે ઓળખાવે છે. તેથી, એડવેંટિઝમના અંતમાં નિશ્ચિતરૂપે તેમના સ્વભાવનું એક પ્રકાશન થશે, જેમ મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં થયું હતું. આ સત્ય એડવેંટિઝમની શરૂઆત અને અંત પર આધારિત છે, પરંતુ તે દાનિયેલના પુસ્તક અને પ્રકાશનના પુસ્તક વચ્ચે દર્શાવાયેલા સંબંધ પર પણ આધારિત છે. દાનિયેલ અને પ્રકાશન એક જ પુસ્તકનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને તે પ્રતિનિધિત્વમાં તેઓ બે સાક્ષીઓ છે, જેમાં પ્રથમ દાનિયેલ છે અને છેલ્લું પ્રકાશન છે.

દાનિયેલ અને પ્રકાશન બે પુસ્તકો છે, જે હકીકતમાં એક જ પુસ્તક છે, જેમ બાઇબલ એક જ પુસ્તક છે જે જૂના અને નવા કરાર તરીકે, અથવા આરંભ અને અંત તરીકે, વિભાજિત થયેલું છે. પ્રકાશન અધ્યાય ૧૧માં બે સાક્ષીઓ, જેમને મૂસા અને એલિયાહ તરીકે રજૂ કરવામાં આવ્યા છે, તેઓ જૂના અને નવા કરાર છે.

દાનિયેલ અને યોહાન બે સાક્ષીઓ છે, જેઓ બંને સતામણી સહન કરનાર હતા, બંને બંધક બનાવી લેવાયા હતા, બંનેને નોંધવા માટે આગાહીપૂર્ણ ઇતિહાસની એ જ રેખા આપવામાં આવી હતી, બંને એક લાખ ચુમ્માલીસ હજારનું પ્રતિનિધિત્વ કરતા હતા, બંને યરુશાલેમના વિનાશના અનુપરિણામમાં જીવતા હતા, અને બંને મૃત્યુ તથા પુનરુત્થાનનાં પ્રતિકો હતા (યોહાન ઉકળતા તેલમાંથી અને દાનિયેલ સિંહોના ખાડામાંથી).

દાનિયેલ ખ્રિસ્તના સ્વભાવનો એક વિશેષ પ્રકાશન દર્શાવે છે, અને તે એવું આ બે વચનોમાં કરે છે, જેઓને પ્રેરણાએ સેવન્થ-ડે એડ્વેન્ટિસ્ટ ચર્ચનો “કેન્દ્રિય સ્તંભ અને પાયો” કહ્યાં છે. આ બે વચનો તે “મુખપથ્થર” હતા—અર્થાત્ પાયામાં અંતે મૂકવામાં આવેલો અંતિમ પથ્થર—જે પાયો વિલિયમ મિલરના કાર્યો દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામ્યો હતો. આ મુખપથ્થર સાથે સ્વર્ગસ્થ પવિત્રસ્થાન, દેવનો કાયદો, શબ્બાથ, તપાસણીય ન્યાય અને પ્રકાશન ચૌદના ત્રણ દૂતોની સમજણ આવી. દાનિયેલ પુસ્તકનો આરંભ છે, અને યોહાન તેનો અંત છે.

યોહાનનું લખાણ એડવેન્ટિઝમના અંતે ખ્રિસ્તના સ્વભાવનો એક પ્રકાશન ઓળખાવશે. આધુનિક ઇઝરાયેલની શરૂઆતમાં, તેમણે પોતાને અદ્ભુત ગણનાકાર તરીકે પ્રગટ કર્યા—દરેક ગણિતીય વસ્તુના સર્જનહાર તરીકે; અને આધુનિક ઇઝરાયેલના અંતે તેઓ પોતાને અદ્ભુત ભાષાવિદ્ તરીકે પ્રગટ કરી રહ્યા છે. ભાષા સાથે સંબંધિત જે કંઈ છે—ભાષાની રચના હોય, વ્યાકરણના નિયમો હોય, શબ્દો હોય, અક્ષરમાળાનાં અક્ષરો હોય—તે બધાના તેઓ સર્જનહાર છે. તેમણે એવો સંવાદ સર્જ્યો છે, જે શબ્દો દ્વારા સિદ્ધ થાય છે, લખિત હોય કે મૌખિક—વ્યાકરણના નિયમોથી નિયમિત હોય છે, અને એવી અક્ષરમાળાથી લખાય છે, જે તેમની રચના મુજબ છે; અને આ બધાથી ઉપર—તેઓ જ શબ્દ છે. એ જ શબ્દ દ્વારા તેઓ અંધ, અપ્રસ્તુત લાઉદિકિયનોને પવિત્રકૃત ફિલાડેલ્ફિયનોમાં રૂપાંતરિત કરે છે.

“પવિત્ર કરવું” તરીકે અનુવાદિત થયેલા શબ્દનો અર્થ પવિત્ર બનાવવો એવો થાય છે. એક લાખ ચુંમાલીસ હજાર પવિત્ર હશે, અને તેઓ “સત્ય” દ્વારા તેવા ચરિત્રની અવસ્થાએ પહોંચ્યા હશે; અથવા તમે કહી શકો કે, તેમના “વચન” દ્વારા, કારણ કે ઈસુ વચન છે અને તે સત્ય છે.

ધ્યાન આપો કે આ જ વાત યોહાન પોતાના સુવાર્તામાં સૌપ્રથમ લખે છે. નિશ્ચય જ, તે ઉત્પત્તિમાં લખાયેલ પ્રથમ વાત સાથે સમાનાંતર છે. આ સાક્ષ્યમાં ઉમેરો કરે છે અને ઉત્પત્તિ એકમાં જે જણાવ્યું છે તેને વધુ સ્પષ્ટ રીતે ઓળખાવે છે.

પહેલી કલમમાં “God” તરીકે અનુવાદિત થયેલો શબ્દ બહુવચન છે; તેથી તે અતિ “આરંભ”થી જ દર્શાવે છે કે ઈશ્વર એકથી વધુ છે. યોહાનના સુસમાચારમાં, “આરંભમાં” વચન ઈશ્વર સાથે હતું અને વચન ઈશ્વર હતું. અને વચન સર્જનહાર હતું.

ઈસુ વચન છે, અને પવિત્ર આત્મા દ્વારા પ્રતિનિધિત દેવત્વને તથા તે શબ્દોને જે મંડળીઓ પાસે મોકલવાનાં પુસ્તકોમાં લખનાર વ્યક્તિઓમાં રહેલી માનવતાને એકત્ર કરીને તેણે બાઇબલ ઉત્પન્ન કરી. તેથી, જેમ ઈસુ માનવતા અને દેવત્વનો સંયોગ છે, તેમ બાઇબલ પણ માનવતા અને દેવત્વનો સંયોગ છે. પતિત દૈહિક માનવોની સંડોવણી હોવા છતાં બાઇબલ પવિત્ર છે, અને તેને લિપિબદ્ધ કરનાર પુરુષો પણ પવિત્ર હતા.

જોકે પ્રભુવક્તાઓ પવિત્ર મનુષ્યો હતા, તો પણ તેઓ પતિત માનવો જ હતા, કારણ કે સર્વે પાપી થયા છે અને ઈશ્વરની મહિમાથી વંચિત રહ્યા છે. તેમ છતાં બાઇબલ દૈવીત્વ અને માનવત્વનું સંયોજન છે, અને તે પવિત્ર છે, કારણ કે ઈશ્વરનું વચન પોતાના જીવનમાં અને પોતાના લખિત વચનમાં આ દર્શાવવા આવ્યું કે દૈવીત્વ સાથે સંયુક્ત માનવત્વ પાપ કરતું નથી. બાઇબલ વિષે જે સત્ય છે તે જ ખ્રિસ્ત વિષે પણ સત્ય છે, કારણ કે તે જ બાઇબલ છે.

ઈસુએ પોતાના ઉપર પાપી દેહ ધારણ કર્યો અને ક્યારેય પાપ કર્યું નહીં; આ રીતે તેમણે એ ઉદાહરણ પૂરું પાડ્યું કે દેવત્વ સાથે એકરૂપ થયેલી માનવતા પાપ કરતી નથી.

ઈસુ વચન છે, અને ઈસુ તથા બાઇબલ બન્ને માનવત્વ અને દૈવત્વનું સંયોજન છે. જ્યારે ઈસુએ શતાબ્દીઓ દરમિયાન બાઇબલ ઉત્પન્ન કરી, ત્યારે જેમને સાંભળવાનું છે તેઓ સાંભળી શકે તે માટે તેણે બાઇબલની અંદર નિયમો સ્થાપિત કર્યા. બાઇબલને શાસન કરતા નિયમો તેમના સ્વભાવના લક્ષણો પણ છે.

“પૂર્ણતા” શબ્દનો અર્થ પૂર્ણ પરિપૂર્ણતામાં લાવવો એવો થાય છે. દાનિયેલની સાક્ષી પ્રકટીકરણમાં પૂર્ણ થાય છે, જેથી દાનિયેલની સાક્ષી આરંભ બને છે અને પ્રકટીકરણ અંત બને છે. પ્રકટીકરણનો આરંભ પ્રકટીકરણના અંતે ફરી દર્શાવવામાં આવે છે; અને દાનિયેલના પ્રથમ અધ્યાયના પ્રથમ વચનમાં શાબ્દિક ઇઝરાયલ અને શાબ્દિક બાબેલ વચ્ચે યુદ્ધ છે જેમાં બાબેલ જીતે છે, પરંતુ પરીક્ષાકાળીન ઇતિહાસના ઉપસંહાર સમયે, દાનિયેલ 11:45, 12:1 માં, આધ્યાત્મિક બાબેલ આધ્યાત્મિક ઇઝરાયલ સાથે યુદ્ધમાં છે અને અંતે બાબેલ હારે છે અને ઇઝરાયલ વિજયી થાય છે. જેમ પ્રકટીકરણમાં યોહાનની સાક્ષીનો આરંભ તેની સાક્ષીના અંત સાથે સહમત છે, તેમ દાનિયેલની સાક્ષીનો આરંભ પણ તેના અંત સાથે સુસંગત છે. તેથી, સત્ય શું છે?

સિદ્ધાંત એ એવો શબ્દ છે જે દર્શાવે છે કે વિશ્વાસીઓનો કોઈ સમૂહ કઈ બાબતને યોગ્ય માને છે. તેનો હેતુ અથવા ઉપયોગ માત્ર બાઇબલ અથવા ખ્રિસ્તી ધર્મ સુધી મર્યાદિત નથી. કહેવાતી ખ્રિસ્તી ધર્મવ્યવસ્થામાં, સંભવતઃ સાચા કરતાં ખોટા “સિદ્ધાંતો” વધુ છે; કારણ કે આધ્યાત્મિક બેબિલોન, એટલે કે પાપાસત્તા, દરેક અશુદ્ધ અને ઘૃણાસ્પદ પક્ષીનું પિંજર છે, અને તે પક્ષીઓ દુષ્ટતાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેને ચર્ચો ખોટા સિદ્ધાંતો દ્વારા—જેમ કે વ્યવસ્થા રદ કરી દેવામાં આવી છે—ટકાવી રાખે છે અને ઢાંકી મૂકે છે. પરંતુ સચ્ચો સિદ્ધાંત છે.

એવી “સિદ્ધાંતો” છે, જે “સુવાર્તાના સત્ય” છે, અને તેમની તપાસ થવી આવશ્યક છે. કેટલાક, (જો બધાં નહીં તો) “પરીક્ષારૂપ સત્ય” છે. શબ્બાથ સમજવા માટે સહેલું પરીક્ષારૂપ સત્ય છે. સાચા અને ખોટા સિદ્ધાંતો હોય છે. કેટલાક સાચા સિદ્ધાંતો તેમને સાંભળનારા લોકો માટે એક પરીક્ષા રજૂ કરે છે. સત્યનો એવો પણ એક પ્રકાર છે, જે નિશ્ચિત સમયગાળા માટે નિર્ધારિત કરવામાં આવ્યો છે. આ સત્યોને “વર્તમાન સત્ય” કહેવામાં આવે છે.

એડવેંટિસ્ટો ઘણી વાર આ ખંડનો ઉપયોગ તે ખરેખર જે કહે છે તેમાંથી બચવા માટે કરે છે. તેઓ દલીલ કરે છે કે આપણી “વર્તમાન સત્ય”ની સંદેશાઓમાં જે કંઈ પર ભાર મૂકવો જોઈએ તે માત્ર મંદિર, 2300 દિવસો, આજ્ઞાઓ અને ઈસુનો વિશ્વાસ જ છે. આ ચાર વિષયો વિશે જે નિર્દિષ્ટ કરવામાં આવ્યું છે તેમાંથી બચવા માટે તેઓ આ દાવો કરે છે.

આ ચાર મહાન સત્યોનો હેતુ એવો છે કે તેઓ “ભૂતકાળના એડવેન્ટ આંદોલનને સમજાવવા અને અમારી વર્તમાન સ્થિતિ શું છે તે દર્શાવવા, સંશય કરનારાઓના વિશ્વાસને સ્થિર કરવા, અને મહિમામય ભવિષ્યને નિશ્ચિતતા આપવા માટે સંપૂર્ણ રીતે રચાયેલ” છે. આ ચાર વર્તમાન-સત્યના સિદ્ધાંતો એ દર્શાવવા માટે નિર્ધારિત કરવામાં આવ્યા છે કે એડવેન્ટવાદનો આરંભ (ભૂતકાળનું એડવેન્ટ આંદોલન) એડવેન્ટવાદના અંતને (અમારી વર્તમાન સ્થિતિને) દૃષ્ટાંતરૂપે રજૂ કરે છે. આ ચાર મુખ્ય સિદ્ધાંતો “સંપૂર્ણ રીતે રચાયેલ” છે જેથી એ સિદ્ધાંત સમજાવી શકાય કે અંતનો દૃષ્ટાંત આરંભ દ્વારા આપવામાં આવે છે. પ્રેરણાના આ અવતરણ મુજબ, આ જ તે “વર્તમાન સત્ય” છે જેની “હમણાં જ ટોળાને જરૂર છે.”

પ્રાચીન ઇઝરાયલ ઇઝરાયલનો આરંભ છે અને આધુનિક ઇઝરાયલ તેનો અંત છે. પ્રાચીન શાબ્દિક ઇઝરાયલે અંતકાળના સમયની, એટલે કે 1798થી રવિવારના કાયદા સુધીની, સેવન્થ-ડે એડ્વેન્ટિસ્ટ પ્રજાનું પ્રતિકરૂપ દર્શાવ્યું હતું. ખ્રિસ્તના પ્રથમ આગમન પહેલાં “વર્તમાન સત્ય” યહૂદીઓ માટે અદૃશ્ય હતું, કારણ કે તેઓ રીતિ-રિવાજો અને પરંપરાઓ પરના તેમના આધારને કારણે અંધ (લાઓદિકેયન) હતા.

અમારા આગામી સંદર્ભ અનુસાર, યહૂદીઓએ “ઈશ્વરના મૂળ સત્ય” પરની પોતાની દૃષ્ટિ ગુમાવી દીધી હતી, અને યહૂદીઓ માટે તે મૂળ સત્ય મિસરથી થયેલી મુક્તિનો ઇતિહાસ હતો. તે મુક્તિનો ઇતિહાસ જ તેમનું મૂળ સત્ય હતો; તે જ તે સત્ય હતું, જે તેમને તેમની પેઢી દર પેઢી પોતાના સંતાનોને શીખવવાનું નિર્દેશિત કરવામાં આવ્યું હતું. તેઓ નિષ્ફળ ગયા, જેમ એડવેંટિઝમ પણ નિષ્ફળ ગયું છે. અંધ બનેલા યહૂદીઓ સમક્ષ સત્ય રજૂ કરવા માટે, ઈસુએ સત્યને એક માળખામાં મૂકી દીધું.

તેમના પ્રથમ આગમન વખતે ઈસુએ “જૂના સત્યોને પુનઃસ્થાપિત કર્યા, તેમને સત્યના માળખામાં ગોઠવ્યા. તેમણે તેમને એકબીજા સાથે મેળવનાં અને જોડ્યાં, અને આ રીતે સત્યની સંપૂર્ણ તથા સમપ્રમાણ પ્રણાલી ઊભી કરી.” ઈસુએ પ્રાચીન ઈઝરાયલના આરંભકાળના ઇતિહાસનો ઉપયોગ જૂના સત્યોને પુનઃસ્થાપિત કરવા માટે કર્યો, અને તેમણે એવું તે સત્યોને (વિષય પ્રમાણે) મેળવણી કરીને અને તેમને એકસાથે જોડીને (સમાંતરરૂપે, પંક્તિ પર પંક્તિ) કર્યું. તેમણે એવું યહૂદીઓને એ રિવાજો અને પરંપરાઓમાંથી મુક્ત કરવા માટે કર્યું, જેઓએ તેમને અંધ બનાવ્યા હતા. તે ઇતિહાસ શાબ્દિક ઈઝરાયલનો અંતિમ ઇતિહાસ હતો.

એડ્વેન્ટિઝમ પ્રાચીન ઇઝરાયલના અંતિમ ઇતિહાસનું પુનરાવર્તન કરી રહ્યું છે, અને પરંપરા તથા રૂઢિની લાઓદીકેયી અંધતાને દૂર કરવા માટે સત્યને જેમાં સ્થાપિત કરવું તે માળખું હમણાં જ પૂર્ણ કરવામાં આવી રહ્યું છે, જેમ ખ્રિસ્તે યહૂદીઓ સાથે સંવાદ કર્યો ત્યારે થયું હતું. “જૂના સત્ય”ને સત્યના “માળખા”માં સ્થાપિત કરવાના છે, જેથી ભવિષ્યવાણીની રેખાઓને અન્ય ભવિષ્યવાણીની રેખાઓ સાથે, “રેખા પર રેખા,” સમાનાંતરે એકત્ર લાવવામાં આવે, જેથી સંભવ હોય તો કોઈ લાઓદીકેયીને તેની અંધતામાંથી મુક્ત કરી શકાય. ખ્રિસ્ત સર્વ બાબતોમાં આપણો આદર્શ છે.

બાઇબલમાં કેટલીક સચ્ચાઈઓ એવી છે કે જેઓ સિદ્ધાંત તરીકે ઓળખવામાં આવે છે, અને “ઘણી અદ્ભુત સચ્ચાઈઓ છે,” પરંતુ “વર્તમાન સત્ય” પણ છે, જે તે “પેઢી”ના “લોકો માટે એક પરીક્ષા” છે, જે પેઢી તે સત્ય પ્રકાશિત થાય ત્યારે જીવતી હોય છે. ભવિષ્યવાણીની દૃષ્ટિએ આ એડવેંટિઝમની ચોથી પેઢીમાં બનતું હોય છે, અને “વર્તમાન સત્ય” “જે આ પેઢી માટે એક પરીક્ષા છે” એ એડવેંટિઝમની પ્રારંભિક પેઢીઓ માટે પરીક્ષા નહોતું.

જેઓ એ નકારવા ઇચ્છતા હોય કે એડવેન્ટિઝમના ઇતિહાસમાં ચાર પેઢીઓ છે, તેઓને હું હબક્કૂકનાં કોષ્ટકો તરફ દોરું છું. આ હકીકતને સમજવાની એક અત્યંત સરળ રીત એ છે કે “લાઉદિકિયા” નામનો અર્થ “ન્યાય પામેલો લોકો” એવો થાય છે. એડવેન્ટિઝમની શરૂઆતએ ન્યાયના પ્રારંભની જાહેરાત કરી હતી, અને એડવેન્ટિઝમનો અંત ન્યાયના સમાપનની જાહેરાત કરે છે. ન્યાયનો સમાપન ત્રીજી અને ચોથી પેઢીઓમાં થાય છે.

નિવેડાના અંતે, લાઓદિકેયન (ન્યાય પામતી પ્રજા) એડ્વેન્ટિઝમની અંતિમ પેઢીનો ન્યાય કરવામાં આવશે અને તેને પ્રભુના મોઢામાંથી ઉગળી કાઢવામાં આવશે, જેમ યરુશાલેમના વિનાશ સમયે પ્રાચીન ઇઝરાયેલ સાથે થયું હતું. બાઈબલના સિદ્ધાંતો સત્ય છે; અને પરીક્ષણાત્મક સત્યો પણ છે, તેમજ વર્તમાન સત્ય પણ છે. વર્તમાન સત્ય હંમેશાં પરીક્ષણાત્મક સત્ય હોય છે, પરંતુ તે ખાસ કરીને હાલમાં જીવતી પેઢી માટે રચાયેલ એક પરીક્ષણાત્મક સત્યને ઓળખાવે છે. છતાં હકીકત તો વધુ સંભાવિત રીતે એવી છે કે દેવના વચનમાંથી જે કોઈ પણ સત્યને આપણે અસ્વીકાર કરવાનું પસંદ કરીએ, તે જ એક પરીક્ષણાત્મક સત્ય બની જાય છે, જેમાં આપણે હમણાં જ નિષ્ફળ ગયા છીએ.

ઈસુ દેવનું વચન છે, અને તે સત્ય છે. તેણે પિલાતને જાણાવ્યું કે તે શા માટે “આવ્યો” “જગતમાં” — “સત્યની સાક્ષી આપવા” — અને જે કોઈએ તેનો અવાજ સાંભળ્યો છે, તે “સત્યનો છે.” પિલાત અને ઈસુએ જે “સત્ય” શબ્દ વિષે વાત કરી, તે એક હિબ્રૂ શબ્દમાંથી આવે છે, જેનો અનુવાદ “સત્ય” તરીકે કરવામાં આવ્યો છે અને જે જૂના કરારમાં એકસો સત્તાવીસ વખત જોવા મળે છે. તે હિબ્રૂ શબ્દ (H571) નો અંગ્રેજીમાં વિવિધ શબ્દો તરીકે અનુવાદ થયો છે, પરંતુ જૂના કરારમાં તેનો બાણું વખત “સત્ય” તરીકે અનુવાદ કરવામાં આવ્યો છે. તે એવા શબ્દોમાંનો એક છે, જે ઘણા સ્તરો પર અત્યંત શક્તિશાળી છે.

જૂના કરારમાં “સત્ય” તરીકે અનુવાદિત થયેલો શબ્દ ત્રણ હિબ્રૂ અક્ષરોથી બનેલો છે; અને હિબ્રૂ અક્ષરોમાં દરેક અક્ષરનો પોતાનો અર્થ હોય છે, તેથી અક્ષરોમાંથી રચાયેલો શબ્દ દરેક અક્ષરના સંયુક્ત અર્થોને એકરૂપ કરીને તે શબ્દનો પરમ અર્થ ઉત્પન્ન કરે છે. “સત્ય” શબ્દ ત્રણ હિબ્રૂ અક્ષરોથી બનેલો છે—હિબ્રૂ વર્ણમાળાનું પ્રથમ અક્ષર, મધ્યમાં આવેલું એક અક્ષર, અને હિબ્રૂ વર્ણમાળાનું અંતિમ અક્ષર. જૂના કરારમાં “સત્ય” વર્ણમાળાના પ્રથમ અને અંતિમ અક્ષરો દ્વારા, અને તેમની વચ્ચેના મધ્યસ્થ અક્ષર સાથે, પ્રતિનિધિત્વ પામે છે!

આ બાઇબલના “પ્રથમ ઉલ્લેખના નિયમ” ની વ્યાખ્યા છે. કોઈ વિષય પ્રથમ વખત રજૂ થાય તે સંદર્ભ તે શબ્દ માટેનો સર્વાધિક મહત્વનો સંદર્ભ છે; તે એક બીજ સમાન છે, અને તેમાં સમગ્ર વાર્તાને ઉત્પન્ન કરવા માટે આવશ્યક સર્વ DNA સમાયેલું હોય છે. “પ્રથમ ઉલ્લેખના નિયમ” માં બીજો સૌથી મહત્વનો સંદર્ભ અંતિમ સંદર્ભ છે, કેમ કે ત્યાં શરૂઆત અને અંત વચ્ચે ઊભી થતી બધી વાર્તાઓ એકસાથે ગૂંથાઈ જાય છે. “પ્રકાશિતવાક્યમાં બાઇબલના સર્વ પુસ્તકો મળે છે અને પૂર્ણ થાય છે,” અને પ્રકાશિતવાક્ય બાઇબલનું અંતિમ પુસ્તક છે.

અમે જે હિબ્રૂ શબ્દ “સત્ય” વિષે વિચારણા કરી રહ્યા છીએ તે “અલેફ” અક્ષરથી શરૂ થાય છે; તેરમો અક્ષર “મેમ” છે, અને બાવીસમો તથા છેલ્લો અક્ષર “તાવ” છે. નિશ્ચિતરૂપે, આ અક્ષરોની વ્યાખ્યાઓમાં વિવિધ સૂક્ષ્મ અર્થછાયાઓ જોવા મળે છે, અને તે કયા ભાષાવિદ પાસેથી વ્યાખ્યા લેવામાં આવે છે તેના પર પણ આધાર રાખે છે; પરંતુ સામાન્ય વ્યાખ્યાઓ અત્યંત માહિતીસભર છે.

א (Aleph): હિબ્રુ મૂળાક્ષરનો પ્રથમ અક્ષર, અને તે ઘણી વખત એકતા સાથે સંકળાયેલો માનવામાં આવે છે, તેમજ દૈવી અને અનંતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, દેવ અને સૃષ્ટિ વચ્ચેના સંબંધનું પ્રતીક દર્શાવે છે.

מ (મેમ): હિબ્રુ વર્ણમાળાનું તેરમું અક્ષર, અને તે ઘણીવાર પાણી સાથે સંબંધિત માનવામાં આવે છે.

ת (તાવ): હિબ્રૂ વર્ણમાળાનું છેલ્લું અક્ષર, અને તે “ચિહ્ન” અથવા “નિશાની”નો અર્થ ધરાવે છે. તે ઘણીવાર પૂર્ણતાની કલ્પના અથવા સર્જનના “મુદ્રાંક” સાથે સંકળાયેલું હોય છે. પ્રાચીન હિબ્રૂમાં, તાવ અક્ષરનો આકાર ક્રોસ જેવો હતો.

અમે જે હિબ્રૂ શબ્દનો “સત્ય” તરીકે અનુવાદ વિચારણા હેઠળ લઈ રહ્યા છીએ, તે ત્રણ અક્ષરોથી બનેલો છે, અને આ ત્રણેય મળીને અનંતકાલીન સુસમાચારનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. શું? જો તમે સમજો કે ત્રણ દૂતોના સંદેશાઓ જ અનંતકાલીન સુસમાચાર છે, તો આ સહેલાઈથી ઓળખી શકાય છે. તે ઓળખી શકાય છે, કારણ કે આ ત્રણ અક્ષરોની વ્યાખ્યાઓ ત્રણ દૂતોના સંદેશાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

પ્રકાશિતવાક્ય ચૌદના પ્રથમ દૂત અનંત સુસમાચારની ઓળખ આપે છે અને પછી સમગ્ર વિશ્વને “દેવનો ભય રાખો” અને સર્જનહારની આરાધના કરીને તેની મહિમા કરો એવું કહે છે. તે ત્રણ અક્ષરોમાંના પ્રથમ અક્ષર (અલેફ) ની વ્યાખ્યા છે: “દૈવી, અનંતકાળનો દેવ, અને માનવજાતિના સર્જનહાર તરીકે એવો દેવ, જેણે મનુષ્યોએ ભક્તિપૂર્ણ ભય સાથે માન આપવું અને તેની ઉપાસના કરવી જોઈએ.”

અલેફ પ્રથમ દેવદૂતના સંદેશનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

બીજા દૂતનો સંદેશ મનુષ્યોને બાબેલમાંથી બહાર આવવા માટે બોલાવે છે, પવિત્ર આત્માનો વરસાવ ક્યારે થાય છે તે દર્શાવે છે અને બાબેલના બળવાને ઓળખાવે છે. (Mem) ની વ્યાખ્યા પાણી સાથે સંકળાયેલી છે, (જે આત્માના વરસાવનું પ્રતીક છે) અને તે વર્ણમાળાનો તેરમો અક્ષર છે; તેર સંખ્યા બળવાના પ્રતીકરૂપ હોવાથી, તે બાબેલને ઓળખાવે છે. Mem બીજા દૂતના સંદેશનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

ત્રીજો દૂત મનુષ્યોને પશુની છાપ સ્વીકારવા સામે ચેતવણી આપે છે, ઉપાસકોના બે વર્ગોને અને દેવના ક્રોધને ઓળખાવે છે. (Tav) ની વ્યાખ્યા એવી છે કે તે “છાપ”નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, (પશુની છાપ) તે સર્જનની મુદ્રાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે (દેવની મુદ્રા). આ અક્ષરનું સ્વરૂપ જ ક્રોસ જેવું છે. Tav ત્રીજા દૂતના સંદેશનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

“સત્ય” તરીકે અનુવાદિત થતો હિબ્રુ શબ્દ ત્રણ અક્ષરોથી બનેલો છે, અને તેમાંથી દરેકની પોતાની વિશિષ્ટ વ્યાખ્યા છે. આ ત્રણ વ્યાખ્યાઓ જ ત્રણ દૂતોના સંદેશાઓની પણ વ્યાખ્યાઓ છે. તેઓ પ્રથમ દૂતના સંદેશાની પણ વ્યાખ્યાઓ છે, કારણ કે પ્રથમ દૂતનો સંદેશ એ એડવેન્ટિઝમના આરંભનો સંદેશ હતો, અને ત્રીજા દૂતનો સંદેશ એ એડવેન્ટિઝમના અંતનો સંદેશ છે. કારણ કે ઈસુ અંતને આરંભ દ્વારા દર્શાવે છે, પ્રથમ દૂત ત્રીજા દૂતના સંદેશાના તમામ પ્રેરિત ચિહ્નોને ધારણ કરે છે. આ રીતે, હિબ્રુના તે ત્રણ અક્ષરોની વ્યાખ્યાઓ માત્ર ત્રીજા દૂતના સંદેશાના જ નહીં, પરંતુ પ્રથમ દૂતના સંદેશાના પણ પ્રતીકો બની જાય છે.

પ્રકાશનગ્રંથમાં યોહાનને જે વાતો તે સમયે હતી તે લખવા માટે કહેવામાં આવ્યું હતું, અને એવું કરતાં કરતાં તે એકસાથે ભવિષ્યમાં જે થવાનું હતું તે પણ લખી રહ્યો હતો. તેણે અંતને દર્શાવવા માટે શરૂઆતનો લેખાજોખો નોંધ્યો. કોઈ પણ પ્રકારની અસ્પષ્ટતા વિના, સેવન્થ-ડે એડવેન્ટિસ્ટોને મિલેરાઈટોના સંદેશનો—અર્થાત્ પ્રથમ દેવદૂતના સંદેશનો—અભ્યાસ કરવા અને તેનું પ્રઘોષણ કરવા માટે સૂચિત કરવામાં આવ્યા છે. જ્યારે આપણે તે સત્યોનો અને તે ઇતિહાસનો અભ્યાસ કરીશું અને તેનું પ્રઘોષણ કરીશું, ત્યારે આપણે ત્રીજા દેવદૂતનો સંદેશ પ્રઘોષિત કરી રહ્યા હોઈશું અને પ્રથમ દેવદૂતનો ઇતિહાસ પુનરાવર્તિત કરી રહ્યા હોઈશું.

પ્રથમ દૂતનો સંદેશ અને તે સંદેશ જ્યાં રજૂ કરવામાં આવ્યો હતો તે ઇતિહાસ, કેટલાક ભવિષ્યવાણીય અપવાદોને ધ્યાનમાં લેતાં, આપણા વર્તમાન ઇતિહાસ સાથે સમાનાંતર ચાલે છે અને તેને સ્પષ્ટ કરે છે. આ બન્ને ઇતિહાસો તે ત્રણ અક્ષરો દ્વારા પણ પ્રતિનિધિત્વ પામે છે, જેઓનો ઉપયોગ દૈવી ભાષાશાસ્ત્રીએ “સત્ય” શબ્દ રચવા માટે કર્યો હતો. અને તે “સત્ય” શબ્દ અનંતકાળના સુસમાચારનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

એડવેન્ટિઝમના પ્રારંભકાળમાં મિલેરાઇટ્સનો ઇતિહાસ પ્રથમ દેવદૂતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને એડવેન્ટિઝમના અંતકાળનો ઇતિહાસ, જેનું પ્રતિનિધિત્વ ત્રીજો દેવદૂત કરે છે, તે સમાનાંતર ઇતિહાસો છે; પરંતુ તેમ છતાં તેઓમાં કેટલીક ભિન્નતાઓ રહેલી છે.

પ્રથમ દૂત ન્યાયના પ્રારંભની ઘોષણા કરે છે, અને ત્રીજો દૂત ન્યાયના સમાપનની ઘોષણા કરે છે. જે ભવિષ્યવાણીય રચના પર એડવેન્ટિઝમનો ઇતિહાસ ઉજાગર થયો, તે તેની શરૂઆતના ઇતિહાસમાં પણ અને તેના અંતમાં પણ એકસરખી જ છે. ઇતિહાસમાં તેઓ જેમ પ્રગટ થાય છે, તેમ બંને છેડા ત્રણ દૂતોના ત્રણ પગલાંનું અનુસરણ કરતા હોવાનું દર્શાવી શકાય છે. અને તે ત્રણ દૂતો એ જ ત્રણ અક્ષરો પણ છે. તેથી, એડવેન્ટિઝમના બંને છેડાંએ ભવિષ્યવાણીય ઘટનાઓનો ક્રમ ત્રણ દૂતોના ત્રણ પગલાં પર આધારિત છે, જે માર્ગચિહ્નો છે અને જે “સત્ય” શબ્દ રચતા તે ત્રણ હિબ્રૂ અક્ષરો દ્વારા પણ પ્રતિનિધિત્વ પામે છે.

આલ્ફા એ એડ્વેન્ટિઝમનો આરંભ છે, ઓમેગા એ એડ્વેન્ટિઝમનો અંત છે, અને મધ્યમાં આવેલ અક્ષર, તેરમું અક્ષર હોવાને કારણે, એડ્વેન્ટિઝમના આરંભથી તેના અંત સુધીની તેની બળવાખોરીને આ રીતે ઓળખાવે છે.

અમે દેવનો માર્ગ ક્યાં છે તે વિષે ઉપદેશ આપવામાં આવ્યા છીએ:

અભયારણ્યમાં આપણે શોધી કાઢીએ છીએ કે દેવનો માર્ગ ત્રણ દૂતોનાં સંદેશાઓ જેટલા જ એ જ ત્રણ પગલાંનો છે. પ્રાંગણમાં દેવનો ભય મનુષ્યને અર્પણ લાવવા અને ધર્મી ઠરાવાને સુરક્ષિત કરવા દોરી જાય છે. પવિત્ર સ્થાને ધૂપવેદી દ્વારા દર્શાવવામાં આવતું પ્રાર્થનાજીવન, પ્રદર્શનની રોટલીની મેજ દ્વારા દર્શાવવામાં આવતું અધ્યયનજીવન, અને દીવટીઓ દ્વારા દર્શાવવામાં આવતું સેવાજીવન—આ બધું પવિત્રીકરણનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. પરમ પવિત્ર સ્થાન ન્યાયનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. જ્યારે પ્રથમ દૂતના સંદેશામાં દર્શાવવામાં આવેલ મુજબ આપણામાં દેવનો ભય હોય છે, ત્યારે આપણે પ્રાંગણમાં, ક્રોસના પાયે, ધર્મી ઠરાવાની શોધ કરીએ છીએ. જ્યારે આપણે ધર્મી ઠરીએ છીએ (નીતિમાન બનાવવામાં આવીએ છીએ), ત્યારે પવિત્ર સ્થાને દર્શાવવામાં આવેલ પવિત્રીકૃત જીવનની નવીનતામાં (પવિત્રતામાં વૃદ્ધિમાં) આપણે ચાલીએ છીએ. પવિત્ર સ્થાન એક ખ્રિસ્તીના કાર્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે મિલરાઇટ્સ દ્વારા બીજા દૂતના સંદેશ દરમિયાન, મધ્યરાત્રિના પોકારની સાથોસાથ, પૂર્ણ કરવામાં આવ્યું હતું. ધર્મી ઠરાવાયેલા અને પવિત્રીકૃત થયેલા આપણે પરમ પવિત્ર સ્થાન દ્વારા દર્શાવવામાં આવેલા ન્યાય માટે તૈયાર થઈએ છીએ. અભયારણ્યના ત્રણ પગલાં—જે અન્ય બાબતો સાથે સાથે ત્રણ ધર્મશાસ્ત્રીય પરિભાષાઓનું, એટલે કે ધર્મી ઠરાવું, પવિત્રીકરણ અને મહિમાકરણનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને ત્રણ દૂતોનાં સંદેશાઓનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને નિશ્ચિતરૂપે પ્રથમ દૂતના સંદેશાનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને નિશ્ચિતરૂપે તે ત્રણ અક્ષરોનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેઓનો ઉપયોગ “સત્ય” શબ્દ રચવા માટે થાય છે.

પવિત્રસ્થાનના આંગણામાં પણ આપણે આ ત્રણેય પગલાં જોવા મળે છે. પવિત્રસ્થાનમાં પ્રવેશવાનું પ્રથમ પગલું પવિત્રસ્થાનના અંતિમ પગલાનું દૃષ્ટાંત હોવું જોઈએ, જેમ પ્રથમ દૂત ત્રીજા દૂત સાથે સમાનાંતર છે. આંગણામાં પ્રથમ પગલું બલિદાનને મારી નાખવાનું છે, જે ધર્મી ઠેરવવાને પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. બીજું પગલું ધોવાનું પાત્ર છે, જ્યાં ચરબી (પાપ) દૂર કરવામાં આવે છે અને અંતિમ પગલાં પહેલાં બલિદાનને શુદ્ધ કરવામાં આવે છે. ધોવાના પાત્રનું પાણી બીજા પગલાની એક વિશેષતા છે. ત્રીજું પગલું વાસ્તવિક હોમબલિ છે, જે ક્રૂસ પરના ખ્રિસ્તનું પ્રતીક હતું, જ્યાં ન્યાય પૂર્ણ કરવામાં આવ્યો હતો. આ જ ત્રણ પગલાં પવિત્રસ્થાનના પ્રથમ પગલામાં છે, જેમ આ જ ત્રણ પગલાં પ્રથમ દૂતના સંદેશમાં છે. અલ્ફા અને ઓમેગાનો સિદ્ધાંત પવિત્રસ્થાનની અંદર છે, જેમ તે ત્રણ દૂતોના સંદેશાઓમાં છે, તેમ જ જેમ તે “સત્ય” શબ્દ રચતા અક્ષરોમાં છે.

૨૩૦૦-વર્ષીય ભવિષ્યવાણી એ જ સરખી રચના ધરાવે છે. આ ભવિષ્યવાણી ત્રણ આજ્ઞાપત્રોથી શરૂ થઈ અને ૨૨ ઑક્ટોબર, ૧૮૪૪ના રોજ ત્રીજા દૂતના સંદેશના આગમન પર સમાપ્ત થઈ. આ ભવિષ્યવાણી પાંચ ભવિષ્યવાણીય રેખાઓ રજૂ કરે છે, અને ૨૩૦૦-વર્ષીય ભવિષ્યવાણીની શરૂઆતનો ઇતિહાસ આ પાંચેય ભવિષ્યવાણીઓના અંતિમ ઇતિહાસનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. સંપૂર્ણ ૨૩૦૦-વર્ષીય ભવિષ્યવાણીની શરૂઆત અને અંતમાં ત્રણ આજ્ઞાપત્રો છે, અને તેનો અંત ત્રણ સંદેશાઓ સાથે થાય છે.

ઈ.સ.પૂર્વે ૪૫૭માં થયેલી ભવિષ્યવાણીની શરૂઆત કલેશભર્યા સમયોમાં થઈ હતી અને યહૂદીઓને પાછા ફરીને મંદિર અને શહેરનું પુનર્નિર્માણ કરવા માટે જોગવાઈ કરી હતી. ભવિષ્યવાણી સાથે સુસંગત રીતે, ઈ.સ.પૂર્વે ૪૫૭માં શરૂ થયેલા કાર્યના ૪૯ વર્ષ પછી, તે કલેશભર્યા સમયોમાં પૂર્ણ થયું. આ ૪૯ વર્ષોની શરૂઆત ૪૯ વર્ષોના અંતનું દૃષ્ટાંત આપે છે.

ઈસવીસન પૂર્વે ૪૫૭ એ તે ભવિષ્યવાણીનો આરંભ દર્શાવે છે જે ખ્રિસ્તના બાપ્તિસ્મા સમયે થયેલા તેમના અભિષેકની ઓળખ આપે છે. તેમના અભિષેકે તેમના તે કાર્યની શરૂઆત સૂચવી, જેમાં તેઓ એક એવા પ્રજાજનને એકત્ર કરે છે કે જેઓ જૂના નહીં, પરંતુ નવા યેરૂશાલેમના નાગરિકો બને; જેમ પ્રાચીન ઇઝરાયેલને ઈસવીસન પૂર્વે ૪૫૭માં શાબ્દિક યેરૂશાલેમનું પુનર્નિર્માણ કરવા માટે એકત્ર કરવામાં આવ્યો હતો.

ઈ.સ.પૂર્વે 457 વર્ષ તે ભવિષ્યવાણીનો પણ આરંભ ચિહ્નિત કરે છે, જે દર્શાવે છે કે ખ્રિસ્તને ક્યારે ક્રૂસ પર ચઢાવવામાં આવશે. સિસ્ટર વ્હાઇટ ક્રૂસનો ઇતિહાસ 22 ઑક્ટોબર, 1844ની મહાન નિરાશા સાથે સમરેખિત કરે છે, અને તે લાલ સમુદ્ર પાર કરવાના ઇતિહાસને પણ મહાન નિરાશા સાથે સમરેખિત કરે છે. ઈ.સ.પૂર્વે 457માં એક નિરાશા હતી, જે લાલ સમુદ્ર પાસે હિબ્રૂઓની નિરાશા, એડવેંટિસ્ટોની મહાન નિરાશા, ક્રૂસ સમયે શિષ્યોની નિરાશા, અને ઈ.સ.પૂર્વે 457માં એઝરાની નિરાશાનું પ્રતીકરૂપ હતી.

ઈ.સ.પૂર્વે 457 પણ તે ભવિષ્યવાણીનો આરંભચિહ્ન છે, જે દર્શાવે છે કે પ્રાચીન ઇઝરાયલ ક્યારે દેવથી ત્યજિત થશે અને સુસમાચાર અન્યજાતિઓ સુધી લઈ જવામાં આવશે, અને આ રીતે ખાસ કરીને પ્રાચીન ઇઝરાયલ માટેના 490 વર્ષના વિશેષ પરીક્ષાકાળના અંતને ચિહ્નિત કરે છે. તેથી ઈ.સ.પૂર્વે 457 તેમના પરીક્ષાકાળનો આરંભ દર્શાવે છે, અને ઈ.સ. 34 તેમના પરીક્ષાકાળનો અંત દર્શાવે છે, જે આનું પ્રતીકરૂપ છે કે એડવેન્ટિઝમનો પરીક્ષાકાળ 1844માં શરૂ થયો અને રવિવારના કાયદા પર પૂર્ણ થાય છે.

2300-વર્ષોની ભવિષ્યવાણીમાં અન્ય થોડાક આંતરિક સમય-સંબંધિત ભવિષ્યવાણીઓ પણ છે, પરંતુ તેઓ બધાં અલ્ફા અને ઓમેગાની મુદ્રા ધારણ કરે છે. તેમની શરૂઆતો તેમના અંતોને દર્શાવે છે.

આ બાબત નોંધવાની અગત્યની છે કે પ્રાચીન ઇઝરાયલને દેવની વ્યવસ્થાના ભંડારાધિકારીઓ બનાવવામાં આવ્યા હતા અને આધુનિક ઇઝરાયલને માત્ર તેમની વ્યવસ્થાના જ નહીં, પરંતુ તેમની ભવિષ્યવાણીઓના પણ ભંડારાધિકારીઓ બનાવવામાં આવ્યા હતા. જ્યારે પ્રભુએ પ્રાચીન ઇઝરાયલ સાથે વાચા બાંધી, ત્યારે તેમણે તેમને પથ્થરની બે પટ્ટિકાઓ ઉપર લખાયેલી દસ આજ્ઞાઓના ભંડારાધિકારીઓ બનાવ્યા. જ્યારે તેમણે મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં આધુનિક ઇઝરાયલ સાથે વાચા બાંધી, ત્યારે તેમણે તેમને તેમના ભવિષ્યવાણીના વચનના ભંડારાધિકારીઓ બનાવ્યા, જેમનું પ્રતિનિધિત્વ હબક્કૂકની બે પટ્ટિકાઓ દ્વારા થાય છે, જે 1843 અને 1850ની અગ્રણી ચાર્ટ્સમાં દર્શાવવામાં આવી છે. પ્રાચીન ઇઝરાયલનો આરંભ આધુનિક ઇઝરાયલના આરંભનું દૃષ્ટાંત આપે છે.

હબક્કૂકના બીજા અધ્યાયની પૂર્ણતામાં બે પટ્ટિકાઓનું નિર્માણ અનેક ભવિષ્યવાણીઓની પૂર્ણતા હતું.

1843ની પાયોનિયર ચાર્ટ અને 1850ની પાયોનિયર ચાર્ટ—બંનેનું નિર્માણ ભવિષ્યવાણીની પૂર્ણતા હતું. હબક્કૂકની પટ્ટિકાઓના અધ્યયનથી તેના માટે પૂરતા પ્રમાણમાં પુરાવા મળે છે. પરંતુ હબક્કૂકનો આ અવતરણ અમારી ચર્ચાના આ મુદ્દા માટે એક મહત્વપૂર્ણ યોગદાન આપે છે.

1843 પછી પ્રભુએ બીજો ચાર્ટ બનાવવાનો નિર્દેશ કર્યો, પરંતુ પ્રથમ (1843) ચાર્ટ પ્રેરણા સિવાય બદલવામાં ન આવવો જોઈએ.

ભાઈ નિકોલ્સ (જેમણે 1850નું ચાર્ટ તૈયાર કર્યું હતું) સાથે નિવાસ કરતી વખતે, અને તેમણે તે ચાર્ટ તૈયાર કર્યું તે સમય દરમિયાન, બહેન વાઇટે જણાવ્યું કે તેમણે બાઇબલમાં 1850નું ચાર્ટ જોયું હતું.

હબક્કૂકે આ આજ્ઞા કરી હતી: “દર્શનને લખ, અને તેને પાટિયાં પર સ્પષ્ટ કરી દે.” હબક્કૂકના બે પાટિયાં તે વાચાનું પ્રતીક હતા જે ઈશ્વરે એડવેન્ટિઝમ સાથે બાંધ્યું, જ્યારે તેણે તેમને પોતાની ભવિષ્યવાણીઓના ભંડારપાલ બનાવ્યા; જેમ તેણે પ્રાચીન ઇઝરાયલ સાથે વાચામાં પ્રવેશ કરતી વખતે વ્યવસ્થાના બે પાટિયાં આપ્યા અને તેમને વ્યવસ્થાના ભંડારપાલ હોવાની જવાબદારી સોંપી. પરંતુ હબક્કૂક તે પાટિયાંના સંબંધમાં, જે દર્શનને સ્પષ્ટ બનાવવાના હતા, ઉપાસકોના બે વર્ગોની ઓળખ કરે છે. એક વર્ગ એવો છે, જેના વિષે કહેવામાં આવ્યું છે કે તેની “આત્મા ગર્વથી ફૂલી ઊઠી છે” અને “સીધી નથી,” અને બીજો વર્ગ એવો છે જે “ધર્મી” તરીકે ઓળખાય છે, જે “પોતાના વિશ્વાસથી જીવશે.”

હબક્કૂકનો પરિપ્રેક્ષ્ય દર્શાવે છે કે જે લોકો ધર્મી ઠરાવવામાં આવ્યા છે તેઓ એવી વિશ્વાસદ્વારા જીવતાં છે જે બે પાટિયાં દ્વારા પ્રતિનિધિત કરાયેલા પ્રભુવાણીય વચન પર આધારિત છે; અને તેથી જે લોકો ધર્મી ઠરાવવામાં આવ્યા નથી તેમણે એડ્વેન્ટિઝમના આરંભોને નકારી કાઢ્યાં છે. હું જે મુદ્દો રજૂ કરવા ઇચ્છું છું તે એક એવા અવતરણ પર આધારિત છે જેને આપણે થોડા સમય પહેલાં વિચાર્યું હતું. તે આ રીતે વાંચે છે:

અમે હમણાં જ આ ચારેય સત્યોની સમીક્ષા કરી છે: પવિત્રસ્થાન, 2300 દિવસો, દેવની આજ્ઞાઓ અને ઈસુનો વિશ્વાસ. અમે આ ચારેય સત્યોને તે સત્યના માળખામાં સ્થાન આપ્યું, જે “ભૂતકાળના Advent આંદોલનને સમજાવવા અને અમારી વર્તમાન સ્થિતિ શું છે તે દર્શાવવા માટે સંપૂર્ણ રીતે ગોઠવાયેલું છે.” તે માળખું “પ્રથમ ઉલ્લેખનો નિયમ” છે; તે આલ્ફા અને ઓમેગાની છાપ છે; અને તે સત્યનું માળખું છે, કારણ કે “સત્ય” શબ્દમાં પણ એ જ છાપ સમાયેલ છે જે આ ચારેય સત્યોમાં છે, જેમને “વર્તમાન સત્ય” તરીકે ઓળખવામાં આવ્યા છે, અને જે Adventism ની શરૂઆત સમજાવવા માટે રચાયેલું હતું.

જો બીજું કંઈ નહીં, તો તેનો અર્થ એટલો થાય છે કે જે શબ્દનું આપણે વિચારણ કરી રહ્યા છીએ અને જેનો અનુવાદ “સત્ય” તરીકે થયો છે, તે સનાતન સુસમાચારનું માળખું છે, અને તે અંતિમ ચેતવણીના સંદેશનું માળખું છે, અને તે ત્રીજા દેવદૂતના સંદેશનું માળખું છે, અને તે ઈસુ ખ્રિસ્તના પ્રકાશનનો એક મોટો ભાગ છે.

પ્રકટીકરણના પ્રથમ અધ્યાયની પ્રથમ ત્રણ કલમોમાં યેશુ ખ્રિસ્તના પ્રકટીકરણ તરીકે પ્રતિનિધિત્વ પામેલો અંતિમ ચેતવણીનો સંદેશ પ્રકટીકરણના અંતે બીજી વાર સાક્ષી આપવામાં આવે છે. પ્રકટીકરણનો અંત જૂના કરારની પ્રથમ કલમો અને જૂના કરારની અંતિમ કલમોની પણ સાક્ષી આપે છે. આ ચાર સંદર્ભોના આધારે, પ્રેરિતિક રેખા પર પ્રેરિતિક રેખા મૂકવાના દૈવી નિયમનો ઉપયોગ કરીને, એ નિષ્કર્ષ કાઢી શકાય છે કે અંતિમ ચેતવણીનો સંદેશ સર્જનહાર અને તેમના સર્જિત પ્રાણીઓ વચ્ચેના સંબંધ સાથે સંબંધિત છે. તે તેમની સર્જનશક્તિ સાથે સંબંધિત છે. તે એ સાથે સંબંધિત છે કે તેમની સર્જનશક્તિ તેમની કલીસિયા સુધી કેવી રીતે પહોંચાડવામાં આવે છે. તે દેવત્વના તે ગુણ સાથે સંબંધિત છે જે અંતને આરંભ સાથે ઓળખાવે છે. આ એવો સંદેશ છે જે કૃપાકાળના સમાપનના અતિ નજીક આવે છે, અને તેનાથી પણ વધુ છે. જ્યારે આ બધું એકત્રિત રીતે વિચારવામાં આવે છે ત્યારે તે દેવની સર્જનશક્તિ વિષે છે! અને તેમની સર્જનશક્તિનો પ્રથમ ઉલ્લેખ ઉત્પત્તિ અધ્યાય એકના પ્રથમ કલમથી લઈને બીજા અધ્યાયની ત્રીજી કલમ સુધીના આરંભમાં જોવા મળે છે.

પાછલી આયતો સર્જનના સમગ્ર સાક્ષ્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને તે ભારપૂર્વક દર્શાવે છે કે દેવનું વચન સર્જનાત્મક શક્તિ ધરાવે છે.

જે જ સૃજનાત્મક શક્તિએ વિશ્વનું સર્જન કર્યું હતું, તે જ શક્તિનો ઉપયોગ ખ્રિસ્ત મનુષ્યોને રૂપાંતરિત કરવા માટે કરે છે.

ઈસુ ખ્રિસ્તનું પ્રકટીકરણ એ બાબત પર ભાર મૂકે છે કે દેવનું વચન મનુષ્યો સુધી કેવી રીતે પહોંચાડવામાં આવે છે. તે પિતાથી પુત્ર સુધી, પુત્રથી એક દૂત સુધી, દૂતથી એક ભવિષ્યવક્તા સુધી આવે છે, જે તેને લખી મૂકે છે અને સભાઓને મોકલે છે. પ્રકટીકરણના ગ્રંથના આરંભ અને અંતે દર્શાવવામાં આવેલી આ સંદેશાવ્યવહારની પ્રક્રિયા યાકૂબની સીડી દ્વારા પણ ચિતરાયેલી છે, જેમાં દૂતો સીડી ઉપર ચઢતા અને નીચે ઉતરતા દેખાય છે. તે ઝખરિયાની બે સુવર્ણ નળીઓ દ્વારા પણ દર્શાવવામાં આવી છે, જે તેલને પવિત્રસ્થાનમાં લાવે છે. દેવ અને મનુષ્ય વચ્ચેની સંદેશાવ્યવહારની પ્રક્રિયા બાઈબલની ભવિષ્યવાણીનો એક વિષય છે, અને જે સંદેશ આગળ મોકલવામાં આવે છે તેમાં એ સર્જનાત્મક શક્તિ સમાયેલ છે જેણે બ્રહ્માંડનું નિર્માણ કર્યું. પ્રકટીકરણના પ્રથમ અધ્યાયમાં દર્શાવાયેલી સંદેશાવ્યવહારની પ્રક્રિયામાં આ સમજવું જોઈએ કે સભાઓને સોંપાયેલ સંદેશમાં એક લાઓદિકીયને ફિલાદેલ્ફીયન બનાવવાની શક્તિ સમાયેલ છે.

અમે જૂના કે નવા કરારના આરંભને ધ્યાનમાં લઈએ કે અંતને, સંદેશ તો એક જ છે. દેવ અંતિમ ચેતવણીનો સંદેશ પ્રગટ કરી રહ્યો છે, અને જો સાંભળનારાઓ તેને સાંભળે અને પાળે, તો તેમાં દેવની સર્જનાત્મક શક્તિ રહેલી છે. જે સંદેશ આ કાર્ય સિદ્ધ કરે છે તે અલ્ફા અને ઓમેગાના દૈવી માળખામાં સ્થાપિત છે—આરંભ, મધ્ય અને અંત. “સત્ય” શબ્દ રચવા માટે એકત્ર આવતા ત્રણ હિબ્રૂ અક્ષરો સનાતન સુસમાચાર છે, અને તે અક્ષરો તથા તેમના અર્થો, અને પરસ્પર સંયોજનથી ઉત્પન્ન થતો શબ્દ, સિદ્ધાંતનું પણ અને અલ્ફા તથા ઓમેગા એવા એકનું પણ પ્રતીક છે. તે તેમની સર્જનાત્મક શક્તિ પર ભાર મૂકે છે. સૃષ્ટિની કથાના અંતિમ ત્રણ શબ્દોમાંથી પ્રત્યેકનો આરંભ તે ત્રણ અક્ષરોથી થાય છે, તે ક્રમમાં જેમાં “સત્ય” શબ્દ રચાય છે.

સૃષ્ટિકથાના અંતમાં આવતાં ત્રણ શબ્દો એવા ત્રણ અક્ષરોથી શરૂ થાય છે, જે મળીને “સત્ય” શબ્દ રચે છે. આ વાક્યના અંતિમ ત્રણ શબ્દો ક્રમશઃ א (Aleph), מ (Mem), અને ת (Tav) અક્ષરોથી શરૂ થાય છે. આ ત્રણ શબ્દોનું અનુવાદ “ઈશ્વર,” “સર્જ્યું,” અને “બનાવ્યું” એમ થાય છે. આ ત્રણેય શબ્દો પણ એ જ ક્રમે א (Aleph), מ (Mem), અને ת (Tav) અક્ષરોથી શરૂ થાય છે, જે સૃષ્ટિવૃત્તાંતની પૂર્ણતા અને સુવ્યવસ્થિતતાને વધુ ભારપૂર્વક દર્શાવે છે. આ બંધારણને યહૂદી ભાષ્યકારોએ હિબ્રૂ ગ્રંથના એક રસપ્રદ ભાષાત્મક લક્ષણ તરીકે નોંધ્યું છે.

સૃષ્ટિની વાર્તા “આદિમાં” શબ્દોથી આરંભે છે, અને તે ત્રણ શબ્દો સાથે સમાપ્ત થાય છે, જે આલ્ફા અને ઓમેગા, આરંભ અને અંત, પ્રથમ અને અંતિમનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. ઉત્પત્તિના સાક્ષ్యంలో દર્શાવાયેલી સર્જનાત્મક શક્તિ અદભુત ભાષાવિદની હસ્તાક્ષર સાથે શરૂ થાય છે અને સમાપ્ત થાય છે.

કોઈ વસ્તુના અંતિમ રૂપને દર્શાવતું તેનું પ્રથમ રૂપ—આ જ વાતને પ્રેરિત યોહાને ખાસ ભારપૂર્વક રજૂ કરી, જ્યારે તેણે તે સમયે જે હતું તે લખતાં લખતાં, તે જ સમયે જે થવાનું હતું તે પણ લખી રહ્યો હતો.

જૂના કરારના અંતે પ્રતિનિધિત થયેલો એલિયાહનો અંતિમ ચેતવણીનો સંદેશ, રવિવારના કાયદાની સંકટની પરિસ્થિતિ અને નજીક આવી રહેલી અંતિમ સાત આફતોના સંદર્ભમાં, એ જ ભવિષ્યવાણીય સિદ્ધાંતને ઓળખાવે છે.

“પ્રથમ ઉલ્લેખનો નિયમ” અને તે જે કશું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે તે “રચના” છે, જેના અંતર્ગત “વર્તમાન સત્ય” મૂકવાનું છે. તે રચના “પ્રથમ ઉલ્લેખનો નિયમ” છે, જે દેવના ગુણધર્મોમાંનું એક પણ છે.

દાનિયેલનું પુસ્તક એડવેન્ટિઝમના આરંભનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે અને પ્રકાશનનું પુસ્તક એડવેન્ટિઝમના અંતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે; અને જ્યારે આપણે પ્રથમ અંતિમનું દૃષ્ટાંત આપે છે એવા સિદ્ધાંતથી તેને નિહાળીએ છીએ, ત્યારે અમને આશ્ચર્યજનક સમાનતાઓ જોવા મળે છે. દાનિયેલનું પુસ્તક જ્યારે પાલ્મોની નામનો ઉપયોગ કરે છે—જેનો અર્થ ગુપ્ત બાબતોનો અદ્ભુત ગણનાર એવો થાય છે—ત્યારે તે ઈસુના એક ગુણને રજૂ કરે છે. દાનિયેલ ઈસુને મહાદૂત મીકાયેલ તરીકે પણ રજૂ કરે છે. યોહાનને પણ દાનિયેલ જેવું જ કાર્ય કરવા માટે ઉપયોગમાં લેવાયો છે, અને તે ગણિતના આચાર્યને નહીં, કે દૂતોના નેતાને નહીં, પરંતુ ભાષાના આચાર્યને ઓળખાવે છે. જ્યારે આપણે ઈસુને વર્ણમાળાના આચાર્ય તરીકે વિચારીએ, ત્યારે આપણે ભજન સંહિતા 119—બાઈબલનું સૌથી લાંબું અધ્યાય—વિચારમાં લેવું જોઈએ.

ભજન સંહિતા 119 એક અક્ષરાનુક્રમિક એક્રોસ્ટિક છે, એટલે કે આઠ આઠ વચનોના દરેક સમૂહના પ્રથમ અક્ષરો એક જ અક્ષરથી શરૂ થાય છે. હિબ્રૂ વર્ણમાળામાં બાવીસ અક્ષરો છે, તેથી આઠ આઠ વચનોના બાવીસ વિભાગો છે. દરેક વિભાગ વર્ણમાળાના ક્રમ અનુસાર તે વર્ણના અક્ષરથી શરૂ થાય છે, અને ત્યારબાદ તે અક્ષરને ફાળવાયેલા આઠેય વચનો પણ એ જ અક્ષરથી શરૂ થાય છે. દરેક અક્ષર માટે આઠ વચનો છે; આમ, આઠ વચનોને હિબ્રૂ વર્ણમાળાના બાવીસ અક્ષરો સાથે ગુણતાં એકસો છ્યાસી પંક્તિઓ થાય છે. આ ભજન એવો દેવ, જે વ્યવસ્થાનો દેવ છે (આથી આ એક્રોસ્ટિક રચના), અસ્તવ્યસ્તતાનો નહિ, તેની આજ્ઞાપાલન પર ભાર મૂકે છે.

ભજન સંહિતા 119 માં બીજું એક પ્રબળ વિષય એ ગહન સત્ય છે કે દેવનું વચન સર્વથા પર્યાપ્ત છે. સમગ્ર ભજનમાં દેવના વચન માટે આઠ ભિન્ન શબ્દો વપરાયા છે: વ્યવસ્થા, સાક્ષીઓ, ઉપદેશો, વિધિઓ, આજ્ઞાઓ, નિવાડાઓ, વચન, અને અધિનિયમો. લગભગ દરેક પદમાં દેવના વચનનો ઉલ્લેખ થાય છે. ભજન સંહિતા 119 માત્ર પવિત્રશાસ્ત્રના સ્વભાવને જ સમર્થન આપતું નથી, પરંતુ તે આ પણ પ્રતિપાદિત કરે છે કે દેવનું વચન સ્વયં દેવના જ સ્વભાવને પ્રતિબિંબિત કરે છે. ભજન સંહિતા 119 માં રજૂ કરાયેલા દેવના આ ગુણો પર ધ્યાન આપો:

ભજનની શરૂઆત બે ધન્યવચનોથી થાય છે. “ધન્ય” છે તેઓ, જેઓના માર્ગ નિર્દોષ છે, જેઓ દેવના કાયદા અનુસાર ચાલે છે, જેઓ તેમના વિધિઓને પાળે છે અને સંપૂર્ણ હૃદયથી તેમને શોધે છે. આ મહાન ભજનમાં અમારા માટે આ જ શિક્ષાઓ છે. દેવનું વચન આપણને જ્ઞાની બનાવવામાં, ધર્મમાં શિક્ષિત કરવામાં અને દરેક સારા કાર્ય માટે સમર્થ બનાવવામાં પૂરતું છે (2 Timothy 3:15–17).

નિશ્ચિતરૂપે, ભજનસંગ્રહ 119 એવો વિષય છે જે ધાર્મિક જગતમાં ઘણો અંશે હજી અનિર્ણિત છે. તેનો સંબંધ આ બાબત સાથે છે કે બાઇબલનો મધ્ય શ્લોક કયો છે અને બાઇબલનો મધ્ય અધ્યાય કયો છે. તમે ઇન્ટરનેટ પર શોધ કરશો તો, તમે વિવિધ તર્કવિતર્કો જોશો, જે આ બાબત પર કેન્દ્રિત છે કે તમે કઈ બાઇબલનો ઉપયોગ કરો છો અને આ જ પ્રકારની અન્ય બાબતો પર. આ ચર્ચાના દરેક મતની સમસ્યા એ છે કે બાઇબલના મધ્યની વ્યાખ્યા—તે શ્લોક હોય કે અધ્યાય—બાઇબલના લેખકે નક્કી કરવી જોઈએ, બાઇબલના માનવીય વિદ્યાર્થીએ કે વિવેચકે નહીં.

બાઇબલ શીખવે છે કે દરેક વસ્તુનો આરંભ અને અંત છે. દરેક વસ્તુ માટે એક ઋતુ છે.

જન્મવાનો એક સમય છે અને મરવાનો પણ એક સમય છે, છતાં આપણા જીવનની શરૂઆત અને અંતની વચ્ચે ઘટતું જીવન પણ છે. જન્મ સમયનો એક સંક્ષિપ્ત ક્ષણ છે, અને મૃત્યુ પણ તેમ જ છે. જીવન એ મધ્યનો ભાગ છે, અને સામાન્ય રીતે તેમાં આપણા જન્મના સમય તથા આપણા મૃત્યુના સમય કરતાં ઘણો વધુ ઇતિહાસ સંકળાયેલો હોય છે.

“પ્રથમ ઉલ્લેખના નિયમ”માં મધ્યભાગ સામાન્ય રીતે પ્રથમ અને અંતિમ કરતાં ઘણું વધુ સાક્ષ્ય ધરાવે છે. બાઇબલમાં કોઈ એક જ વાક્ય કે અધ્યાય શોધીને તેને મધ્ય તરીકે નિર્ધારિત કરવું એ બાઇબલના પુરાવાને અવગણવા સમાન છે, ભલે શરૂઆત અને અંત મૂળરૂપે સમયના બિંદુઓ હોય; મધ્ય તો સામાન્ય રીતે સમયનો એક અવધિ હોય છે. નિશ્ચિતરૂપે, શરૂઆત, અંત અને મધ્ય એકબીજા સાથે સુસંગત રહેશે, જોકે ઘણીવાર અંતે આવેલું એ જ સમાન માર્ગચિહ્ન શરૂઆતના વિરુદ્ધ હોય છે.

ઈસુએ યોહાન બાપ્તિસ્મા આપનારને એલિયાહ તરીકે ઓળખાવ્યો, અને તેઓ બન્ને ઘટનાઓના એક જ ભવિષ્યવાણીય ક્રમને દ્રષ્ટાંતરૂપે દર્શાવે છે; પરંતુ એલિયાહનો એક દુષ્ટ સ્ત્રીએ (જેઝેબેલે) પીછો કર્યો, જેણે એલિયાહને કેદમાં નાખવા અને તેને મારી નાખવા પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ તે કદી તે કરી શકી નહીં. યોહાન, જે એલિયાહનું એક પ્રતીક હતો, તેનો પણ એક દુષ્ટ સ્ત્રીએ (હેરોદિયાએ) પીછો કર્યો, જેણે તેને કેદમાં નાખ્યો અને તેને મારી નાખ્યો, અને તે તેમાં સફળ થઈ. એલિયાહ અને યોહાન પરસ્પર વિનિમેય પ્રતીકો છે, પરંતુ તેઓમાં કેટલીક એવી ભવિષ્યવાણીય લાક્ષણિકતાઓ છે જે પરસ્પર વિરુદ્ધ છે, તથાપિ તેઓ હજી પણ એકબીજા સાથે સમાનાન્તર રહે છે. એલિયાહ ક્યારેય મર્યો નહીં; યોહાન મર્યો. આ સમજવું કે પરસ્પર સંરેખિત થતા ભવિષ્યવાણીય ચિહ્નો ઘણી વાર એકબીજાના વિરુદ્ધ હોય છે, તે જોવાની ઇચ્છા ધરાવનારાઓને એ સમજવા દે છે કે બાઇબલનું મધ્યભાગ ભજનસંગ્રહ 118 છે.

જ્યારે આપણે પ્રથમ ઉલ્લેખના નિયમના સિદ્ધાંતનો એવો ઉપયોગ કરીએ છીએ, જેમ અમે તેને વ્યાખ્યાયિત કરતા આવ્યા છીએ, ત્યારે આપણે જાણીએ છીએ કે બાઇબલના મધ્યભાગનો આરંભ ભજનસંગ્રહ 117થી થાય છે, જે બાઇબલનો સૌથી ટૂંકો અધ્યાય છે અને બે પદોથી બનેલો છે. તેની પછી અધ્યાય 118 આવે છે, જે બાઇબલનો મધ્ય અધ્યાય છે, અને અધ્યાય 118 પછી 119 આવે છે, જે બાઇબલનો સૌથી લાંબો અધ્યાય છે અને બાઇબલના મધ્યભાગનો અંત છે. અદ્ભુત ભાષાશાસ્ત્રી આરંભને સૌથી ટૂંકા અધ્યાય દ્વારા ચિહ્નિત કરે છે, પછી અંતને સૌથી લાંબા અધ્યાય દ્વારા ચિહ્નિત કરે છે. તેઓ બે વિરુદ્ધ અધ્યાયો છે. આરંભ બીજ છે, અને અંત તે સ્થાન છે જ્યાં સંપૂર્ણપણે પરિપક્વ થયેલો છોડ વિકસિત થાય છે, જ્યાં મધ્યભાગમાં સ્થિત સર્વ સાક્ષ્યો એકસાથે બાંધવામાં આવે છે. ભજનસંગ્રહ 117 પર ધ્યાન આપો.

અપણે વિચારમાં લઈ રહેલો શબ્દ, જે ત્રણ અક્ષરોથી બનેલો છે, બીજા પદમાં “સત્ય” તરીકે અનુવાદિત થયો છે, અને તે બાઇબલના મધ્યભાગના આરંભનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે (બાઇબલનો મધ્યભાગ ભજનસંગ્રહ 117–119 છે). આ મધ્યભાગનો અંત ભજનસંગ્રહ 119 છે. ભજનસંગ્રહ 118 મધ્યના મધ્યમાં આવેલો છે. ભજનસંગ્રહ 118 બાઇબલના સૌથી ટૂંકા અને સૌથી લાંબા અધ્યાયોની વચ્ચે આવેલો છે, અને સૌથી ટૂંકો અધ્યાય, જે આરંભ છે, “સત્ય” શબ્દને રજૂ કરે છે, જે ત્રણ અક્ષરોથી રચાયેલો છે; અને એ ત્રણ અક્ષરો સનાતન સુસમાચારના ત્રણ પગલાંનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને સત્યને સમજવાના માળખા છે. આ માળખું તે સિદ્ધાંત છે જે ખ્રિસ્તના આલ્ફા અને ઓમેગા સ્વરૂપના ચરિત્રનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

મધ્યભાગનો અંત, એટલે કે અધ્યાય 119, બાઇબલના મધ્યમાં સ્થિત એક અક્ષરાનુક્રમિક અક્રોસ્ટિક છે, જે અદ્ભુત ભાષાશાસ્ત્રી પર ભાર મૂકે છે. અધ્યાય 119માં એ જ શબ્દનો ચાર વખત “સત્ય” તરીકે અનુવાદ કરવામાં આવ્યો છે.

આ વચનોમાં રહેલું સત્ય બાઈબલની ભવિષ્યવાણીનો એક નિયમ છે, જે આરંભથી અંતને ઓળખાવે છે; અને આ વચનોમાં રહેલું સત્ય એ છે કે અલ્ફા અને ઓમેગાએ જેમ આરંભ અને અંત પર પોતાની સહી મૂકી છે, તેમ બાઈબલના મધ્ય ભાગ પર પણ પોતાની સહી મૂકી છે. પ્રથમ અને છેલ્લાની સહી ત્રીજા દૂતના અંતિમ ચેતવણી સંદેશને રજૂ કરવા માટેનું “માળખું” છે. મધ્યના છેલ્લા ભાગમાં ચાર વચનો સમાવિષ્ટ છે, જેમાં “સત્ય” તરીકે અનુવાદિત શબ્દ વપરાયો છે, જોકે ચોથો ઉલ્લેખ માત્ર “સાચું” તરીકે અનુવાદિત થયો છે. તે ચાર વચનોમાંથી અંતિમ છેલ્લું એ ઓળખાવે છે કે “આરંભથી,” તે શબ્દ “સાચું” છે.

આદિમાં, ઉત્પત્તિના પ્રથમ અને બીજા અધ્યાયની સર્જનકથામાં, “સત્ય” શબ્દ સીધો લખાયેલો નથી, છતાં તે સર્જનકથાના અંતિમ ત્રણ શબ્દોમાં પ્રતિનિધિત્વ પામે છે, કારણ કે દરેક શબ્દનું પ્રથમ અક્ષર ક્રમશઃ મળીને “સત્ય” શબ્દ રચે છે. આદિમાં વચન હતું, અને તેના દ્વારા જ સર્વ વસ્તુઓની સર્જના થઈ; અને ઉત્પત્તિમાં સર્જનનું સાક્ષ્ય “આદિમાં” એવા શબ્દોથી આરંભે છે અને એવા ત્રણ શબ્દો પર પૂર્ણ થાય છે જે ખ્રિસ્તના એક ગુણ સાથે સંકળાયેલા સત્યોનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે—એ ગુણને યશાયામાં તે જ એકમાત્ર દેવ છે તેનો પુરાવો તરીકે વ્યાખ્યાયિત કરવામાં આવ્યો છે.

બાઈબલનો મધ્યભાગ (ભજનસંગ્રહ 117–119) અધ્યાય 117 માં “સત્ય” શબ્દના ઉપયોગ દ્વારા એ સત્યનો સંદર્ભ આપીને શરૂ થાય છે કે આરંભ અંતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. આ શબ્દ ત્રણ અક્ષરો દ્વારા રચાયેલો છે, જે સનાતન સુસમાચાર અને ત્રણ દૂતોના સંદેશાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને સર્જનકથાના અંતને ઓળખાવે છે. બાઈબલના મધ્યભાગનો અંત એ અક્ષરમાળાની રજૂઆત છે, જેને તે અદ્ભુત ભાષાવિદે આ સમજ સ્થાપિત કરવા માટે રચી હતી કે હવે તેના ચરિત્ર વિષે જે પ્રકાશિત કરવામાં આવી રહ્યું છે તે પ્રકાશન શબ્દની વ્યાખ્યા સાથે સુસંગત છે; કારણ કે ઈસુ ખ્રિસ્તનું પ્રકાશન એવો સંદેશ છે, જે ખ્રિસ્તના ચરિત્રનો એવો એક પાસો રજૂ કરવા માટે રચાયેલો છે, જે અત્યાર સુધી, જો ક્યારેય ઓળખાયો હોય તો પણ, સંપૂર્ણપણે ઓળખાયો નહોતો. આ પ્રકાશન વચનના ઇતિહાસની રેખાઓ સાથે સુસંગત છે, કેમ કે વચનનો ઇતિહાસ એ પુરાવાઓનો સમાવેશ કરે છે કે જેમ જેમ His-story ઉજાગર થતી ગઈ તેમ તેમ દેવએ નામોના દ્વારા પોતાને પ્રકાશિત કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

નિશ્ચિતપણે, આ સત્ય સંબંધે ચર્ચા કરવા માટે હજુ ઘણું વધુ છે, પરંતુ અમે અહીં વિરામ લઈશું.