Shekaru bakwai na gargadi daga shekara ta 63 zuwa shekara ta 70, wanda mutumin da ya yi ta “hawa da sauka a titunan Urushalima, yana shelanta masifun da za su auko wa birnin” ya yi shela a kansa, an riga an siffanta su ta wurin gargadin da aka yi wa Urushalima na tsawon shekaru uku da rabi, da fari cikin hidimar Almasihu, sa’an nan kuma shekaru uku da rabi cikin hidimar almajirai. Maƙaloli na baya sun riga sun nuna cewa hallakar Urushalima da an iya kawo ta a kan gicciye, ko kuma daga baya a jifan Istifanas da duwatsu, amma jimirin Allah ya jinkirta hukuncinsa a kan birnin da mutanen.
“Kuma duk wanda wannan dutse ya fāɗa a kansa, zai niƙa shi ya zama ƙura.” Mutanen da suka ƙi Kristi ba da daɗewa ba za su ga an hallaka birninsu da al’ummarsu. Ɗaukakarsu za ta karye, ta watse kamar ƙura a gaban iska. Kuma mene ne ya hallaka Yahudawa? Shi ne dutsen da, da sun gina a kansa, da ya zama tsaronsu. Alherin Allah ne aka rena, adalci aka yi watsi da shi, jinƙai aka raina. Mutane suka sa kansu gaba da Allah, kuma dukan abin da zai kasance cetonsu ya juya ya zama hallakarsu. Duk abin da Allah ya ƙaddara domin rai, suka same shi ya zama domin mutuwa. A cikin gicciye Kristi da Yahudawa suka yi ne aka ƙunsa hallakar Urushalima. Jinin da aka zubar a kan Kalbari shi ne nauyin da ya nutsar da su zuwa ga rushewa saboda wannan duniya da kuma duniya mai zuwa. Haka kuma zai kasance a babban rana ta ƙarshe, sa’ad da hukunci zai sauko a kan masu ƙin alherin Allah. Kristi, dutsen tuntuɓensu, sa’an nan zai bayyana gare su a matsayin dutse mai girma na ramawa. Ɗaukakar fuskarsa, wadda ga masu adalci rai ce, ga mugaye kuma za ta zama wuta mai cinyewa. Saboda ƙaunar da aka ƙi, alherin da aka rena, mai zunubi zai hallaka.
“Ta wurin misalai masu yawa da kuma gargadi da aka maimaita, Yesu ya nuna abin da zai zama sakamakon ga Yahudawa na ƙin Ɗan Allah. A cikin waɗannan kalmomi Yana magana ne ga dukan waɗanda, a kowane zamani, suka ƙi karɓe Shi a matsayin Mai-fansomarsu. Kowane gargadi domin su ne. Haikalin da aka ƙazantar, ɗan da ya ƙi yin biyayya, manoma maƙaryata, magina masu reni, suna da kamanninsu a cikin ƙwarewar kowane mai zunubi. Sai dai in ya tuba, hallakar da suka yi nuni da ita za ta zama tasa.” The Desire of Ages, 600.
Lokacin shekaru bakwai da mutumin ya yi shaida ga Urushalima, an raba shi a lokacin kewaye na farko zuwa lokuta biyu masu daidaito na kwanaki dubu ɗari biyu da sittin. Waɗannan shekaru bakwai sun wakilci hallakar Urushalima, kuma shekaru bakwai na hidimomin Almasihu da almajiran sun wakilci farkon hallakar Urushalima, kuma Yesu kullum yana misalta ƙarshe da farkon. Waɗannan shekaru bakwai kuma an yi musu kwatanci da “lokuta bakwai” a kan masarautar arewa, wadda aka raba zuwa lokuta biyu masu daidaito na shekaru dubu ɗari biyu da sittin.
Sa’ad da Roma ta Zamani ta maimaita tarihin Roma ta arna da ta papanci wajen tattake Urushalima ta zahiri da ta ruhaniya, kuma sa’ad da Roma ta Zamani ta maimaita tarihohi biyu na lokuta biyu na gargadi da mutumin daga shekara ta 63 ya bayar har zuwa shekara ta 70, kuma sa’ad da Roma ta Zamani ta maimaita tarihin da lokuta biyu suke wakilta, lokacin da Kristi da almajirai suka yi ta shiga da fita daga Urushalima na tsawon shekaru uku da rabi, za a bayyana lokuta biyu mabambanta, ko da yake a cikin kwanaki na ƙarshe, “lokaci ba ya ƙara kasancewa.”
Na ƙarshe daga cikin waɗannan lokuta biyu shi ne watanni arba’in da biyu na alama, a cikinsu Roma ta Zamani take cika tsanantawa ta ƙarshe a kan masu aminci, sa’ad da aka warkar da mugun rauninta a dokar Lahadi mai zuwa nan ba da daɗewa ba. Waɗannan watanni arba’in da biyu na alama su ne na biyu daga cikin lokuta biyu, kuma su ne lokacin shari’ar zartarwa a kan Roma ta zamani. Wannan lokacin kuwa shari’ar bincike ta masu rai a cikin Adventism na Laodikiya ce take gabatar da shi.
Mutumin da ya gabatar da gargaɗin ga Urushalima ta zahiri ya mutu a lokacin kewayar Titus. Bai mutu a lokacin hallakarwar ba, sai dai a lokacin kewayar da ta riga hallakarwar, gama babu ko Kirista guda da ya mutu a hallakar Urushalima.
“Tsawon shekara bakwai wani mutum ya ci gaba da hawa da sauka a kan titunan Urushalima, yana shelar masifun da za su auko wa birnin. Da rana da dare yana reron wannan waƙar makoki mai ban tsoro: ‘Murya daga gabas! murya daga yamma! murya daga iskokin huɗu! murya gāba da Urushalima da gāba da haikali! murya gāba da ango da amarya! murya gāba da dukan jama’a!’—Ibid. An daure wannan abin mamaki kuma aka yi masa bulala, amma ba wata ƙorafi da ta fita daga leɓunansa. Ga zagi da cin mutunci, amsarsa guda ita ce: ‘Kaiton, kaiton Urushalima!’ ‘kaiton, kaiton mazaunanta!’ Kiran gargadinsa bai gushe ba sai da aka kashe shi a cikin kewaye birnin da ya riga ya annabta.” The Great Controversy, 29, 30.
Mutumin ya mutu a lokacin kewaye birnin, amma ba a lokacin hallaka ta ƙarshe ba, kuma hallaka ta ƙarshe tana wakiltar ƙarshen lokacin alheri da annobai bakwai na ƙarshe. Saboda haka, mutumin alama ce ta saƙon barin Urushalima a lokacin kewaye na farko. A sa’an nan Kiristoci suka gudu, kuma a cikin shekaru uku da rabi na farko, mutumin alama ce ta wata ƙungiya da ba ta mutu a Urushalima ba, kuma a cikin shekaru uku da rabi na biyu shi alama ce ta Kiristoci na ƙarshe da za su mutu kafin ƙarshen lokacin alheri. A lokacin farko yana nuna dubu ɗari da arba’in da huɗu, kuma a cikin lokaci na biyu na shekaru uku da rabi yana wakiltar taro mai girma da suka mutu a lokacin wannan lokaci na biyu.
Masana tarihi sun rubuta saƙon mutumin, kuma an wakilta shi da muryoyi shida. Da a ƙarshe aka jefa shi kurkuku, saƙonsa na bakwai kuma na ƙarshe shi ne, “kaito, kaito” ga Urushalima da mazaunanta. “Muryar” farko da aka rubuta ita ce “murya daga gabas,” kuma saƙonsa na ƙarshe shi ne “kaito.” Abu na farko a cikin saƙonsa da kuma abu na ƙarshe a cikin saƙonsa su ne alamar Littafi Mai Tsarki da ke wakiltar Musulunci, gama Musulunci su ne ’ya’yan “gabas” a cikin Littafi Mai Tsarki, kuma ana wakiltar su da “iskar gabas.” Maimaita kalmar “kaito” sau biyu, a cikin saƙonsa na ƙarshe, yana nuni da ƙarshen Babila ta Zamani, sa’ad da sarakunan duniya suka yi kuka sau uku, suna cewa, “Kaito, kaito ga wannan babban birni.” Kalmar Helenanci da aka fassara da “kaito” a cikin ayoyi uku na Ru’ya ta Yohanna sura ta goma sha takwas, an fassara ta da “kaito” a cikin sura ta takwas, aya ta goma sha uku.
Sai na duba, na kuwa ji wani mala’ika yana tashi ta tsakiyar sama, yana cewa da babbar murya, Kaito, kaito, kaito ga mazaunan duniya saboda sauran sautunan ƙaho na mala’iku uku, waɗanda kuma har yanzu za su yi ƙara! Ru’ya ta Yohanna 8:13.
Shelar mutumin na cewa, “kaiton, kaiton,” yana wakiltar amfani sau uku na masifun nan uku, gama abubuwan da suka ƙunshi Masifa ta fari, idan aka haɗa su da abubuwan da suka ƙunshi Masifa ta biyu “layi bisa layi,” su ne suke bayyana abubuwan da suka ƙunshi Masifa ta uku, kamar yadda furuci uku na “kaito, kaito” da sarakunan duniya suka yi a babi na goma sha takwas suke wakiltar Masifa ta uku, kamar yadda Masifa ta fari da ta biyu suka tabbatar. Farkon da ƙarshen saƙon mutumin ya zama alama ta saƙon Musulunci na Masifa ta uku.
Farkon bayyanar saƙonsa wata murya ce daga “gabas,” kuma “gabas” alama ce ta Musulunci, amma kuma ita ce shaidar mala’ikan hatimtawa wanda yake tashi daga gabas.
Bayan waɗannan abubuwa kuma na ga mala’iku huɗu tsaye a kusurwoyi huɗu na duniya, suna riƙe da iskoki huɗu na duniya, domin iska kada ta busa a kan duniya, ko a kan teku, ko a kan wani itace. Sai na ga wani mala’ika kuma yana hawo daga gabas, yana da hatimin Allah mai rai; sai ya yi kira da babbar murya ga mala’iku huɗun nan, waɗanda aka ba su izinin su cutar da duniya da teku, yana cewa, Kada ku cutar da duniya, ko teku, ko itatuwa, sai mun yi wa bayin Allahnmu hatimi a goshinsu. Sai na ji yawan waɗanda aka yi wa hatimi; aka kuwa yi wa mutum dubu ɗari da arba’in da huɗu hatimi daga dukan kabilan ’ya’yan Isra’ila. Ru’ya ta Yohanna 7:1–4.
A cikin labarin Iliya a kan Dutsen Karmel, sa’ad da ya dubi teku ya ga gajimare, yana kallon yamma ne, domin Dutsen Karmel yana kusa da Tekun Bahar Rum.
Sai ya zama, a karo na bakwai, ya ce, Ga shi, wani ƙaramin girgije yana tasowa daga teku, kamar tafin hannun mutum. Sai ya ce, Ka hau, ka faɗa wa Ahab, Ka shirya karusarka, ka gangara, kada ruwan sama ya tare ka. 1 Sarakuna 18:44.
Da Iliya yana fuskantar yamma ne, ta wajen Tekun Bahar Rum. A cikin Luka sura ta goma sha biyu, Almasihu ya yi magana game da saƙonsa cewa saƙon rarrabuwar kai ne.
Kuna tsammani na zo ne domin in kawo salama a duniya? Ina gaya muku, A’a; sai dai ma rarrabuwar kai. Gama daga yanzu mutane biyar a gida ɗaya za su rabu, uku su yi gaba da biyu, biyu kuma su yi gaba da uku. Uba zai rabu da ɗa, ɗa kuma da uba; uwa da ’ya, ’ya kuma da uwa; suruka mace da matar ɗanta, matar ɗa kuma da suruka. Ya kuma ce wa jama’a, Sa’ad da kuka ga girgije ya taso daga yamma, nan da nan kuke cewa, Ruwa zai zo; haka kuwa yake. Kuma sa’ad da kuka ga iskar kudu tana busowa, kuke cewa, Za a yi zafi; haka kuma yakan faru. Ku munafukai, kun iya gane fuskar sama da ta ƙasa; amma me ya sa ba ku gane wannan zamani ba? Luka 12:51–56.
Saƙon manzon zuwa Urushalima yana ɗauke da sa hannun Alfa da Omega, gama farkon da ƙarshen suna bayyana Musulunci na masifar uku ta ƙarshe, kuma da muryar “gabas” a lokaci guda yana bayyana saƙon Musulunci a matsayin saƙon hatimi. “Murya ta biyu” daga “yamma” tana bayyana ruwan sama na ƙarshe, wanda shi ne ruwan sama na ƙarshe, kuma dukan annabawa suna magana ne game da kwanaki na ƙarshe. Saƙon “yamma” alama ce ta saƙon ruwan sama na ƙarshe, wanda yake haifar da rukuni biyu na masu bauta. Rukuni na ɗaya ba zai iya gane saƙon ruwan sama na ƙarshe ba, gama “ba sa gane wannan lokaci.”
Abu na gaba na saƙon mala’ikan shi ne muryar “iskoki huɗu,” wadda take kasancewa duka saƙon hatimcewa da kuma saƙon dokin fushi na Musulunci, kamar yadda aka wakilta ta cikin Bala’i na uku. Abu na gaba yana gāba da Urushalima da haikalin, ta haka yana fayyace saƙon dukan annabawa wanda yake bayyana wani rukuni na mutane da ake wucewa a kansu, domin sun kafa da’awarsu ta ceto ba cikin Almasihu ba, sai dai cikin haikalin da gādonsu a matsayin zaɓaɓɓun mutanen Allah. Su ne waɗanda, cikin dukan tarihin tsarki, ake wakilta suna shelar cewa, “haikalin Ubangiji, haikalin Ubangiji ne mu.” Saƙon gāba da Urushalima da haikalin shi ne saƙon Laodikiya.
“Babu bukatar mamaki cewa ba a raya ikkilisiya da ikon Ruhu Mai Tsarki ba. Maza da mata suna ajiye koyarwar da Almasihu ya bayar a gefe. Fushi da kwaɗayi suna samun nasara. Haikali na rai cike yake da mugunta. Babu wuri domin Almasihu. Mutane suna bin karkatattun hanyoyinsu na kansu. Ba za su saurari kalmomin Mai Ceto ba. Suna damƙa kansu ga ikon kansu, suna ƙin gyarawa da gargadi, har sai an motsa fitilar daga matsayinta, kuma fahimtar ruhaniya ta rikice saboda ra’ayoyin mutane. Ko da yake suna da gazawa a hidima, suna ba da hujjar kansu, suna cewa, ‘Haikalin Ubangiji, Haikalin Ubangiji ne mu.’ Suna ajiye dokar Allah a gefe domin su bi hasken tunaninsu na kansu.” Review and Herald, Afrilu 8, 1902.
Sai manzon ya ɗaga muryar saƙon gargaɗinsa a kan ango da amare, a matsayin alamar tsarin “layi bisa layi,” gama layin annabci na kwanaki na ƙarshe zai kasance daidai kamar layin annabci a zamanin Nuhu, sa’ad da suke ba da aure a dai lokacin da ambaliyar hallaka take gab da mamaye burinsu da shirye-shiryensu na duniya.
“Littafi Mai Tsarki ya bayyana cewa a kwanaki na ƙarshe mutane za su dulmuya cikin al’amuran duniya, cikin jin daɗi da neman kuɗi. Za su kasance makafi ga hakikanin al’amuran madawwami. Almasihu ya ce, ‘Kamar yadda kwanakin Nuhu suka kasance, haka ma zuwan Ɗan mutum zai kasance. Gama kamar yadda a kwanakin da suka gabaci rigyawa suke ci suna sha, suna aure suna aurarwa, har zuwa ranar da Nuhu ya shiga cikin jirgin, ba su sani ba sai da rigyawa ta zo, ta kwashe su duka; haka ma zuwan Ɗan mutum zai kasance.’ Matiyu 24:37–39.”
“Haka yake a yau. Mutane suna ta gaggawar bin riba da son zuciya, kamar dai babu Allah, babu sama, kuma babu lahira. A zamanin Nuhu an aiko da gargadin ambaliyar ruwa domin ya firgita mutane cikin muguntarsu, ya kuma kira su zuwa ga tuba. Haka ma saƙon zuwan Almasihu da yake gabatowa an shirya shi ne domin ya tayar da mutane daga nutsewarsu cikin al’amuran duniya. An nufe shi ne ya farkar da su zuwa ga jin hakikanin abubuwa na har abada, domin su kula da gayyatar zuwa teburin Ubangiji.
Ana bayar da gayyatar bishara ga dukan duniya—“ga kowace al’umma, da kabila, da harshe, da jama’a.” Ru’ya ta Yohanna 14:6. Saƙon ƙarshe na gargaɗi da jinƙai shi ne ya haskaka dukan duniya da ɗaukakarsa. Dole ne ya kai ga kowane rukuni na mutane, masu arziki da matalauta, manya da ƙanana. “Ku fita zuwa manyan hanyoyi da shingayen gonaki,” in ji Almasihu, “ku tilasta su su shigo, domin gidana ya cika.” Christ’s Object Lessons, 228.
An jaddada ɓangaren ƙarshe na gargaɗin a sashe na baya. Saƙon da aka wakilta a matsayin murya a kan “dukan mutane”, shi ne bishara madawwamiya, wadda take bayyana wajabcin cika sharuɗɗan bishara domin a sami ceto. Sharadi na farko na bishara madawwamiya shi ne a ji tsoron Allah, kuma wannan tsoro yana kan ginshikin gaskiyar cewa zunubanmu ne suka kai Almasihu, Ɗan Allah mai rai, zuwa bisa gicciye.
Kowane sashe na manzon zuwa Urushalima a cikin shekaru bakwai na hidimarsa ya wakilci bishara madawwamiya, wadda ita ce ainihin bisharar da aka gabatar a cikin shekaru bakwai da Almasihu ya tabbatar da alkawarin tare da mutane da yawa daga shekara ta 27 zuwa shekara ta 34. Haka kuma ita ce bishara madawwamiya da ake shelarwa a cikin lokuta biyu na ƙarshe na kwanakin ƙarshe, kuma tana da takamaiman alaƙa da saƙon ruwan sama na ƙarshe, kasancewar ita ce saƙon Musulunci na masifa ta uku. Tana bayyana hatimtar mutum dubu ɗari da arba’in da huɗu, rabuwar alkama da ciyawar banza, yanayin Laodikiya na ciyawar banza, da kuma amfani sau uku na annabci a matsayin alamar tsarin aiki na ruwan sama na ƙarshe, wanda yake “layi bisa layi.”
Saƙon shekaru bakwai a cikin wannan tarihin an kafa shi ta annabci a cikin “kwanakin ɗaukar fansa” waɗanda suka kasance ɓangare na ambato na fari ƙwarai game da saƙo da aikin Almasihu, kuma saƙonsa da aikinsa za a maimaita su a kwanakin ƙarshe ta wurin dubu ɗari da arba’in da huɗu. Sa’an nan za su gano saƙonsu a cikin tsarin annabci na “kwanakin ɗaukar fansar Allah”. Akwai nau’o’i biyu na littafi mai-tsarki na “ɗaukar fansar” Allah da aka wakilta a cikin Kalmarsa: ɗaukar fansarsa a kan mutanensa, da kuma ɗaukar fansarsa a kan maƙiyansa.
“lokuta bakwai” na Littafin Firistoci ashirin da shida yana misalta ɗaukar fansar Allah a kan mutanensa masu tawaye, kuma wannan ɗaukar fansa ya haɗa da tattake Haikali da rundunar, a zahiri da kuma a ruhaniya. A cikin alamar tattake Haikali da rundunar, an kuma wakilta alamar ɗaukar fansar Allah a kan maƙiyansa. A kwanaki na ƙarshe, an wakilta ɗaukar fansar Allah a kan mutanensa da amai da Adventism na Laodicea a fitacciyar doka ta Lahadi mai zuwa nan ba da daɗewa ba. A wannan alamar hanya ne ɗaukar fansarsa a kan Babila ta Zamani kuma yake farawa.
Hukuncin bincike a kan masu rai a kan Adventism na Laodicea, wanda hukuncin zartarwa a kan karuwar Taya da dabbar da take hawa a kanta kuma take mulki a bisa ta ke biye da shi, shi ne tarihin annabci na kwanaki na ƙarshe, inda sakamakon kowane wahayi yake cika. Dole ne a yi amfani da kowane wahayi ga waɗannan lokuta biyu na annabci, gama hanyar ruwan sama na ƙarshe ita ce amfani da layin annabci a kan layin annabci. A farkon waɗannan tarihohi biyu Yesu ya bayyana wata “alama” da ke tabbatar da cewa waɗanda suke a raye a wannan matsayi suna cikin tsararraki na ƙarshe na tarihin duniya.
Lokaci na farko ya fara ne lokacin da hatimtar dubu ɗari da arba’in da huɗu ta fara a ranar 11 ga Satumba, 2001. A cikin wannan alamar hanya ne aka sanya “alama” da Kristi ya fayyace a cikin Luka ashirin da ɗaya.
Za mu ci gaba da wannan bincike a labari na gaba.
“Yanzu, ’yan’uwa, Allah yana so mu ɗauki matsayimmu tare da mutumin nan da yake ɗauke da fitila; muna so mu ɗauki matsayimmu a inda hasken yake, da kuma inda Allah ya ba ƙaho sauti tabbatacce. Muna so mu ba ƙaho sauti tabbatacce. Mun kasance cikin ruɗani, kuma mun kasance cikin shakka, kuma ikkilisiyoyi a shirye suke su mutu. Amma yanzu ga abin da muke karantawa a nan: ‘Bayan waɗannan abubuwa kuma sai na ga wani mala’ika ya sauko daga sama, yana da iko mai girma; aka kuma haskaka duniya da ɗaukakarsa. Sai ya yi kira da ƙarfi da babbar murya, yana cewa, Babila mai girma ta faɗi, ta faɗi, ta kuma zama mazaunin aljanu, da mafakar kowane mugun ruhu, da kejin kowane tsuntsu marar tsarki abin ƙyama’ [Revelation 18:1, 2].”
“To, yanzu, ta yaya za mu san wani abu game da wannan saƙo idan ba mu a irin matsayin da za mu gane wani abu daga hasken sama ba sa’ad da ya zo mana? Kuma za mu ɗauki mafi duhun ruɗu da zarar ya zo mana daga wurin wani da ya yarda da mu, alhali ba mu da ko ƙwayar hujja cewa Ruhun Allah ne ya aiko shi. Almasihu ya ce, ‘Na zo cikin sunan Ubana, amma ba za ku karɓe ni ba’ [duba Yohanna 5:43]. To, wannan dai shi ne ainihin aikin da yake ta gudana a nan tun daga taron Minneapolis. Domin Allah yana aiko da saƙo cikin sunansa wanda bai yi daidai da ra’ayoyinku ba, saboda haka [kun yanke hukuncin cewa] ba zai iya zama saƙo daga Allah ba.” Wa’azozin da Jawabai, juzu’i na 1, 142.