Aya ta arba’in a sura ta goma sha ɗaya ta littafin Daniyel tana farawa ne a lokacin ƙarshe, amma ayar tana nuna lokutan ƙarshe guda biyu, don haka tana ba ɗalibin annabci damar daidaita lokacin ƙarshe na farko da lokacin ƙarshe na biyu. Idan aka yi amfani da ayar ta wannan hanya, layin tarihin mabiyan Miller wanda ya fara a 1798 yana tafiya a layi ɗaya da tarihin Amurka a 1989. Waɗannan layuka biyu suna nuna layin ƙahon Furotesta na gaskiya da layin ƙahon tsarin jamhuriya na dabbar da ta fito daga ƙasa a sura ta goma sha uku ta Ru’ya ta Yohanna. Dukkan layukan biyu suna farawa ne a lokacin ƙarshe a 1798, kuma lokacin ƙarshe a 1989 yana dai cika wannan ne tare da ba da shaida ta biyu ga alamomin hanya na gaskiya waɗanda ake buɗe hatiminsu a cikin ayar.
Yunƙurin mala’ika na uku ya iso a ranar 22 ga Oktoba, 1844, amma an jinkirta shi ta dalilin tawayen da ya ɗauki shekaru bakwai daga 1856 zuwa 1863. Zuwan mala’ika na uku ya sake faruwa a ranar 11 ga Satumba, 2001. Shekarar 1863 ta sami misalinta na annabci a zangon farko da Isra’ila ta dā ta yi a Kadesh da kuma tawayen ’yan leƙen asiri goma, ranar 11 ga Satumba, 2001 kuma ta sami misalinta na annabci a zangon ƙarshe da Isra’ila ta dā ta yi a Kadesh da kuma tawayen Musa. Tawayen shekarar 1863 ya wakilci tawayen farko a Kadesh, wanda ya haifar da hukuncin mutuwa a jeji. Tawayen ranar 11 ga Satumba, 2001, ya wakilci tawayen ƙarshe a Kadesh, wanda ya haifar da mutuwar shugabancin Adventisanci na Laodicea.
Saukowar mala’ikan a ranar 11 ga Agusta, 1840, wadda ta kaddamar da motsin 1840 zuwa 1844, wanda ’Yar’uwa White ta kira bayyanar ɗaukakar ikon Allah, ta kasance alamar annabci ta 11 ga Satumba, 2001 kuma ta ayyana bayyanar ɗaukakar ikon Allah.
“Mala’ikan da ya haɗu cikin shelanta saƙon mala’ika na uku zai haskaka dukan duniya da ɗaukakarsa. A nan an annabta wani aiki mai faɗin duniya baki ɗaya da iko na ban mamaki. Yunkurin zuwan Almasihu na 1840–44 ya kasance ɗaukakar bayyanuwar ikon Allah; an kai saƙon mala’ika na farko zuwa kowace tashar mishan a duniya, kuma a wasu ƙasashe an yi sha’awar addini mafi girma da aka taɓa gani a kowace ƙasa tun daga Gyaran Addini na ƙarni na goma sha shida; amma waɗannan za su zama ƙasa da gagarumin yunkuri mai ƙarfi da zai kasance ƙarƙashin gargaɗi na ƙarshe na mala’ika na uku.” The Great Controversy, 611.
Zuƙowa ta fari ta mala’ika na uku a ranar 22 ga Oktoba, 1844 (Kadesh na fari), ta kasance domin a kammala aikin, amma mutanen Allah suka zaɓi su naɗa sabon shugaba su kuma koma Masar. Zuwa shekarar 1863, sun “sake gina Yeriko”, maimakon su shiga cikin aikin Allah na rushe ganuwar Yeriko. Saboda haka aka la’ance su, da mutuwa a cikin jeji.
Sai Yoshuwa ya rantsar da su a wancan lokaci, yana cewa, “La’ananne ne mutumin a gaban Ubangiji, wanda ya tashi ya sāke gina wannan birni, Yeriko; da ɗan farinsa zai aza tushensa, kuma da ƙaraminsa zai kafa ƙofofinsa.” Yoshuwa 6:26.
Kamar yadda ya kasance da Isra’ila ta dā a Kadesh na farko, waɗanda suka ƙi saƙon Joshuwa da Kaleb, haka ma tayarwar Isra’ila ta zamani a Kadesh na farko (1863), ta jawo musu la’anar Joshuwa. Sa’ad da mala’ika na uku ya komo a ranar 11 ga Satumba, 2001 (Kadesh na ƙarshe), aikin ƙarshe kafin Allah ya rushe Yeriko da ganuwarta ya fara.
Ranar 22 ga Oktoba, 1844, tana nuna zuwan mala’ika na uku, kuma ta haka tana nuna zuwan dokar ranar Lahadi da ke gab da zuwa a kwanakin ƙarshe. Shekarar 1863 tana nuna ƙarshen lokacin gwajin mala’ika na uku, wanda ya fara a ranar 22 ga Oktoba, 1844. Saboda haka, shekarar 1863 alama ce ta dokar ranar Lahadi da ke gab da zuwa, domin Yesu kullum yana misalta ƙarshe da farko. A shekarar 1863, al’ummar ƙasar ta kasu zuwa rukuni biyu; haka kuma, a lokacin dokar ranar Lahadi, rukunoni biyu za su bayyana a fili.
Lokacin gwajin mala’ika na uku a tarihin mabiyan Miller ya fara a shekarar 1844 kuma ya ƙare a shekarar 1863, kuma farkonsa da ƙarshensa dukansu sun alamta dokar Lahadi ta kwanakin ƙarshe. A tarihin da ke tsakanin farkon (1844) da ƙarshen (1863), akwai tawayen ƙungiyar mabiyan Miller (1856). Saboda haka, wannan lokaci yana ɗauke da tambarin “Gaskiya.” Komawa Kadesh a karo na biyu a ranar 11 ga Satumba, 2001, na nuna farkon tsarin gwajin mala’ika na uku, wanda zai ƙare a lokacin dokar Lahadi da ke gab da zuwa, kamar yadda shekarar 1863 ta alamta.
Daga waccan dokar Lahadi har zuwa rufe lokacin jarrabawar ɗan adam, za a rushe Yariko da ganuwarta, daidai da hukuncin zartarwa a kan karuwar Babila wadda aka wakilta a cikin wannan tarihin. Aya ta arba’in tana farawa a 1798, kuma tana ƙarewa a dokar Lahadi mai zuwa nan ba da daɗewa ba a aya ta arba’in da ɗaya. Lokacin ƙarshe a 1798 yana wakiltar layin cikin gida na ikkilisiyar Allah, yana farawa da Milleriyawa na motsin mala’ika na fari har zuwa motsin mala’ika na uku da dubu ɗari da arba’in da huɗu. Duk a cikin aya guda.
Yaƙin da aka yi tsakanin sarkin arewa da sarkin kudu, wanda ya fara da samun rinjayen sarkin kudu a shekara ta 1798, an kawo ƙarshensa a shekara ta 1989, sa’ad da aka kayar da sarkin kudu ta hanyar haɗin gwiwa tsakanin masarauta ta biyar da ta shida a annabcin Littafi Mai Tsarki. Mabiyan Miller sun fahimci yaƙin sarkin arewa da sarkin kudu wanda ya fara a shekara ta 1798 a matsayin yaƙi da Roma, wadda a ganinsu ba ta wuce iko biyu masu kawo halaka ba, wato bautar gumaka da tsarin mulkin Paparoma. Sa’ad da yaƙin ya ƙare a shekara ta 1989, dukan iko ukun masu kawo halaka suna da hannu a cikinsa, kuma hakan ya nuna farkon hoton annabci da ke nuna waɗannan iko uku suna jagorantar duniya zuwa Armageddon, wanda aka nuna ta fuskar yanayin ƙasa a aya ta arba’in da biyar ta sura ta goma sha ɗaya a littafin Daniyel.
Ayoyi na arba’in zuwa arba’in da biyar sun bayyana yadda ikoki ukun suke aiki a annabci wajen kai Paparoma ga ƙarshensa a tsakanin tekuna da tsattsarkan tsaunin mai ɗaukaka. Idan aka fahimce shi yadda ya kamata, tarihin annabci da aka nuna a aya ta arba’in da ɗaya ya ƙunshi ayoyi na arba’in da ɗaya zuwa arba’in da huɗu.
Saboda haka, idan aka fara daga lokacin ƙarshe a shekarar 1989, tare da shaida ta biyu ta shekarar 1798, wajen tantance farkon da ƙarshen yaƙin tsakanin sarkin kudu da sarkin arewa, ayoyi na arba’in da ɗaya zuwa arba’in da huɗu suna bayyana haɗakar ɓangarori uku ta wata hukumar mulkin Paparoma wadda rauninta mai kai ga mutuwa ya warke, kuma aya ta arba’in da biyar ita ce inda take kaiwa ga ƙarshenta. Idan aka dubi ayoyin ta wannan fuska, suna gabatar da tarihin abubuwan da ke faruwa a wajen ikilisiyar Allah, kamar yadda dangantakar da ke tsakanin hatimai bakwai da ikilisiyoyi bakwai a littafin Ruʼuya ita ma take nuna hakan.
Layin tarihin annabci da 1798 ke wakilta yana wakiltar, da farko-farko, shari’ar bincike, kuma layin da ya fara daga wannan wuri guda a 1989 yana wakiltar, da farko-farko, shari’ar zartarwa. 1798 yana jaddada, da farko-farko, aikin manzon da yake shirya hanya domin Manzon Alkawari, kuma 1989 yana jaddada, da farko-farko, aikin manzon Iliya.
Tun daga shekarar 1798, lokacin da aka buɗe hatimin littafin Daniyel, mun ga ƙaruwar ilimi game da tarihin annabci, inda Kristi yake jagorantar mutanensa zuwa ga dangantakar alkawari wadda ke samar da haɗin allahntaka da ɗan’adamtaka na dindindin. An sha bayyana wannan alkawari na kwanakin ƙarshe a cikin Nassosi.
Ga shi, kwanaki suna zuwa, in ji Ubangiji, da zan yi sabon alkawari da gidan Isra’ila, da kuma da gidan Yahuza: ba bisa ga alkawarin da na yi da kakanninsu ba a ranar da na kama su da hannu domin in fito da su daga ƙasar Masar; alkawarina kuwa suka karya, ko da yake ni na kasance miji a gare su, in ji Ubangiji: Amma wannan shi ne alkawarin da zan yi da gidan Isra’ila; bayan waɗannan kwanaki, in ji Ubangiji, zan sa dokata a cikin cikinsu, in kuma rubuta ta a zukatansu; zan kuwa zama Allahnsu, su kuma za su zama mutanena. Ba kuma za su ƙara koyar da maƙwabcinsu ba, ko kuwa ɗan’uwansu, suna cewa, Ku san Ubangiji: gama dukansu za su san ni, tun daga ƙaraminsu har zuwa babbansu, in ji Ubangiji: gama zan gafarta muguntarsu, zunubinsu kuwa ba zan ƙara tunawa da shi ba. Irmiya 31:31–34.
Dukan annabawa suna bayyana kwanakin ƙarshe, kuma furucin nan “kwanakin ƙarshe,” a cikin annabci yana wakiltar zangon lokaci na shari’a. Mala’ika na fari ya zo a shekara ta 1798, a lokacin ƙarshe, domin ya yi shelar buɗewar shari’ar a shekara ta 1844, wanda kuma shi ne zuwan kwanakin ƙarshe. Kwanakin ƙarshe su ne “kwanakin” Irmiya da za su zo, lokacin da Allah zai “gafarta” “mugunta” kuma ba zai “ƙara tunawa” da zunuban mutanensa ba. Wannan aiki Kristi ne yake cika shi, a matsayin Babban Firist, a cikin ranar kafara ta ainihin abin da ta wakilta, a lokacin “kwanakin ƙarshe.”
Da Adventisancin Millerawa ya ci gaba ta wurin bangaskiya da tafiya cikin haske mai ci gaba na mala’ika na uku wanda ya iso a ranar 22 ga Oktoba, 1844, da tuni sun riga sun kasance a gidansu na har abada tare da Yesu. Wannan ne abin da Irmiya yake nufi sa’ad da ya ce, “bayan waɗannan kwanaki.” “Waɗannan kwanaki” su ne lokutan annabci waɗanda suka kai ga 1844, kuma suka ƙare a cikinsa. Su ne “kwanakin” da sura ta goma sha biyu ta littafin Daniyel take ambato.
Amma ka tafi hanyarka har zuwa ƙarshe ya zo; gama za ka huta, kuma za ka tsaya cikin rabonka a ƙarshen kwanaki. Daniel 12:13.
A “ƙarshen kwanaki,” ko kuwa kamar yadda Irmiya ya faɗa, “bayan waɗannan kwanaki,” Kristi ya yi niyya ya sa dokarsa a cikin ɓangarorin ciki na mutanensa, ya kuma rubuta dokarsa a kan zukata. Waɗannan ɓangarorin ciki kuwa su ne ƙananan halitta, ko kuma kamar yadda Bulus ya kira ta, jiki; zuciya kuma ita ce mafi girman halitta. Alkawarin yana yi wa mutanensa alƙawarin ba su sabon tunani a lokacin tuba, da sabon jiki a Zuwan na Biyu. Mutum ya fāɗi tare da Adamu, wanda aka halitta cikin surar Allah, wanda kuma aka halitta da halitta mafi girma da halitta mafi ƙasa. Alkawarin Kristi shi ne ya fanshi ’yan Adam tare da halittarsu mai ninki biyu daga la’anar zunubi.
“A kwanakin ƙarshe na tarihin wannan duniya, alkawarin Allah da mutanensa masu kiyaye dokokinsa za a sabunta shi. ‘A ranar nan zan yi musu alkawari da namomin jeji, da tsuntsayen sararin sama, da abubuwa masu rarrafe a ƙasa; kuma zan karya baka da takobi da yaƙi daga cikin duniya, in sa su kwanta cikin aminci. Kuma zan ɗaura miki aure da ni har abada; i, zan ɗaura miki aure da ni cikin adalci, da shari’a, da ƙauna mai tausayawa, da jinkai. Haka kuma zan ɗaura miki aure da ni cikin aminci; za ki kuwa san Ubangiji.’
“‘Kuma zai faru a wannan rana, zan saurara, in ji Ubangiji, zan saurari sammai, su kuwa za su saurari ƙasa; ƙasa kuma za ta saurari hatsi, da ruwan inabi, da mai; su kuwa za su saurari Yezireyel. Zan kuwa shuka ta domin kaina a cikin ƙasa; zan kuma yi wa wadda ba ta sami jinƙai ba jinƙai; zan kuma ce wa waɗanda ba mutanena ba ne, Ke mutanena ce; su kuwa za su ce, Kai ne Allahna.’ Hosiya 2:14-23.”
“‘A wannan rana, ... ragowar Isra’ila, da waɗanda suka tsira daga gidan Yakubu, ... za su dogara ga Ubangiji, Mai Tsarkin Isra’ila, da gaskiya.’ Ishaya 10:20. Daga ‘kowace al’umma, da kabila, da harshe, da jama’a’ za a sami waɗanda za su amsa saƙon da farin ciki, cewa, ‘Ku ji tsoron Allah, ku kuma ba shi ɗaukaka; gama sa’ar shari’arsa ta zo.’ Za su juya baya daga kowane gunki da yake ɗaure su ga wannan duniya, kuma za su ‘yi sujada ga wanda ya yi sama, da ƙasa, da teku, da maɓuɓɓugan ruwaye.’ Za su kuɓutar da kansu daga kowace irin sarƙaƙiya, kuma za su tsaya a gaban duniya a matsayin abubuwan tunawa na jinƙan Allah. Masu biyayya ga kowane umurni na Allah, mala’iku da mutane za su gane su a matsayin waɗanda suke ‘kiyaye dokokin Allah, da bangaskiyar Yesu.’ Ru’ya ta Yohanna 14:6–7, 12.”
“‘Ga shi, kwanaki suna zuwa, in ji Ubangiji, da mai noma zai riski mai girbi, kuma mai taka inabi zai riski wanda yake shuka iri; duwatsu kuma za su zubo da ruwan inabi mai daɗi, dukan tuddai kuma za su narke. Zan kuma komo da kamammu na mutanena Isra’ila, za su gina biranen da suka lalace, su zauna a cikinsu; za su dasa gonakin inabi, su sha ruwansu; za su kuma yi lambuna, su ci ’ya’yansu. Zan dasa su a ƙasarsu, ba kuma za a ƙara tumɓuke su daga ƙasarsu da na ba su ba, in ji Ubangiji Allahnka. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, Fabrairu 26, 1914.
Sa’ad da Irmiya ya ce “bayan waɗannan kwanaki,” “kwanakin” da suka gabaci aikin da zuwan Kristi kwatsam zuwa haikalinsa domin ya tsarkake shi yake wakilta, su ne lokutan annabci da suka ƙare a shekarun 1798 da 1844. Ƙarshen waɗannan kwanakin annabci (lokuta) ya nuna shekaru arba’in da shida da Kristi ya gina haikalin mabiyan Miller a cikinsu, kuma sa’ad da ya zo kwatsam a ranar 22 ga Oktoba, 1844, yana cika sura ta uku ta Malakai ne, wadda ya kuma cika sa’ad da ya tsarkake haikalin a farkon hidimarsa da kuma a ƙarshenta.
“A cikin tsarkake haikali daga masu saya da masu sayarwa na duniya, Yesu ya bayyana aikinsa na tsarkake zuciya daga ƙazantar zunubi,—daga sha’awace-sha’awacen duniya, daga son zuciya na son rai, daga miyagun halaye, waɗanda suke lalatar da rai. An nakalto Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.
Kuma “bayan waɗannan kwanaki,” Kristi ya yi niyyar tsarkake haikalin da ya gina, wanda yake wakiltar aikinsa na tsarkake zukatan mutanensa daga ƙazantar zunubi, ko kuma, kamar yadda Irmiya ya bayyana, rubuta shari’arsa a kan zukatansu da kuma a cikin ransu.
Gama ya sami laifi a gare su, sai ya ce, Ga shi, kwanaki na zuwa, in ji Ubangiji, sa’ad da zan yi sabon alkawari da gidan Isra’ila da kuma gidan Yahuza: ba bisa ga alkawarin da na yi da ubanninsu ba a ranar da na kama su da hannu domin in fitar da su daga ƙasar Masar; domin ba su tsaya cikin alkawarina ba, ni kuma ban kula da su ba, in ji Ubangiji. Gama wannan shi ne alkawarin da zan yi da gidan Isra’ila bayan waɗannan kwanaki, in ji Ubangiji; zan sa dokokina cikin hankalinsu, in kuma rubuta su a kan zukatansu: zan zama Allah a gare su, su kuma za su zama jama’a a gare ni. Ibraniyawa 8:8–10.
Kalmomin nan “waɗancan kwanaki” su ne “ƙarshen kwanaki” na Daniyel, waɗanda suka ƙare a 1798 da 1844. Layin ƙahon Furotesta da ya fara a 1798, a aya ta arba’in na Daniyel goma sha ɗaya, yana jaddada dangantakar alkawari wadda aka kafa tare da ɗari da arba’in da huɗu dubu. Kalmar Ibrananci “ƙuri’a” ƙaramin dutse ne da ake amfani da shi domin ƙayyade makomar mutum. An gaya wa Daniyel ya tafi ya huta (a cikin mutuwa), har zuwa “ƙarshen kwanaki,” sa’an nan a 1844 shari’a za ta fara, kuma za a ƙayyade makomarsa.
Amma kai, ka tafi kan hanyarka har zuwa ƙarshe ya zo: gama za ka huta, kuma za ka tsaya a rabonka a ƙarshen kwanaki. Daniel 12:13.
“ Kwanaki” na “ƙarshen kwanakin” suna wakiltar annabce-annabcen da suka shafi lokaci waɗanda suka ƙare a shekara ta 1844, domin bayan wannan lokacin ba za a ƙara samun lokacin annabci ba. Shekaru dubu biyu da ɗari uku, waɗanda su ne wahayin mareh, wato bayyanar Almasihu kwatsam a wurinsa mai tsarki, sun ƙare a lokacin, kuma shekaru dubu biyu da ɗari biyar da ashirin na fushi na ƙarshe ma sun ƙare, kamar yadda kwanakin fushi na farko suka ƙare a lokacin ƙarshe a shekara ta 1798. Daga baya Bulus ya yi bayani a kan furucin “Bayan waɗannan kwanaki,” wanda Irmiya ya ambata. Bulus ya ambaci furucin Irmiya na “bayan waɗannan kwanaki” sau biyu, domin Bulus ba wai yana magana ne kawai a kan alkawarin da za a kafa “bayan waɗannan kwanaki” ba, sai dai abin da ya fi muhimmanci shi ne yana bayyana aikin Almasihu a matsayinsa na Babban Firist.
Gama ta wurin hadaya ɗaya ya kamiltar da waɗanda ake tsarkakewa har abada. Ruhu Mai Tsarki kuma shaida ne gare mu game da wannan: gama bayan da ya riga ya faɗa cewa, “Wannan ita ce alkawarin da zan yi da su bayan waɗannan kwanaki, in ji Ubangiji, zan sa dokokina a cikin zukatansu, kuma a cikin hankulansu zan rubuta su”; kuma, “Zunubansu da muguntunsu ba zan ƙara tunawa da su ba.” To, inda ake gafarar waɗannan, ba sauran hadaya domin zunubi. Saboda haka, ’yan’uwa, da yake muna da gabagaɗi mu shiga Wuri Mafi Tsarki ta wurin jinin Yesu, ta sabuwar hanya mai rai wadda ya keɓe mana, ta cikin labule, wato, jikinsa; kuma da yake muna da babban firist a kan gidan Allah. Ibraniyawa 10:14–21.
Shekaru ɗari biyu da ashirin waɗanda ke haɗa annabcin wahayin mareh na bayyanar Almasihu da annabcin shekaru dubu biyu da ɗari biyar da ashirin na wahayin chazon na tarihin annabci suna ɗaure farkon waɗannan lokutan annabci guda biyu tare, ko kuma suna haɗa su, ta wata mahada ta alama wadda ke wakiltar haɗin ɗan’adamtaka da allahntaka, wanda shi ne aikin da Almasihu yake aiwatarwa a cikin tsarkakewar da ke faruwa a lokacin yunƙurin mala’ika na uku, wanda kuma ke haifar da alkawarin da yake ƙullawa da mutane dubu ɗari da arba’in da huɗu.
Wahayin chazon, wanda ke nuna tattake haikali, shi ne wahayi game da ’yan Adam waɗanda zunubi ya tattake tun lokacin tawayen Adamu a Lambun Adnin; wannan wahayi da kuma wahayin marah, wanda ke nuna aikin Almasihu na maido da haikali da tsarkake shi, dukansu sun cika a ranar 22 ga Oktoba, 1844. Akwai annabce-annabce biyu game da fushin Allah, kowannensu na tsawon shekaru dubu biyu da ɗari biyar da ashirin, waɗanda ke wakiltar tattake runduna da wuri mai tsarki.
Duk waɗannan annabce-annabce biyu suna wakiltar take ɗan Adam a ƙarƙashin ƙafa, wadda za a maido da ita ta wurin wahayin marah. Waɗannan fushin Allah biyu a kan mutanensa suna wakiltar fushin da yake a kan faɗaɗɗen ɗan Adam, wanda ba za a kuɓutar da shi ba, balle a maido da shi, sai ta wurin aikin Almasihu wajen sāke gina da kuma tsarkake haikalin da ya faɗi.
Fushoshi biyun suna wakiltar maɗaukakiyar ɗabi’a da ƙasƙantacciyar ɗabi’ar ɗan Adam. A lokacin faɗuwar Adamu, ƙasƙantacciyar ɗabi’a ta sami rinjaye a kan maɗaukakiyar ɗabi’a, alhali kuwa nufin Kristi ga mutane shi ne maɗaukakiyar ɗabi’a ta yi mulki a kan ƙasƙantacciyar ɗabi’a. A lokacin faɗuwar Adamu, maɗaukakiyar ɗabi’a ta miƙa wuya ga sha’awoyin ƙasƙantacciyar ɗabi’a, aka kuma juyar da nufin Allah zuwa akasinsa. Wannan shi ne abin da ake nufi da “juyowa” a Littafi Mai Tsarki. Juyowar mutum tana nufin an maido da maɗaukakiyar ɗabi’arsa zuwa matsayinta na mulki a kan ƙasƙantacciyar ɗabi’arsa. Juyowa yana nufin sauyawa zuwa akasin yadda abu yake, ko juyar da shi sama ta koma ƙasa.
Fushin farko a kan masarautar arewa shi ne fushi a kan ƙasƙantacciyar dabi'a wadda ta sa maɗaukakiyar dabi'a a ƙarƙashin ikonta a lokacin faɗuwar mutum. Wannan fushi ne ya zo da farko, domin Kristi ya soma aikin fansa a daidai inda ya fara tun farko, kuma ya fara ne da muguwar sha'awar ƙasƙantacciyar dabi'a, wato muguwar sha'awar abinci. Kristi ya fara aikinsa da yin azumin kwana arba'in.
“Almasihu ya san cewa domin ya ci gaba da aiwatar da shirin ceto cikin nasara, dole ne ya fara aikin fansar mutum daidai a inda halaka ta fara. Adamu ya fāɗi ne ta wurin biyan son ci. Domin ya ɗora wa mutum nauyin abin da ya wajaba a kansa na yin biyayya ga dokar Allah, Almasihu ya fara aikinsa na fansa ta wajen gyara halayen jikin mutum. Raguwar ɗabi’a mai kyau da lalacewar jinsin ɗan Adam, galibi ana danganta su ga biyan karkatacciyar sha’awar ci.” Testimonies, juzu’i na 3, 486.
Fushi na biyu ya kasance a kan ɗabi’a mafi ɗaukaka, wadda masarautar kudu ke wakilta, inda Urushalima take, birnin da Allah ya zaɓa ya sa sunansa a cikinsa. A ranar 22 ga Oktoba, 1844, sandunan Ezekiyel guda biyu suna wakiltar aikin da Kristi ya yi niyyar yi, da kuma aikin da yake aiwatarwa a yanzu.
Sa’ad da aka haɗa sanduna biyu na Ezekiyel su zama sanda guda har abada, wannan yana nuna alkawarin da Almasihu ke kawar da zunubi daga mutanensa har abada, kuma aka mayar da halin ɗabi’a na sama da na ƙasa zuwa madaidaicin tsarin matsayi na biyayya, kuma mutane su sāke zama cikakku. A cikin yanayin mutum marar tuba, ƙananan ɗabi’ar mutum, wadda fushin farko yake wakilta, tana mulki a kan mafi ɗaukakar ɗabi’ar mutum wadda fushin ƙarshe yake wakilta. Saboda haka, fushin farko ya kasance a kan masarautar arewa, wadda a yanayin ƙasa take “a sama da” masarautar kudu.
Shekaru ɗari biyu da ashirin da suka haɗa wahayin nan biyu na marah da chazon da allahntaka da ɗan’adamtaka, a farkonsu na bai ɗaya, dukansu biyu suna haɗuwa su zama sanda ɗaya sa’ad da Almasihu ya kammala aikin mala’ika na uku tare da dubu ɗari da arba’in da huɗu. Annabcin fushin ƙarshe a kan masarautar kudu ne ake haɗawa da annabcin bayyanuwa a shekara ta 1844, domin alkawarin yana ba da sabon hankali a lokacin tuba, amma sabon jiki (masarautar arewa) ba a maido da shi sai a Zuwan na Biyu, cikin ƙiftawar ido.
Aya ta arba’in a sura ta goma sha ɗaya ta Daniyel ta fayyace lokutan ƙarshe guda biyu, kuma ta haka tana jaddada silsilar ciki da ta waje ta tarihin annabci a cikin tarihin dabbar da ta fito daga ƙasa da aka ambata a Ru’ya ta Yohanna sura ta goma sha uku. Gaskiyoyin da aka buɗe hatiminsu a wannan aya suna wakiltar silsilolin gaskiya na ciki da na waje waɗanda Kristi ya zo domin ya fayyace su, ya kuma cika su a cikin mutanensa. Gaskiyar cewa ɗan’adamtakar da aka haɗa da allahntaka ba ta yin zunubi tana samun wakilci a cikin hasken da ke da alaƙa da sakamakon buɗe hatimin ilimi, kuma tana wakiltar gaskiyar ciki ta mutanen Allah a kwanakin ƙarshe. Hasken da yaƙin da ke tsakanin ikokin da suke jagorantar duniya zuwa Armageddon yake wakilta shi ne gaskiyar waje ta mutanen Allah a kwanakin ƙarshe.
Za mu ci gaba da wannan nazarin a talifi na gaba.
Maganar Ubangiji ta sāke zuwa gare ni, tana cewa, “Bugu da ƙari, kai ɗan mutum, ka ɗauki sanda ɗaya, ka rubuta a kansa, ‘Domin Yahuza, da domin ’ya’yan Isra’ila abokansa’; sa’an nan ka ɗauki wani sanda dabam, ka rubuta a kansa, ‘Domin Yusuf, sandar Ifraimu, da domin dukan gidan Isra’ila abokansa.’ Ka kuma haɗa su, ɗaya da ɗaya, su zama sanda ɗaya; za su kuwa zama ɗaya a hannunka. Sa’ad da kuma ’ya’yan mutanenka suka yi magana da kai, suna cewa, ‘Ba za ka nuna mana abin da kake nufi da waɗannan ba?’ ka ce musu, ‘Ga abin da Ubangiji Allah yana cewa: Duba, zan ɗauki sandar Yusuf, wadda take a hannun Ifraimu, da kabilan Isra’ila abokan aikinsa, in haɗa su da ita, wato da sandar Yahuza, in mai da su sanda ɗaya, za su kuwa zama ɗaya a hannuna.’ Sandunan da ka rubuta a kansu kuwa za su kasance a hannunka a gabansu. Ka kuma ce musu, ‘Ga abin da Ubangiji Allah yana cewa: Duba, zan ɗauki ’ya’yan Isra’ila daga cikin al’ummai, inda suka tafi, in tattara su daga kowane gefe, in kawo su ƙasarsu ta kansu. Zan mai da su al’umma ɗaya a cikin ƙasar, a kan duwatsun Isra’ila; sarki guda kuma zai zama sarki a kansu duka; ba za su ƙara zama al’umma biyu ba, ba kuwa za a ƙara raba su zuwa mulkoki biyu ba sam. Ba kuma za su ƙara ƙazantar da kansu da gumakansu ba, ko da abubuwansu masu banƙyama, ko da wani daga cikin laifofinsu; amma zan cece su daga dukan wuraren zamansu da suka yi zunubi a ciki, in tsarkake su; haka za su zama mutanena, ni kuwa zan zama Allahnsu. Dawuda bawana kuwa zai zama sarki a kansu; su duka kuma za su kasance da makiyayi ɗaya; za su kuma yi tafiya cikin shari’una, su kiyaye farillaina, su aikata su. Za su zauna a ƙasar da na ba wa Yakubu bawana, wadda ubanninku suka zauna a cikinta; za su kuwa zauna a cikinta, su da ’ya’yansu, da ’ya’yan ’ya’yansu har abada; Dawuda bawana kuma zai zama shugabansu har abada. Bugu da ƙari kuma, zan yi alkawarin salama da su; zai zama alkawari na har abada tare da su; zan kafa su, in yalwata su, in sa Wurina Mai Tsarki a tsakiyarsu har abada. Alfarwata kuma za ta kasance tare da su; i, zan zama Allahnsu, su kuwa za su zama mutanena. Al’ummai kuma za su sani cewa ni Ubangiji ne nake tsarkake Isra’ila, sa’ad da Wurina Mai Tsarki zai kasance a tsakiyarsu har abada.’” Ezekiyel 37:15–28.