Aya ta arba’in na Daniyel goma sha ɗaya tana farawa ne a lokacin ƙarshe, amma ayar ta bayyana lokuta biyu na ƙarshe, saboda haka tana ba ɗalibin annabci damar daidaita lokacin ƙarshe na farko da lokacin ƙarshe na biyu. Sa’ad da aka yi wannan amfani, layin tarihin Milleriyawa wanda ya fara a 1798, yana tafiya a layi ɗaya da tarihin Amurka a 1989. Layukan biyu suna nuna layin ƙahon Furotesta na gaskiya da layin ƙahon Jam’iyyar Republican na dabbar ƙasa ta Ru’ya ta Yohanna sura ta goma sha uku. Duka layukan suna farawa ne a lokacin ƙarshe a 1798, kuma lokacin ƙarshe a 1989 kawai yana cika wannan kuma yana ba da shaida ta biyu game da alamomin gaskiya da aka buɗe a cikin ayar.
Motsin mala’ika na uku ya iso a ranar 22 ga Oktoba, 1844, amma aka ɗage shi ta wurin tawaye na shekaru bakwai daga 1856 zuwa 1863. Zuwa na mala’ika na uku ya maimaitu a ranar 11 ga Satumba, 2001. An kwatanta 1863 da zangon farko na zaman Isra’ila ta dā a Kadesh da kuma tawayen ’yan leƙen asiri goma, kuma an kwatanta ranar 11 ga Satumba, 2001 da zangon ƙarshe na zaman Isra’ila ta dā a Kadesh da kuma tawayen Musa. Tawayen 1863 ya wakilci tawayen farko a Kadesh, wanda ya haifar da hukuncin mutuwa a cikin jejin. Tawayen ranar 11 ga Satumba, 2001 ya wakilci tawayen ƙarshe a Kadesh, wanda ya haifar da mutuwar shugabancin Adventisancin Laodikiya.
Saukowar mala’ikan a ranar 11 ga Agusta, 1840, wadda ta kaddamar da motsin 1840 zuwa 1844, wanda ’Yar’uwa White ta kira bayyanar ɗaukakar ikon Allah, ta kasance alamar annabci ta 11 ga Satumba, 2001 kuma ta ayyana bayyanar ɗaukakar ikon Allah.
“Mala’ikan da ya haɗu cikin shelanta saƙon mala’ika na uku zai haskaka dukan duniya da ɗaukakarsa. A nan an annabta wani aiki mai faɗin duniya baki ɗaya da iko na ban mamaki. Yunkurin zuwan Almasihu na 1840–44 ya kasance ɗaukakar bayyanuwar ikon Allah; an kai saƙon mala’ika na farko zuwa kowace tashar mishan a duniya, kuma a wasu ƙasashe an yi sha’awar addini mafi girma da aka taɓa gani a kowace ƙasa tun daga Gyaran Addini na ƙarni na goma sha shida; amma waɗannan za su zama ƙasa da gagarumin yunkuri mai ƙarfi da zai kasance ƙarƙashin gargaɗi na ƙarshe na mala’ika na uku.” The Great Controversy, 611.
Zuƙowa ta fari ta mala’ika na uku a ranar 22 ga Oktoba, 1844 (Kadesh na fari), ta kasance domin a kammala aikin, amma mutanen Allah suka zaɓi su naɗa sabon shugaba su kuma koma Masar. Zuwa shekarar 1863, sun “sake gina Yeriko”, maimakon su shiga cikin aikin Allah na rushe ganuwar Yeriko. Saboda haka aka la’ance su, da mutuwa a cikin jeji.
Sai Yoshuwa ya rantsar da su a wancan lokaci, yana cewa, “La’ananne ne mutumin a gaban Ubangiji, wanda ya tashi ya sāke gina wannan birni, Yeriko; da ɗan farinsa zai aza tushensa, kuma da ƙaraminsa zai kafa ƙofofinsa.” Yoshuwa 6:26.
Kamar yadda ya kasance da Isra’ila ta dā a Kadesh na farko, waɗanda suka ƙi saƙon Joshuwa da Kaleb, haka ma tayarwar Isra’ila ta zamani a Kadesh na farko (1863), ta jawo musu la’anar Joshuwa. Sa’ad da mala’ika na uku ya komo a ranar 11 ga Satumba, 2001 (Kadesh na ƙarshe), aikin ƙarshe kafin Allah ya rushe Yeriko da ganuwarta ya fara.
Ranar 22 ga Oktoba, 1844 tana nuna zuwan mala’ika na uku, kuma ta haka tana nuna zuwan Lahadi mai zuwa nan ba da daɗewa ba a kwanaki na ƙarshe. Shekarar 1863 tana nuna ƙarshen lokacin gwaji na mala’ika na uku wanda ya fara a ranar 22 ga Oktoba, 1844. Saboda haka, shekarar 1863 alama ce ta dokar Lahadi mai zuwa nan ba da daɗewa ba, gama Yesu kullum yana wakiltar ƙarshen da farkon. A shekarar 1863, an raba al’umma gida biyu, haka kuma, a lokacin dokar Lahadi, za a bayyana rukuni biyu.
Lokacin gwaji na mala’ika na uku a tarihin Millerite ya fara ne a 1844 ya kuma ƙare a 1863, kuma farkon da ƙarshen, dukansu sun nuna dokar Lahadi ta kwanaki na ƙarshe. A cikin tarihin da yake tsakanin farkon (1844) da ƙarshen (1863), akwai tawaye na motsin Millerite (1856). Saboda haka, wannan lokaci yana ɗauke da sa hannun “Gaskiya.” Komawa Kadish a karo na biyu a ranar 11 ga Satumba, 2001, yana nuna farkon aikin gwaji na mala’ika na uku, wanda yake ƙarewa a dokar Lahadi mai zuwa nan ba da daɗewa ba, kamar yadda 1863 ya zama alama ta misali.
Daga waccan dokar Lahadi har zuwa rufe lokacin jarrabawar ɗan adam, za a rushe Yariko da ganuwarta, daidai da hukuncin zartarwa a kan karuwar Babila wadda aka wakilta a cikin wannan tarihin. Aya ta arba’in tana farawa a 1798, kuma tana ƙarewa a dokar Lahadi mai zuwa nan ba da daɗewa ba a aya ta arba’in da ɗaya. Lokacin ƙarshe a 1798 yana wakiltar layin cikin gida na ikkilisiyar Allah, yana farawa da Milleriyawa na motsin mala’ika na fari har zuwa motsin mala’ika na uku da dubu ɗari da arba’in da huɗu. Duk a cikin aya guda.
Yaƙin da ke tsakanin sarkin arewa, wanda ya fara da hawan sarkin kudu zuwa mafifici a shekara ta 1798, ya zo ƙarshe a shekara ta 1989, sa’ad da aka ci sarkin kudu da yaƙi ta wurin ƙawance tsakanin masarautu na biyar da na shida na annabcin Littafi Mai Tsarki. Yaƙin sarkin arewa da sarkin kudu wanda ya fara a shekara ta 1798, Milleriyawa sun gane shi a matsayin yaƙi da Roma, wadda suka ɗauka a matsayin ikon hallaka biyu kawai, wato arna da kuma papanci. Sa’ad da yaƙin ya ƙare a shekara ta 1989, dukkan ikon hallaka uku sun shiga cikinsa, kuma wannan ya nuna farkon kwatancin annabci na waɗannan iko uku suna jagorantar duniya zuwa Armageddon, wanda ayar arba’in da biyar ta Daniyel goma sha ɗaya take wakilta ta fuskar ƙasa.
Ayoyi na arba’in zuwa arba’in da biyar suna bayyana yanayin annabci na ikon uku da suke kai fafaroma ga ƙarshensa tsakanin tekuna da dutsen ɗaukakar tsarki. Idan aka fahimta daidai, tarihin annabci da aka wakilta a aya ta arba’in da ɗaya ya ƙunshi ayoyi na arba’in da ɗaya zuwa arba’in da huɗu.
Saboda haka, farawa daga lokacin ƙarshe a shekara ta 1989, tare da shaida ta biyu ta 1798, wadda ke tantance farkon da kuma ƙarshen yaƙin da ke tsakanin sarkin kudu da sarkin arewa, aya ta arba’in da ɗaya zuwa ta arba’in da huɗu tana bayyana haɗin kai mai sassa uku na wani tsarin papanci wanda aka warkar da raunin mutuwarsa, kuma aya ta arba’in da biyar ita ce inda ta zo ga ƙarshenta. Ayoyin, idan aka dubi su daga wannan mahanga, suna gabatar da wani tarihi da yake a wajen cocin Allah, kamar yadda kuma dangantakar da ke tsakanin hatimai bakwai da ikilisiyoyi bakwai a cikin littafin Ru’ya ta Yohanna ke wakilta.
Layin tarihin annabci da 1798 ke wakilta yana wakiltar, da farko-farko, shari’ar bincike, kuma layin da ya fara daga wannan wuri guda a 1989 yana wakiltar, da farko-farko, shari’ar zartarwa. 1798 yana jaddada, da farko-farko, aikin manzon da yake shirya hanya domin Manzon Alkawari, kuma 1989 yana jaddada, da farko-farko, aikin manzon Iliya.
Farawa daga shekara ta 1798, sa’ad da aka buɗe littafin Daniyel, muka sami ƙaruwa ta sani game da tarihin annabci inda Almasihu yake jagorantar mutanensa zuwa cikin dangantakar alkawari wadda take cika haɗuwar allahntaka da ɗan’adam ta dindindin. Ana sake bayyana wannan alkawari na ƙarshen kwanaki a Nassosi sau da yawa.
Ga shi, kwanaki suna zuwa, in ji Ubangiji, da zan yi sabon alkawari da gidan Isra’ila, da kuma da gidan Yahuza: ba bisa ga alkawarin da na yi da kakanninsu ba a ranar da na kama su da hannu domin in fito da su daga ƙasar Masar; alkawarina kuwa suka karya, ko da yake ni na kasance miji a gare su, in ji Ubangiji: Amma wannan shi ne alkawarin da zan yi da gidan Isra’ila; bayan waɗannan kwanaki, in ji Ubangiji, zan sa dokata a cikin cikinsu, in kuma rubuta ta a zukatansu; zan kuwa zama Allahnsu, su kuma za su zama mutanena. Ba kuma za su ƙara koyar da maƙwabcinsu ba, ko kuwa ɗan’uwansu, suna cewa, Ku san Ubangiji: gama dukansu za su san ni, tun daga ƙaraminsu har zuwa babbansu, in ji Ubangiji: gama zan gafarta muguntarsu, zunubinsu kuwa ba zan ƙara tunawa da shi ba. Irmiya 31:31–34.
Dukan annabawa suna bayyana kwanakin ƙarshe, kuma furucin nan “kwanakin ƙarshe,” a cikin annabci yana wakiltar zangon lokaci na shari’a. Mala’ika na fari ya zo a shekara ta 1798, a lokacin ƙarshe, domin ya yi shelar buɗewar shari’ar a shekara ta 1844, wanda kuma shi ne zuwan kwanakin ƙarshe. Kwanakin ƙarshe su ne “kwanakin” Irmiya da za su zo, lokacin da Allah zai “gafarta” “mugunta” kuma ba zai “ƙara tunawa” da zunuban mutanensa ba. Wannan aiki Kristi ne yake cika shi, a matsayin Babban Firist, a cikin ranar kafara ta ainihin abin da ta wakilta, a lokacin “kwanakin ƙarshe.”
Da Adventisancin Millerawa ya ci gaba ta wurin bangaskiya da tafiya cikin haske mai ci gaba na mala’ika na uku wanda ya iso a ranar 22 ga Oktoba, 1844, da tuni sun riga sun kasance a gidansu na har abada tare da Yesu. Wannan ne abin da Irmiya yake nufi sa’ad da ya ce, “bayan waɗannan kwanaki.” “Waɗannan kwanaki” su ne lokutan annabci waɗanda suka kai ga 1844, kuma suka ƙare a cikinsa. Su ne “kwanakin” da sura ta goma sha biyu ta littafin Daniyel take ambato.
Amma ka tafi hanyarka har zuwa ƙarshe ya zo; gama za ka huta, kuma za ka tsaya cikin rabonka a ƙarshen kwanaki. Daniel 12:13.
A “ƙarshen kwanaki,” ko kuwa kamar yadda Irmiya ya faɗa, “bayan waɗannan kwanaki,” Kristi ya yi niyya ya sa dokarsa a cikin ɓangarorin ciki na mutanensa, ya kuma rubuta dokarsa a kan zukata. Waɗannan ɓangarorin ciki kuwa su ne ƙananan halitta, ko kuma kamar yadda Bulus ya kira ta, jiki; zuciya kuma ita ce mafi girman halitta. Alkawarin yana yi wa mutanensa alƙawarin ba su sabon tunani a lokacin tuba, da sabon jiki a Zuwan na Biyu. Mutum ya fāɗi tare da Adamu, wanda aka halitta cikin surar Allah, wanda kuma aka halitta da halitta mafi girma da halitta mafi ƙasa. Alkawarin Kristi shi ne ya fanshi ’yan Adam tare da halittarsu mai ninki biyu daga la’anar zunubi.
“A kwanakin ƙarshe na tarihin wannan duniya, alkawarin Allah da mutanensa masu kiyaye dokokinsa za a sabunta shi. ‘A ranar nan zan yi musu alkawari da namomin jeji, da tsuntsayen sararin sama, da abubuwa masu rarrafe a ƙasa; kuma zan karya baka da takobi da yaƙi daga cikin duniya, in sa su kwanta cikin aminci. Kuma zan ɗaura miki aure da ni har abada; i, zan ɗaura miki aure da ni cikin adalci, da shari’a, da ƙauna mai tausayawa, da jinkai. Haka kuma zan ɗaura miki aure da ni cikin aminci; za ki kuwa san Ubangiji.’
“‘Kuma zai faru a wannan rana, zan saurara, in ji Ubangiji, zan saurari sammai, su kuwa za su saurari ƙasa; ƙasa kuma za ta saurari hatsi, da ruwan inabi, da mai; su kuwa za su saurari Yezireyel. Zan kuwa shuka ta domin kaina a cikin ƙasa; zan kuma yi wa wadda ba ta sami jinƙai ba jinƙai; zan kuma ce wa waɗanda ba mutanena ba ne, Ke mutanena ce; su kuwa za su ce, Kai ne Allahna.’ Hosiya 2:14-23.”
“‘A wannan rana, ... ragowar Isra’ila, da waɗanda suka tsira daga gidan Yakubu, ... za su dogara ga Ubangiji, Mai Tsarkin Isra’ila, da gaskiya.’ Ishaya 10:20. Daga ‘kowace al’umma, da kabila, da harshe, da jama’a’ za a sami waɗanda za su amsa saƙon da farin ciki, cewa, ‘Ku ji tsoron Allah, ku kuma ba shi ɗaukaka; gama sa’ar shari’arsa ta zo.’ Za su juya baya daga kowane gunki da yake ɗaure su ga wannan duniya, kuma za su ‘yi sujada ga wanda ya yi sama, da ƙasa, da teku, da maɓuɓɓugan ruwaye.’ Za su kuɓutar da kansu daga kowace irin sarƙaƙiya, kuma za su tsaya a gaban duniya a matsayin abubuwan tunawa na jinƙan Allah. Masu biyayya ga kowane umurni na Allah, mala’iku da mutane za su gane su a matsayin waɗanda suke ‘kiyaye dokokin Allah, da bangaskiyar Yesu.’ Ru’ya ta Yohanna 14:6–7, 12.”
“‘Ga shi, kwanaki suna zuwa, in ji Ubangiji, da mai noma zai riski mai girbi, kuma mai taka inabi zai riski wanda yake shuka iri; duwatsu kuma za su zubo da ruwan inabi mai daɗi, dukan tuddai kuma za su narke. Zan kuma komo da kamammu na mutanena Isra’ila, za su gina biranen da suka lalace, su zauna a cikinsu; za su dasa gonakin inabi, su sha ruwansu; za su kuma yi lambuna, su ci ’ya’yansu. Zan dasa su a ƙasarsu, ba kuma za a ƙara tumɓuke su daga ƙasarsu da na ba su ba, in ji Ubangiji Allahnka. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, Fabrairu 26, 1914.
Sa’ad da Irmiya ya ce “bayan waɗancan kwanaki,” “kwanakin” da suka gabaci aikin da Almasihu ya wakilta ta wurin zuwansa ba zato ba tsammani zuwa haikalinsa domin ya tsarkake shi, su ne lokutan annabci da suka ƙare a 1798 da 1844. Ƙarshen waɗannan kwanakin annabci (lokuta), ya nuna shekaru arba’in da shida da Almasihu ya gina haikalin Millerite, kuma sa’ad da Ya zo ba zato ba tsammani a ranar 22 ga Oktoba, 1844, Yana cika Malaki sura ta uku, wadda kuma Ya cika sa’ad da Ya tsarkake haikalin a farkon da kuma a ƙarshen hidimarsa.
“A cikin tsarkake haikali daga masu saya da masu sayarwa na duniya, Yesu ya bayyana aikinsa na tsarkake zuciya daga ƙazantar zunubi,—daga sha’awace-sha’awacen duniya, daga son zuciya na son rai, daga miyagun halaye, waɗanda suke lalatar da rai. An nakalto Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.
Kuma “bayan waɗannan kwanaki,” Almasihu ya yi niyya ya tsarkake Haikalin da Ya gina, wanda ya wakilci aikinsa na tsarkake zukatan mutanensa daga ƙazantar zunubi, ko kuwa, kamar yadda Irmiya ya faɗa, rubuta Dokarsa a kan zukatansu da cikin sassan ransu na ciki.
Gama ya sami laifi a gare su, sai ya ce, Ga shi, kwanaki na zuwa, in ji Ubangiji, sa’ad da zan yi sabon alkawari da gidan Isra’ila da kuma gidan Yahuza: ba bisa ga alkawarin da na yi da ubanninsu ba a ranar da na kama su da hannu domin in fitar da su daga ƙasar Masar; domin ba su tsaya cikin alkawarina ba, ni kuma ban kula da su ba, in ji Ubangiji. Gama wannan shi ne alkawarin da zan yi da gidan Isra’ila bayan waɗannan kwanaki, in ji Ubangiji; zan sa dokokina cikin hankalinsu, in kuma rubuta su a kan zukatansu: zan zama Allah a gare su, su kuma za su zama jama’a a gare ni. Ibraniyawa 8:8–10.
Kalmomin nan “waɗancan kwanaki” su ne “ƙarshen kwanaki” na Daniyel, waɗanda suka ƙare a 1798 da 1844. Layin ƙahon Furotesta da ya fara a 1798, a aya ta arba’in na Daniyel goma sha ɗaya, yana jaddada dangantakar alkawari wadda aka kafa tare da ɗari da arba’in da huɗu dubu. Kalmar Ibrananci “ƙuri’a” ƙaramin dutse ne da ake amfani da shi domin ƙayyade makomar mutum. An gaya wa Daniyel ya tafi ya huta (a cikin mutuwa), har zuwa “ƙarshen kwanaki,” sa’an nan a 1844 shari’a za ta fara, kuma za a ƙayyade makomarsa.
Amma kai, ka tafi kan hanyarka har zuwa ƙarshe ya zo: gama za ka huta, kuma za ka tsaya a rabonka a ƙarshen kwanaki. Daniel 12:13.
“Kwanakin” da suke na “ƙarshen kwanaki,” suna wakiltar annabce-annabcen lokaci waɗanda suka ƙare a shekara ta 1844, gama bayan wannan babu sauran lokacin annabci. Shekaru dubu biyu da ɗari uku, waɗanda su ne wahayin marah, ma’ana bayyanuwar Kristi ba zato a cikin Wurinsa Mai Tsarki, su ma a lokacin ne suka ƙare, haka kuma shekaru dubu biyu da ɗari biyar da ashirin na fushin ƙarshe su ma suka ƙare, kamar yadda kwanakin fushin farko suka ƙare a lokacin ƙarshe a shekara ta 1798. “Bayan kwanakin nan,” kamar yadda Irmiya ya ambata, Bulus ne ya sake magana a kansa daga baya. Bulus ya ambaci “bayan kwanakin nan” na Irmiya sau biyu, domin Bulus ba kawai yana magana ne game da alkawarin da za a kafa “bayan kwanakin nan” ba, amma mafi muhimmanci yana bayyana aikin Kristi a matsayin Babban Firist.
Gama ta wurin hadaya ɗaya ya kamiltar da waɗanda ake tsarkakewa har abada. Ruhu Mai Tsarki kuma shaida ne gare mu game da wannan: gama bayan da ya riga ya faɗa cewa, “Wannan ita ce alkawarin da zan yi da su bayan waɗannan kwanaki, in ji Ubangiji, zan sa dokokina a cikin zukatansu, kuma a cikin hankulansu zan rubuta su”; kuma, “Zunubansu da muguntunsu ba zan ƙara tunawa da su ba.” To, inda ake gafarar waɗannan, ba sauran hadaya domin zunubi. Saboda haka, ’yan’uwa, da yake muna da gabagaɗi mu shiga Wuri Mafi Tsarki ta wurin jinin Yesu, ta sabuwar hanya mai rai wadda ya keɓe mana, ta cikin labule, wato, jikinsa; kuma da yake muna da babban firist a kan gidan Allah. Ibraniyawa 10:14–21.
Shekaru ɗari biyu da ashirin da suka haɗa annabcin hangen nesa na marah game da bayyanuwar Almasihu da annabcin shekaru dubu biyu da ɗari biyar da ashirin na hangen nesa na chazon game da tarihin annabci, suna ɗaurewa tare, ko kuwa suna haɗa farkon waɗannan lokutan annabci biyu, da wata alamar haɗin gwiwa wadda ke wakiltar haɗuwar ɗan’adam da allahntaka; wannan kuwa shi ne aikin da Almasihu yake cika a cikin tsarkakewar da take faruwa a lokacin motsin mala’ika na uku, kuma yana kaiwa ga alkawarin da yake yi da dubu ɗari da arba’in da huɗu.
Wahayin chazon, wanda yake kwatanta tattakewa da kuma murkushe Haikalin, shi ne wahayin ’yan Adam waɗanda zunubi ya tattake ya murkushe tun bayan tawaye na Adamu a cikin Lambun Adnin; kuma wahayin marah, wanda yake kwatanta aikin Almasihu na maido da tsarkake Haikalin, dukansu sun cika a ranar 22 ga Oktoba, 1844. Akwai annabce-annabce biyu na shekaru dubu biyu da ɗari biyar da ashirin na fushin Allah, waɗanda suke wakiltar tattakewa da murkushe rundunar da Wuri Mai Tsarki.
Duk waɗannan annabce-annabce biyu suna wakiltar take ɗan Adam a ƙarƙashin ƙafa, wadda za a maido da ita ta wurin wahayin marah. Waɗannan fushin Allah biyu a kan mutanensa suna wakiltar fushin da yake a kan faɗaɗɗen ɗan Adam, wanda ba za a kuɓutar da shi ba, balle a maido da shi, sai ta wurin aikin Almasihu wajen sāke gina da kuma tsarkake haikalin da ya faɗi.
Fushin biyu suna wakiltar yanayin mutum na sama da kuma yanayin mutum na ƙasa. A faɗuwar Adamu, yanayin ƙasa ya ɗauki iko mafi girma a kan yanayin sama, alhali manufar Almasihu ga mutane ita ce yanayin sama ya yi mulki a kan yanayin ƙasa. A faɗuwar Adamu, yanayin sama ya faɗa ƙarƙashin sha’awace-sha’awacen yanayin ƙasa, kuma manufar Allah ta juya baya. Wannan ne abin da ake nufi da “tuba” a cikin Littafi Mai Tsarki. A tuba yana nufin a maido da yanayin sama zuwa matsayinsa na mulki a kan yanayin ƙasa. Tuba yana nufin juya baya, ko kuma juyar da abu a ƙasa sama.
Fushin farko a kan mulkin arewa shi ne fushin a kan ƙananan halitta da ta rinjayar da halitta mafi girma a lokacin faɗuwa. Wannan fushin ya zo da fari, domin Kristi ya ɗauki aikin fansa daidai a inda ya fara tun asali, kuma ya fara ne da muguwar sha’awar ƙananan halitta, wato sha’awar ci. Kristi ya fara aikinsa da azumi na kwana arba’in.
“Almasihu ya san cewa domin ya ci gaba da aiwatar da shirin ceto cikin nasara, dole ne ya fara aikin fansar mutum daidai a inda halaka ta fara. Adamu ya fāɗi ne ta wurin biyan son ci. Domin ya ɗora wa mutum nauyin abin da ya wajaba a kansa na yin biyayya ga dokar Allah, Almasihu ya fara aikinsa na fansa ta wajen gyara halayen jikin mutum. Raguwar ɗabi’a mai kyau da lalacewar jinsin ɗan Adam, galibi ana danganta su ga biyan karkatacciyar sha’awar ci.” Testimonies, juzu’i na 3, 486.
Fushin na biyu ya kasance ne a kan halitta mafi ɗaukaka, wadda masarautar kudu ta wakilta, inda Urushalima take, wadda ita ce birnin da Allah ya zaɓa domin ya sa sunansa a can. A ranar 22 ga Oktoba, 1844, aikin da Almasihu ya yi niyya ya yi, da kuma aikin da yake aiwatarwa yanzu, sanduna biyun Ezekiyel ne suka wakilta.
Sa’ad da aka haɗa sanduna biyu na Ezekiyel su zama sanda guda har abada, wannan yana nuna alkawarin da Almasihu ke kawar da zunubi daga mutanensa har abada, kuma aka mayar da halin ɗabi’a na sama da na ƙasa zuwa madaidaicin tsarin matsayi na biyayya, kuma mutane su sāke zama cikakku. A cikin yanayin mutum marar tuba, ƙananan ɗabi’ar mutum, wadda fushin farko yake wakilta, tana mulki a kan mafi ɗaukakar ɗabi’ar mutum wadda fushin ƙarshe yake wakilta. Saboda haka, fushin farko ya kasance a kan masarautar arewa, wadda a yanayin ƙasa take “a sama da” masarautar kudu.
Shekaru dari biyu da ashirin da suka haɗa wahayi biyu na marah da chazon tare da allahntaka da kuma ɗan’adamntaka, a farkonsu na juna, dukansu suna haɗuwa su zama sanda ɗaya sa’ad da Almasihu ya kammala aikin mala’ika na uku tare da dubu ɗari da arba’in da huɗu. Wannan shi ne annabcin fushin ƙarshe a kan masarautar kudu wanda aka haɗa da annabcin bayyanuwa a 1844, gama alkawari yana ba da sabon tunani a tuba, amma sabon jiki (masarautar arewa) ba a maido da shi sai a zuwan na biyu cikin ƙiftawar ido.
Aya ta arba’in na Daniyel sura ta goma sha ɗaya tana bayyana duka lokutan ƙarshe, kuma ta haka tana jaddada layin tarihin annabci na ciki da na waje a cikin tarihin dabbar ƙasa ta Ru’ya ta Yohanna sura ta goma sha uku. Gaskiyoyin da aka buɗe hatiminsu a cikin ayar suna wakiltar duka layukan gaskiya na ciki da na waje waɗanda Almasihu ya zo ya bayyana kuma ya cika a cikin mutanensa. Gaskiyar cewa ’yan Adam haɗe da allahntaka ba sa yin zunubi tana wakiltuwa a cikin hasken da yake da alaƙa da sakamakon buɗe hatimin sani, kuma tana wakiltar gaskiyar ciki ta mutanen Allah a kwanaki na ƙarshe. Hasken da ya wakilta ta wurin yaƙin da ke tsakanin ikokin da suke kai duniya zuwa Harmagedon shi ne gaskiyar waje ta mutanen Allah a kwanaki na ƙarshe.
Za mu ci gaba da wannan nazarin a talifi na gaba.
Maganar Ubangiji ta sāke zuwa gare ni, tana cewa, “Bugu da ƙari, kai ɗan mutum, ka ɗauki sanda ɗaya, ka rubuta a kansa, ‘Domin Yahuza, da domin ’ya’yan Isra’ila abokansa’; sa’an nan ka ɗauki wani sanda dabam, ka rubuta a kansa, ‘Domin Yusuf, sandar Ifraimu, da domin dukan gidan Isra’ila abokansa.’ Ka kuma haɗa su, ɗaya da ɗaya, su zama sanda ɗaya; za su kuwa zama ɗaya a hannunka. Sa’ad da kuma ’ya’yan mutanenka suka yi magana da kai, suna cewa, ‘Ba za ka nuna mana abin da kake nufi da waɗannan ba?’ ka ce musu, ‘Ga abin da Ubangiji Allah yana cewa: Duba, zan ɗauki sandar Yusuf, wadda take a hannun Ifraimu, da kabilan Isra’ila abokan aikinsa, in haɗa su da ita, wato da sandar Yahuza, in mai da su sanda ɗaya, za su kuwa zama ɗaya a hannuna.’ Sandunan da ka rubuta a kansu kuwa za su kasance a hannunka a gabansu. Ka kuma ce musu, ‘Ga abin da Ubangiji Allah yana cewa: Duba, zan ɗauki ’ya’yan Isra’ila daga cikin al’ummai, inda suka tafi, in tattara su daga kowane gefe, in kawo su ƙasarsu ta kansu. Zan mai da su al’umma ɗaya a cikin ƙasar, a kan duwatsun Isra’ila; sarki guda kuma zai zama sarki a kansu duka; ba za su ƙara zama al’umma biyu ba, ba kuwa za a ƙara raba su zuwa mulkoki biyu ba sam. Ba kuma za su ƙara ƙazantar da kansu da gumakansu ba, ko da abubuwansu masu banƙyama, ko da wani daga cikin laifofinsu; amma zan cece su daga dukan wuraren zamansu da suka yi zunubi a ciki, in tsarkake su; haka za su zama mutanena, ni kuwa zan zama Allahnsu. Dawuda bawana kuwa zai zama sarki a kansu; su duka kuma za su kasance da makiyayi ɗaya; za su kuma yi tafiya cikin shari’una, su kiyaye farillaina, su aikata su. Za su zauna a ƙasar da na ba wa Yakubu bawana, wadda ubanninku suka zauna a cikinta; za su kuwa zauna a cikinta, su da ’ya’yansu, da ’ya’yan ’ya’yansu har abada; Dawuda bawana kuma zai zama shugabansu har abada. Bugu da ƙari kuma, zan yi alkawarin salama da su; zai zama alkawari na har abada tare da su; zan kafa su, in yalwata su, in sa Wurina Mai Tsarki a tsakiyarsu har abada. Alfarwata kuma za ta kasance tare da su; i, zan zama Allahnsu, su kuwa za su zama mutanena. Al’ummai kuma za su sani cewa ni Ubangiji ne nake tsarkake Isra’ila, sa’ad da Wurina Mai Tsarki zai kasance a tsakiyarsu har abada.’” Ezekiyel 37:15–28.