An watse masarautun arewa da ta kudu a ƙarƙashin fushin Allah na tsawon shekaru dubu biyu da ɗari biyar da ashirin, domin cika karya alkawarin Littafin Firistoci surori na ashirin da biyar da na ashirin da shida. Shekaru arba’in da shida da suke tsakanin ƙarshen fushin farko da na ƙarshe sun wakilci tattara waɗannan masarautu biyu su zama masarauta ɗaya ta Isra’ila ta ruhaniya ta zamani a shekara ta 1844. Tattara waɗannan al’ummai biyu an wakilta ta wurin sanduna biyu da Ezekiyel ya haɗa wuri guda, da kuma sanduna biyu da bazawarar Zarefath ta tattara a cikin labarin Iliya. A ranar 22 ga Oktoba, 1844 tarihin annabci na masarautun arewa da ta kudu ya ƙare, kuma ta haka ya maimaita tarihin farkon waɗannan masarautu biyu.
Yerobowam ya kafa wani ƙage-tsarin bauta a masarautar arewa domin ya hana talakawansa tafiya zuwa Yahuda su yi wa Allah sujada a Haikali a Urushalima.
Sai Yerobowam ya ce a zuciyarsa, Yanzu mulkin zai koma gidan Dawuda. In mutanen nan suka haura su yi hadaya a cikin Haikalin Ubangiji a Urushalima, zuciyar mutanen nan kuwa za ta sāke juyawa zuwa ga ubangijinsu, wato Rehobowam sarkin Yahuza; za su kashe ni, su sāke komawa wurin Rehobowam sarkin Yahuza. Saboda haka sarkin ya nemi shawara, ya yi maruƙa biyu na zinariya, ya ce musu, Ya yi muku yawa ku riƙa hawa zuwa Urushalima; ga allolinku, ya Isra’ila, waɗanda suka fitar da ku daga ƙasar Masar. Sai ya kafa ɗaya a Betel, ɗayan kuma ya sa a Dan. Wannan abu kuwa ya zama zunubi, gama mutane suka tafi su yi sujada a gaban ɗaya, har zuwa Dan. Ya kuma yi haikalin masujadai, ya naɗa firistoci daga cikin mafi ƙasƙancin mutane, waɗanda ba daga cikin ’ya’yan Lawi suke ba. Yerobowam kuma ya kafa idi a wata na takwas, a rana ta goma sha biyar ga watan, kamar idin da yake a Yahuza; ya miƙa hadaya a bisa bagaden. Haka ya yi a Betel, yana miƙa hadaya ga maruƙan da ya yi; ya kuma sa a Betel firistocin masujadan da ya yi. Haka ya miƙa hadaya a bisa bagaden da ya yi a Betel a rana ta goma sha biyar ga wata na takwas, wato a watan da ya ƙirƙira daga zuciyarsa; ya kafa idi domin ’ya’yan Isra’ila; ya kuma hau bagaden, ya ƙone turare. 1 Sarakuna 12:26–33.
Tsarinsa na ibada ya kasance alama ce ta Katolika (arna), gama kamar yadda ya kasance da tawayen Haruna, ya kafa wani gunki ga dabbar kuma na dabbar. An yi gumakan ’yan maruƙa biyu da zinariya, suna wakiltar Babila. An keɓe gumakan ga allolin Masar, waɗanda aka bayyana kamar yadda Haruna ma ya bayyana su; a matsayin “allolin da suka fito da su daga ƙasar Masar.” Ya gina bagadai biyu a birane biyu, waɗanda idan aka yi la’akari da su tare, suna wakiltar haɗuwar coci (Betel) da ƙasa ko gwamnati (Dan). Bagadan sun kasance kwaikwayon na ƙarya na bagade na gaskiya, wanda shi ne Almasihu, kamar yadda Katolika ke da’awar cewa ita ce wakiliyar Almasihu a duniya. Ya tayar da wani gurɓataccen firistoci, kamar yadda firistocin Katolika suke. Ya zaɓi wata rana domin hidimarsa ta ibada wadda aka bambanta ta musamman da ranakun kowace ɗaya daga cikin ainihin ranakun bukukuwan Allah, ta haka tana wakiltar muhawarar game da ranar ibada ta gaskiya da ta ƙarya.
A lokacin ƙaddamar da tsarin bautarsa na ƙarya, Allah ya aiko wani annabi daga Yahuda domin ya tsauta wa tsarin bautarsa na jabun.
Sai ga shi, wani mutumin Allah ya fito daga Yahuza ta wurin maganar Ubangiji zuwa Betel; Yerobowam kuwa yana tsaye a bakin bagaden domin ya ƙona turare. Sai ya yi kira gāba da bagaden cikin maganar Ubangiji, ya ce, Ya bagade, bagade, ga abin da Ubangiji ya faɗa; ga shi, za a haifi ɗa ga gidan Dawuda, sunansa Yosiya; kuma a kanka zai miƙa firistocin masujadai waɗanda suke ƙona turare a kanka, za a kuma ƙone ƙasusuwan mutane a kanka. Kuma a wannan rana ya ba da wata alama, yana cewa, Wannan ita ce alamar da Ubangiji ya faɗa; ga shi, za a tsage bagaden, tokar da take a kansa kuma za a zubar da ita. 1 Sarakuna 13:1–3.
Annabin daga Yahuza ya yi shelar annabci mai sassa uku, yana bayyana haihuwar sarki Yosiya a nan gaba. Ya annabta cewa Yosiya zai kashe mugayen firistocin da ake amfani da su a bagaden ƙarya, kuma Yosiya zai kuma ƙone ƙasusuwan mutane a kan wannan bagade ɗin. Haka kuma ya ba Yarobowam wata alama, yana nuna cewa bagaden Yarobowam za a tsattsage shi, toka kuma za ta zube. Dukan waɗannan abubuwa sun cika bisa ga Maganar Ubangiji, amma da Yarobowam ya ji shelar annabin sai ya fusata, ya kuma nemi ya hukunta annabin, amma Allah ne yake iko da komai.
Sai ya zama, sa’ad da sarki Yerobowam ya ji maganar mutumin Allah, wanda ya yi kira gāba da bagaden da yake a Betel, sai ya miƙa hannunsa daga kan bagaden, yana cewa, Ku kama shi. Sai hannunsa, wanda ya miƙa gāba da shi, ya bushe, har ya kāsa janye shi ya komo gare shi. Bagaden kuma ya tsage, toka kuma ta zube daga bagaden, bisa ga alamar da mutumin Allah ya bayar ta wurin maganar Ubangiji. 1 Sarakuna 13:4, 5.
Alamarar kuwa ta cika nan da nan, kuma hannun Yerobowam ya shanye.
Sai sarki ya amsa, ya ce wa mutumin Allah, “Ina roƙon ka yanzu, ka roƙi fuskar Ubangiji Allahnka, ka kuma yi mini addu’a, domin hannuna ya komo mini kamar dā.” Sai mutumin Allah ya roƙi Ubangiji, hannun sarkin kuwa ya komo masa kuma, ya zama kamar yadda yake a dā. Sai sarki ya ce wa mutumin Allah, “Zo gida tare da ni, ka huta, ni kuma zan ba ka lada.” Amma mutumin Allah ya ce wa sarki, “Ko da za ka ba ni rabin gidanka, ba zan shiga tare da kai ba, ba kuwa zan ci abinci ko in sha ruwa a wannan wuri ba: gama haka aka umarce ni ta wurin maganar Ubangiji, ana cewa, Kada ka ci abinci, kada ka sha ruwa, kada kuma ka komo ta hanyar da ka bi ka zo ba.” Saboda haka ya tafi ta wata hanya dabam, bai kuwa komo ta hanyar da ya bi ya zo Betel ba. 1 Sarakuna 13:6–10.
Yesu kullum yana kwatanta ƙarshen wani abu da farkon wani abu, kuma farkon masarautun arewa da kudu na Isra’ila ta zahiri ta dā suna ƙarewa a cikin tarihin da ake haɗa sanduna biyu su zama sanda ɗaya, suna wakiltar al’ummar Isra’ila ta ruhaniya ta zamani.
A cikin tarihin da aka haɗa sanduna biyu, an ƙaddamar da tsarin gwaji mai matakai uku a lokacin ƙarshe a shekara ta 1798. Ana tattara dukkan sandunan biyu (masarautun) tun kafin zubowar Ruhu Mai Tsarki a cikin Kiran Tsakar Dare. A babban abin takaici na farko a bazarar shekara ta 1844, Furotestoci suka gaza a tsarin gwajin, suka kuma zama ’ya’yan Katolika; ta haka suna maimaita ƙaddamar da tsarin bauta na ƙarya, kamar yadda Yerobowam ya kasance abin misali.
Gyaran Cocin Furotesta aiki ne da Allah ya aikata domin ya fito da coci a jeji daga cikin camfe-camfe, al’adun gargajiya da kuma al’adu na cocin Roma. Tun daga zamanin Martin Luther, ana ci gaba da bayyana ƙarin gaskiya, suna nuna karuwar Taya ba kome ba ce face tsarin bautar arna da aka lulluɓe da ikirarin ƙarya na Kiristanci. Nufin Ubangiji shi ne ya fito da mutanensa da suke cikin bauta daga duhu, kamar yadda Ya yi sa’ad da mutanensa suke bayi a Masar. Ya kuɓutar da su daga bautar Masar domin ya ba su dokarsa. Ƙin amincewar Furotesta su bi ƙarin hasken ilimi da aka buɗe hatiminsa a 1798, ya hana su gane dokar da aikin gaskiya na Almasihu a haikali a 1844.
Kin amincewa da saƙon sa’ar hukunci ya wakilci zamansu ’ya’ya mata na cocin Roma, kuma a sa’an nan suka kafa tsarin ƙarya na bautar da aka bayyana a cikin Nassosi a matsayin annabin ƙarya (Furotesta mai ridda). Amintattun Milleriyawa waɗanda suka shiga Wuri Mai Tsarki ta wurin bangaskiya a ranar 22 ga Oktoba, 1844, sun karɓi hasken mala’ika na uku kuma suka gabatar da tsawatawa ga tsarin ƙarya na bautar da ke iƙirarin kasancewa na Furotesta, alhali kuwa yana riƙe da babbar al’adar arna, wato bautar rana. Annabin daga Yahuza ya kasance alama ta Adventisancin Milleriya mai gane da kuma gabatar da saƙon mala’ika na uku wanda ya iso a ranar 22 ga Oktoba, 1844.
Sa’ad da roƙon Yarobowam ya fuskanci annabin, wato ya zo gidansa ya huta ya kuma ƙarfafa kansa, annabin ya bayyana takamaiman umarnin da Ubangiji ya ba shi. An kuma ba Millerite Adventism wannan umarni. Umarnin kuwa shi ne kada su komo ta hanyar da suka bi suka zo, kuma Millerite Adventism ta fito ne daga ƙungiyoyin Furotesta. An raba su da Furotesta a farkon babban baƙin ciki a lokacin bazarar shekara ta 1844, kuma Irmiya ya ba da misali na irin wannan umarni ɗaya da aka ba annabin Yahuda.
An sami kalmominka, sai na ci su; maganarka kuwa ta zama mini farin ciki da murnar zuciyata: gama ana kirana da sunanka, ya Ubangiji Allah Maɗaukakin Runduna. Ban zauna a cikin taron masu ba’a ba, ban kuma yi murna tare da su ba; na zauna ni kaɗai saboda hannunka: gama ka cika ni da fushi. Don me azabata ta zama ta dindindin, raunina kuma marar waraka, wanda ya ƙi warkewa? Za ka zama mini kamar maƙaryaci ne ƙwarai, kamar ruwaye masu yankewa? Saboda haka ga abin da Ubangiji ya ce, In ka komo, to, zan mai da kai, za ka kuwa tsaya a gabana: in kuma ka fitar da abin daraja daga abin banza, za ka zama kamar bakina: su komo wurinka; amma kai, kada ka koma gare su. Zan mai da kai ga wannan jama’a kamar katanga ta tagulla mai ƙarfi: za su yi yaƙi da kai, amma ba za su rinjaye ka ba: gama ina tare da kai domin in cece ka da in kuɓutar da kai, in ji Ubangiji. Zan kuɓutar da kai daga hannun mugaye, zan kuma fanshe ka daga hannun azzalumai. Irmiya 15:16–21.
A cikar annabcin lokaci na Bala’i na biyu, a ranar 11 ga Agusta, 1840, mala’ikan mai ƙarfi na Ru’ya ta Yohanna sura ta goma ya sauko, yana da ƙaramin littafi a buɗe a hannunsa, kuma aka gaya wa Yohanna ya je ya karɓi littafin ya ci shi. Irmiya yana wakiltar waɗanda suka ci ƙaramin littafin a wancan lokaci na tarihi, kuma kalmomin sun yi zaƙi kamar zuma, gama su ne “farin ciki da murnar” “zuciyarsa.” Amma saboda “hannun” Allah, Irmiya ya “cika” “da fushi,” an “ji masa rauni,” kuma yana cikin “azaba marar ƙarewa.” Saboda “hannun” Allah Irmiya ya nuna cewa Allah ya kasance “a gare” Irmiya “kamar maƙaryaci,” kuma kamar “ruwaye marasa tabbaci.” Ubangiji ya riƙe “hannunsa” a kan wani kuskure cikin wasu daga cikin adadin da suke cikin jadawalin 1843.
Irmiya yana wakiltar rashin cikar bege na farko na mabiyan Miller, sa’ad da wahayin Habakkuk ya jinkirta. Ga waɗanda Irmiya yake wakilta, sai ya bayyana kamar saƙon, wanda aka wakilta a matsayin “ruwan sama,” ya gaza. Amma Habakkuk ya faɗa cewa “wahayin yana nan har yanzu domin ƙayyadadden lokaci ne, amma a ƙarshe zai yi magana, ba kuwa zai yi ƙarya ba: ko da ya jinkirta, ka jira shi; gama lalle zai zo, ba zai ƙara jinkiri ba.” Irmiya ya yi zaton Allah ya yi ƙarya, kuma saƙon (ruwan sama) ya gaza, amma dai ya jinkirta ne kawai.
Sa’an nan Allah ya umurci Irmiya cewa, “idan ka komo, to, zan komo da kai kuma, za ka tsaya a gabana; kuma idan ka fitar da abin daraja daga abin ƙasƙanci, za ka zama kamar bakina: su komo gare ka; amma kai kada ka komo gare su.” Bayan wannan baƙin ciki, Irmiya, yana wakiltar mutanen Allah waɗanda dole ne su komo ga hidimar Ubangiji su kuma girgiza kawar da sanyin gwiwar da ya samu sa’ad da ya bayyana kamar saƙon ya gaza. Idan Irmiya zai cika sharuɗɗan da aka ƙayyade, Allah zai ba shi izinin zama mai magana a madadinsa.
Abin da ya fi muhimmanci ga nazarinmu a wannan lokaci shi ne abin da Allah ya faɗa wa Irmiya game da “taron masu ba’a” waɗanda suke “murna” a kan ɓacin ransa. Ya faɗa wa Irmiya cewa masu ba’ar za su iya komowa wurin Irmiya, amma shi kuwa ba zai taɓa komawa wurinsu ba. Irmiya ya wakilci waɗanda suka tsaya gaba da Furotesta waɗanda a lokacin suka zaɓi komawa cikin garken Katolika suka kuma zama ’ya’yan Babila, annabawan ƙarya na Ba’al da Ashtarot. Irmiya ya wakilci annabin Yahuda wanda a daidai wannan matsayi a cikin layin annabci ya tsawata wa tsarin sujada na ƙarya na Yerobowam a farkon masarautar arewa, ta haka yana zama misali na shigar da tsarin sujada na ƙarya wanda ya kasance siffar Katolika a ƙarshen tarihin masarautar arewa. Annabin ya gaya wa Yerobowam, sa’ad da Yerobowam ya bayar da shawarar kulla ƙawance, cewa ba zai ci ba, ba zai sha ba, kuma ba zai komo ta hanyar da ya bi ya zo ba.
Sai sarki ya ce wa mutumin Allah, Ka zo gida tare da ni, ka huta, ni kuma zan ba ka lada. Sai mutumin Allah ya ce wa sarki, Ko da za ka ba ni rabin gidanka, ba zan shiga tare da kai ba, haka kuma ba zan ci gurasa ko in sha ruwa a wannan wuri ba: Gama haka aka umarce ni da maganar Ubangiji, ana cewa, Kada ka ci gurasa, kada ka sha ruwa, kada kuma ka koma ta hanyar da ka bi ka zo. 1 Sarakuna 13:7–9.
Furucin annabin Yahuda ya yi daidai da aikin annabawan ƙarya na Ba’al da Ashtarot a cikin labarin Iliya. Hakika, tarihin Millerites shi ma tarihin Iliya ne, gama Miller shi ne Iliya. A cikin labarin Iliya, annabawan Ba’al da Ashtarot sun yi rawar yaudara, wadda aka bayyana a matsayin wawanci sa’ad da wuta ta sauko daga wurin Allah ta cinye hadayar Iliya, ta haka tana misalta zubowar Ruhu Mai Tsarki a cikin Kukan Tsakar Dare na tarihin Millerite. Gwagwarmayar wannan tarihin ta wakilci gwagwarmayar Iliya na biyu, wato Yohanna Mai Baftisma, a lokacin rawar yaudara da ’yar Hirudiya (Salome) ta yi. An misalta Hirudiya da Jezebel, kuma Jezebel alama ce ta cocin Katolika.
A cikin shekara ta 1844, majami’un Furotesta suka zama Salome, ’yar Herodias (Jezebel). A cikin rawar ruɗi, Hirudus ya yi alkawarin rabin mulkinsa, kuma ya yi haka ne a ranar haihuwarsa, ta haka yana zama alama ta kwanaki na ƙarshe sa’ad da sarakuna goma, waɗanda Ahab ya misalta (sarkin masarautu goma na arewa), suka yarda su ba papacy mulkinsu (Jezebel). Ba da “rabin mulkinka” alama ce ta ƙawance, kuma annabin daga Yahudiya a fili yana sanar da Yerobowam cewa ba zai taɓa kulla haɗin gwiwa da sarkin mai ridda ba ko kuma ya goyi bayan tsarin sujadarsa na jabu.
Haka kuma abin da Ubangiji ya gaya wa Irmiya ke nan, sa’ad da Ya ce “taron masu ba’a” (Furotestantism mai ridda) na iya komawa ga Irmiya, amma Irmiya bai taɓa komawa gare su ba, ko ya komo ta hanyar da ya bi ya zo ba. Amma annabin Yahudiya ya yi wannan abu ɗin ƙwarai kuwa, gama annabi na ƙarya, mai yaudara, ya ruɗe shi kafin ya komo Yahudiya—kafin ya kammala aikin da aka ba shi.
To, akwai wani tsohon annabi da yake zaune a Betel; sai ’ya’yansa suka zo suka ba shi labarin dukan ayyukan da mutumin Allah ya yi a wannan rana a Betel; har ma da kalmomin da ya faɗa wa sarki, su ma suka faɗa wa ubansu. Sai ubansu ya ce musu, Ta wace hanya ya bi? Gama ’ya’yansa sun ga hanyar da mutumin Allah, wanda ya fito daga Yahuza, ya bi. Sai ya ce wa ’ya’yansa, Ku yi mini jingar jaki. Sai suka yi masa jingar jaki; ya hau kansa, Ya bi bayan mutumin Allah, ya same shi yana zaune a ƙarƙashin itacen oak; sai ya ce masa, Kai ne mutumin Allah wanda ya fito daga Yahuza? Sai ya ce, Ni ne. Sa’an nan ya ce masa, Ka zo gida tare da ni, ka ci gurasa. Sai ya ce, Ba zan iya komawa tare da kai ba, ko in shiga tare da kai ba; ba kuma zan ci gurasa ko in sha ruwa tare da kai a wannan wuri ba: Gama an faɗa mini ta wurin maganar Ubangiji cewa, Kada ka ci gurasa ko ka sha ruwa a can, kada kuma ka koma ta hanyar da ka bi zuwa can. Sai ya ce masa, Ni ma annabi ne kamar yadda kake; kuma wani mala’ika ya yi mini magana ta wurin maganar Ubangiji, yana cewa, Kawo shi tare da kai ya koma gidanka, domin ya ci gurasa ya sha ruwa. Amma ya yi masa ƙarya. Saboda haka ya koma tare da shi, ya ci gurasa a gidansa, ya kuma sha ruwa. Sai ya faru, suna zaune a tebur, maganar Ubangiji ta zo wa annabin da ya komo da shi: Sai ya ɗaga murya ga mutumin Allah wanda ya fito daga Yahuza, yana cewa, Ga abin da Ubangiji ya faɗa, Domin ka sāɓa wa bakin Ubangiji, ba ka kiyaye umarnin da Ubangiji Allahnka ya umarce ka da shi ba, Amma ka komo, ka ci gurasa ka sha ruwa a wurin da Ubangiji ya ce maka, Kada ka ci gurasa, kada kuma ka sha ruwa; gawarka ba za ta shiga kabarin kakanninka ba.
Sai ya faru, bayan ya ci abinci, bayan kuma ya sha, sai ya yi masa sirdi a kan jaki, wato, domin annabin da ya komo da shi. Da ya tafi kuwa, sai zaki ya gamu da shi a hanya, ya kashe shi; gawarsa kuwa aka jefa a hanya, jaki kuma yana tsaye kusa da ita, zaki ma yana tsaye kusa da gawar. Ga shi kuwa, mutane suka ratsa, suka ga gawar a jefa a hanya, zaki kuma yana tsaye kusa da gawar; sai suka zo suka ba da labarin a birnin da tsohon annabin yake zaune. Da annabin da ya komo da shi daga hanya ya ji haka, sai ya ce, Mutumin Allah ne, wanda bai yi biyayya ga maganar Ubangiji ba; saboda haka Ubangiji ya ba da shi ga zaki, wanda ya yage shi, ya kashe shi, bisa ga maganar Ubangiji wadda ya faɗa masa. Sai ya yi magana da ’ya’yansa maza, yana cewa, Ku yi mini sirdi a kan jaki. Sai suka yi masa sirdi. Sai ya tafi ya tarar da gawarsa a jefa a hanya, jaki da zaki kuma suna tsaye kusa da gawar; zaki bai ci gawar ba, bai kuwa yage jakin ba. Sai annabin ya ɗauki gawar mutumin Allah, ya ɗora ta a kan jaki, ya komo da ita; tsohon annabin kuwa ya zo birni domin ya yi makoki, ya kuma binne shi. Sai ya kwantar da gawarsa a cikin kabarinsa; suka yi makoki a kansa, suna cewa, Kaitona, ɗan’uwana! Sai ya faru, bayan ya binne shi, sai ya yi magana da ’ya’yansa maza, yana cewa, Sa’ad da na mutu, ku binne ni a cikin kabarin da aka binne mutumin Allah; ku ajiye ƙasusuwana kusa da ƙasusuwansa. Gama maganar da ya yi shela da ita ta wurin maganar Ubangiji a kan bagaden da yake Betel, da kuma a kan dukan gidajen masujadan da suke a biranen Samariya, lalle za ta cika. 1 Sarakuna 13:11–32.
Za mu ci gaba da wannan nazari a talifi na gaba.
“Sa’ad da ikon Allah ya ba da shaida ga abin da yake gaskiya, wannan gaskiyar za ta tsaya har abada a matsayin gaskiya. Ba za a yarda da wani zato da ya zo daga baya ba, wanda ya saɓa wa hasken da Allah ya bayar. Mutane za su tashi da fassarorin Littafi Mai Tsarki waɗanda a gare su gaskiya ne, amma waɗanda ba gaskiya ba ne. Gaskiyar wannan lokaci Allah ya ba mu a matsayin harsashi ga bangaskiyarmu. Shi da kansa ya koya mana abin da yake gaskiya. Wani zai tashi, kuma har yanzu wani, da sabon haske, wanda yake musanta hasken da Allah ya bayar ƙarƙashin tabbacin Ruhunsa Mai Tsarki. Kaɗan daga cikinsu har yanzu suna da rai, waɗanda suka ratsa cikin ƙwarewar da aka samu wajen kafuwar wannan gaskiyar. Allah cikin alheri ya bar rayuwarsu domin su maimaita, su kuma ci gaba da maimaitawa har zuwa ƙarshen rayuwarsu, ƙwarewar da suka ratsa cikinta, kamar yadda manzo Yohanna ya yi har zuwa ainihin ƙarshen rayuwarsa. Kuma masu ɗaukar tuta waɗanda suka fāɗi cikin mutuwa za su yi magana ta wurin sake buga rubuce-rubucensu. An umarce ni cewa ta haka ne za a ji muryoyinsu. Za su ba da shaidarsu game da abin da ya ƙunshi gaskiyar wannan lokaci.”
“Kada mu karɓi maganganun waɗanda suke zuwa da saƙo mai saɓawa da muhimman ginshiƙan bangaskiyarmu. Sukan tattara ɗumbin Nassosi, su tara su a matsayin hujja kewaye da ra’ayoyinsu da suka kafa. An yi haka sau da sau cikin shekaru hamsin da suka gabata. Kuma ko da yake Nassosi Maganar Allah ne, kuma ya kamata a girmama su, amfani da su ta irin wannan hanya, idan irin wannan amfani ya motsa wani ginshiƙi daga tushen da Allah ya riƙe cikin waɗannan shekaru hamsin, babban kuskure ne. Wanda yake yin irin wannan amfani bai san wannan banmamakin tabbaci na Ruhu Mai Tsarki da ya ba da iko da ƙarfi ga saƙonnin dā da suka zo ga mutanen Allah ba.”
“Hujjojin Dattijo G ba abin dogara ba ne. In aka karɓe su, za su lalatar da bangaskiyar mutanen Allah ga gaskiyar da ta mai da mu abin da muke.”
“Dole ne mu tsaya tsayin daka a kan wannan batu; gama abubuwan da yake ƙoƙarin tabbatarwa ta wurin Nassosi ba su da inganci. Ba sa tabbatar da cewa abin da mutanen Allah suka fuskanta a dā ya kasance ruɗu. Mun riƙe gaskiya; mala’ikun Allah ne suka yi mana jagoranci. A ƙarƙashin jagorancin Ruhu Mai Tsarki ne aka ba da bayani game da batun haikalin. Hikima ce ga kowa ya yi shiru game da siffofin bangaskiyarmu waɗanda ba su taka wata rawa a cikinsu ba. Allah ba ya taɓa saɓa wa Kansa. Ana karkatar da hujjojin Nassosi idan aka tilasta su su ba da shaida ga abin da ba gaskiya ba ne. Wani kuma, sa’an nan wani dabam, za su tashi su kawo abin da ake ɗauka a matsayin babban haske, su kuma yi ta jaddada maganganunsu. Amma mu muna tsayawa ga tsoffin alamomin iyaka. [1 John 1:1–10 quoted.]
“An umurce ni in faɗa cewa waɗannan kalmomi za mu iya amfani da su kamar yadda suka dace da wannan lokaci, gama lokaci ya yi da dole ne a kira zunubi da sunansa na gaskiya. Ana hana mu ci gaba a aikinmu ta wurin mutanen da ba su tuba ba, waɗanda suke neman ɗaukakarsu ta kansu. Suna so a ɗauke su a matsayin masu ƙirƙiro sabbin koyarwoyi, waɗanda suke gabatarwa suna da’awar cewa su ne gaskiya. Amma idan aka karɓi waɗannan koyarwoyi, za su kai ga musun gaskiyar da Allah ya kasance yana bai wa mutanensa a cikin shekaru hamsin da suka shuɗe, yana tabbatar da ita ta wurin bayyanar ikon Ruhu Mai Tsarki.” Selected Messages, littafi na 1, 161.