Yayinda Ishaya yake gabatar da saƙon da shekaru sittin da biyar suka wakilta (babi na bakwai, aya ta takwas) ga mugun shugaba na Urushalima, ya yi haka ne a bakin “filin mai cika tufafi” da kuma “ƙarshen mashigin tafkin sama,” a shekara ta 742 K.H. 742 K.H. tana wakiltar 1863, gama Yesu kullum yana misalta ƙarshe da farkon abu. Tawaye na 1863 kuma yana wakiltar dokar Lahadi a Amurka, gama Yesu kullum yana misalta ƙarshen wani abu da farkon wani abu. Shekarar 1863 ita ce farkon cocin Adventist na Laodikiya da aka yi wa rijista a bisa doka, kuma wannan coci aka bari kufai a “babbar girgizar ƙasa” ta dokar Lahadi. Ta yaya wani kamfani da Jiha ke mulkarsa a bisa doka (ba akasin haka ba na Cocin da ke mulkar Jiha), zai ci gaba da tsayawa a kan Asabar ta yini na bakwai, a lokacin da wannan gwamnati ɗaya tak ke haramta bauta a bisa doka a yini na bakwai?
A farkon da kuma ƙarshen hidimar Almasihu, Ya tsarkake haikali. A tsarkakewar haikali ta farko, Almasihu ya bayyana cewa shugabannin sun mai da “gidan Ubansa” kogon ɓarayi, amma a tsarkakewar haikali ta ƙarshe Ya bayyana cewa an bar “gidansu” gare su kufai. Isra’ila ta dā tana misalta Isra’ila ta zamani. Ya kafa kuma Ya tsarkake haikalin Milleriyawa a farkon Adventism, amma a tsarkakewa ta ƙarshe, tsarkakewar mutum ɗari da arba’in da huɗu, Adventism na Laodicea ana tofawa daga bakinsa, kuma “gidansu” sai a bar shi kufai.
Ishaya yana wajen filin mai wanke tufafi sa’ad da ya fuskanci sarki Ahaz. Filin mai wanke tufafi yana wakiltar tsarkakewar da Manzon Alkawari yake aikatawa, wanda ba zato ba tsammani ya zo haikalinsa, ya kuma tsarkake ’ya’yan Lawi kamar da “sabulu na mai wanke tufafi.” An aikata wannan tsarkakewa a farkon Adventism, kuma za a sake aikata ta a ƙarshe.
Ga shi, zan aiko manzona, zai kuwa shirya hanya a gabana; Ubangiji kuma, wanda kuke nema, zai zo haikalinsa ba zato, wato manzon alkawari, wanda kuke jin daɗinsa: ga shi, zai zo, in ji Ubangiji Mai Runduna. Amma wa zai iya jure ranar zuwansa? wa kuma zai tsaya sa’ad da ya bayyana? gama yana kama da wutar mai tacewa, kuma kamar sabulun mai wanki: Zai zauna kamar mai tacewa da mai tsarkake azurfa; zai kuma tsarkake ’ya’yan Lawi, ya tsabtace su kamar zinariya da azurfa, domin su miƙa wa Ubangiji hadaya cikin adalci. Sa’an nan hadayar Yahuza da ta Urushalima za ta zama abin karɓa ga Ubangiji, kamar a kwanakin dā, kamar kuma a shekarun farko. Malaki 3:1–4.
Ishaya ya sadu da Ahaz, tare da alamar ɗansa, wanda sunansa yake nuna cewa a kwanaki na ƙarshe “ragowa za su komo.” Ragowar su ne waɗanda suke “komowa.” Ishaya ya sadu da mugun sarki Ahaz a cikin tarihin tsarkake Haikali, wanda ya fara a tarihin Millerite a shekara ta 1844, kuma aka kai shi ga ƙarshe ta wurin rashin biyayya a shekara ta 1863. A kwanaki na ƙarshe, tsarkakewar ita ce tarihin hatimcewar dubu ɗari da arba’in da huɗu. Da a ce Millerites sun bi buɗaɗɗiyar ja-gorar Allah wadda ta biyo bayan shekara ta 1844, da sun gama aikin.
“Da a ce ‘yan Adventist, bayan babban abin takaici na shekarar 1844, sun riƙe bangaskiyarsu da ƙarfi, kuma suka ci gaba cikin haɗin kai suna bin jagorancin tanadin Allah da yake buɗewa, suna karɓar saƙon mala’ika na uku kuma, cikin ikon Ruhu Mai Tsarki, suna shelanta shi ga duniya, da sun ga ceton Allah, Ubangiji kuma da ya yi aiki da ƙarfi tare da ƙoƙarinsu, da an kammala aikin, kuma Almasihu da tuni ya zo domin ya karɓi mutanensa zuwa ga sakamakonsu. Amma a cikin zamanin shakka da rashin tabbas da ya biyo bayan abin takaicin, masu bangaskiyar zuwan Ubangiji da yawa sun yi watsi da bangaskiyarsu.... Ta haka ne aka hana aikin ci gaba, aka kuma bar duniya cikin duhu. Da a ce dukan jikin Adventist ya haɗu bisa ga dokokin Allah da bangaskiyar Yesu, da tarihinmu ya bambanta matuƙa!” Evangelism, 695.
Rashin “ci gaba da bi cikin haɗin kai a cikin shiryarwar Allah da ke buɗewa,” ya kai su ga yanayin Laodiceya zuwa shekara ta 1856, kuma tawayen da ya biyo baya na 1863 ya nuna farkon yawo a cikin jeji wanda aka misalta shi ta wurin Isra’ila ta dā sa’ad da suka gaza gwajinsu na goma kuma na ƙarshe, sa’an nan aka hukunta su su mutu a cikin jeji a cikin shekaru arba’in da suka biyo baya.
Ɗan Ishaya yana ba da alkawari cewa a tsarkakewar haikali ta ƙarshe a kwanakin ƙarshe, “ragowa za su komo.” An misalta wannan “komowarsu” ta wurin Irmiya, wanda aka yi masa alkawari cewa idan zai “koma,” zai zama mai tsaron Allah. Dubu ɗari da arba’in da huɗu su ne waɗanda suka komo daga wani abin baƙin ciki.
Waɗanda suke cikin dubu ɗari da arba’in da huɗu sun fuskanci babban ruɗu, kuma sun jira Ubangijinsu. An kwatanta su da budurwai masu hikima a tarihin Millerite, kuma a cikin tarihin farko da na ƙarshe sanduna biyu suna haɗuwa su zama al’umma ɗaya, a lokacin zubowar Ruhu Mai Tsarki a lokacin Kukan Tsakar Dare.
Mugun sarki Ahaz yana wakiltar jagorancin Yahuda waɗanda za su ji saƙon, amma kuma su ƙi saƙon da Ishaya ya gabatar; kuma ta haka ne suke “tuntuɓe, su fāɗi, a karya su, a kama su da tarko, a kuma ƙwace su.” Su ne waɗanda “suke neman masu aljanu da masu sihiri masu raɗa da gunaguni,” suna wakiltar gogewar ruhaniyanci da suka faɗa cikinta sa’ad da suke karɓar ruɗin mai ƙarfi na 2 Tassalunikawa. Ƙin Ahaz ga saƙon Ishaya a shekara ta 742 K.H., ya yi daidai da 1863, lokacin da aka ƙi saƙon Miller. Ishaya yana nuna Miller a matsayin nau’i, kuma saƙon Ishaya da na Miller duka sun ginu ne bisa “sau bakwai,” waɗanda suke samun maƙalarsu a aya ta takwas ta Ishaya sura ta bakwai. Ɗan Miller (ɗan Ishaya) yana wakiltar motsin Iliya da yake zuwa a kwanaki na ƙarshe.
Hukuncin da aka furta a kan Ahaz saboda ƙin amincewarsa ya ƙunshi annabcin cewa za a ci shi da yaƙi ta hannun sarkin arewa, wanda a kwanaki na ƙarshe shi ne haɗin kai mai ninki uku na Roma ta Zamani, wadda take ƙarƙashin mulkin papanci.
Ubangiji ya sāke yi mini magana, yana cewa, Domin mutanen nan sun ƙi ruwan Shiloah mai gudu a hankali, suna kuma murna da Rezin da ɗan Remaliya; saboda haka yanzu, ga shi, Ubangiji yana kawo musu ruwan kogin, mai ƙarfi, mai yawan gaske, wato sarkin Assuriya da dukan ɗaukakarsa; zai taso ya rufe dukan magudanan sa, ya kuma cika dukan gāɓoɓinsa; zai ratsa ta cikin Yahuda; zai yi ambaliya ya kuma wuce; zai kai har wuyansa; kuma shimfiɗar fikafikansa za ta cika faɗin ƙasarka, ya Immanuwel. Ishaya 8:5–8.
Ishaya ya sadu da mugun sarki Ahaz a ƙarshen magudanar tafkin sama, kuma ko da yake akwai rashin tabbaci a tsakanin masana tarihin Littafi Mai Tsarki da masu binciken kayan tarihi ko tafkin saman nan shi ne wannan tafki ɗaya da tafkin Siloam a zamanin Almasihu, mahallin annabcin Ishaya ya kawar da dukan shakka, gama Ishaya ya bayyana cewa sarkin arewa zai zo a kan Ahaz, domin ya ƙi ruwan Shiloah, mai gudu a hankali. “Shiloah” shi ne sunan da Tsohon Alkawari ya yi amfani da shi ga “Siloam” a Sabon Alkawari.
A wurin tafkin Siloam ne Yesu ya warkar da makahon mutum, kuma mugun sarki Ahaz yana wakiltar jagorancin Laodiceya makaho, duka a shekarar 1863, da kuma a dokar Lahadi mai zuwa nan ba da daɗewa ba, waɗanda suka ƙi a warkar da su. “Shiloah” da “Siloam” duka suna nufin “aika,” kuma an aiko da saƙo daga wurin Uba zuwa wurin Ɗa, sa’an nan kuma ya ba Jibrilu da mala’iku masu tsarki su isar da shi ga Ishaya, wanda ya kawo saƙon da aka “aiko” daga sama zuwa ga jagoran Laodiceya makaho.
Mashigar daga tafkin sama inda Ishaya ya gabatar da saƙon tana wakiltar wurin da ake isar da ruwan sama na Ruhu Mai Tsarki zuwa ga mutanen Allah, kamar yadda kuma bututun zinariya na wahayin Zakariya suke wakilta, ko kuma tsanin mafarkin Yakubu.
“Abin da Allah ya shirya mana an wakilta shi a cikin Zakariya, surori 3 da 4, da kuma 4:12–14: ‘Sai na sāke amsawa, na ce masa, Mene ne waɗannan rassan zaitun biyu waɗanda ta cikin bututun zinariya biyu suke zubar da man zinariya daga kansu? Sai ya amsa mini ya ce, Ashe, ba ka san mene ne waɗannan ba? Sai na ce, A’a, Ubangijina. Sa’an nan ya ce, Waɗannan su ne shafaffu biyu, waɗanda suke tsaye a gaban Ubangijin dukan duniya.’”
“Ubangiji cike yake da albarkatu. Ba ya da ƙarancin hanyoyin aiki. Saboda ƙarancin bangaskiyarmu ne, da son duniya da yake cikinmu, da maganganunmu marasa ƙima, da rashin bangaskiyarmu, wadda take bayyana cikin hirarmu, ne inuwa masu duhu suke taruwa kewaye da mu. Ba a bayyana Almasihu cikin magana ko cikin hali a matsayin Wanda yake kyakkyawa gaba ɗaya, kuma mafifici a cikin dubu goma. Sa’ad da rai ya gamsu ya ɗaga kansa zuwa ga banza, Ruhun Ubangiji ba ya iya yi masa abu mai yawa. Gajeruwar hangen nesanmu tana ganin inuwar, amma ba ta iya ganin ɗaukakar da take bayanta. Mala’iku suna riƙe da iskokin nan huɗu, waɗanda aka wakilta su a matsayin doki mai fushi yana neman kubcewa ya yi ta rugawa a kan fuskar dukan duniya, yana ɗauke da hallaka da mutuwa a tafarkinsa.”
“Shin za mu yi barci a kan daidai bakin iyakar duniyar madawwami? Shin za mu kasance masu kasala, masu sanyi, kuma matattu? Kai, da ma muna da a cikin ikkilisiyoyinmu Ruhu da numfashin Allah da aka hura cikin mutanensa, domin su tsaya a kan ƙafafunsu su rayu. Muna bukatar mu ga cewa hanyar kunkunta ce, kuma ƙofar matsattsiya ce. Amma yayin da muke ratsa ta cikin ƙofa matsattsiya, faɗinta ba shi da iyaka.” Manuscript Releases, juzu’i na 20, 216, 217.
“Mai na zinariya” shi ne saƙonnin Ruhun Allah da ke saukowa daga tafkin sama ta cikin magudanar da take bututun zinariya biyu, waɗanda su ne shaidu biyu na Littafi Mai Tsarki da Ruhun Annabci, ko kuma Tsohon da Sabon Alkawari, ko kuma shari’a da annabawa, ko kuma Musa da Iliya.
“Shafaffun da suke tsaye a gaban Ubangijin dukan duniya, suna da matsayin da aka taɓa ba Shaiɗan a matsayin kerubin mai rufewa. Ta wurin tsarkakan halittu da suke kewaye da kursiyinsa, Ubangiji yana ci gaba da sadarwa ba tare da yankewa ba da mazaunan duniya. Man zinariya yana wakiltar alherin da Allah yake riƙe fitilun masu bi da shi cike da shi, domin kada su yi rawa su mutu. Da ba don ana zubo wannan mai mai tsarki daga sama cikin saƙonnin Ruhun Allah ba, da wakilan mugunta suna da cikakken iko a kan mutane.
“Ana raina Allah sa’ad da ba mu karɓar saƙonnin da yake aiko mana ba. Ta haka ne muke ƙin man zinariya da yake so ya zuba cikin rayukanmu domin a isar da shi ga waɗanda suke cikin duhu. Idan kiran ya zo, ‘Ga shi, ango yana zuwa; ku fita ku tarye shi,’ waɗanda ba su karɓi mai mai tsarki ba, waɗanda ba su riƙe alherin Kristi a cikin zukatansu ba, za su gane, kamar budurwai marasa hikima, cewa ba su shirya su sadu da Ubangijinsu ba. Ba su da ikon, a cikinsu kansu, na samun man, kuma rayuwarsu ta lalace. Amma idan an roƙi Ruhu Mai Tsarki na Allah, idan muka roƙa, kamar yadda Musa ya yi, ‘Ka nuna mini ɗaukakarka,’ za a zubar da ƙaunar Allah a cikin zukatanmu. Ta wurin bututun zinariya, za a isar mana da man zinariya. ‘Ba da ƙarfi ba, ba kuma da iko ba, sai dai ta Ruhuna, in ji Ubangijin runduna.’ Ta wurin karɓar haskoki masu haske na Ranar Adalci, ’ya’yan Allah suna haskakawa kamar fitilu a cikin duniya.” Review and Herald, July 20, 1897.
Saƙon da Ahaz yake ƙi shi ne saƙon Kukan Tsakar Dare, wanda da ya kai ga kololuwarsa cikin zuwan Almasihu na biyu, da shugabancin Laodicea sun karɓi saƙon zuwa ga Laodicea da aka “aika” musu a shekara ta 1856. Da wannan saƙo ya kumbura ya zama kira mai ƙarfi, kuma mutanen Allah da sun kammala aikin, sun kuwa kasance cikin salama. Maimakon haka, sai suka koma ga aman da aka cece su daga gare shi.
An wakilci Ishaya da Ahaz a matsayin waɗanda suke cikin aikin tsarkakewa na gonar mai wanki, wanda Manzon Alkawari yake aiwatarwa a Malaki sura ta uku. An kafa su a wurin ne ta alama inda ake zub da “mai” (saƙo) a wahayin Zakariya, kuma a kwanaki na ƙarshe, saƙon Ishaya ga Ahaz shi ne saƙon Musulunci na Uku na Kaito; shi ne saƙon ɓoyayyen tarihi na tsawa bakwai; shi ne saƙon cewa na takwas yana daga cikin bakwai; shi ne saƙon gonar inabi; shi ne saƙon “Gaskiya,” waɗanda duka abubuwa ne na Wahayin Yesu Almasihu, wanda a kwanaki na ƙarshe yake haifar da tsarkakewar da gonar mai wanki take wakilta.
Saƙon “lokuta bakwai” ne kuma ya kasance, wanda yake sauyawa daga dutsen ginshiƙi na Miller zuwa kan kusurwa, domin shi ne gaskiya ta fari, saboda haka dole ne kuma ya zama gaskiya ta ƙarshe. Shekara ta 1863 ta nuna kammalawar tsarin tsarkakewa wanda ya fara da zuwan mala’ika na uku a ranar 22 ga Oktoba, 1844, kuma daga ƙarshe ya kai ga hasken “lokuta bakwai” a shekara ta 1856. A shekara ta 1844 hasken shekaru dubu biyu da ɗari uku ya nuna wani mafari wanda ya kai ga ƙarshen da aka nuna da shekaru dubu biyu da ɗari biyar da ashirin. Duk da haka, makantar Lawodikiya a mafari da kuma a ƙarshen, ta ƙi ganin dangantakar wahayi biyun. Shekara ta 1863 tana wakiltar kammalawar tsarin tsarkakewa wanda kullum yakan faru sa’ad da aka warware saƙo, kuma saƙon mala’ika na uku an warware shi a ranar 22 ga Oktoba, 1844.
Hasken mala’ika na uku wanda aka buɗe hatiminsa a shekara ta 1844, ba haske guda ɗaya kaɗai ba ne; shi ne abin da ’Yar’uwa White ta kira “hasken mala’ika na uku mai ci gaba.” Hasken mala’ika na uku mai ci gaba ya fara ne a 1844, kuma yana ci gaba da ƙaruwa har sai lokacin jarrabawa ya rufe; amma sa’ad da ya fara bayyana, da kuma sa’ad da a ƙarshe zai ƙare, akwai wani takamaiman lokacin gwaji na mala’ika na uku. Waɗannan lokutan gwaji, a farkonsa da ƙarshensa, suna kuma wakiltar wani tsarin gwaji wanda Daniyel ya bayyana a matsayin “ƙaruwar sani,” wanda shi ma shi ne hasken mala’ika na uku mai ci gaba.
Tsarin gwaji a farkonsa ya fara ne a shekara ta 1844, kuma haske mai ci gaba ya ƙaru cikin sani har ya kai ga kammalawarsa a shekara ta 1856. Hasken farko da hasken ƙarshe na lokacin gwaji su ne wahayi biyu na Daniyel sura ta takwas, ayoyi na goma sha uku da goma sha huɗu, waɗanda suke wakiltar tushen gini da ginshiƙin tsakiya na Adventism.
Lokacin gwaji na mala’ika na fari ya fara a ranar 11 ga Agusta, 1840, kuma ya ƙare a babban takaici na fari a ranar 19 ga Afrilu, 1844. Sa’an nan kuma lokacin gwaji na mala’ika na biyu ya fara, ya kuma ci gaba har zuwa 22 ga Oktoba, 1844. A wannan lokaci mala’ika na uku ya iso, kuma lokacin gwaji na mala’ika na uku ya ci gaba har sai Adventism na Laodikea ya ƙi hasken mala’ika na uku a shekara ta 1863.
Lokacin gwaji na mala’ika na uku ga Adventism na Millerite yana da mafari da kuma ƙarshe, kuma dole ne mafari da ƙarshe su wakilci abu ɗaya, gama Yesu kullum yana bayyana ƙarshen wani abu ta wurin farkon wani abu. Buɗewar haske mai ci gaba na mala’ika na uku ita ce hasken bayyanuwa (wahayin “mareh”), na aya ta goma sha huɗu ta sura ta takwas ta Daniyel. Ƙarshen haske mai ci gaba na mala’ika na uku kuwa shi ne hasken tattake Wuri Mai Tsarki da runduna (wahayin “chazon”), na aya ta goma sha uku. Waɗannan wahayi biyu suna sarƙaƙe da juna a annabce.
Sa’an nan za ka sa a busa ƙahon shekarar Yubili a rana ta goma ga wata na bakwai; a ranar kafara za ku sa a busa ƙahon a cikin dukan ƙasarku. Leviticus 25:9.
Ƙahon da ya kamata a busa a Ranar Kafara, wadda ita ce 22 ga Oktoba, 1844, shi ne ƙahon Yubili, wanda yake wakiltar tsattsarkan zagayen shekaru bakwai, wanda idan aka tara ya kai kwanaki dubu biyu da ɗari biyar da ashirin. Ubangiji ya yi niyya ya kai Isra’ila ta dā kai tsaye zuwa Ƙasar Alkawari, amma tawaye nasu ya hana hakan faruwa. Ubangiji ya yi niyya ya kai Isra’ila ta zamani kai tsaye zuwa Ƙasar Alkawari, amma tawaye ya hana hakan faruwa. Da Isra’ila ta zamani ta yi biyayya ga ƙarin hasken mala’ika na uku, da sun yi wa duniya gargaɗi kuma da Ubangiji ya riga ya dawo fiye da shekaru ɗari da suka wuce.
Domin abin da zai faru, da ya zama dole Ubangiji ya yi wani canji a cikin Millerites, kuma wannan canjin ne aka bayyana a cikin Nassosi a matsayin asirin Allah. Da a ce Adventism ta bi haske mai ci gaba na mala’ika na uku, da sai ƙahon Jubili ya ci gaba da yin amo har zuwa ƙarshe; gama a cikin kwanakin da ƙaho na bakwai yake yin amo ne ake kammala asirin Allah. A cikin Ru’ya ta Yohanna sura ta goma, wannan ƙaho, wanda shi ne ƙahon Jubili, kuma har ila yau ƙahon annoba ta uku, ya fara yin amo a ranar 22 ga Oktoba, 1844.
Sai mala'ikan nan da na gani yana tsaye a kan teku da kuma a kan ƙasa ya ɗaga hannunsa zuwa sama, ya kuwa rantse da mai rai har abada abadin, wanda ya halicci sama da abubuwan da suke cikinta, da ƙasa da abubuwan da suke cikinta, da teku da abubuwan da suke cikinta, cewa ba za a ƙara jinkiri ba; amma a cikin kwanakin muryar mala'ika na bakwai, sa’ad da zai fara busawa, asirin Allah zai cika, kamar yadda ya shelanta wa bayinsa annabawa. Ru’ya ta Yohanna 10:5–7.
Tsarin tsarkakewa ta wurin gwaji wanda ya fara a ranar 22 ga Oktoba, 1844, wanda shi ne haske mai ci gaba na mala’ika na uku, ya fara da hasken Daniyel sura ta takwas, aya ta goma sha huɗu, kuma ya ƙare da hasken Daniyel sura ta takwas, aya ta goma sha uku. Ya fara da amsar aya ta goma sha huɗu, kuma ya ƙare da tambayar aya ta goma sha uku.
Waɗannan shekaru goma sha tara an misalta su ta wurin isowar saƙon gargaɗin Ishaya zuwa ga Ahaz, sarkin ainihin Yahuza, a lokacin yaƙin basasa tsakanin arewa da kudu. Waɗannan shekaru goma sha tara sun ƙare da sarkin arewa ya kai Isra’ila bauta. Waɗannan shekaru goma sha tara sun misalta isowar mala’ika na uku a shekara ta 1844 har zuwa tawayen 1863. Hasken mala’ika na uku da yake ci gaba ya sami wakilci a cikin saƙon Ishaya.
Kin amincewa da wancan haske mai ci gaba ya kawo ƙarshen motsin Millerite, kuma a cikin wancan lokacin gwaji Motsin Millerite na Filadelfiya ya sauya ya zama Ikilisiyar Laodikiya. Shekaru goma sha tara da suka fara a 742 BC, da kuma shekaru goma sha tara da suka fara a 1844, duka biyun suna wakiltar tsarin gwaji da tsarkakewa a kwanaki na ƙarshe, wato lokaci na ƙarshe na gwajin haske mai ci gaba na mala’ika na uku.
A cikin wannan gwaji na ƙarshe za a kammala asirin Allah. Dubu ɗari da arba’in da huɗu su ne waɗanda suke jira, suka komo, kuma aka hatimce su.
Ka ɗaure shaidar nan, ka hatimce shari’ar a cikin almajiraina. Ni kuwa zan jira Ubangiji, wanda yake ɓoye fuskarsa daga gidan Yakubu, zan kuma sa zuciyata gare shi. Ga shi, ni da ’ya’yan da Ubangiji ya ba ni, domin alamu ne da abubuwan al’ajabi a cikin Isra’ila daga wurin Ubangiji Mai Runduna, wanda yake zaune a kan dutsen Sihiyona. Ishaya 8:16–18.
Lokacin jarabawa na ƙarshe na haske mai ci gaba na mala’ika na uku a kwanakin ƙarshe, ya fara ne a inda lokacin jarabawa na farko ya fara. Ya fara ne lokacin da Yesu ya ɗaga hannunsa zuwa sama ya kuma yi shela cewa, “lokaci ba zai ƙara kasancewa ba.” Wannan furuci ya faru ne a ranar 22 ga Oktoba, 1844, lokacin da ƙaho na bakwai ya shelanta Shekarar Yubili a ƙarshen tsattsarkan zagaye na bakwai. Zagayen shekaru bakwai, da aka maimaita sau bakwai, a zahiri shekaru arba’in da tara ne, ko kuma kwanaki dubu biyu da ɗari biyar da ashirin.
Shekarar 1989 tana nuna “lokacin ƙarshe” a cikin motsin dubu ɗari da arba’in da huɗu, kuma shekarar 1989 tana nuna kammalawar shekaru ɗari da ashirin da shida waɗanda suka fara da tawayar 1863. Motsin dubu ɗari da arba’in da huɗu ya fara ne a “lokacin ƙarshe,” tare da alamar “lokuta bakwai,” gama ɗari da ashirin da shida ushuri ne na dubu ɗaya da ɗari biyu da sittin, wanda shi kuma rabin dubu biyu da ɗari biyar da ashirin ne.
Yesu kullum yana wakiltar ƙarshen wani abu da farkon wani abu, kuma farkon motsin dubu ɗari da arba’in da huɗu an yi masa alama da alamar “sau bakwai,” kamar yadda yake a ƙarshen motsin kuma. Kwanakin busar mala’ika na bakwai, sa’ad da asirin Allah yake cikawa, sun fara a ƙarshen kwanaki “uku da rabi” na Ru’ya ta Yohanna sura ta goma sha ɗaya. Ƙaho na Bakwai, wanda shi ne kuma Bala’i na uku, ya busa sautinsa na biyu a ranar 7 ga Oktoba, 2023, kuma asirin Allah yanzu yana kan cikawa, kamar yadda “ya bayyana wa bayinsa annabawa.” Ana yi wa ƙarshen motsin alama da alamar “sau bakwai,” kamar yadda aka yi wa farkon wannan motsi ɗaya tak alama.
A lokacin ƙarshen a shekara ta 1798, “sau bakwai” na fushin Allah a kan mulkin arewa ya ƙare, kuma a ƙarshen motsin Millerites, ƙin karɓar gaskiyoyin da ke da alaƙa da “sau bakwai” ya bayyana tawaye na 1863. Yesu kullum yana misalta ƙarshen wani abu da farkon wani abu, kuma motsin mala’ika na fari (Millerites), yana misalta motsin mala’ika na uku (dubu ɗari da arba’in da huɗu). Dukansu motsin suna farawa da kuma ƙarewa da “sau bakwai.” Ba za ka iya ƙirƙirar waɗannan abubuwa ba.
Za mu ci gaba da wannan nazari a talifi na gaba.
“Waɗanda suke cikin matsayi na alhaki ba za su karkata zuwa ga son rai da ƙa’idodin duniya na almubazzaranci ba, gama ba za su iya ɗaukar wannan ba; kuma ko da sun iya, ƙa’idodin irin na Almasihu ba za su yarda da hakan ba. Ana bukatar a ba da koyarwa iri-iri. ‘Wa zai koya wa sani? Kuma wa zai sa ya fahimci koyarwa? waɗanda aka yaye daga madara, aka kuma janye daga nono. Gama dole ne umarni ya kasance bisa umarni, umarni bisa umarni; layi bisa layi, layi bisa layi; kaɗan a nan, kaɗan a can.’ Ta haka ne ya kamata a kawo maganar Ubangiji cikin haƙuri a gaban yara, a kuma ci gaba da riƙe ta a gabansu, ta wurin iyaye masu gaskata maganar Allah. ‘Gama da leɓuna masu tuntuɓe da kuma wani harshe zai yi magana da wannan jama’a. Waɗanda ya ce musu, Wannan shi ne hutun da za ku sa mai gajiya ya huta da shi; wannan kuma shi ne farfaɗowa: duk da haka ba su so su ji. Amma maganar Ubangiji ta kasance a gare su umarni bisa umarni, umarni bisa umarni; layi bisa layi, layi bisa layi; kaɗan a nan, kaɗan a can; domin su tafi, su fāɗi da baya, a karya su, a kama su da tarko, a kuma cafke su.’ Don me?—saboda ba su kula da maganar Ubangiji da ta zo gare su ba.”
“Wannan yana nufin waɗanda ba su karɓi koyarwa ba, amma suka rungumi hikimarsu ta kansu, suka kuma zaɓi su yi aiki da kansu bisa ga ra’ayoyinsu. Ubangiji yana ba wa irin waɗannan gwaji, domin ko dai su ɗauki matsayinsu su bi shawararsa, ko kuwa su ƙi su yi bisa ga ra’ayoyinsu, sa’an nan kuma Ubangiji zai bar su ga tabbataccen sakamakon hakan. A cikin dukan hanyoyinmu, a cikin dukan hidimarmu ga Allah, Yana magana da mu, yana cewa, ‘Ka ba Ni zuciyarka.’ Ruhu mai miƙa kai, mai son koyarwa, shi ne abin da Allah yake nema. Abin da yake ba wa addu’a ɗaukakarta shi ne kasancewar ana furta ta ne daga zuciya mai ƙauna, mai biyayya.”
“Allah yana bukatar wasu abubuwa daga mutanensa; idan suka ce, Ba zan ba da zuciyata domin in yi wannan abu ba, Ubangiji yana barinsu su ci gaba cikin abin da suke tsammani shi ne hikima ta hukuncinsu, ba tare da hikimar sama ba, har sai wannan nassi [Ishaya 28:13] ya cika. Ba za ku ce ba, Zan bi ja-gorar Ubangiji har zuwa wani matsayi da ya dace da hukuncina, sa’an nan kuma ku manne wa ra’ayoyinku na kanku, kuna ƙin a sassaƙa ku bisa kamannin Ubangiji. Bari a yi tambayar nan, Shin wannan nufin Ubangiji ne? ba, Shin wannan ra’ayi ne ko hukuncin—–?” Testimonies to Ministers, 419.