Babi na takwas na Ezekiyel ya gabatar da ƙazamai guda huɗu masu ƙaruwa, waɗanda suke wakiltar tsararraki huɗu na Adventisancin Laodikiya. Tawayen 1863 ya haifar da jabun abin da ya yi kama da alluna biyu na Habakkuk, kamar yadda Haruna ya ƙera wani jabun surar kishi, ta wurin maruƙinsa na zinariya, a daidai lokacin da Allah yake ba Musa alluna biyu na Dokoki Goma. Da zarar Adventisancin Laodikiya ya fara aikin kawar da gaskiyar ginshiƙai, kamar yadda aka wakilta a mafarkin William Miller, sai shugabancin tsarar farko suka fara ƙin ikon Littafi Mai Tsarki, sa’an nan kuma Ruhun Annabci. Tawayen ya ƙaru har ya kai matsayin da ruhaniyancin Kellogg (pantheism) ya shiga cikin tarihinsu ɗan kaɗan kafin 1888.
A lokacin tawaye na 1888, sihirin ruhaniya da dakunan hotuna na Ezekiyel suka wakilta ya kai wani matsayi inda aka ƙi manzannin Minneapolis, da annabiya, har ma da Ruhu Mai Tsarki.
“Mun gani a cikin ƙwarewarmu cewa sa’ad da Ubangiji ya aiko hasken haskoki daga ƙofar buɗaɗɗiya ta haikali zuwa ga mutanensa, Shaiɗan yakan tayar da tunanin mutane da yawa. Amma ƙarshe bai riga ya zo ba. Za a sami waɗanda za su yi tsayayya da hasken kuma su danne waɗanda Allah ya mai da su hanyoyinsa domin sadar da haske. Abubuwan ruhaniya ba a gane su ta ruhaniya. Masu tsaro ba su yi tafiya daidai da tanadin Allah da yake buɗewa ba, kuma ainihin saƙo da manzannin da aka aiko daga sama ana raina su.”
“Daga wannan taro za su fita wasu mutane da suke da’awar sun san gaskiya, alhali kuwa suna tattarawa a kan rayukansu tufafin da ba a saka su a mashin ɗinkin sama ba. Ruhun da suka karɓa a nan za su tafi da shi tare da su. Ina rawar jiki saboda makomar aikinmu. Waɗanda ba su miƙa kai a wannan wuri ga shaidar da Allah ya bayar ba za su yi yaƙi da ’yan’uwansu waɗanda Allah yake amfani da su. Za su sa al’amari ya yi wuya ƙwarai, sa’ad da dama za su zo inda za su iya ci gaba da irin wannan yaƙi da suka riga suka tsunduma a cikinsa har yanzu. Waɗannan mutanen za su sami damammaki da za su tabbatar musu cewa sun kasance suna yaƙi da Ruhu Mai Tsarki na Allah. Wasu za su gamsu; amma wasu kuwa za su manne ƙwarai ga nasu ruhu. Ba za su mutu ga kai ba, su bari Ubangiji Yesu ya shigo cikin zukatansu. Za a ƙara yaudararsu ƙwarai da gaske, har ba za su iya bambance gaskiya da adalci ba. A ƙarƙashin wani ruhu dabam, za su nemi su ɗora wa aikin wani salo da Allah ba zai amince da shi ba; kuma za su yi ƙoƙarin aiwatar da halayen Shaidan ta wajen karɓar iko a kan tunanin mutane, ta haka kuma su mallaki aikin Allah da manufarsa.
“Da a ce ’yan’uwanmu sun yi azumi, sun yi addu’a, kuma sun ƙasƙantar da zukatansu a gaban Allah a wannan taro, suka kuma zauna cikin natsuwa domin su binciki Nassosi tare, da Allah ya sami ɗaukaka. Amma ruhin son zuciya da aka kawo zuwa wancan taro ya rufe ƙofa ga mafi yalwar albarkar Allah, kuma waɗanda suke da wannan ruhin ba za su kasance a matsayi mai kyau don su ga haske ba sai sun tuba a gaban Allah kuma suka sami wani fahimta na yadda suka kusan yin wulaƙanci ga Ruhu Mai Tsarki da kuma kasancewa da wani ruhu dabam.” The 1888 Materials, 832.
Bayan 1888, Sister White ta ce “ta yi rawar jiki saboda makomar” ikkilisiyar Allah da aikinsa. Ta ga cewa taron zai haifar da ci gaba da yaƙin ruhaniya a tsakanin mutanen da suke shugabannin Adventism na Laodiceya, kuma gardamar game da “the daily,” hujja ce cewa annabce-annabcenta sun cika a kan wannan tsara ɗin kanta. A lokacin nan aka ci gaba da yaƙi ta wurin mutanen da ba su “miƙa kai ga shaidar da Allah ya bayar” don tabbatar da “saƙo da manzanni da aka aiko daga sama,” kuma waɗannan mutanen suka yi yaƙi da “Ruhun Allah Mai Tsarki.” Tsara ta biyu ta tsaya tana kallo yayin da gidan bugawa da sanitariyum suka ƙone ƙurmus da wutar shari’ar Allah.
“A yau na karɓi wasiƙa daga Dattijo Daniells game da hallakar ofishin Review ta wurin wuta. Ina baƙin ciki ƙwarai sa’ad da nake la’akari da wannan babban asara ga aikin. Na san cewa dole wannan ya zama lokaci mai tsanani ƙwarai ga ’yan’uwa da ke kula da aikin da kuma ga ma’aikatan ofishin. Ina shan wahala tare da dukan waɗanda ake wahalar da su. Amma ba ni yi mamakin wannan labari mai baƙin ciki ba, gama a cikin wahayoyin dare na ga wani mala’ika yana tsaye da takobi kamar na wuta a miƙe a kan Battle Creek. Wata rana kuma, da rana tsaka, alƙalami yana hannuna, sai na rasa hayyacina, kuma ya zama mini kamar wannan takobin harshen wuta yana juyawa da farko zuwa wata hanya sannan kuma zuwa wata. Bala’i ya zama kamar yana bin bala’i, domin an wulakanta Allah ta wurin dabarun mutane na ɗaukaka da kuma girmama kansu.”
“A safiyar nan an zuga ni cikin addu’a ta gaske cewa Ubangiji ya jagoranci dukan waɗanda suke da alaƙa da ofishin Review and Herald su yi bincike da ƙwazo, domin su ga a ina ne suka yi watsi da saƙonni masu yawa da Allah ya bayar.
“Wani lokaci da ya shige, ’yan’uwa a ofishin Review suka nemi shawara ta game da gina wani sabon gini. A lokacin na ce idan waɗanda suke goyon bayan ƙara wani gini ga ofishin Review and Herald suna da abin da zai faru a gaba a shimfiɗe a gabansu, idan kuwa za su iya ganin abin da zai kasance a Battle Creek, da ba za su yi wata tambaya ba game da gina wani gini a can. Allah ya ce: ‘An rena maganata; ni kuma zan juya, in kifar.’”
“A Babban Taron da aka gudanar a Battle Creek a shekara ta 1901, Ubangiji ya ba mutanensa tabbaci cewa yana kira ga gyara. An tabbatar wa zukata laifi, an taɓa kuma zukata; amma ba a yi aiki mai zurfi ba. Da a lokacin nan zukata masu taurin kai sun karye cikin tuba a gaban Allah, da an ga ɗaya daga cikin manyan bayyanuwar ikon Allah mafi girma da aka taɓa gani. Amma ba a girmama Allah ba. Ba a saurari shaidun Ruhunsa ba. Mutane ba su rabu da ayyukan da suke cikin sarai adawa da ƙa’idodin gaskiya da adalci ba, waɗanda ya kamata a riƙa kiyaye su a koyaushe cikin aikin Ubangiji.
“Saƙonnin zuwa ga ikkilisiyar Afisa da kuma zuwa ga ikkilisiyar da ke Sardis an maimaita mini su sau da yawa daga wurin Wanda yake ba ni umarni domin mutanensa. ‘Ka rubuta wa mala’ikan ikkilisiyar Afisa; Waɗannan abubuwa in ji Shi wanda yake riƙe da taurari bakwai a hannunsa na dama, wanda yake tafiya a tsakiyar fitilu na zinariya bakwai; Na san ayyukanka, da wahalarka, da haƙurinka, da yadda ba za ka iya jure wa masu mugunta ba: ka kuma gwada waɗanda suke cewa su manzanni ne, alhali kuwa ba haka ba ne, ka same su maƙaryata ne: ka kuma yi jurewa, kana da haƙuri, kuma saboda sunana ka yi aiki tuƙuru, ba ka kuma gaji ba. Amma ina da ɗan abin zargi a kanka, domin ka bar ƙaunarka ta farko. Saboda haka ka tuna daga inda ka fāɗi, ka tuba, ka kuma yi ayyukan farko; in ba haka ba zan zo maka da sauri, in kuma kawar da fitilarka daga wurinta, sai dai idan ka tuba.’ Ru’ya ta Yohanna 2:1–5.”
“‘Ka rubuta wa mala’ikan ikkilisiyar da ke Sardis cewa; Ga abin da Mai Ruhu bakwai na Allah da taurari bakwai yake faɗa; Na san ayyukanka, cewa kana da suna kamar kana da rai, alhali kuwa matacce ne kai. Ka farka, ka ƙarfafa abubuwan da suka rage, waɗanda kuma suke gab da mutuwa: gama ban sami ayyukanka cikakku a gaban Allah ba. Saboda haka ka tuna yadda ka karɓa ka kuma ji, ka riƙe da ƙarfi, ka tuba. To, in kuwa ba za ka farka ba, zan zo a kanka kamar ɓarawo, kuma ba za ka san wane sa’a zan zo a kanka ba.’ Ru’ya ta Yohanna 3:1–3.”
“Muna ganin cikar waɗannan gargadin. Ba a taɓa cika Nassosi da tsanani fiye da yadda aka cika waɗannan ba.”
“Mutane za su iya gina gine-gine mafi tsattsauran tsara, masu kariya daga wuta, amma taɓawa guda ɗaya ta hannun Allah, tartsatsi guda ɗaya daga sama, zai shafe dukan mafaka.”
“An yi tambaya ko ina da wata shawara da zan bayar. Na riga na ba da shawarar da Allah ya ba ni, da bege na hana fāɗuwar takobin wuta wanda yake rataye a kan Battle Creek. Yanzu kuwa abin da nake tsoro ya faru—labarin ƙonewar ginin Review and Herald ya zo. Da wannan labari ya iso, ban ji mamaki ba, kuma ban sami wata magana da zan yi ba. Abin da na yi ta faɗi daga lokaci zuwa lokaci cikin gargaɗi bai yi wani tasiri ba sai dai ya ƙara taurare waɗanda suka ji, kuma yanzu abin da kawai zan iya faɗi shi ne: Ina baƙin ciki ƙwarai, baƙin ciki sosai, cewa ya zama dole wannan bugun ya zo. An ba da isasshen haske. Da a ce an yi aiki da shi, da ba a buƙaci ƙarin haske ba.” Testimonies, juzu’i na 8, 97–99.
Tsara ta biyu na Adventism ba nasara ba ce, kuma cikin cikar annabcin Ezekiyel sura ta takwas, tawayen ya ci gaba ne kawai da ƙaruwa.
“Ta wurin saƙonnin da aka rubuta, da kuma ta wurin wuta, Ubangiji ya bayyana cewa yana son mutanensa su fice daga Battle Creek. Allah ya taimake mu mu ji muryarsa. Ashe ba ya nufin kome a gare mu cewa manyan cibiyoyinmu guda biyu a Battle Creek wuta ta shafe su? Kuna iya cewa, ‘Amma sabon Sanitarium ɗin yana da marasa lafiya da yawa.’ I, haka ne; amma ko da a ce akwai marasa lafiya dubban-dubban a can, wannan ba zai zama hujja ba don goyon bayan mutanenmu su gina gidaje a Battle Creek su kuma zauna a can.
“Jarabobi suna ƙaruwa. Mutane suna ƙin hasken da Allah ya aiko cikin Shaidun Ruhunsa, kuma suna zaɓen ƙirƙirar kansu da shirye-shiryen kansu. Shin mutane za su ci gaba da raba kansu daga Allah? Dole ne ya bayyana rashin jin daɗinsa a hanya mafi bayyane fiye da yadda ya riga ya yi ne?” Pamphlets, SpTB06, 45.
Mutane suna “zaɓan abin da ƙirƙirarsu ta kawo da kuma nasu shirye-shirye,” kamar yadda dattawa saba’in a cikin ɗakunan siffofi na Ezekiel sura ta takwas suka wakilta, waɗanda suka yi shela cewa, “Ubangiji ba ya ganinmu.” Ubangiji ya tashe wata annabiya, ya kuma ba ta “wahayoyi a fili” har daidai shekaru arba’in, wato har zuwa 1884. Ya ɗora sa hannunsa a kan wannan baiwa, domin shi ne ya ba da ita, shi kuma ya ƙare ta a cikin wani birni mai suna Portland, kuma ya ba da ita na tsawon shekaru arba’in. Kafin kaɗan a daina “wahayoyi a fili,” tsofaffin mutanen suka fara raunana ikon Littafi Mai Tsarki da Ruhun Annabci a shekarun 1881 da 1882. Sai “wahayoyin a fili” suka ƙare a 1884, kuma cikin shekaru huɗu aka maimaita tawayar Korah, Dathan da Abiram a Babban Taron 1888.
Tawayen shekara ta 1888 ya haifar da ƙarin tsanantar tawaye, wanda ya ga sa hannun Allah kai tsaye cikin tarihin Adventism na Laodicea sa’ad da Ya ƙone aikin bugu da kuma aikin kiwon lafiya. Duk da haka, waɗannan hukunce-hukuncen kai tsaye ba su hana tawayen da yake gudana ba. A shekara ta 1919, an gudanar da Taron Littafi Mai Tsarki, inda ɗaya daga cikin manyan ‘yan tawaye na ƙarni na biyu, William Warren Prescott, malamin tauhidi da aka horar a jami’o’in Furotesta masu ridda, shi ne jagora na farko wajen tura ra’ayin Shaidan wanda ya yi ikirarin cewa “the daily,” yana wakiltar aikin Kristi a Wuri Mai Tsarki, ya gabatar da jerin jawabai.
Tarihi ya nuna cewa a wancan taron Littafi Mai Tsarki na shekara ta 1919, Prescott ya gabatar da bishara wadda ta ƙunshi cire kowace ƙa’ida ta saƙon annabci na Milleriyawa. Har ma ya yi ƙoƙarin cire kwanaki dubu biyu da ɗari uku, amma bai iya yin hakan ba. Duk da haka, ya gabatar da bishara wadda gaba ɗaya ba ta da fahimtocin annabci na Milleriyawa. An ƙi bishararsa a taron, amma duk da haka waɗannan shugabanni makafi suka yanke shawarar ɗaukar jerin gabatarwarsa su gina su cikin wani littafi mai take, The Doctrine of Christ. Wannan littafin ya zama alamar isowar ƙarni na uku na Adventism ɗin Laodicea.
Littafin yana wakiltar wani bishara dabam da bisharar Milleriyawa ta Habakkuk sura ta biyu, kuma Bulus ya sanar da mu cewa wata bishara dabam ba bishara ba ce ko kaɗan.
Ina mamaki ƙwarai da gaske cewa da wuri haka kuka juya daga wurin wanda ya kira ku cikin alherin Almasihu zuwa wani bishara dabam: wadda ba wata dabam ba ce; sai dai akwai waɗansu da suke tayar muku da hankali, suna kuma son karkatar da bisharar Almasihu. Amma ko da mu, ko mala’ika daga sama, ya yi muku wa’azin wata bishara dabam da abin da muka yi muku wa’azi a kai, to la’ananne ya tabbata a kansa. Kamar yadda muka faɗa a dā, haka nake sāke faɗi yanzu, in wani ya yi muku wa’azin wata bishara dabam da wadda kuka karɓa, to la’ananne ya tabbata a kansa. Galatiyawa 1:6–9.
An wakilci tsara ta uku na Adventism da abin ƙyama na uku na Ezekiyel, inda matan suke kuka domin Tammuz. Tammuz wani abin bauta ne na Mesopotamiya da ake dangantawa da haihuwa da kuma zagayowar tsiro-tsire. A wasu lokuta ana nuna Tammuz a matsayin makiyayi ko saurayi, ana kuma danganta shi da sauyin yanayi da kuma bunƙasar amfanin gona. Mutuwar Tammuz da tashinsa daga matattu daga baya, an ɗaure su da kalandar noma. Bisa ga tatsuniyar, Tammuz zai mutu ko ya ɓace a cikin watannin bazara, abin da ake ɗauka a matsayin wakilcin bushewar tsiro-tsire a lokacin zafi da rashin ruwa. Kukan domin Tammuz wata al’adar makoki ce da ta ƙunshi yin makoki saboda mutuwa ko ɓacewar Tammuz a cikin watannin bazara, sannan kuma a biyo baya da farin ciki saboda tashinsa daga matattu, wanda yake nuna sabuntawar tsiro-tsire da rayuwar noma.
Makoki saboda Tammuz yana wakiltar saƙon ruwan sama na ƙarshe na ƙarya, wanda shi ne abin da bisharar W. W. Prescott ta wakilta. Cire harsashin annabci, wanda ya fara a cikin tawaye na 1863, ya kai wani matsayi a 1919, har Adventism na Laodiceya ya ƙyale a kafa bisharar ƙarya. Wannan bisharar ƙarya ta ginu ne gaba ɗaya bisa tsarin aikin Furotestantocin da suka yi ridda. Babban mai tsara ta na asali shi ne W. W. Prescott, kuma kamar yadda yake ga William Miller, bisharar mutanen biyu ta ta’allaka ne a kan fahimtarsu ta asali game da “na kullum,” a cikin littafin Daniyel. Duka bisharorin biyu ana wakiltarsu a cikin nassin 2 Tasalonikawa inda Miller ya fara gano cewa “na kullum,” yana wakiltar arna. A cikin nassin akwai wani rukuni da Miller yake wakilta, waɗanda suke karɓar gaskiyar da Bulus ya gabatar, da kuma wani rukuni dabam waɗanda ba su da ƙaunar gaskiya.
A cikin kwanaki na ƙarshe, wani rukuni, wanda Miller yake wakilta, yana “ganewa” kuma yana karɓar ruwan sama na ƙarshen lokaci, yayin da wani rukuni dabam, wanda Prescott yake wakilta, yana karɓar ruɗi mai ƙarfi. Ruɗi mai ƙarfi da suke karɓa yana ginuwa ne a kan bishara ta ƙarya, wadda ko kaɗan ba bishara ba ce, kuma tana bayyana saƙon ƙarya na ruwan sama na ƙarshen lokaci. Saboda haka, ƙazanta ta uku ta Ezekiyel ita ce matan (ikklisiyoyin Adventism na Laodikiya), suna kuka domin Tammuz. Hawayensu na lokacin bazara (ruwan sama), za su haifar da ’ya’yan girbi.
Bambancin da ke tsakanin nau’o’i biyu na saƙon ruwan sama na ƙarshe ya mamaye Littafi Mai Tsarki da Ruhun Annabci. Littafi Mai Tsarki ya maimaita bayyana cewa ana hana ruwan sama ga jama’a marasa biyayya.
Sun ce, In wani mutum ya sallami matarsa, ta kuwa tafi daga gare shi, ta zama ta wani mutum dabam, zai sāke komawa gare ta ne? Ashe, wannan ƙasa ba za ta ƙazantu ƙwarai ba? Amma ke, kin yi karuwanci da masoya masu yawa; duk da haka ki komo gare ni, in ji Ubangiji. Ki ɗaga idanunki zuwa wurare masu tsawo, ki duba inda ba a kwanta da ke ba. A kan hanyoyi kin zauna kina jiransu, kamar Balarabe a jeji; kin kuwa ƙazantar da ƙasar da karuwancinki da muguntarki. Saboda haka aka hana ruwan sama, ba kuwa a sami ruwan damina na ƙarshe ba; kina da goshin karuwa, kin ƙi jin kunya. Irmiya 3:1–3.
Adventism na Laodicea ya fara yin karuwanci a shekara ta 1863, kuma tun daga wancan lokaci aka riƙe ruwan sama. Suna ƙin jin kunyar tawaye nasu, kuma wannan rashin tawali’u yana haifar da goshi irin na karuwa, kuma karuwar annabcin Littafi Mai Tsarki ita ce papacy. A tsara ta uku ne ake kammala aikin ƙarshe na shirya sujada ga alamar karuwar Roma. Shirye-shiryen tsara ta huɗu ana kammala su ne a tsara ta uku, ta wurin saƙon ƙarya na ruwan sama na ƙarshen zamani. Kamar yadda tawayin 1863, da tawayin 1888, da tawayin 1919 suke daidaitu da 11 ga Satumba, 2001, domin lokacin da gine-ginen Birnin New York suka rushe a lokacin ne mala’ika mai ƙarfi na Ru’ya ta Yohanna sha takwas ya sauko, kuma sahihin ruwan sama na ƙarshen zamani ya fara.
“Ruwan sama na ƙarshen lokaci zai sauko a kan mutanen Allah. Mala’ika mai ƙarfi zai sauko daga sama, kuma dukan duniya za ta haskaka da ɗaukakarsa.” Review and Herald, Afrilu 21, 1891.
Sa’ad da ruwan sama na ƙarshe ya fara, dattawan tsohuwar Adventism ta Laodicea ba za su gane shi a matsayin ruwan sama na ƙarshe ba, domin an cusa musu koyarwa ta saƙon ƙarya game da ruwan sama na ƙarshe, wanda Ezekiyel ya wakilta da mata suna makoki domin Tammuz, kuma a aikace a matsayin saƙon salama da kwanciyar hankali.
“Waɗanda kaɗai suke rayuwa daidai da hasken da suke da shi ne za su karɓi haske mafi girma. Sai dai in muna ci gaba kowace rana cikin bayyana ayyukan kyawawan halayen Kirista masu aiki, ba za mu gane bayyanuwar Ruhu Mai Tsarki a cikin ruwan sama na ƙarshe ba. Mai yiwuwa yana sauka a kan zukata duk kewaye da mu, amma ba za mu iya ganewa ko karɓarsa ba.” Testimonies to Ministers, 507.
Ba zai yiwu ba ga masu tsaron jama’a su gane zuwan ruwan sama na ƙarshe, domin bishararsu ta ƙarya game da ruwan sama na ƙarshe na ƙarya ta ƙi amincewa da yiwuwar kowace irin bayyanuwar ikon Allah kamar yadda ya kasance a zamanai na dā.
“Za a sami wani abin al’ajabi na bayyanuwar ikon Allah a cikin ikkilisiyoyi, amma ba zai yi aiki a kan waɗanda ba su ƙasƙantar da kansu a gaban Ubangiji ba, kuma ba su buɗe ƙofar zuciya ta wurin furtawa da tuba ba. A cikin bayyanuwar wancan iko da ke haskaka duniya da ɗaukakar Allah, za su ga wani abu ne kawai wanda, cikin makancinsu, suke tsammani mai haɗari ne, wani abu da zai tayar musu da tsoro, kuma za su ƙarfafa kansu domin su yi tsayayya da shi. Domin Ubangiji ba ya aiki bisa ga ra’ayoyinsu da tsammaninsu, za su yi hamayya da aikin. ‘Me ya sa,’ in ji su, ‘ba za mu san Ruhun Allah ba, alhali mun daɗe cikin aikin nan shekaru masu yawa?’—Domin ba su amsa gargadi da roƙe-roƙen saƙonnin Allah ba, sai dai suka nace suna cewa, ‘Ni mai arziki ne, na ƙaru da dukiya, kuma ba ni da bukatar kome.’ Baiwa, dogon gogewa, ba za su mai da mutane tashoshin haske ba, sai idan sun miƙa kansu ƙarƙashin haskoki masu ɗaukaka na Ranar Adalci, kuma an kira su, an zaɓe su, an kuma shirya su ta wurin baiwar Ruhu Mai Tsarki. Sa’ad da mutanen da ke mu’amala da abubuwa masu tsarki suka ƙasƙantar da kansu ƙarƙashin hannun Allah mai ƙarfi, Ubangiji zai ɗaga su. Zai mai da su mutane masu ganewa—mutane masu arziki cikin alherin Ruhunsa. Za a ga halayensu masu ƙarfi na son kai, da taurinsu, cikin hasken da ke haskakawa daga Haske na duniya. ‘Zan zo gare ka da sauri, in kuma kawar da fitilarka daga wurinta, sai dai idan ka tuba.’ Idan kuka nemi Ubangiji da dukan zuciyarku, za a same shi a gare ku.” Review and Herald, December 23, 1890.
Dattawan da ake magana a kansu a Ezekiyel sura ta takwas, sun karɓi bisharar salama da kwanciyar hankali a shekara ta 1919, kuma sa’ad da ranar 11 ga Satumba, 2001 ta zo, an bayyana ’ya’yan wannan tawaye mai ƙaruwa cikin gazawarsu na gane isowar ruwan sama na ƙarshe. A cikin tarihin da ya fara a lokacin ƙarshe a 1989, Allah ya maimaita motsin Millerite dalla-dalla kamar yadda yake. Miller alama ce ta Iliya, kuma Iliya ya faɗa wa Ahab da tsananin tabbaci cewa ba za a yi ruwan sama ba, sai dai bisa ga maganar Iliya.
Za mu ci gaba da nazarinmu game da ƙarni na uku na Adventism a maƙala ta gaba.
“Rukuni waɗanda ba sa jin baƙin ciki saboda ja-baya ta ruhaniya tasu, kuma ba sa makoki saboda zunuban waɗansu, za a bar su ba tare da hatimin Allah ba. Ubangiji ya ba da umarni ga manzanninsa, mutanen da ke da makaman kisa a hannuwansu: ‘Ku bi bayansa ta cikin birnin, ku kashe: kada idanunku su yi rangwame, kada kuma ku ji tausayi: ku hallaka gaba ɗaya tsofaffi da matasa, da ’yan mata, da ƙananan yara, da mata: amma kada ku kusanci kowane mutum wanda alamar take a kansa; ku kuma fara daga Wurina Mai Tsarki. Sa’an nan suka fara daga dattawan da suke a gaban gidan.’”
“A nan muna ganin cewa ikilisiya—haikalin Ubangiji—ita ce ta fara jin bugun fushin Allah. Tsofaffin maza, waɗanda Allah ya ba su babban haske, kuma waɗanda suka tsaya a matsayin masu tsaron bukatun ruhaniya na mutanen, sun ci amanar amincin da aka danƙa musu. Sun ɗauki matsayi cewa ba lalle ne mu sa ran mu’ujizai da bayyanannen bayyana ikon Allah kamar a dā ba. Zamani ya canja. Waɗannan kalmomi suna ƙarfafa rashin bangaskiyarsu, sai su ce: Ubangiji ba zai yi alheri ba, kuma ba zai yi mugunta ba. Yana da jinƙai ƙwarai da zai hukunta mutanensa da shari’a. Ta haka ne, ‘Salama da lafiya’ ya zama kukan mutanen da ba za su ƙara ɗaga muryarsu kamar ƙaho ba domin su nuna wa mutanen Allah laifofinsu da kuma gidan Yakubu zunubansu. Waɗannan karnukan bebaye da ba su son yin haushi su ne waɗanda za su ji adalcin ɗaukar fansa na Allah da aka tsokane. Maza, ’yan mata, da ƙananan yara duk suna hallaka tare.”
“Abubuwan ƙyama waɗanda masu aminci suke nishi suna kuka a kansu su ne kawai waɗanda idanu masu iyaka za su iya hangowa, amma mafi muni nesa ba kusa ba daga cikin zunubai, waɗanda suka tayar da kishin Allah mai tsarki kuma tsabtatacce, ba a bayyana su ba. Babban Mai-binciken zukata ya san kowane zunubi da masu aikata mugunta suka yi a ɓoye. Waɗannan mutane suna kaiwa ga jin kansu amintattu cikin yaudare-yaudarensu, kuma saboda dogon haƙurinsa sukan ce Ubangiji ba ya gani, sa’an nan kuma su yi kamar ya bar duniya. Amma Zai tonu munafuncinsu, kuma Zai buɗe a gaban waɗansu waɗannan zunuban da suka yi taka-tsantsan ƙwarai wajen ɓoye wa.”
“Babu wani fifiko na matsayi, daraja, ko hikimar duniya, babu wani matsayi a cikin tsattsarkan ofishi, da zai kiyaye mutane daga yin hadayar ƙa’ida sa’ad da aka bar su ga nasu zukata masu yaudara. Waɗanda aka ɗauka a matsayin masu cancanta da adalci sun tabbatar da kansu a matsayin jagororin ridda da misalai na halin ko-in-kula da kuma cin zarafin jinƙan Allah. Muguwar tafarkinsu ba zai ƙara jurewa ba, kuma cikin fushinsa Yana mu’amala da su ba tare da jinƙai ba.”
“Da ƙin yarda ne Ubangiji yake janye kasancewarsa daga waɗanda aka albarkace su da babban haske kuma waɗanda suka ji ikon kalma wajen yi wa waɗansu hidima. A dā su bayinsa masu aminci ne, waɗanda aka yi wa tagomashi da kasancewarsa da shiriyarsa; amma suka rabu da Shi suka kuma kai waɗansu cikin kuskure, sabili da haka aka sa su ƙarƙashin rashin yardar Allah.” Testimonies, juzu’i na 5, 211, 212.