The message brought by Elders Jones and Waggoner in the rebellion of 1888, was the message of justification by faith in verity. Apostate Protestantism argues that the justification provided by Christ’s death on the cross covers a man in his sins, but that His blood does not actually remove his sins. This false doctrine places the removal of sin at the Second Coming, when sinners are then magically transformed. Apostate Protestantism and officially since 1957, Laodicean Adventism, claim that Christ is exclusively our Substitute, but not our Example. A year before 1888, Sister White penned the following.
1888 թվականի ապստամբության ընթացքում Երեցներ Ջոնսի և Վագոների բերած լուրը ճշմարտապես հավատով արդարացման լուրն էր։ Ուխտադավանությունից ընկած բողոքականությունը պնդում է, թե Քրիստոսի խաչի վրա մահվամբ տրված արդարացումը մարդուն ծածկում է իր մեղքերի մեջ, բայց Նրա արյունը իրականում չի հեռացնում նրա մեղքերը։ Այս կեղծ վարդապետությունը մեղքի հեռացումը դնում է Երկրորդ Գալստյան պահին, երբ մեղավորներն այն ժամանակ կախարդական կերպով կերպարանափոխվում են։ Ուխտադավանությունից ընկած բողոքականությունը և, պաշտոնապես՝ 1957 թվականից ի վեր, Լաոդիկեական ադվենտիզմը, պնդում են, թե Քրիստոսը բացառապես մեր Փոխարինողն է, բայց ոչ մեր Օրինակը։ 1888 թվականից մեկ տարի առաջ Քույր Ուայթը գրեց հետևյալը։
“‘A new heart will I give you and a new spirit will I put within you.’ I believe with all my heart that the Spirit of God is being withdrawn from the world, and those who have had great light and opportunities and have not improved them, will be the first to be left. They have grieved away the Spirit of God. The present activity of Satan in working upon hearts, and upon churches and nations should startle every student of prophecy. The end is near. Let our churches arise. Let the converting power of God be experienced in the heart of the individual members, and then we shall see the deep moving of the Spirit of God. Mere forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus. He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God….
««Նոր սիրտ պիտի տամ ձեզ և նոր հոգի պիտի դնեմ ձեր մեջ»։ Ես իմ ամբողջ սրտով հավատում եմ, որ Աստծո Հոգին հետ է վերցվում աշխարհից, և նրանք, ովքեր մեծ լույս ու հնարավորություններ են ունեցել և դրանք չեն գործածել, առաջինը պիտի թողնվեն։ Նրանք վշտացրել ու հեռացրել են Աստծո Հոգին։ Սատանայի ներկայիս գործունեությունը՝ սրտերի, ինչպես նաև եկեղեցիների ու ազգերի վրա ներգործելու մեջ, պետք է սթափեցնի մարգարեության յուրաքանչյուր ուսումնասիրողի։ Վախճանը մոտ է։ Թող մեր եկեղեցիները վեր կենան։ Թող Աստծո դարձի բերող զորությունը զգացվի առանձին անդամների սրտում, և ապա մենք պիտի տեսնենք Աստծո Հոգու խորունկ շարժումը։ Միայն մեղքի ներումն էլ Հիսուսի մահվան միակ արդյունքը չէ։ Նա անսահման զոհաբերությունը մատուցեց ոչ միայն նրա համար, որ մեղքը վերացվի, այլև որպեսզի մարդկային բնությունը վերականգնվի, վերսքանչանա, վերակառուցվի իր ավերակներից և հարմար դառնա Աստծո ներկայության համար….»
“Christ is the ladder which Jacob saw whose base rested on the earth and whose topmost round reached the highest heavens. This shows the appointed method of salvation. We are to climb round after round of this ladder. If any one of us shall finally be saved, it will be by clinging to Jesus as to the rounds of a ladder. Christ is made unto the believer wisdom and righteousness, sanctification, and redemption….
«Քրիստոսն այն սանդուղքն է, որ Հակոբը տեսավ, որի հիմքը հաստատված էր երկրի վրա, և որի ամենավերին աստիճանը հասնում էր մինչև բարձրագույն երկինքները։ Սա ցույց է տալիս փրկության սահմանված եղանակը։ Մենք պետք է բարձրանանք այս սանդուղքի աստիճան առ աստիճան։ Եթե մեզանից որևէ մեկը վերջապես փրկվի, ապա դա կլինի Հիսուսից կառչելով՝ ինչպես սանդուղքի աստիճաններից։ Քրիստոսը հավատացյալի համար եղավ իմաստություն և արդարություն, սրբացում և փրկագնում….»
“There will be some terrible falls by those who think they stand firm because they have the truth; but they have it not as it is in Jesus. A moment’s carelessness may plunge a soul into irretrievable ruin. One sin leads to the second, and the second prepares the way for a third and so on. We must as faithful messengers of God, plead with Him constantly to be kept by his power. If we swerve a single inch from duty we are in danger of following on in a course of sin that ends in perdition. There is hope for every one of us, but only in one way—by fastening ourselves to Christ, and exerting every energy to attain to the perfection of his character.
«Կլինեն սոսկալի անկումներ նրանց կողմից, ովքեր կարծում են, թե հաստատ կանգնած են, որովհետև ունեն ճշմարտությունը. բայց այն չունեն այնպես, ինչպես այն Հիսուսի մեջ է։ Մի պահի անփութությունը կարող է մի հոգի ընկղմել անուղղելի կործանման մեջ։ Մեկ մեղքը տանում է դեպի երկրորդը, իսկ երկրորդը ճանապարհ է հարթում երրորդի համար, և այսպես շարունակ։ Մենք, որպես Աստծո հավատարիմ պատգամաբերներ, պետք է մշտապես աղաչենք Նրան, որ պահպանվենք Իր զորությամբ։ Եթե պարտականությունից թեկուզ մի մատնաչափ շեղվենք, վտանգի մեջ ենք ընկնելու մեղքի այն ընթացքին հետևելու, որ ավարտվում է կորստով։ Մեզանից յուրաքանչյուրի համար հույս կա, բայց միայն մեկ ճանապարհով՝ մեզ կապելով Քրիստոսին և գործադրելով ամեն մի զորություն՝ հասնելու Նրա բնավորության կատարելությանը։»
“This goody-goody religion that makes light of sin and that is forever dwelling upon the love of God to the sinner, encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin and he knows it to be sin. This is the way that many are doing who profess to believe present truth. The truth is kept apart from their life, and that is the reason it has no more power to convict and convert the soul. There must be a straining of every nerve and spirit and muscle to leave the world, its customs, its practices, and its fashions….
«Այդ չափազանց բարեպաշտ կրոնը, որը թեթև է համարում մեղքը և մշտապես կանգ է առնում մեղավորի հանդեպ Աստծո սիրո վրա, քաջալերում է մեղավորին հավատալու, թե Աստված կփրկի իրեն, մինչդեռ նա շարունակում է մեղքի մեջ, և գիտի, որ դա մեղք է։ Այսպես են վարվում շատերը, որոնք դավանում են, թե հավատում են ներկա ճշմարտությանը։ Ճշմարտությունը նրանց կյանքից անջատ է պահվում, և ահա թե ինչու այն այլևս զորություն չունի հոգին համոզելու և դարձի բերելու։ Պետք է լարել ամեն մի նյարդ, հոգի և մկան՝ աշխարհը, նրա սովորույթները, նրա գործելակերպը և նրա նորաձևությունները թողնելու համար….»
“If you put away sin and exercise living faith, the riches of heaven’s blessings will be yours.” Selected Messages, book 3, 155.
«Եթե դուք հեռացնեք մեղքը և դրսևորեք կենդանի հավատ, երկնքի օրհնությունների հարստությունները ձերն կլինեն»։ Selected Messages, գիրք 3, 155.
The false “goody-goody religion” of apostate Protestantism was established as an official doctrine at the outset of the fourth generation of Adventism in 1957. It presented a definition of justification that “encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin.” The cross, teaches that “forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus,” for “He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God.”
Ուխտադրուժ բողոքականության կեղծ «քաղցրիկ-քաղցրիկ կրոնը» հաստատվեց որպես պաշտոնական վարդապետություն ադվենտիզմի չորրորդ սերնդի սկզբում՝ 1957 թվականին։ Այն ներկայացրեց արդարացման այնպիսի սահմանում, որը «քաջալերում է մեղավորին հավատալ, թե Աստված կփրկի նրան, մինչ նա շարունակում է մնալ մեղքի մեջ»։ Խաչը սովորեցնում է, որ «մեղքի ներումն Հիսուսի մահվան միակ արդյունքը չէ», որովհետև «Նա անսահման զոհաբերությունը կատարեց ոչ միայն որպեսզի մեղքը վերացվի, այլև որպեսզի մարդկային բնությունը վերականգնվի, վերսքանչելիացվի, իր ավերակներից վերահաստատվի և պիտանի դարձվի Աստծո ներկայության համար»։
The rebellion of 1957, demonstrates that the seed of the rebellion that was planted in 1863, and that then sprouted in 1888, and which was thereafter watered by the counterfeit message represented by the book published in 1919 (The Doctrine of Christ), had ultimately brought forth the fruit of an open pronouncement that the original “faith of the just” represented by Habakkuk’s two tables, was now removed and replaced with the corrupted definition of “justification by faith” that exists in apostate Protestantism. The disobedient prophet from Judah, had returned to the assembly of mockers and eaten with the lying prophet of Bethel.
1957 թվականի ապստամբությունը ցույց է տալիս, որ ապստամբության այն սերմը, որ ցանվել էր 1863 թվականին, ապա ծլել՝ 1888-ին, և այնուհետև ջրվել՝ 1919 թվականին հրատարակված գրքով («Քրիստոսի Վարդապետությունը») ներկայացված կեղծ ուղերձով, ի վերջո տվել էր այն պտուղը, որ բացահայտորեն հռչակվում էր, թե Ամբակումի երկու տախտակներով ներկայացված սկզբնական «արդարների հավատը» այժմ վերացված է և փոխարինված է «հավատով արդարացման» այն ապականված սահմանմամբ, որ գոյություն ունի ուխտադրուժ բողոքականության մեջ։ Հուդայից եկած անհնազանդ մարգարեն վերադարձել էր ծաղրողների ժողովին և կերել էր Բեթելի սուտ մարգարեի հետ։
The message to the Laodicean church which was first presented to the movement of the Millerites in 1856, and then again to the Laodicean church in 1888, was rejected every step of the way. That message of Jones and Waggoner, which according to Sister White was both the message to Laodicea, and the message of justification by faith, was rejected, under the premise that the rebels who were rejecting it, were actually defending the old landmarks! The landmarks they were defending was a foundation of their own human construction, that is built upon sand.
Լաոդիկէական եկեղեցուն ուղղված այն պատգամը, որ առաջին անգամ ներկայացվեց Միլլերական շարժմանը 1856 թվականին, ապա կրկին՝ Լաոդիկէական եկեղեցուն 1888 թվականին, ամեն քայլափոխի մերժվեց։ Ջոնսի և Վագոների այն պատգամը, որը, ըստ Սիստեր Ուայթի, և՛ Լաոդիկէային ուղղված պատգամն էր, և՛ հավատով արդարացման պատգամը, մերժվեց այն հիմնավորմամբ, թե այն մերժող ապստամբները իբր իրականում պաշտպանում էին հին սահմանաքարերը։ Այն սահմանաքարերը, որ նրանք պաշտպանում էին, իրենց իսկ մարդկային կառուցման հիմք էին, որ ավազի վրա է շինված։
The message of “justification by faith” that was presented by Jones and Waggoner in 1888, included the fact of the true gospel, which identifies that those who are justified, are also sanctified. It emphasized that to be justified was to “actually” be made holy, not simply to be legally “proclaimed” as holy. The message of Jones and Waggoner, which Sister White identified she had been presenting for years before the rebellion of 1888, identifies that when justification is imputed, sanctification is simultaneously imparted.
«հավատով արդարացման» լուրը, որ 1888 թվականին ներկայացվեց Ջոնսի և Վագոների կողմից, ներառում էր ճշմարիտ ավետարանի այն փաստը, ըստ որի՝ նրանք, ովքեր արդարացվում են, նաև սրբագործվում են։ Այն շեշտում էր, որ արդարացվել նշանակում է «իրականում» սուրբ դառնալ, և ոչ թե պարզապես իրավաբանորեն սուրբ «հռչակվել»։ Ջոնսի և Վագոների լուրը, որը Քույր Ուայթը ճանաչեց որպես այն, ինչ ինքն էր ներկայացրել տարիներ շարունակ՝ 1888 թվականի ապստամբությունից առաջ, ցույց է տալիս, որ երբ արդարացումը վերագրվում է, սրբագործումը միաժամանակ հաղորդվում է։
It cannot be otherwise, for both justification and sanctification are accomplished by the presence of the Holy Spirit in the believer. Justification and sanctification are simply two words that describe two elements of one work that is accomplished within the believer by the presence of the Holy Spirit.
Այլ կերպ լինել չի կարող, որովհետև թե՛ արդարացումը, թե՛ սրբացումը կատարվում են հավատացյալի մեջ Սուրբ Հոգու ներկայությամբ։ Արդարացումն ու սրբացումը պարզապես երկու բառ են, որոնք նկարագրում են միևնույն գործի երկու տարրերը, այն գործի, որ կատարվում է հավատացյալի մեջ Սուրբ Հոգու ներկայությամբ։
It was the very message of Moses that Korah’s rebels rejected, that was again rejected in 1856, then again in 1888, and then publicly enshrined as the salvation theology of Laodicean Adventism in 1957. The continuous rebellion wearied God, for the people said, “Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment?”
Դա հենց Մովսեսի պատգամն էր, որ Կորխեի ապստամբները մերժեցին, որը կրկին մերժվեց 1856 թվականին, ապա նորից՝ 1888 թվականին, և ապա 1957 թվականին հրապարակայնորեն ամրագրվեց որպես Լաոդիկեան ադվենտիզմի փրկության աստվածաբանություն։ Անընդհատ ապստամբությունը հոգնեցրեց Աստծուն, որովհետև ժողովուրդն ասում էր. «Ամեն ոք, որ չարիք է գործում, բարի է Տիրոջ աչքում, և Նա հաճություն է գտնում նրանց մեջ», կամ՝ «Ո՞ւր է դատաստանի Աստվածը»։
They said “those that are sinning are justified by Christ’s blood, and God delights in them, even though they continue to sin.” This is the spiritual deception that is represented by the message to Laodicea (a people judged), for in spite of the fact that Christ identifies the Laodiceans as “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked,” they believe that they are “rich, and increased with goods, and have need of nothing.” And in that condition, they are actually on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord.
Նրանք ասում էին. «Մեղանչողները արդարացվում են Քրիստոսի արյունով, և Աստված հաճություն ունի նրանցից, թեև նրանք շարունակում են մեղանչել»։ Սա այն հոգևոր խաբեությունն է, որ ներկայացված է Լաոդիկիային ուղղված պատգամով (դատված ժողովուրդ), որովհետև, չնայած այն փաստին, որ Քրիստոս Լաոդիկեցիներին բնորոշում է որպես «թշվառ, և խղճալի, և աղքատ, և կույր, և մերկ», նրանք հավատում են, թե իրենք «հարուստ են, և հարստացած, և ոչնչի կարիք չունեն»։ Եվ այդ վիճակում նրանք իրականում Տիրոջ բերանից դուրս թքվելու եզրին են։
The faithful of Millerite history who had persevered through the experience of the first disappointment in 1844, as represented by Jeremiah in chapter fifteen, verse fifteen through twenty-one, as the faithful builders of the temple, who had been promised that if they would not return to the “assembly of mockers,” that they would become God’s “mouth,” did return to “the assembly of mockers” (represented by the lying prophet of Bethel), and transitioned into Laodiceans, on the verge of being spewed out of God’s mouth, and they know it not.
Միլլերիտական պատմության այն հավատարիմները, որոնք 1844 թվականի առաջին հիասթափության փորձառության միջով համբերությամբ անցել էին, ինչպես ներկայացված է Երեմիա մարգարեի տասնհինգերորդ գլխի տասնհինգից մինչև քսանմեկ համարներում, որպես տաճարի հավատարիմ շինարարներ, որոնց խոստացվել էր, որ եթե նրանք չվերադառնան «ծաղրողների ժողովքին», ապա կդառնան Աստծո «բերանը», իրականում վերադարձան «ծաղրողների ժողովքին» (ներկայացված Բեթելի ստախոս մարգարեով) և վերափոխվեցին լաոդիկեցիների՝ գտնվելով Աստծո բերանից դուրս թքվելու եզրին, և իրենք դա չեն իմանում։
The condition of Laodicean Adventism on September 11, 2001, was typified by the condition of the Protestants on August 11, 1840. Those two histories were typified by the quibbling Jews, when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ. In each of the three histories a former chosen people were, and are in the process now, of being passed by. The Messenger of the Covenant in the time of John the Baptist, was to enter into covenant with those whom Peter identified as a “chosen generation.”
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Լաոդիկեական ադվենտիզմի վիճակը նախապատկերացվում էր 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին բողոքականների վիճակով։ Այդ երկու պատմությունները նախապատկերացվում էին վեճերի մեջ ընկած հրեաներով, երբ Սուրբ Հոգին իջավ Քրիստոսի մկրտության ժամանակ։ Երեք պատմություններից յուրաքանչյուրում մի ժամանակ ընտրված ժողովուրդը շրջանցվել է, և այժմ էլ շրջանցվելու ընթացքի մեջ է։ Ուխտի Պատգամաբերը, Հովհաննես Մկրտչի օրերում, պետք է ուխտի մեջ մտներ նրանց հետ, որոնց Պետրոսը բնորոշեց որպես «ընտրյալ սերունդ»։
But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.
Բայց դուք ընտրյալ սերունդ եք, արքայական քահանայություն, սուրբ ազգ, սեփականության ժողովուրդ, որպեսզի հռչակեք այն Նրա փառաբանությունները, Ով ձեզ կանչեց խավարից Իր զարմանահրաշ լույսի մեջ. դուք, որ մի ժամանակ ժողովուրդ չէիք, իսկ այժմ Աստծո ժողովուրդն եք. դուք, որ ողորմություն չէիք ստացել, իսկ այժմ ողորմություն եք ստացել։ 1 Պետրոս 2:9, 10.
Peter was identifying the new chosen people of his period, which then was the Christian church. They had been selected as a “chosen generation,” during a period when Christ and John the Baptist both identified the former chosen people, as a generation of vipers.
Պետրոսը նշում էր իր ժամանակաշրջանի նոր ընտրյալ ժողովրդին, որը այն ժամանակ քրիստոնեական եկեղեցին էր։ Նրանք ընտրվել էին որպես «ընտիր սերունդ»՝ մի ժամանակաշրջանում, երբ Քրիստոսն ու Հովհաննես Մկրտիչը երկուսն էլ նախկին ընտրյալ ժողովրդին կոչում էին իժերի սերունդ։
O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. Matthew 12:34.
Իժերի ծնունդ, ինչպե՞ս կարող եք դուք, չար լինելով, բարի բաներ խոսել, որովհետև սրտի առատությունից է բերանը խոսում։ Մատթեոս 12:34։
The generation that is passed by, is a “generation of vipers,” which is a symbol of Satan—the reptile of Bible prophecy. The generation that is passed by had filled up their cup of probationary time, and through four generations they had settled into the character of the viper. They had developed the forehead of a whore. This is why the twenty-five ancient men in Ezekiel chapter eight, are willing to bow to the sun. They had formed the character of the papacy.
Անցած սերունդը «իժերի ծնունդ» է, որը Սատանայի՝ Աստվածաշնչյան մարգարեության սողունի խորհրդանիշն է։ Անցած սերունդը լցրել էր իր փորձության ժամանակի բաժակը, և չորս սերունդների ընթացքում հաստատվել էր իժի բնավորության մեջ։ Նրանք ձեռք էին բերել պոռնիկի ճակատը։ Ահա թե ինչու Եզեկիելի ութերորդ գլխում հիշատակված քսանհինգ ծերունիները պատրաստ են խոնարհվելու արեգակին։ Նրանք կազմավորել էին պապականության բնավորությունը։
“The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the Word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.
«Երրորդ հրեշտակի լուրը ուղարկվել է աշխարհին՝ մարդկանց նախազգուշացնելու, որ նրանք չընդունեն գազանի կամ նրա պատկերի նշանը իրենց ճակատների վրա կամ իրենց ձեռքերի վրա։ Ընդունել այս նշանը նշանակում է գալ նույն որոշմանը, որին եկել է գազանը, և պաշտպանել նույն գաղափարները՝ ուղղակի հակադրությամբ Աստծո Խոսքին»։ Review and Herald, July 13, 1897.
The mark of the beast, is the mark of the man of sin, who is the pope of Rome and the earthly representative of Satan. To come to the same mind as the beast, is to come to the same mind as Satan, who is symbolized as a viper.
Գազանի նշանը մեղքի մարդու նշանն է, որը Հռոմի պապն է և Սատանայի երկրային ներկայացուցիչը։ Գազանի հետ նույն մտքին գալը նշանակում է գալ նույն մտքին, ինչ Սատանան, որը խորհրդանշվում է որպես իժ։
“To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.
«Աշխարհիկ շահերն ու պատիվները ապահովելու համար եկեղեցին մղվեց որոնելու երկրի մեծամեծ մարդկանց հաճությունն ու աջակցությունը, և այսպիսով մերժելով Քրիստոսին՝ նա դրդվեց իր հնազանդությունը մատուցելու Սատանայի ներկայացուցչին՝ Հռոմի եպիսկոպոսին»։ The Great Controversy, 50.
In the last generation of a former chosen people, their character reflects the character of Satan. The “chosen generation” who in times past, were not the people of God, are chosen through a process of testing, purging and purification. Those that pass the testing process are chosen to be in a covenant relationship with God. The Lord entered into covenant with the Christian church, then again with Millerite Adventism, and He does so again with the one hundred and forty-four thousand.
Նախկինում ընտրյալ եղած ժողովրդի վերջին սերնդի մեջ նրանց բնավորությունը արտացոլում է Սատանայի բնավորությունը։ «Ընտրյալ սերունդը», որ անցյալ ժամանակներում Աստծո ժողովուրդը չէր, ընտրվում է փորձության, մաքրման և զտման գործընթացի միջոցով։ Նրանք, ովքեր անցնում են փորձության գործընթացը, ընտրվում են Աստծո հետ ուխտային հարաբերության մեջ լինելու համար։ Տերը ուխտի մեջ մտավ քրիստոնեական եկեղեցու հետ, ապա կրկին՝ միլլերիտական ադվենտիզմի հետ, և նույնն անում է դարձյալ հարյուր քառասունչորս հազարի հետ։
When the Lord enters into covenant with the newly chosen people of God (who in times past were not the people of God), He comes to them as the Messenger of the Covenant. In each of the three histories that fulfill Malachi chapter three, there is a messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The first messenger was John the Baptist, who typified the second and third messenger. The second messenger was William Miller. Together the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller establish the characteristics of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant to come and enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand.
Երբ Տերը ուխտի մեջ է մտնում Աստծո նոր ընտրված ժողովրդի հետ (որը նախկին ժամանակներում Աստծո ժողովուրդը չէր), Նա գալիս է նրանց մոտ որպես Ուխտի Պատգամաբեր։ Մաղաքիա գրքի երրորդ գլխի կատարմամբ նշանավորվող երեք պատմություններից յուրաքանչյուրում կա մի պատգամաբեր, որ ճանապարհ է պատրաստում Ուխտի Պատգամաբերի համար։ Առաջին պատգամաբերը Հովհաննես Մկրտիչն էր, որը նախակերպարեց երկրորդ և երրորդ պատգամաբերներին։ Երկրորդ պատգամաբերը Ուիլյամ Միլլերն էր։ Հովհաննես Մկրտչի և Ուիլյամ Միլլերի մարգարեական բնութագրերը միասին հաստատում են այն պատգամաբերի բնութագրերը, որը ճանապարհ է պատրաստում Ուխտի Պատգամաբերի համար, որպեսզի Նա գա և ուխտի մեջ մտնի հարյուր քառասունչորս հազարի հետ։
The three messengers that prepare the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple, illustrate a work that is accomplished in the time of the investigative judgment, which concludes at the executive judgment.
Երեք պատգամաբերները, որոնք ճանապարհ են պատրաստում Քրիստոսի համար, որ, լինելով Ուխտի Պատգամաբերը, հանկարծ գա Իր տաճարը, պատկերում են մի գործ, որ կատարվում է քննչական դատաստանի ժամանակ, որը եզրափակվում է գործադրական դատաստանով։
“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’
«Երկրի պատմության վերջին օրերին Աստծու ուխտը Իր պատվիրանապահ ժողովրդի հետ պիտի նորոգվի։ «Այն օրը նրանց համար ուխտ պիտի կապեմ դաշտի գազանների, երկնքի թռչունների և երկրի սողունների հետ. և երկրի վրայից պիտի կոտրեմ աղեղը, սուրը և պատերազմը, և նրանց ապահով պիտի պառկեցնեմ։ Եվ քեզ ինձ պիտի նշանեմ հավիտյան, այո՛, քեզ ինձ պիտի նշանեմ արդարությամբ, դատաստանով, սիրառատ ողորմությամբ և գթություններով։ Եվ քեզ ինձ պիտի նշանեմ հավատարմությամբ, և դու պիտի ճանաչես Տիրոջը»։
“‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.
«Եվ պիտի լինի այն օրը, ես պիտի լսեմ, ասում է Տէրը, պիտի լսեմ երկինքը, և նա պիտի լսի երկրին. և երկիրը պիտի լսի հացահատիկին, և գինուն, և յուղին, և դրանք պիտի լսեն Յեզրայելին։ Եվ ես նրան ինձ համար պիտի սերմանեմ երկրի մեջ. և պիտի ողորմեմ նրան, որ ողորմություն չէր գտել. և պիտի ասեմ նրանց, որ իմ ժողովուրդը չէին՝ Դո՛ւ իմ ժողովուրդն ես, և նրանք պիտի ասեն՝ Դո՛ւ իմ Աստուածն ես»։ Ովսէէ 2:14–23։
“‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.
«Այն օրը... Իսրայելի մնացորդը և Հակոբի տան փրկվածները... ճշմարտությամբ պիտի ապավինեն Տիրոջը՝ Իսրայելի Սուրբին»։ Եսայիա 10:20։ «Ամեն ազգից, ցեղից, լեզվից և ժողովրդից» պիտի լինեն այնպիսիք, որ ուրախությամբ պիտի արձագանքեն այս պատգամին. «Վախեցե՛ք Աստծուց և փա՛ռք տվեք նրան, որովհետև եկել է նրա դատաստանի ժամը»։ Նրանք պիտի դառնան ամեն կռապաշտությունից, որ կապում է նրանց այս երկրին, և պիտի «երկրպագեն նրան, որ ստեղծեց երկինքը և երկիրը և ծովը և ջրերի աղբյուրները»։ Նրանք պիտի ազատեն իրենց ամեն խճճվածությունից և աշխարհի առաջ պիտի կանգնեն որպես Աստծո ողորմության հուշարձաններ։ Հնազանդ ամեն աստվածային պահանջին՝ նրանք հրեշտակների և մարդկանց կողմից պիտի ճանաչվեն որպես նրանք, «որ պահում են Աստծո պատվիրանները և Հիսուսի հավատը»։ Հայտնություն 14:6–7, 12։
“‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again [reverse] the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.
«Ահա գալիս են օրեր, ասում է Տերը, երբ հերկողը պիտի հասնի հնձողին, և խաղող տրորողը՝ սերմ ցանողին. և լեռները պիտի քաղցր գինի կաթեցնեն, և բոլոր բլուրները պիտի հալվեն։ Եվ ես պիտի դարձնեմ [հետ դարձնեմ] Իմ ժողովրդի՝ Իսրայելի գերությունը, և նրանք պիտի շինեն ավերված քաղաքները ու բնակվեն դրանցում. և պիտի տնկեն այգիներ ու խմեն դրանց գինին. պիտի նաև պարտեզներ հիմնեն և ուտեն դրանց պտուղը։ Եվ ես նրանց պիտի տնկեմ իրենց երկրում, և նրանք այլևս չեն արմատախիլ արվի իրենց երկրից, որ Ես տվել եմ նրանց, ասում է Տերը՝ քո Աստվածը։ Ամոս 9:13–15»։ Review and Herald, February 26, 1914.
Malachi chapter three, was fulfilled in the time of Christ, and in the time of the Millerites, and those two histories identify its fulfillment in the last days. Sister White aligns the fulfillment of Malachi chapter three, with Christ’s work of cleansing the temple.
Մաղաքիայի երրորդ գլուխը կատարվեց Քրիստոսի օրերում և միլլերիտների ժամանակ, և այդ երկու պատմությունները նույնացնում են դրա կատարումը վերջին օրերում։ Քույր Ուայթը Մաղաքիայի երրորդ գլխի կատարարումը համընկեցնում է տաճարը մաքրելու Քրիստոսի գործի հետ։
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
«Տաճարը աշխարհի գնորդներից ու վաճառողներից մաքրելով՝ Հիսուսը հայտարարեց Իր առաքելությունը՝ մաքրելու սիրտը մեղքի պղծությունից,—երկրային ցանկություններից, եսասիրական կրքերից, չար սովորություններից, որոնք ապականում են հոգին։ Մաղաքիա 3:1–3 մեջբերված»։ Դարերի Փափագը, 161։
The cleansing of the temple by Christ represented His work of cleansing the heart of the repentant sinner. In His ministry among men, He twice cleansed the earthly temple.
Քրիստոսի կողմից տաճարի մաքրումը խորհրդանշում էր Նրա գործը՝ ապաշխարող մեղավորի սիրտը մաքրելու։ Մարդկանց մեջ Իր ծառայության ընթացքում Նա երկու անգամ մաքրեց երկրային տաճարը։
“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).
«Մարգարեն ասում է. «Տեսայ այլ հրեշտակ իջնող երկնքից, որ մեծ իշխանություն ուներ. և երկիրը լուսավորվեց նրա փառքով։ Եվ նա զորեղ ձայնով հզորապես աղաղակեց՝ ասելով. Մեծ Բաբելոնը ընկավ, ընկավ, և դևերի բնակություն եղավ» (Հայտնություն 18:1, 2)։ Սա այն նույն պատգամն է, որ տրվեց երկրորդ հրեշտակի միջոցով։ Բաբելոնն ընկել է, «քանի որ նա բոլոր ազգերին խմեցրեց իր պոռնկության ցասման գինուց» (Հայտնություն 14:8)։ Ի՞նչ է այդ գինին։—Նրա կեղծ վարդապետությունները։ Նա աշխարհին տվել է կեղծ շաբաթ՝ չորրորդ պատվիրանի Շաբաթի փոխարեն, և կրկնել է այն սուտը, որ Սատանան առաջինը ասաց Եվային Եդեմում՝ հոգու բնական անմահությունը։ Շատ ազգակից մոլորություններ ևս նա տարածել է լայնատարած, «որպես վարդապետություն ուսուցանելով մարդկանց պատվիրանները» (Մատթեոս 15:9)։
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.
«Երբ Հիսուսը սկսեց Իր հրապարակային ծառայությունը, Նա մաքրեց Տաճարը նրա սրբապիղծ պղծությունից։ Նրա ծառայության վերջին գործերից մեկը Տաճարի երկրորդ մաքրումն էր։ Այսպես էլ աշխարհի զգուշացման վերջին գործում եկեղեցիներին տրվում են երկու տարբեր կոչեր։ Երկրորդ հրեշտակի լուրն է. «Ընկաւ, ընկաւ Բաբելոնը, այն մեծ քաղաքը, որովհետեւ նա իր պոռնկութեան բարկութեան գինուց խմեցրեց բոլոր ազգերին» (Հայտնություն 14:8)։ Եվ երրորդ հրեշտակի լուրի հզոր աղաղակի մեջ երկնքից մի ձայն է լսվում, որ ասում է. «Ելէ՛ք նրանից, Իմ ժողովուրդ, որպէսզի նրա մեղքերի մասնակիցը չլինէք, և որպէսզի նրա պատուհասներից չընդունէք։ Որովհետեւ նրա մեղքերը հասել են մինչև երկինք, և Աստուած հիշեց նրա անօրենությունները» (Հայտնություն 18:4, 5)»։ Selected Messages, գիրք 2, 118։
In the fulfillment of Malachi chapter three, John the Baptist was the messenger who prepared for Jesus, as the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple and twice cleanse it. In His ministry of three and a half years, He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry, thus identifying that the cleansing work has a beginning that represents the ending. Jesus always illustrates the ending with the beginning, and in agreement with His work as Alpha and Omega the three and a half years began and ended with a temple cleansing.
Մաղաքիա մարգարեի երրորդ գլխի կատարման մեջ Հովհաննես Մկրտիչը այն պատգամաբերն էր, որ նախապատրաստեց Հիսուսի՝ որպես Ուխտի Պատգամաբերի, հանկարծակի գալը Իր տաճարը և այն երկու անգամ մաքրելու համար։ Իր երեքուկես տարվա ծառայության ընթացքում Նա մաքրեց տաճարը Իր ծառայության սկզբում և վերջում՝ այսպիսով նույնացնելով, որ մաքրման գործը ունի մի սկիզբ, որը ներկայացնում է վախճանը։ Հիսուսը միշտ վախճանը պատկերում է սկզբով, և, Իր՝ որպես Ալֆայի և Օմեգայի գործին համահունչ, այդ երեքուկես տարիները սկսվեցին և ավարտվեցին տաճարի մաքրմամբ։
At the conclusion of the three and a half years, He shed the blood that confirmed the covenant that fulfilled the prediction of Daniel chapter nine that He would confirm the covenant with many for one week, in the midst of which He would be cut off.
Երեքուկես տարիների ավարտին Նա թափեց այն արյունը, որ հաստատեց ուխտը՝ ի կատար ածելով Դանիելի իններորդ գլխի այն մարգարեությունը, թե Նա շատերի հետ մեկ շաբաթվա համար պիտի հաստատի ուխտը, որի մեջտեղում պիտի վերացվի։
And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.
Եվ վաթսուներկու շաբաթներից հետո Մեսիան պիտի կտրվի, բայց ոչ իր համար. և գալիք իշխանի ժողովրդի ձեռքով պիտի կործանվեն քաղաքն ու սրբարանը, և դրա վախճանը պիտի լինի հեղեղով, և մինչև պատերազմի վերջը ամայություններ են որոշված։ Եվ նա ուխտը պիտի հաստատի շատերի հետ մեկ շաբաթվա համար, և շաբաթվա կեսին պիտի դադարեցնի զոհն ու ընծան, և պղծությունների տարածման պատճառով այն պիտի ամայի դարձնի՝ մինչև վախճանը, և այն, ինչ որոշված է, պիտի թափվի ամայացածի վրա։ Դանիել 9:26, 27։
We will continue this study in the next article.
Մենք կշարունակենք այս ուսումնասիրությունը հաջորդ հոդվածում։
“Page after page might be written in regard to these things. Whole conferences are becoming leavened with the same perverted principles. ‘For the rich men thereof are full of violence, and the inhabitants thereof have spoken lies, and their tongue is deceitful in their mouth.’ The Lord will work to purify his church. I tell you in truth, the Lord is about to turn and overturn in the institutions called by his name.
«Այս բաների վերաբերյալ կարելի էր գրել էջ առ էջ։ Ամբողջ համաժողովներ են խմորվում նույն խեղաթյուրված սկզբունքներով։ «Որովհետև նրա հարուստ մարդիկ լի են բռնությամբ, և նրա բնակիչները սուտ են խոսել, և նրանց լեզուն նենգություն է նրանց բերանում»։ Տերը պիտի գործի՝ մաքրագործելու Իր եկեղեցին։ Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, Տերը պատրաստվում է շրջել և տակնուվրա անել այն հաստատությունները, որոնք կոչվում են Իր անունով։»
“Just how soon this refining process will begin, I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in his hand will cleanse his temple of its moral defilement. He will thoroughly purge his floor. God has a controversy with all who practice the least injustice; for in so doing they reject the authority of God, and imperil their interest in the atonement, the redemption which Christ has undertaken for every son and daughter of Adam. Will it pay to take a course abhorrent to God? Will it pay to put upon your censers strange fire to offer before God, and say it makes no difference?
«Թե որքան շուտ կսկսվի այս զտման գործընթացը, չեմ կարող ասել, սակայն այն երկար չի հետաձգվի։ Նա, որի հարդիչը Իր ձեռքում է, կմաքրի Իր տաճարը նրա բարոյական պղծությունից։ Նա հիմնովին կմաքրի Իր կալը։ Աստված վեճ ունի բոլոր նրանց հետ, ովքեր գործադրում են թեկուզ ամենաչնչին անարդարություն, որովհետև այդպես վարվելով՝ նրանք մերժում են Աստծո իշխանությունը և վտանգի են ենթարկում իրենց մասնակցությունը քավությանը, այն փրկագնմանը, որ Քրիստոսը ձեռնարկել է Ադամի յուրաքանչյուր որդու և դստեր համար։ Կարժենա՞ արդյոք բռնել Աստծուն գարշելի մի ընթացք։ Կարժենա՞ արդյոք ձեր բուրվառների վրա օտար կրակ դնել՝ Աստծո առաջ մատուցելու համար, և ասել, թե դա ոչ մի նշանակություն չունի»։
“It has not been after God’s order to center so much in Battle Creek. The state of things now exists that was presented before me as a warning. I am sick at heart at the representation. The Lord gave warnings to prevent this demoralizing condition of things, but they have not been heeded. ‘Ye are the salt of the earth: but if the salt have lost his savor, wherewith shall it be salted? It is thenceforth good for nothing, but to be cast out, and to be trodden under foot of men.’
«Աստծու կարգի համաձայն չի եղել այսքան բան կենտրոնացնել Բեթլ-Քրիքում։ Այժմ գոյություն ունի այնպիսի դրություն, որն ինձ ներկայացվել էր որպես նախազգուշացում։ Այդ պատկերման պատճառով սիրտս հիվանդանում է։ Տերը նախազգուշացումներ տվեց՝ կանխելու համար իրերի այս ապականող վիճակը, բայց դրանք ականջալուր չեղան։ «Դուք երկրի աղն եք. բայց եթե աղն անալի դառնա, ինչո՞վ պիտի աղվի. այն այլևս ոչ մի բանի պիտանի չէ, այլ միայն՝ դուրս գցվելու և մարդկանց ոտքի տակ կոխոտվելու»։
“I appeal to my brethren to wake up. Unless a change takes place speedily, I must give the facts to the people; for this state of things must change; unconverted men must no longer be managers and directors in so important and sacred work. With David we are forced to say, ‘It is time for thee, Lord, to work: for they have made void thy law.’” Special Testimonies, 30, 31.
«Ես դիմում եմ իմ եղբայրներին՝ արթնանալու։ Եթե փոփոխություն շուտով տեղի չունենա, ես պետք է փաստերը ներկայացնեմ ժողովրդին, որովհետև այս դրությունը պետք է փոխվի. չդարձած մարդիկ այլևս չպետք է լինեն այդքան կարևոր և սուրբ գործում կառավարիչներ և տնօրեններ։ Դավթի հետ մենք հարկադրված ենք ասել. «Ժամանակն է, Տե՛ր, որ գործես, որովհետև նրանք անվավեր դարձրին Քո օրենքը»»։ Special Testimonies, 30, 31.