The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

Հայտնության իններորդ գլխի առաջին կեսը նույնացնում է հինգերորդ փողը, որը առաջին վայն է, իսկ գլխի երկրորդ կեսը նույնացնում է վեցերորդ փողը, որը երկրորդ վայն է։ Երկու փողերն էլ պատկերավոր կերպով ներկայացված են 1843 և 1850 թվականների պիոներական քարտեզների վրա։ Երբ 1989 թվականին՝ վերջի ժամանակում, Խորհրդային Միության փլուզմամբ, Դանիել տասնմեկի վերջին վեց համարները կնքազերծվեցին, սկսվեց հարյուր քառասունչորս հազարի բարենորոգչական շարժումը։

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

1989 թվականին ճանաչված ճշմարտությունների թվում էին Աստվածաշնչյան պատմության մեծ բարենորոգչական շարժումները և այն, որ դրանք բոլորը զուգահեռ էին միմյանց։ Բոլոր մարգարեները, և հետևաբար յուրաքանչյուր սրբազան պատմություն, ներառյալ սրբազան բարենորոգչական շարժումները, պատկերում են հարյուր քառասունչորս հազարի վերջին մեծ բարենորոգչական շարժումը, որը նաև երրորդ հրեշտակի հզոր շարժումն է։ Երբ կնքման գործընթացը սկսվում է, այդժամ սկսվում է նաև վերջին անձրևի ցողումը։ 1989 թվականին բարենորոգչական շարժումների բացումը, որին 1992 թվականին հետևեց Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարների բացումը, առաջ բերեց դիմադրության մի միջավայր, ինչպես միշտ է լինում, երբ բացվում է մի նոր և ներկա ճշմարտություն։

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարների ճշմարտությանը հակառակվելու ընթացքում Տերը բացահայտեց այն ճշմարտությունը, որ հեթանոսական Հռոմի մարգարեական պատմությունը, միացված պապական Հռոմի մարգարեական պատմությանը, ինչպես հաստատված է երկու վկաների հիման վրա, նույնացնում է արդի Հռոմի մարգարեական պատմությունը։ Մարգարեության եռակի կիրառության կանոնը ճանաչվեց, և այնուհետև գործադրվեց՝ սխալի դեմ պաշտպանվելու, ինչպես նաև ճշմարտությունը ճանաչելու և հաստատելու համար։ Այն կանոնները, որոնք հաստատում են, որ յուրաքանչյուր բարենորոգչական գիծ զուգահեռ է մյուս բարենորոգչական գծերին, և այն կանոնները, որոնք առնչվում են մարգարեության եռակի կիրառությանը, դարձան այն կանոնների հիմնաքարը, որոնք հաստատվեցին երրորդ հրեշտակի շարժման մեջ, ինչպես որ նախօրոք նախատիպված էր Միլլերական պատմության մեջ հաստատված, գործադրված և հրատարակված կանոններով։

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

Մարգարեության եռակի կիրառությունը, որպես կանոն, բացվեց հարյուր քառասունչորս հազարների շարժման համար, որովհետև նրանք վերջին անձրևի շարժումն են, և երրորդ վայ-ի իսլամը վերջին անձրևի պատգամն է։ Մարգարեության եռակի կիրառության սկզբունքը նույնականացվեց Հուդայի ցեղի Առյուծի կողմից՝ շատ ավելի վաղ, քան երրորդ վայ-ի իսլամը պատմության մեջ հայտնվեց 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, որովհետև Նա ցանկանում էր, որ Իր վերջին օրերի ժողովուրդը հեշտությամբ ճանաչեր այն պատգամը, որ ներկայացվում էր երրորդ վայ-ի գալուստով, երբ Նա Իր ժողովրդին վերադարձրեց Երեմիայի հին շավիղներին։

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

Հայտնության իններորդ գլխում շարադրված հինգերորդ և վեցերորդ փողերի վերաբերյալ առաջամարտիկների ըմբռնումը հասկացվում էր որպես Հայտնության գրքի այն հատվածը, որն ամենից ավելի հաստատուն և հստակ կերպով հաստատված էր պատմությամբ։ Ուրիա Սմիթը Հայտնության իններորդ գլխի իր մեկնաբանությունը սկսում է պատմաբան Քեյթի խոսքերով՝ հենց այդ միտքը հաստատելու համար։

“For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

«Այս փողի մեկնաբանության համար մենք կրկին կդիմենք պրն. Քեյթի գրվածքներին։ Այս հեղինակը ճշմարտացիորեն ասում է. «Մեկնիչների միջև հազիվ թե լինի Հայտնության որևէ այլ մասի վերաբերյալ այնքան միատեսակ համաձայնություն, որքան հինգերորդ և վեցերորդ փողերի, կամ առաջին և երկրորդ վայերի, սարակինոսների և թուրքերի նկատմամբ կիրառության առնչությամբ։ Սա այնքան ակնհայտ է, որ հազիվ թե հնարավոր լինի սխալ հասկանալ։ Այն բանի փոխարեն, որ յուրաքանչյուրի նշանակման համար մեկ կամ երկու համար լիներ, Հայտնության իններորդ գլուխը, հավասար բաժիններով, ամբողջությամբ զբաղված է երկուսի նկարագրությամբ»։ Ուրիա Սմիթ, Daniel and Revelation, 495։

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

Առաջին և երկրորդ վայերի գլուխների բաժանումը բաժանում է առաջին վայի պատմությունը, որը ներկայացված է Մուհամմեդով։ Այն աշխարհագրորեն տեղադրված է այնտեղ, ինչ պատմաբան Ալեքսանդր Քիթը կոչում է սարացիների երկիր, որը մենք այսօր կանվանեինք Արաբիա։ Երկրորդ վայի պատմությունը, որը ներկայացված է Օսման Ա-ով, աշխարհագրորեն տեղադրված է Թուրքիայում, որը պատմաբանը նույնացնում է թուրքերով։ Առաջին վայի պատմությունը տեղադրված և իրականացված էր Արաբիայում՝ իսլամի և Մուհամմեդի ծննդավայրում։ Երկրորդ վայի պատմությունը տեղադրված և իրականացված էր Թուրքիայում՝ Օսմանյան կայսրության ծննդավայրում։

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

Առաջին վայի պատմությունը մատնանշում է մի պատերազմ, որ ուղղված էր Հռոմի դեմ անկախ ռազմիկների կողմից, որոնց փոխադարձ միակ դաշինքը միմյանց հետ իսլամի կրոնն էր։ Երկրորդ վայի պատմությունը մատնանշում է մի պատերազմ, որ ուղղված էր Հռոմի դեմ կազմակերպված կրոնական և պետական իշխանության կողմից, որը կոչվում է խալիֆայություն։ Երկու դեպքում էլ՝ լինի Մուհամմադով ներկայացված պատմության մեջ Հռոմի դեմ մղվող անկախ պատերազմը, թե՛ Օթմանով, կամ Օսմանյան կայսրությամբ, ներկայացված կազմակերպված պատերազմը, պատերազմի կերպը հանկարծակի և անսպասելի հարձակվելն էր։ Դա այնպիսի պատերազմ չէր, որ իրականացվում էր բոլոր զինվորներին միևնույն գույնի համազգեստներով հագցնելով, ապա զինվորներին գծի մեջ կազմակերպելով և առաջ մղելով հրազենի կրակի մեջ, ինչպես այդ ժամանակների ռազմական սովորությունն էր։ «Ասասին» բառը հիմնված է հանկարծակի և անսպասելի հարվածելու իսլամական պատերազմի կերպի վրա, որը սովորաբար հանգեցնում էր նաև հարձակվողի մահվանը։

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

«Assassin» բառը ծագում է արաբական «hashshashin» բառից, որն իր հերթին գալիս է «hashish» բառից՝ նշանակելով «հաշիշ» կամ «կանեփ»։ Տերմինն ի սկզբանե գործածվում էր միջնադարյան շրջանում Մերձավոր Արևելքում գործող նիզարի իսմայիլի մահմեդականների գաղտնի և մոլեռանդ մի խմբի մատնանշման համար։ Այս խմբի անդամները հայտնի էին իրենց ոչ ավանդական և հաճախ բռնի մեթոդներով, այդ թվում՝ իրենց նպատակներին հասնելու համար քաղաքական սպանությունների կիրառմամբ։ Ասվում է, թե նրանք երբեմն հաշիշ էին գործածում՝ իրենց առաքելություններին պատրաստվելու համար, ինչը Արևմտյան աշխարհում հանգեցրեց «hashshashin» կամ «assassins» տերմինի գործածությանը։ Ասասինները գործուն էին միջնադարյան ժամանակաշրջանում, գլխավորապես Պարսկաստանում և Սիրիայում, և այդ ժամանակի զանազան քաղաքական հակամարտություններում ու սպանություններում նշանակալի դեր էին կատարում։ «Assassin» տերմինը հետագայում մտավ եվրոպական լեզուների մեջ, որտեղ այն սկսեց առավել լայնորեն վերաբերել այն անձանց, որոնք իրականացնում են քաղաքական կամ նպատակաուղղված սպանություններ։

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

Պատերազմի այս եղանակը երեք վայերի կարևոր մարգարեական բնութագիրն է, որովհետև իսլամի մարգարեական դերը պատերազմ առաջ բերելն է։ Իսլամը, որպես խորհրդանիշ, ամբողջովին կապված է պատերազմի հետ, և Հայտնության իններորդ գլխում առաջին և երկրորդ վայերի իսլամը նրանց պատերազմների պատկերավոր ներկայացումն է։ Նրանց պատերազմը Հայտնության գրքում ներկայացված է որպես այն գործողությունը, որ բարկացնում է ազգերին՝ հենց փորձության ժամանակաշրջանի փակվելուց անմիջապես առաջ։

And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

Եվ ազգերը բարկացան, և եկավ Քո բարկությունը, և մեռելների ժամանակը, որպեսզի դատվեն, և որպեսզի վարձատրություն տաս Քո ծառաներին՝ մարգարեներին, և սրբերին, և նրանց, որ երկյուղում են Քո անունից՝ փոքրերին ու մեծերին, և կործանես նրանց, որ կործանում են երկիրը։ Հայտնություն 11:18

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

«Ազգերը» «զայրացվում են»՝ հենց Աստծու բարկության գալուստից առաջ, իսկ Աստծու բարկությունը, ինչպես ներկայացված է Հայտնության գրքում, վերջին յոթ պատուհասներն են, որոնք գալիս են, երբ մարդու փորձության ժամանակը փակվում է։ Այս համարում կան երեք նշանակալից հանգրվաններ՝ ազգերի զայրացումը, Աստծու բարկությունը և մեռելներին դատելու ժամանակը։ Այստեղ հիշատակված մեռելների դատաստանը ամբարիշտ մեռելների դատաստանն է, որ տեղի է ունենում հազարամյա միլենիումի ընթացքում, և ոչ թե մեռելների քննիչ դատաստանը, որը սկսվեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Քույր Ուայթը հստակ ասում է, որ այս համարի երեք հանգրվանները առանձին են և տեղի են ունենում համարում ներկայացված հերթականությամբ։

“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

«Ես տեսա, որ ազգերի բարկությունը, Աստծո ցասումը և մեռելներին դատելու ժամանակը միմյանցից առանձին ու հստակ էին՝ մեկը մյուսին հաջորդելով, նաև՝ որ Միքայելը դեռ չէր կանգնել, և որ այնպիսի նեղության ժամանակը, որպիսին երբեք չէր եղել, դեռ չէր սկսվել։ Ազգերն այժմ բարկանում են, բայց երբ մեր Քահանայապետը ավարտի Իր գործը սրբարանում, Նա կկանգնի, վրեժխնդրության զգեստները կհագնի, և ապա յոթ վերջին պատուհասները կթափվեն։»

“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

«Ես տեսա, որ չորս հրեշտակները պիտի պահեն չորս հողմերը, մինչև Հիսուսի գործը սրբարանում ավարտվի, և ապա պիտի գան յոթ վերջին պատուհասները»։ Early Writings, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

Իսլամի դերը Աստվածաշնչի վերջին գրքում այն է, որ նա բարկացնի ազգերին, և նրանք այս բանն անում են պատերազմների միջոցով։ Իսլամի դերը Աստվածաշնչի առաջին գրքում այն է, որ աշխարհի յուրաքանչյուր մարդու ձեռքը համախմբվի Իսլամի դեմ, որը ներկայացված է Իսմայելի կերպարով։

And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

Եվ Տիրոջ հրեշտակը նրան ասաց. «Ահա, դու հղի ես և որդի պիտի ծնես, և նրա անունը Իսմայել պիտի կոչես, որովհետև Տերը լսել է քո նեղությունը։ Եվ նա վայրենի մարդ պիտի լինի. նրա ձեռքը կլինի ամեն մարդու դեմ, և ամեն մարդու ձեռքը՝ նրա դեմ. և նա պիտի բնակվի իր բոլոր եղբայրների ներկայությամբ»։ Ծննդոց 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

«Ձեռք» բառը, որպես խորհրդանիշ, ինչպես աստվածաշնչյան բոլոր խորհրդանիշները, կարող է ունենալ մեկից ավելի նշանակություն՝ կախված այն համատեքստից, որտեղ գործածվում է։ Աստվածաշնչյան մարգարեության մեջ «ձեռքը», որպես խորհրդանիշ, առավելապես պատերազմի խորհրդանիշ է։ «Վայրի մարդ» թարգմանված եբրայերեն բառը արաբական վայրի էշի բառնն է, որը պարունակում է մի քանի կարևոր մարգարեական ենթադրություններ, որոնցից մեկն այն է, որ արաբական էշը պատկանում է Equidae կենդանատեսակների ընտանիքին, ինչպես նաև ձին։ Հայտնության իններորդ գլխում, ինչպես նաև Ամբակումի երկու սրբազան գծապատկերների վրա (1843 և 1850 թվականների պիոներական գծապատկերները), ձին գործածվում է որպես այն պատերազմի խորհրդանիշը, որ ներկայացվում է երեք վայերի իսլամով։ Իսլամի առաջին և վերջին հիշատակությունը, ինչպես ներկայացված է Ծննդոց գրքում և Հայտնության գրքում, իսլամը նույնացնում են Equidae ընտանիքի խորհրդանիշի հետ (էշ կամ ձի), և երկուսն էլ շեշտում են իսլամի դերը՝ պատերազմ բերելու «ամեն մարդու» (ազգերին)։

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

Հայտնության գրքի ԻՆՆԵՐՈՐԴ գլխի ՏԱՍՆՄԵԿԵՐՈՐԴ խոսքում նույնացվում է իսլամի բնավորությունը, որովհետև մարգարեաբար բնավորությունը ներկայացվում է անունով։ Իսլամի վրա իշխող թագավորին տրված անունն արտացոլում է իսլամի մասին Ծննդոց գրքում եղած այն առաջին հիշատակությունը, որտեղ գրված է, որ Իսմայելի բնավորությունը կամ ոգին «կբնակվի իր բոլոր եղբայրների ներկայությամբ»։ Այն թագավորը, որ իշխում է ամբողջ իսլամի վրա, Իսմայելի ոգին է (նրանց թագավորը), որի ձեռքը «ամեն մարդու դեմ» է։

And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

Եվ նրանք իրենց վրա ունեին մի թագավոր, որ անդունդի հրեշտակն է, որի անունը եբրայերեն լեզվով Աբադոն է, իսկ հունարեն լեզվով նրա անունը Ապոլլիոն է։ Հայտնություն 9:11։

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

Հին Կտակարանում՝ ներկայացված եբրայերենով, կամ Նոր Կտակարանում՝ ներկայացված հունարենով, այն բնավորությունը, որ տիրում է իսլամի կրոնի հետևորդների վրա, նույնացվում է որպես կամ Աբադդոն, կամ Ապոլլիոն, որոնք երկուսն էլ նշանակում են «մահ և կործանում»։ Մահն ու կործանումը իսլամի բնավորությունն են՝ լինի այն ներկայացված Հին, թե Նոր Կտակարաններում։ Այն հոգու առանձնահատուկ հատկանիշները, որ իշխում է իսլամի յուրաքանչյուր հետևորդի ներսում, էշի կամ ձիու խորհրդանիշի հետ կապված, երկուսն էլ իսլամին վերաբերող առաջին և վերջին հիշատակումների բաղադրիչներն են։ Այս երկու մարգարեական հատկանիշները կրում են Ալֆայի և Օմեգայի կնիքը։ Երբ Քույր Ուայթը նույնացնում է այն պատգամը, որ կյանք է տալիս հարյուր քառասունչորս հազարին, որպես երրորդ հրեշտակի հզոր բանակ, նա ասում է հետևյալը.

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

«Հրեշտակները պահում են չորս քամիները, որոնք ներկայացված են որպես բարկացած մի ձի, որ ձգտում է պոկվել ու սլանալ ամբողջ երկրի երեսով՝ իր ճանապարհին բերելով կործանում և մահ։»

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

«Մի՞թե մենք պիտի քնենք հենց հավիտենական աշխարհի շեմին։ Մի՞թե պիտի լինենք բթացած, սառն ու մեռած։ Ո՜հ, երանի թե մեր եկեղեցիներում Աստծո Հոգին և շունչը փչվեր Իր ժողովրդի մեջ, որպեսզի նրանք կանգնեին իրենց ոտքերի վրա և ապրեին։ Մենք պետք է տեսնենք, որ ճանապարհը նեղ է, և դուռը՝ անձուկ։ Բայց երբ անցնում ենք անձուկ դռնով, դրա լայնությունը սահման չունի»։ Manuscript Releases, հատոր 20, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

Հարյուր քառասունչորս հազարի կնիք դրվելու ընթացքում չորս հողմերը պահվում են, և չորս հողմերը մի «զայրացած ձի» են, որ իր ճանապարհին բերում է «մահ և կործանում»։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին երրորդ վայը մտավ մարգարեական պատմության մեջ՝ բերելով «մահ և կործանում» և այդպիսով «զայրացնելով ազգերին», երբ այն հարվածեց հոգևոր փառավոր երկրին «հանկարծակի և անսպասելիորեն»։ 2023 թվականի հոկտեմբերի 7-ին երրորդ վայը շարունակեց իր «մահի և կործանման» ուղին՝ այդպիսով ավելի ևս «զայրացնելով ազգերին», երբ այն հարձակվեց բառացի փառավոր երկրի վրա «հանկարծակի և անսպասելիորեն»։ Առաջին անսպասելի հարձակումը նշանավորեց հարյուր քառասունչորս հազարի կնիք դրվելու ժամանակաշրջանի սկիզբը, իսկ 2023 թվականի հոկտեմբերի 7-ի վերջին հարձակումը նշանավորում է հարյուր քառասունչորս հազարի կնիք դրվելու ավարտական ժամանակաշրջանի, կամ «փակման», սկիզբը։ Մի՞թե պիտի քնենք հենց հավիտենական աշխարհի շեմին։

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

Երկու սրբազան պիոներական գծապատկերներում էլ իսլամը՝ առաջին և երկրորդ վայերի մեջ, պատկերավոր ներկայացված է իսլամական ռազմիկների միջոցով, որոնք նստած են իրենց մարտական ձիերի վրա։ Երկու պատկերներում էլ առաջին վայի մարտական ձիու վրա նստած հեծյալը նիզակ է կրում, իսկ այն ձիու հեծյալը, որը ներկայացնում է երկրորդ վայը, հրացան է արձակում։ Այս տարբերակումը հստակորեն նշված է Հայտնության իններորդ գլխում, որովհետև հենց երկրորդ վայի պատմության ընթացքում էր, որ վառոդը գյուտ արվեց և առաջին անգամ գործածվեց պատերազմում։ Մեկնաբանելով Հայտնության իններորդ գլխի տասնյոթերորդից մինչև տասնիններորդ համարները՝ Ուրիա Սմիթը գրի է առնում հետևյալը.

“The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

«Այս նկարագրության առաջին մասը կարող է վերաբերել այս հեծյալների արտաքին տեսքին։ Կրակը, որպես գույն ներկայացնող խորհրդանիշ, նշանակում է կարմիր, քանի որ «կրակի պես կարմիր» արտահայտությունը հաճախ գործածվող ձև է. յակինթոսը, կամ հիացինթը,՝ կապույտը, իսկ ծծումբը՝ դեղինը։ Եվ այս գույները մեծապես գերակշռում էին այս ռազմիկների հագուստի մեջ. այնպես որ, ըստ այս տեսակետի, նկարագրությունը ճշգրտորեն կհամապատասխաներ թուրքական համազգեստին, որը մեծ մասամբ կազմված էր կարմիր, կամ ալ կարմիր, կապույտ և դեղին գույներից։ Ձիերի գլուխներն արտաքին տեսքով առյուծների գլուխների նման էին՝ ցույց տալու համար նրանց զորությունը, քաջությունը և վայրագությունը. մինչդեռ համարի վերջին մասն անկասկած վերաբերում է վառոդի և հրազենի գործածությանը պատերազմի նպատակներով, որոնք այն ժամանակ նոր էին միայն մտցվել գործածության մեջ։ Քանի որ թուրքերը իրենց հրազենը արձակում էին ձիու վրա նստած, հեռվից դիտողին կթվար, թե կրակը, ծուխը և ծծումբը դուրս էին գալիս ձիերի բերաններից, ինչպես ցույց է տրված կից պատկերում»։

“Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

«Թուրքերի կողմից Կոստանդնուպոլսի դեմ իրենց արշավանքի ընթացքում հրազենի գործածության վերաբերյալ Էլիոթը (Horae Apocalypticae, հտ. I, էջ 482–484) այսպես է խոսում․— «Մարդկանց երրորդ մասի կոտորածը, այսինքն՝ Կոստանդնուպոլսի գրավումը, և, հետևաբար, հունական կայսրության կործանումը, պարտական էին «կրակին, ծխին և ծծմբին», այսինքն՝ Մահմեդի հրետանուն ու հրազենին։ Այժմ արդեն անցել էր տասնմեկ հարյուր և ավելի տարի այն օրից, երբ նա հիմնադրվել էր Կոստանդինի կողմից։ Այդ ժամանակամիջոցում գոթերը, հոները, ավարները, պարսիկները, բուլղարները, սարացիները, ռուսները, և իսկույն իսկ օսմանյան թուրքերը, իրենց թշնամական հարձակումներն էին գործել կամ պաշարում դրել նրա դեմ։ Բայց նրա ամրությունները նրանց համար անառիկ էին։ Կոստանդնուպոլիսը գոյատևեց, և նրա հետ՝ նաև հունական կայսրությունը։ Այստեղից էլ սուլթան Մահմեդի մտահոգությունը՝ գտնելու այն, ինչը կհեռացներ այդ խոչընդոտը։ «Կարո՞ղ ես արդյոք ձուլել մի թնդանոթ,— այս էր նրա հարցը իր կողմն անցած թնդանոթաձուլին,— այնպիսի չափի, որ բավական լինի Կոստանդնուպոլսի պարիսպը խորտակելու համար»։ Այնուհետև Ադրիանուպոլսում ձուլարան հիմնվեց, թնդանոթը ձուլվեց, հրետանին պատրաստվեց, և պաշարումը սկսվեց»։

“It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

«Լավ արժանի է ուշադրության, թե ինչպես Գիբոնը, որ միշտ անգիտակցաբար մեկնաբանում է Ապոկալիպտիկ մարգարեությունը, պատերազմի այս նոր միջոցը դնում է իր պատկերի առաջին պլանում՝ հունական կայսրության վերջնական աղետի մասին իր ճարտասան ու տպավորիչ պատմության մեջ։ Դրան նախապատրաստվելիս նա ներկայացնում է վառոդի վերջերս կատարված գյուտի պատմությունը՝ «այդ խառնուրդը՝ սելիտրայի, ծծմբի և փայտածխի»․ պատմում է սուլթան Ամուրաթի կողմից դրա ավելի վաղ գործածության մասին, և նաև, ինչպես առաջ արդեն ասվել է, Մահոմետի՝ Ադրիանուպոլսում ավելի մեծ թնդանոթների ձուլարանի մասին։ Ապա, արդեն հենց պաշարման ընթացքի մեջ, նկարագրում է, թե ինչպես «նիզակների և նետերի տարափներն ուղեկցվում էին հրացանների ու թնդանոթների ծխով, ձայնով և կրակով», թե ինչպես «թուրքական հրետանու երկար շարքը ուղղված էր պատերի դեմ, և տասնչորս մարտկոց միաժամանակ որոտում էին ամենամատչելի տեղերի վրա», թե ինչպես «ամրությունները, որոնք դարեր շարունակ դիմակայել էին թշնամական բռնությանը, օսմանյան թնդանոթներով բոլոր կողմերից քանդվում էին, բազմաթիվ ճեղքեր էին բացվում, և Սուրբ Ռոմանոսի դարպասի մոտ չորս աշտարակ հավասարեցվում էին գետնին», թե ինչպես, երբ «գծերից, գալերաներից և կամրջից օսմանյան հրետանին բոլոր կողմերից որոտում էր, բանակն ու քաղաքը, հույներն ու թուրքերը, պատվում էին ծխի մի ամպով, որը կարող էր ցրվել միայն հռոմեական կայսրության վերջնական ազատագրմամբ կամ կործանմամբ», թե ինչպես «կրկնակի պարիսպները թնդանոթների միջոցով վերածվել էին ավերակների կույտի», և թե ինչպես վերջապես թուրքերը, «բարձրանալով ճեղքերի միջով», «Կոստանդնուպոլիսը նվաճվեց, նրա կայսրությունը տապալվեց, և նրա կրոնը մուսուլման նվաճողների կողմից տրորվեց փոշու մեջ»։ Ասում եմ՝ իսկապես արժանի է ուշադրության, թե որքան որոշակիորեն և տպավորիչ կերպով Գիբոնը քաղաքի գրավումը, և այսպիսով՝ կայսրության կործանումը, վերագրում է օսմանյան հրետանուն։ Քանզի ի՞նչ է դա, եթե ոչ մեկնաբանություն մեր մարգարեության խոսքերի վրա. «Սրանցից այս երեքով սպանվեց մարդկանց երրորդ մասը՝ կրակով, և ծխով, և ծծմբով, որ ելնում էր նրանց բերաններից»։

“‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

«18-րդ համար. Այս երեքով մարդկանց մեկ երրորդը սպանվեց՝ կրակով, ծխով և ծծմբով, որ դուրս էր գալիս նրանց բերաններից։ 19. Որովհետև նրանց զորությունը նրանց բերանի մեջ էր և նրանց պոչերի մեջ. քանզի նրանց պոչերը օձերի նման էին և գլուխներ ունեին, և դրանցով վնաս էին հասցնում»։

“These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

«Այս համարները արտահայտում են ներմուծված պատերազմի նոր եղանակի մահաբեր ազդեցությունը։ Այդ միջոցներով՝ վառոդով, հրազենով և թնդանոթներով,— Կոստանդնուպոլիսը վերջապես հաղթահարվեց և մատնվեց թուրքերի ձեռքը»։ Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

Երրորդ վայի ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։

“I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

«Անցյալ գիշեր քնիցս արթնացա՝ մտքիս վրա մեծ ծանրություն ունենալով։ Ես մեր եղբայրներին և քույրերին պատգամ էի հղում, և դա զգուշացման ու խրատի պատգամ էր՝ այն մարդկանց գործի վերաբերյալ, որոնք մոլորական տեսություններ են քարոզում Սուրբ Հոգու ընդունման և մարդկային գործակալների միջոցով Նրա ներգործության մասին։»

“I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

«Ինձ ուսուցանվեց, որ այնպիսի մոլեռանդություն, ինչպիսին մենք կոչված էինք դիմակայելու 1844 թվականին ժամկետի անցնելուց հետո, մեր մեջ կրկին պիտի հայտնվեր պատգամի վերջին օրերին, և որ մենք այժմ էլ պետք է այս չարին դիմակայենք նույնքան վճռականորեն, որքան դիմակայեցինք մեր վաղ փորձառությունների օրերին։»

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

«Մենք կանգնած ենք մեծ և հանդիսավոր իրադարձությունների շեմին։ Մարգարեությունները կատարվում են։ Անսովոր և դեպքերով լի պատմություն է արձանագրվում երկնքի գրքերում՝ իրադարձություններ, որոնց մասին հայտարարվել էր, թե շուտով պիտի նախորդեն Աստծո մեծ օրվան։ Աշխարհում ամեն ինչ գտնվում է անհաստատ վիճակում։ Ազգերը զայրացած են, և պատերազմի համար մեծ պատրաստություններ են արվում։ Ազգն ազգի դեմ է նյութում, և թագավորությունը՝ թագավորության դեմ։ Աստծո մեծ օրը արագորեն մոտենում է։ Բայց թեև ազգերը համախմբում են իրենց ուժերը պատերազմի և արյունահեղության համար, հրեշտակներին տրված պատվերը դեռևս ուժի մեջ է, որպեսզի նրանք պահեն չորս հողմերը, մինչև Աստծո ծառաները կնքվեն իրենց ճակատների վրա»։ Selected Messages, գիրք 1, 221.