And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.
Եվ Աստված տղայի հետ էր. և նա աճեց, բնակվեց անապատում և դարձավ աղեղնաձիգ։ Ծննդոց 21:20.
Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.
Իսմայելը դարձավ աղեղնաձիգ, ինչը պատերազմի խորհրդանիշ է, և այն գործադիր դատաստանի խորհրդանիշն է, որ բերվում է Հռոմի դեմ։
The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.
Փախչողների և Բաբելոնի երկրից ազատվածների ձայնը՝ Սիոնում հռչակելու մեր Տեր Աստծու վրեժխնդրությունը, Նրա տաճարի վրեժխնդրությունը։ Հավաքեցե՛ք աղեղնավորներին Բաբելոնի դեմ. դուք բոլորդ, որ աղեղ եք ձգում, բանակ դրե՛ք նրա շուրջբոլորը. թող ոչ ոք այնտեղից չփախչի. հատուցեցե՛ք նրան իր գործի համեմատ, ըստ ամենայնի, ինչ որ նա արել է, այդպես արե՛ք նրան. որովհետև նա ամբարտավանացել է Տիրոջ դեմ, Իսրայելի Սուրբի դեմ։ Երեմիա 50:28, 29.
The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.
Աղեղնավորները Բաբելոնին հատուցում են ըստ նրա գործերի, և այդ հատուցումը սկսվում է շուտով գալու կիրակնօրյա օրենքից՝ Հայտնության տասնութերորդ գլխի երկրորդ ձայնի հետ, երբ սկսվում է Բաբելոնի առաջադեմ գործադիր դատաստանը։
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.
Եվ ես լսեցի մի ուրիշ ձայն երկնքից, որ ասում էր. Դո՛ւրս եկեք նրանից, իմ ժողովուրդ, որպեսզի նրա մեղքերին մասնակից չլինեք, և որպեսզի նրա պատուհասներից չստանաք. որովհետև նրա մեղքերը հասել են մինչև երկինք, և Աստված հիշել է նրա անօրենությունները։ Հատուցե՛ք նրան այնպես, ինչպես նա հատուցեց ձեզ, և կրկնակի՛ հատուցեք նրան՝ նրա գործերի համեմատ. այն բաժակում, որ նա լցրել է, կրկնակի՛ լցրեք նրան։ Որքան որ նա փառավորել է իրեն և ապրել է շվայտությամբ, նույնքան տանջանք և սուգ տվեք նրան. որովհետև իր սրտում ասում է. «Ես նստած եմ որպես թագուհի, այրի չեմ և սուգ երբեք չեմ տեսնի»։ Հայտնություն 18:4–7.
Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.
Իսմայելը և նրա մայրը՝ Ագարը, զսպվեցին, որպեսզի չժառանգեն անդրանիկի իրավունքը, և արտաքսվեցին։ Այսպիսով, նախանձը դարձավ իսլամի մարգարեական դրդապատճառը, իսկ պատերազմը՝ նրանց մարգարեական զբաղմունքը։ Առաջին հիշատակության մեջ ներառված է այն զսպումը, որ Սառան գործադրեց Իսմայելի և նրա մոր նկատմամբ, և նրանց «զսպվածությունը» դարձավ իսլամի գլխավոր մարգարեական բնութագրիչներից մեկը Աստծո Խոսքի և պատմության ողջ ընթացքում։ Իսմայելի սերունդները պետք է լինեին վայրենի մարդիկ, որոնց ձեռքը բոլոր մարդկանց դեմ պիտի լիներ, և նրանց վայրենի հատկանիշը ներկայացված է վայրի արաբական ավանակով՝ ձիազգիների ընտանիքից։ Այսպիսով, առաջին և երկրորդ վայերի իսլամական պատերազմը ներկայացվում է որպես ռազմիկներ, որոնք հեծած են զայրացած ձիերի վրա։
Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.
Իսլամը վերջին անձրևի պատգամն է, և միանգամայն պատշաճ է, որ երեք վայերը ներկայացնեն երեք որոշակի մարգարեական գիծ, որովհետև վերջին անձրևի մեթոդաբանությունը «տող առ տող» է։ Երբ առաջին երկու գծերի մարգարեական բնութագրերը միացվում են, դրանք հաստատում են երրորդ վայի գիծը։ Բոլոր երեք մարգարեական գծերը պատկերում են հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակահատվածը։ Այդ երեք գծերը ներկայացնում են վերջին անձրևի թափվելու շրջանը, որովհետև վերջին անձրևը սկսեց շաղ տալ, երբ երրորդ Վայը հասավ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին։
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
«Վերջին անձրևը պիտի թափվի Աստծո ժողովրդի վրա։ Մի հզոր հրեշտակ պիտի իջնի երկնքից, և ամբողջ երկիրը պիտի լուսավորվի նրա փառքով»։ Review and Herald, April 21, 1891.
The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.
Կնքման ժամանակաշրջանը նաև ներկայացված էր այն ժամանակահատվածով, որը սկսվեց 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին և ավարտվեց երրորդ հրեշտակի գալուստով՝ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Այդ ժամանակահատվածը նույնպես ներկայացված էր Ամբակումի գրքի երկրորդ գլխում։ Միլլերյան պատմությունը կատարեց Ամբակումի գրքի երկրորդ գլուխը, և այդպիսով այն սկսվեց, երբ հրեշտակը իջավ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին, և ավարտվեց, երբ երրորդ հրեշտակը եկավ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։
Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.
Ամբակումի երկրորդ գլուխը մատնանշում է, որ տեսիլքի վախճանին տեսիլքը «կխոսի»։ Հայտնության տասներորդ գլխի երրորդ համարում հրեշտակը բարձր ձայնով աղաղակեց (խոսեց), և 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին նույն հրեշտակը երդվեց (խոսեց), որ «ժամանակ այլևս պիտի չլինի»։ Ամբակումի երկրորդ գլխի առաջին համարի պահակը տեղադրված է 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին, որովհետև հենց այդ ժամանակ է, որ պահակները բարձրացնում են իրենց ձայները։
In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.
1888 թվականի ապստամբության ժամանակ, որը Քույր Ուայթը նույնացնում է Հայտնություն տասնութի այն հրեշտակի հետ, որ պիտի լուսավորեր երկիրը Իր փառքով, պահապանները (Ջոնսը և Վագգոները) շեփորի պես բարձրացրին իրենց «ձայները», որպեսզի Աստծո ժողովրդին ցույց տան նրանց հանցանքները, որովհետև նրանց պատգամը Լაოდիկիային ուղղված պատգամն էր։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, որը նախապատկերված էր 1888 թվականի պատմությամբ, Տերը Իր վերջին օրերի ժողովրդին հետ առաջնորդեց դեպի Երեմիայի հին շավիղները, որտեղ պահապանների ձայնին ականջ չդրվեց։ Հրեշտակի իջնելը նշանավորում է պահապանների մարգարեական գալուստը։
The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
1840 թվականի օգոստոսի 11-ին հասած «ձայնը» տրվեց պահապանների միջոցով, և Երեմիային ասվեց, որ եթե նա իր հիասթափությունից հետո վերադառնա իր հավատքին և Աստծո հանդեպ վստահությանը, ապա կդառնա Աստծո բերանը։ Երբ այն տեսիլքը, որ ուշանում էր, վերջապես հասավ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, այն «խոսեց»։ Ամբակումի գրքի երկրորդ գլխի ժամանակաշրջանը, որ իր կատարումն ունեցավ միլլերական պատմության մեջ, պատկերում է հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակաշրջանը։
It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.
Անհրաժեշտ է ճանաչել, որ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը պատկերում է հարյուր քառասունչորս հազարի կնքումը, այսինքն՝ այն ժամանակաշրջանը, որի ընթացքում թափվում է վերջին անձրևը։ Սա էական է, որովհետև վերջին անձրևի լուրը պետք է ճանաչվի «տող տողի վրա» մեթոդաբանությամբ։ Այդ հատուկ ժամանակաշրջանը, որը հարյուր քառասունչորս հազարի կնքումն է, բազմիցս ներկայացված է մարգարեական գծերում, և այդպես է նաև Ամբակումի երկրորդ գլխում, որը Քույր Ուայթը ուղղակիորեն նույնացնում է որպես Միլլերիտական պատմության մեջ կատարված։ Նա նաև բազմիցս ուսուցանում է, որ Միլլերիտական պատմությունը կրկնվում է հարյուր քառասունչորս հազարի պատմության մեջ։
“Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.
«Մարգարեությունների հետ, որոնք նրանք համարել էին վերաբերվող երկրորդ գալստյան ժամանակին, միահյուսված էր խրատ, որ հատուկ հարմարեցված էր նրանց անորոշության և սպասման վիճակին և քաջալերում էր նրանց հավատի մեջ համբերությամբ սպասելու, որ այն, ինչ այժմ մութ էր իրենց հասկացողության համար, իր ժամանակին պարզ կդառնա»։
“Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’
«Այդ մարգարեություններից մեկն էր Ամբակում 2:1–4-ը. «Ես պիտի կանգնեմ իմ պահակակետում և տեղավորվեմ աշտարակի վրա, և պիտի հսկեմ՝ տեսնելու, թե ինչ պիտի ասի Նա ինձ, և թե ինչ պիտի պատասխանեմ, երբ հանդիմանվեմ։ Եվ Տերը պատասխանեց ինձ ու ասաց. Գրիր տեսիլքը և պարզ արա այն տախտակների վրա, որպեսզի ընթերցողը վազելով կարդա այն։ Որովհետև տեսիլքը դեռ նշանակված ժամանակի համար է, բայց վախճանին պիտի խոսի և սուտ չպիտի լինի. եթե այն ուշանա, սպասիր նրան, որովհետև անպատճառ պիտի գա, չի ուշանա։ Ահա, նրա հոգին, որ գոռոզացել է, ուղիղ չէ նրա մեջ, բայց արդարը իր հավատքով պիտի ապրի»։»
“As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’
Դեռևս 1842 թվականին այս մարգարեության մեջ տրված այն ցուցումը՝ «գրիր տեսիլքը և այն պարզորեն ներկայացրու տախտակների վրա, որպեսզի կարդացողը վազի», առաջարկել էր Չարլզ Ֆիչին պատրաստել մարգարեական աղյուսակ՝ Դանիելի և Հայտնության տեսիլքները պատկերավոր ներկայացնելու համար։ Այս աղյուսակի հրատարակությունը դիտվեց որպես Ամբակումին տրված հրամանի կատարում։ Սակայն այդ ժամանակ ոչ ոք չէր նկատել, որ նույն մարգարեության մեջ ներկայացված է տեսիլքի կատարման մի ակնհայտ ուշացում՝ հապաղման ժամանակ։ Հիասթափությունից հետո այս խոսքը չափազանց նշանակալի թվաց. «Տեսիլքը դեռ որոշված ժամանակի համար է, բայց վախճանին պիտի խոսի և սուտ չլինի. եթե այն հապաղի, սպասիր նրան, որովհետև անպատճառ պիտի գա, չի ուշանա։ ... Արդարը պիտի ապրի իր հավատքով»։
“A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.
Եզեկիելի մարգարեության մի հատված ևս զորության և մխիթարության աղբյուր էր հավատացյալների համար. «Եվ Տիրոջ խոսքը եղավ ինձ՝ ասելով. Մարդո՛ւ որդի, ի՞նչ է այն առակը, որ դուք ունեք Իսրայելի երկրում՝ ասելով. Օրերը երկարում են, և ամեն տեսիլք ձախողվում է։ Ուրեմն ասա՛ նրանց. այսպես է ասում Տեր Աստվածը.... Օրերը մոտեցել են, և ամեն տեսիլքի կատարումը.... Ես պիտի խոսեմ, և այն խոսքը, որ պիտի ասեմ, պիտի կատարվի. այլևս չի երկարաձգվի»։ «Իսրայելի տան մարդիկ ասում են. Այն տեսիլքը, որ նա տեսնում է, շատ օրերի համար է, և նա մարգարեանում է հեռավոր ժամանակների մասին։ Ուստի ասա՛ նրանց. այսպես է ասում Տեր Աստվածը. Իմ խոսքերից ոչ մեկը այլևս չի երկարաձգվի, այլ այն խոսքը, որ Ես խոսել եմ, պիտի կատարվի»։ Եզեկիել 12:21–25, 27, 28»։ Մեծ պայքար, 391–393։
The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!
Միլլերի հետևորդները ոչ միայն իրենց տեսնում էին տասը կույսերի առակի և Ամբակումի գրքի երկրորդ գլխի կատարման մեջ, այլև առաջնորդվեցին տեսնելու, որ այն պատմությունը, որի մեջ նրանք կատարում էին այդ մարգարեությունները, նաև Եզեկիելի կողմից նույն այդ պատմության նույնականացումն էր, որտեղ պիտի կատարվեր «ամեն տեսիլքի ազդեցությունը»։ Պատմության այն գիծը, որը ներկայացնում է հարյուր քառասունչորս հազարի կնքումը, այն վայրն է, որտեղ կատարվում է ամեն տեսիլքի ազդեցությունը։
The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.
Այն գծերը, որոնք ներկայացնում են վերջին անձրևի և հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակաշրջանը, համադրվում են՝ հաստատելու համար, որ այդ մարգարեական պատմությունը անփոփոխ կերպով կրում է Ալֆայի և Օմեգայի կնիքը։
Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.
Միլլերիտական պատմությունը սկսվում է Հայտնություն տասներորդ գլխի հրեշտակի ձայնով և ավարտվում նույն ձայնով։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ը սկսվում է Հայտնություն տասնութերորդ գլխի առաջին ձայնով և ավարտվում է Հայտնություն տասնութերորդ գլխի երկրորդ ձայնով։ Ամբակումի երկրորդ գլուխը սկսվում է պահապանների ձայնով և ավարտվում Երեմիայի պահապանի ձայնով։ Առաջին վայը սկսվում է Մուհամմեդով և ավարտվում Մուհամմեդ II-ով։ Երկրորդ վայը սկսվում է իսլամի չորս հրեշտակների արձակումով և ավարտվում իսլամի սանձմամբ։
The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.
Մեթոդաբանությունը, որ վերջին անձրևն է, Եսայուի «տող առ տող» մեթոդաբանությունն է, և այն տողերը, որոնք համադրվում են՝ վերջին անձրևի լուրը ճանաչելու և հաստատելու համար, անխուսափելիորեն կրում են Ալֆայի և Օմեգայի դրոշմը։ Հայտնության իններորդ գլխի առաջին վայը սկսվում է Մուհամմեդով և ավարտվում Մուհամմեդ II-ով։ Այդ ժամանակաշրջանը բաժանվում է պատերազմի երկու տեսակների. առաջինը՝ Հռոմի դեմ անկանոն հարձակումներ, որոնք լրջորեն սկսվեցին Աբուբաքարի օրոք, ապա՝ հարյուր հիսուն տարվա մի ժամանակահատված, որի ընթացքում իրականացվեց իսլամի առաջին կազմակերպված պատերազմը։
The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.
Հարյուր հիսուն տարին ներկայացված է «հինգ ամիս» ժամանակային մարգարեությամբ։ Երկրորդ վայն էլ ունի ժամանակային մարգարեություն, որը երեք հարյուր իննսունմեկ տարի և տասնհինգ օր է։ Ուստի, քանի որ առաջին և երկրորդ վայերի մարգարեական կառուցվածքը նույնացնում է վախճանը սկզբի հետ, այն պարունակում է բաժանում կնիք դնելու գործի և ժամանակի որոշակի ժամանակահատվածի միջև։ Կնիք դնելու գործընթացը ներկայացված է առաջին վայի պատմության սկզբում, և այն ներկայացված է երկրորդ վայի վախճանում։
What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.
Չորրորդ համարի կնիքադրությանը հաջորդողը, առաջին վայի մեջ, «հինգ ամիսն» է (մեկ հարյուր հիսուն տարի)։ Հինգ ամիսը նույնացվում է երկու անգամ՝ մեկ անգամ հինգերորդ համարում և դարձյալ տասներորդ համարում։ Երկրորդ վայի մեջ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի կնիքադրման ընթացքին նախորդողը տասնհինգերորդ համարի «ժամ, օր, ամիս և տարի» մարգարեությունն է (երեք հարյուր իննսունմեկ տարի և տասնհինգ օր)։ Հինգերորդ և վեցերորդ փողերը միասին, մեկ անընդհատ շարքում, սկսվում և ավարտվում են կնիքադրման ընթացքի մի պատկերավորմամբ։
As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.
Որպես երկու գիծ՝ կիրառված «գիծ առ գիծ», նրանք մատնանշում են սկիզբ և ավարտ, որոնք նշանավորվում են Մոհամմադ առաջինով և Մոհամմադ երկրորդով։ «Գիծ առ գիծ»՝ նրանք նույնացնում են յուրաքանչյուր գծում երկու հստակ ժամանակաշրջան, ինչը առաջանում է այն բանից, որ յուրաքանչյուր գիծ ունի ժամանակի մարգարեություն։ Առաջին վայի պատմության մեջ իսլամը պիտի «վնասեր» Հռոմին, իսկ երկրորդ վայի մեջ՝ պիտի «սպաներ» Հռոմին։ Առաջին վայը նիզակների, սրերի և նետերի պատերազմ էր, իսկ երկրորդ վայը որպես զինատեսակ ներմուծեց վառոդը։
“VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.
«ՀԱՄԱՐ 10. Եվ նրանք ունէին կարիճների նման պոչեր, և նրանց պոչերի մէջ խայթոցներ կային, և նրանց իշխանութիւնը մարդկանց վնասելու՝ հինգ ամիս էր։ 11. Եվ նրանք իրենց վրայ թագաւոր ունէին, որ անդունդի հրեշտակն է, որի անունը եբրայական լեզուով Աբադդոն է, իսկ յունական լեզուով նրա անունը Ապողլյոն»։
“Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.
«Մինչ այժմ Քիթը մեզ ներկայացրել է առաջին հինգ փողերի հնչեցման պատկերավոր օրինակներ։ Բայց այժմ մենք պետք է բաժանվենք նրանից և անցնենք այստեղ մարգարեության մեջ ներմուծված նոր առանձնահատկության կիրառությանը, այն է՝ մարգարեական ժամանակաշրջաններին։»
“Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.
«Նրանց իշխանությունը մարդկանց հինգ ամիս վնասելն էր։—1. Հարց է ծագում՝ ո՞ր մարդկանց էին նրանք հինգ ամիս վնասելու։—Անկասկած՝ նույն նրանց, ում հետո պիտի սպանեին (տե՛ս համար 15)․ «մարդկանց երրորդ մասը», կամ Հռոմեական կայսրության երրորդ մասը,—նրա հունական բաժինը։
“2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.
«2. Ե՞րբ պիտի նրանք սկսեին իրենց չարչարանքի գործը։ 11-րդ համարը պատասխանում է այդ հարցին։»
“(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.
«(1) «Նրանք իրենց վրա թագավոր ունեին»։ Մուհամեդի մահից մինչև տասներեքերորդ դարի ավարտին մոտ ժամանակը, մահմեդականները բաժանված էին զանազան խմբավորումների՝ մի քանի առաջնորդների իշխանության ներքո, առանց որևէ ընդհանուր քաղաքացիական կառավարության, որ տարածվեր նրանց բոլորի վրա։ Տասներեքերորդ դարի ավարտին մոտ Օսմանը հիմնադրեց մի կառավարություն, որը հետագայում հայտնի դարձավ որպես Օսմանյան կառավարություն կամ կայսրություն, և որը աճեց, մինչև որ տարածվեց բոլոր գլխավոր մահմեդական ցեղերի վրա՝ նրանց համախմբելով մեկ մեծ միապետության մեջ։»
“(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.
«(2) Թագավորի բնավորությունը։ «Որը անդունդի հրեշտակն է»։ Հրեշտակ նշանակում է պատգամաբեր, սպասավոր՝ լինի բարի, թե չար, և ոչ միշտ՝ հոգևոր էակ։ «Անդունդի հրեշտակը», այսինքն՝ այն կրոնի գլխավոր սպասավորը, որ այնտեղից եկավ, երբ այն բացվեց։ Այդ կրոնը մահմեդականությունն է, և սուլթանը նրա գլխավոր սպասավորն է։ «Սուլթանը, կամ մեծ Սենյորը, ինչպես նրան անխտիր կոչում են, նաև Գերագույն խալիֆ է, կամ քահանայապետ՝ իր անձի մեջ միավորելով բարձրագույն հոգևոր արժանապատվությունը գերագույն աշխարհիկ իշխանության հետ»։—World As It Is, էջ 361։
“(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.
«(3) Նրա անունը։ Եբրայերեն՝ «Աբադոն»՝ կործանիչ, հունարեն՝ «Ապոլլյոն»՝ մեկը, որ բնաջնջում է կամ կործանում։ Երկու տարբեր լեզուներով երկու տարբեր անուններ ունենալուց ակնհայտ է, որ նպատակադրված է ներկայացնել ոչ թե իշխանության անունը, այլ նրա բնավորությունը։ Եթե այդպես է, ապա, ինչպես արտահայտված է երկու լեզուներով էլ, նա կործանիչ է։ Այդպիսին է միշտ եղել Օսմանյան կառավարության բնավորությունը։»
“But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’
«Բայց ե՞րբ Օսմանը կատարեց իր առաջին հարձակումը հունական կայսրության վրա։—Ըստ Գիբբոնի, «Կայսրության անկումը և կործանումը» և այլն, «Օսմանը առաջին անգամ ներխուժեց Նիկոմեդիայի տարածքը 1299 թվականի հուլիսի 27-ին»։
“The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.
«Որոշ հեղինակների հաշվարկները հիմնված են եղել այն ենթադրության վրա, թե այդ ժամանակահատվածը պետք է սկսվեր Օսմանյան կայսրության հիմնադրումից. սակայն սա ակնհայտորեն սխալ է, որովհետև նրանք ոչ միայն պետք է թագավոր ունենային իրենց վրա, այլև պետք է հինգ ամիս տանջեին մարդկանց։ Բայց տանջանքի ժամանակահատվածը չէր կարող սկսվել տանջողների առաջին հարձակումից առաջ, որը, ինչպես վերևում նշվեց, 1299 թվականի հուլիսի 27-ն էր։»
“The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.
«Սույն ելակետին հիմնված հետևյալ հաշիվը կատարվել և հրատարակվել է Ջ. Լիչի կողմից 1838 թվականին լույս տեսած՝ «Քրիստոսի Երկրորդ Գալուստը» և այլն վերնագրված աշխատության մեջ։
“‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.
««Եվ նրանց իշխանությունը մարդկանց հինգ ամիս վնասելն էր»։ Մինչ այս չափն էր տարածվում նրանց հանձնարարությունը՝ անընդհատ հափշտակություններով տանջել, բայց ոչ թե քաղաքականապես սպանել նրանց։ «Հինգ ամիսը», յուրաքանչյուր ամսում երեսուն օր հաշվելով, տալիս է հարյուր հիսուն օր, և այս օրերը, լինելով խորհրդանշական, նշանակում են հարյուր հիսուն տարի։ Սկսելով 1299 թվականի հուլիսի 27-ից՝ այդ հարյուր հիսուն տարիները հասնում են մինչև 1449 թվականը։ Այդ ամբողջ ժամանակահատվածում թուրքերը գրեթե մշտնջենական պատերազմի մեջ էին հունական կայսրության դեմ, սակայն այդուհանդերձ առանց այն նվաճելու։ Նրանք գրավեցին և իրենց ձեռքում պահեցին հունական մի քանի գավառներ, բայց, այնուամենայնիվ, հունական անկախությունը պահպանվում էր Կոստանդնուպոլսում։ Իսկ 1449 թվականին՝ հարյուր հիսուն տարիների ավարտին, փոփոխություն տեղի ունեցավ, որի պատմությունը պիտի գտնվի հաջորդ փողի ներքո»։ Ուրայա Սմիթ, Դանիել և Հայտնություն, 505–507։
Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:
Ուրիա Սմիթը մեջբերում է Ջոզայա Լիչի՝ հարյուր հիսուն տարիների հաշվարկը, որը, իր ավարտով, ներկայացնում է հաջորդ Շեփորի մեջ եղած երեք հարյուր իննսունմեկ տարի և տասնհինգ օր մարգարեության սկզբնակետը։ Լիչի՝ այս երկու փոխկապակցված ժամանակային մարգարեությունների վերաբերյալ կանխասացության մասին քույր Ուայթը արձանագրել է.
“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’
«1840 թվականին մարգարեության մեկ այլ նշանավոր կատարումը լայն հետաքրքրություն առաջացրեց։ Դրանից երկու տարի առաջ երկրորդ գալուստը քարոզող առաջատար ծառայողներից մեկը՝ Ջոսիա Լիչը, հրապարակեց Հայտնություն 9-րդ գլխի մեկնությունը՝ կանխասելով Օսմանյան կայսրության անկումը։ Նրա հաշվարկների համաձայն՝ այս իշխանությունը պիտի տապալվեր... 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին, երբ կարելի է սպասել, որ Կոստանդնուպոլսում օսմանյան իշխանությունը պիտի խորտակվի։ Եվ ես հավատում եմ, որ հենց այդպես էլ պիտի գտնվի»։
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
«Ճիշտ այն ժամանակ, որ սահմանված էր, Թուրքիան, իր դեսպանների միջոցով, ընդունեց Եվրոպայի դաշնակից տերությունների պաշտպանությունը և այդպիսով իրեն դրեց քրիստոնյա ազգերի վերահսկողության տակ։ Այդ դեպքը ճշգրտորեն կատարեց մարգարեությունը։ Երբ այդ հայտնի դարձավ, բազմություններ համոզվեցին Միլլերի և նրա գործակիցների կողմից ընդունված մարգարեական մեկնաբանության սկզբունքների ճշտության մեջ, և ադվենտական շարժմանը հրաշալի թափ տրվեց։ Գիտնական և բարձր դիրք ունեցող մարդիկ միացան Միլլերին թե՛ նրա հայացքները քարոզելու, թե՛ դրանք հրատարակելու գործում, և 1840-ից մինչև 1844 թվականը գործը արագորեն ընդարձակվեց»։ The Great Controversy, 334, 335.
The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”
Առաջին և երկրորդ վայերը կապված են երկու փոխկապակցված ժամանակային մարգարեություններով։ Առաջին վայը սկսվում է կնքման մի պատկերավորմամբ, իսկ երկրորդ վայը ավարտվում է 1840 թվականի օգոստոսի 11-ի պատմությամբ մինչև յոթերորդ փողի հնչեցումը՝ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, ինչը նույնպես կնքման մի պատկերավորում է։ Սկիզբն ու ավարտը կրում են Ալֆայի և Օմեգայի կնիքը, որովհետև, ինչպես այն պատմության դեպքում, որտեղ Քրիստոսը մեկ շաբաթվա համար հաստատեց ուխտը, այս ժամանակահատվածը բաժանված է երկու մասի։ Առաջին շրջանը սկսվում է առաջին Մուհամմեդով և ավարտվում է երկրորդ Մուհամմեդով։ Երկրորդ շրջանը սկսվում է «Աստծո առաջ գտնվող ոսկե սեղանի չորս եղջյուրներից եկող մի ձայնով», և այն ավարտվում է Քրիստոսի «ձայնով», որը երդվում է «նրանով, որ կենդանի է հավիտյանս հավիտենից, որ ստեղծեց երկինքը և նրանում եղած բաները, երկիրը և նրանում եղած բաները, ծովը և նրանում եղած բաները, թե այլևս ժամանակ չպիտի լինի»։
We will continue this study in the next article.
Մենք կշարունակենք այս ուսումնասիրությունը հաջորդ հոդվածում։
“Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.
«Ցանկացած հարց, որ Սատանան կարող է արթնացնել մտքում՝ Աստծո ժողովրդի անցյալի ճանապարհորդությունների մեծ պատմության վերաբերյալ կասկած առաջացնելու համար, հաճելի կլինի նրա սատանայական մեծությանը և վիրավորանք է Աստծուն։ Տիրոջ՝ զորությամբ և մեծ փառքով մեր աշխարհ շուտով գալստյան լուրը ճշմարտություն է, և 1840 թվականին շատ ձայներ բարձրացան դրա հռչակման մեջ»։ Manuscript Releases, հատոր 9, 134.