In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.
Մերժման ենթարկվող ժողովրդի վերջին սերնդի մեջ բացահայտվում են որոշ մարգարեական հատկանիշներ։ Այդպիսով նրանք իժերի ծնունդ են, որովհետև ձևավորել են սատանայի բնավորությունը։ Նրանք շնացողների սերունդ են, որովհետև չսրբագործված կապեր են հաստատել Աստծու թշնամիների հետ։ Նրանք հասել են այնպիսի վիճակի, երբ տեսնում են, բայց չեն կարող հասկանալ, լսում են, բայց չեն կարող ընկալել, որովհետև չդարձած են, ինչը ներկայացված է որպես նրանց սրտերի ճարպակալելը։ Մովսեսն առաջինն անդրադարձավ հենց այս երևույթին։
And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.
Եվ Մովսեսը կանչեց ամբողջ Իսրայելին և ասաց նրանց. «Դուք տեսաք այն ամենը, ինչ Տերը ձեր աչքերի առաջ արեց Եգիպտոսի երկրում փարավոնին, նրա բոլոր ծառաներին և նրա ամբողջ երկրին. այն մեծ փորձությունները, որ ձեր աչքերը տեսան, այն նշանները և այն մեծ հրաշքները։ Բայց Տերը մինչև այս օրը ձեզ չի տվել սիրտ՝ ըմբռնելու, աչքեր՝ տեսնելու և ականջներ՝ լսելու»։ Երկրորդ Օրինաց 29:2–4.
In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.
Լաոդիկեական՝ տեսնելու և լսելու երևույթի առաջին հիշատակության մեջ այն, ինչ Աստծո ժողովուրդը անկարող է տեսնել, իրենց հիմնարար պատմության նշաններն ու հրաշքներն են։ Երեմիան այդ երևույթը նույնացնում է վերջին օրերում «հիմար կույսերի» հատկության հետ և ներկայացնում այն որպես հիմար կույսերի մերժումը ընդունելու երեք հրեշտակների պատգամները, որը սկսվում է առաջին հրեշտակի հռչակմամբ՝ վախենալ Արարիչ Աստծուց։ Այս ապստամբության պատճառով նրանք չեն ստանում ուշ անձրևը։
Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.
Այս հռչակեցե՛ք Հակոբի տանը և քարոզեցե՛ք Հուդայում՝ ասելով. «Լսեցե՛ք այժմ սա, ո՛վ անմիտ և անխոհեմ ժողովուրդ, որ աչքեր ունեք, բայց չեք տեսնում, ականջներ ունեք, բայց չեք լսում. Ինձի՞ց չեք վախենում,— ասում է Տերը,— Իմ ներկայության առաջ չե՞ք դողում, որ ավազը դրեցի ծովի համար որպես սահման՝ հավիտենական հրամանով, որպեսզի նա չանցնի այն. և թեև նրա ալիքները խռովվեն, չեն կարող հաղթահարել, թեև մռնչան, չեն կարող անցնել դրա վրայով։ Բայց այս ժողովուրդը խոտորվող և ապստամբ սիրտ ունի. նրանք խոտորվեցին և հեռացան։ Եվ իրենց սրտում չեն ասում. “Արդ, վախենանք մեր Տեր Աստծուց, որ անձրև է տալիս՝ թե՛ վաղ, թե՛ ուշ, իր ժամանակին. Նա մեզ համար պահում է հնձքի սահմանված շաբաթները”։ Ձեր անօրենությունները հեռու դարձրին այս բաները, և ձեր մեղքերը ձեզնից ետ պահեցին բարիքները»։ Երեմիա 5:20–25.
Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.
Եզեկիելը նրանց, ովքեր դրսևորում են «տեսնելով՝ չհասկանալու» միջոցով ներկայացված հատկանիշները, բնորոշում է որպես ապստամբ տուն։ Նրանք ապստամբ տուն են, որ չի կամենում տեսնել իր հիմքերի պատմությունը, որոնք անմիտ կույսեր են, որոնք չդարձած են, որովհետև մերժում են առաջին հրեշտակի պատգամը, այսինքն՝ մերժում են նրանց բոլորին, քանզի եթե չես ընդունում առաջին հրեշտակի պատգամը, ապա չես կարող ընդունել ոչ երկրորդը, ոչ էլ երրորդը։ Այս վիճակում վերջին անձրևը պահվում է այդ կույսերից վերջին անձրևի ժամանակ։ Այն բանից հետո, երբ Հիսուսն Իր պատմության մեջ անդրադարձավ այս հատկանիշին, ապա անցավ սերմանողի առակը ներկայացնելուն։
But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.
Բայց օրհնյալ են ձեր աչքերը, որովհետև տեսնում են, և ձեր ականջները, որովհետև լսում են։ Ճշմարիտ ասում եմ ձեզ, որ շատ մարգարեներ և արդարներ ցանկացել են տեսնել այն, ինչ դուք եք տեսնում, և չեն տեսել, և լսել այն, ինչ դուք եք լսում, և չեն լսել։ Ուրեմն լսեցե՛ք սերմնացանի առակը։ Երբ մեկը լսում է արքայության խոսքը և չի հասկանում այն, գալիս է չարը և հափշտակում նրա սրտում սերմանվածը։ Սա է ճանապարհի եզերքին սերմ ընդունածը։ Իսկ քարքարոտ տեղերում սերմ ընդունածը նա է, որ լսում է խոսքը և իսկույն ուրախությամբ ընդունում այն, սակայն արմատ չունի իր մեջ, այլ միառժամանակ է մնում. և երբ խոսքի պատճառով նեղություն կամ հալածանք է ծագում, իսկույն գայթակղվում է։ Իսկ փշերի մեջ սերմ ընդունածը նա է, որ լսում է խոսքը, բայց այս աշխարհի հոգսը և հարստության խաբեությունը խեղդում են խոսքը, և նա անպտուղ է դառնում։ Իսկ բարի հողի մեջ սերմ ընդունածը նա է, որ լսում է խոսքը և հասկանում այն, և պտուղ է բերում՝ մեկը՝ հարյուրապատիկ, մեկը՝ վաթսուն, և մեկը՝ երեսուն։ Մեկ այլ առակ ևս նրանց առաջ դրեց՝ ասելով. Երկնքի արքայությունը նման է մի մարդու, որ իր արտում բարի սերմ սերմանեց։ Բայց մինչ մարդիկ քնած էին, նրա թշնամին եկավ, ցորենի մեջ որոմ սերմանեց և գնաց։ Իսկ երբ շյուղը դուրս եկավ և պտուղ տվեց, այն ժամանակ երևաց նաև որոմը։ Եվ տանտիրոջ ծառաները մոտեցան ու ասացին նրան. Տե՛ր, չէ՞ որ բարի սերմ սերմանեցիր քո արտում. ուրեմն որտեղի՞ց նրան որոմ։ Նա ասաց նրանց. Թշնամի մարդն է այդ արել։ Եվ ծառաներն ասացին նրան. Կամենո՞ւմ ես ուրեմն, որ գնանք և հավաքենք դրանք։ Բայց նա ասաց. Ո՛չ, որպեսզի որոմը հավաքելիս նրա հետ միասին ցորենն էլ արմատախիլ չանեք։ Թող երկուսն էլ միասին աճեն մինչև հնձքը, և հնձքի ժամանակ ես կասեմ հնձողներին. նախ հավաքեցե՛ք որոմը և խրձերով կապեցե՛ք այն՝ այրելու համար, իսկ ցորենը ժողովեցե՛ք իմ շտեմարանում։ Մատթեոս 13:16–30։
The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.
Հիմարները որոմներն են, իսկ իմաստունները՝ ցորենը։ Տասը կույսերի առակում յուղ ունենալն է, որ դրսևորում է երկու դասերի միջև եղած տարբերությունը, իսկ ցորենի և որոմների դեպքում այն հիմնված է այն բանի վրա, թե արդյոք սերմը, որը խոսքն է, հասկացվում է։ Մովսեսի կողմից առաջին հիշատակությունը մի դասի մասին, որը չի տեսնելու և, հետևաբար, չի հասկանալու, ցույց է տալիս, որ հասկացվելիք պատգամը հիմնարար պատմության նշաններն ու հրաշքներն են։ Եղեռնապաշտ տան կուրության տարրերի վերաբերյալ Էլեն Ուայթի վերջին մարգարեական հղումը մատնանշում է, որ այն աչքերը, որոնք օրհնված էին տեսնելու այն, ինչ բոլոր արդար մարդիկ ցանկանում էին տեսնել, Միլլերի շարժման պատմությունն էին։
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
«1840–1844 թվականներից տրված բոլոր պատգամները այժմ պիտի հնչեն ազդեցիկ ուժով, որովհետև կան շատ մարդիկ, որոնք կորցրել են իրենց կողմնորոշումը։ Պատգամները պիտի հասնեն բոլոր եկեղեցիներին։»
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.
«Քրիստոսն ասաց. «Երանելի են ձեր աչքերը, որովհետև տեսնում են, և ձեր ականջները, որովհետև լսում են. որովհետև ճշմարիտ ասում եմ ձեզ, որ շատ մարգարեներ և արդար մարդիկ ցանկացել են տեսնել այն, ինչ դուք եք տեսնում, և չեն տեսել, և լսել այն, ինչ դուք եք լսում, և չեն լսել» [Մատթեոս 13:16, 17]։ Երանելի են այն աչքերը, որոնք տեսան այն բաները, որ տեսնվեցին 1843 և 1844 թվականներին»։ Manuscript Releases, հատոր 21, 436, 437։
Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.
Հիսուսը մշտապես վախճանը պատկերում է սկզբի միջոցով, և այն առաջին հիշատակությունը նրանց մասին, ովքեր աչքեր ունեն, բայց չեն տեսնում կամ հասկանում, ինչպես նաև վերջին հիշատակությունը, ցույց են տալիս, որ ապստամբ տան հիմնարար պատմությունը այն է, ինչը չի երևում և, հետևաբար, մերժվում է, և այդպիսով անմիտներին խանգարում է ճանաչելու վերջին անձրևը։ 1840–1844 թվականների պատմությունը նախապատկերացված էր հին Իսրայելի՝ եգիպտական գերությունից ազատագրմամբ։ Հին Իսրայելի՝ սկզբնական փորձության ընթացքը չհաղթահարելը նրանց բերեց Կադես, որտեղ նրանք ընդունեցին տասը լրտեսների կեղծ լուրը և ընտրեցին մի նոր առաջնորդի, որ նրանց հետ տանի ետ դեպի Եգիպտոս։ Քառասուն տարի անց նրանք կրկին բերվեցին Կադես, և Մովսեսը ձախողվեց՝ երկրորդ անգամ զարկելով Վեմին։
Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.
Թեև Մովսեսը ձախողվեց, Հեսուն nonetheless proceeded to lead them into the Promised Land. Կադեսում վերջին փորձությունն իր հետ կապված ուներ լուրջ ապստամբություն, որովհետև Հիսուսը միշտ վերջը պատկերում է սկզբով, և տասը լրտեսների ապստամբությունը Կադեսում՝ քառասուն տարիների սկզբում, ինչպես նաև քառասուն տարիների ավարտին, նույնպես պատկերում է մի մեծ ապստամբություն Կադեսում։ Սակայն, չնայած Մովսեսի ապստամբությանը Կադեսում, Ավետյաց երկիր մտնելու տեսիլքն այլևս չէր հետաձգվում։
In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.
1863 թվականի ապստամբության մեջ, որը հանգեցրեց 1888 թվականի առավել սաստկացված ապստամբությանը, որն էլ իր հերթին հանգեցրեց 1919 թվականի առավել սաստկացված ապստամբությանը, և որն իր գագաթնակետին հասավ 1957 թվականի ապստամբությամբ, Հիսուսը Լաոդիկեական ադվենտիզմը հետ բերեց դեպի Կադես։ Նա նրանց հետ բերեց այն պատմության մեջ, որտեղ երրորդ հրեշտակը եկավ և սկսեց փորձության մի գործընթաց, որը վերջնականապես դրսևորեց 1863 թվականի ապստամբությունը և Լաոդիկեայի անապատում թափառելու աքսորը։ Երրորդ հրեշտակը մուտք գործեց Լաոդիկեական ադվենտիզմի ավարտական պատմության մեջ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, երբ Հայտնություն տասնութի հզոր հրեշտակը, որը երրորդ հրեշտակն է, իջավ։ Այնուհետև նա հայտարարեց, որ Բաբելոնը ընկել է, ինչպես նախապատկերացվել էր Նեբրովթի աշտարակի տապալմամբ, երբ Նյու Յորք քաղաքի աշտարակները տապալվեցին։
“The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.
«Երրորդ հրեշտակի պատգամը չի ըմբռնվի, և այն լույսը, որը պիտի լուսավորի երկիրը իր փառքով, կկոչվի կեղծ լույս նրանց կողմից, ովքեր հրաժարվում են քայլել նրա աճող փառքի մեջ»։ Review and Herald, May 27, 1890.
As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”
Ինչպես հին Իսրայելի դեպքում, այնպես էլ ժամանակակից Իսրայելի դեպքում։ Այն սերունդը, որ ականատես է լինում 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, վերջին սերունդն է։ Հիսուսը Ղուկասի ավետարանի քսանմեկերորդ գլխում ասաց, որ «այս սերունդը», և Նա այդ սերունդը բնորոշեց որպես նրանց, ովքեր ապրում են այն ժամանակ, երբ երկինքն ու երկիրը պիտի անցնեն, ինչը տեղի է ունենում Երկրորդ Գալուստի ժամանակ։ Այն սերունդը, որ կապրի՝ ականատես լինելու Քրիստոսի վերադարձին, պիտի ճանաչած լինի մի նշան, որ իրենց համար ապացուցում է, թե իրենք վերջին սերունդն են։ Նրանք պիտի գիտենան և հասկանան, որ իրենք են նրանք, ովքեր ապրում են այն ժամանակ, երբ «ամեն տեսիլքի իրականացումը» այլևս «չի երկարաձգվում»։
As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.
Երբ Հիսուսը աշակերտների հետ տաճարից դուրս էր գալիս, նրանք Նրանից խնդրեցին բացատրել, թե ինչ էր նկատի ունեցել տաճարի կործանման Իր նկարագրությամբ։ Այդ խոսակցությունը ներկայացնում էր այն խոսակցությունը, որ Նրա աշակերտները պիտի ունենան վերջին սերնդի ընթացքում։ Աշակերտները ցանկանում էին հասկանալ, թե ինչ էր Նա նկատի ունենում, երբ բազմիցս ուսուցանել էր, որ Լաոդիկեական ադվենտիստական եկեղեցին մոտալուտ Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ պիտի վերացվի, քանի որ այնտեղ գտնվող երկրպագուները պիտի դուրս թքվեն Նրա բերանից և այլևս նրանք չեն լինի, որ խոսեն Նրա անունից։
In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.
Աշակերտներին պատասխանելով՝ Հիսուսը նկարագրեց Երուսաղեմի կործանումը և դրան հաջորդած պատմությունը՝ մինչև իսկ աշխարհի վախճանը։ Մինչև տասնիններորդ խոսքը ներկայացնելով պատմական ընդհանուր տեսությունը՝ ապա Նա անդրադառնում է Երուսաղեմի կործանմանը, մի կործանում, որ կարող էր տեղի ունենալ խաչի մոտ, սակայն Աստծո ողորմությամբ և երկայնամտությամբ մոտ քառասուն տարով հետաձգվեց։ Այդ քառասուն տարիների ավարտին պիտի լիներ մի մնացորդ, որը կփրկվեր կործանումից, սակայն միայն այն դեպքում, եթե ճանաչեր այն նշանը, որ Նա այնուհետև տվեց։
In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
Հին Իսրայելի սկզբում կար քառասունամյա մի ժամանակաշրջան, որը սկսվեց տասը լրտեսների ապստամբության վրա եկած դատաստանով, որը Մովսեսի բարեխոսության պատճառով քառասուն տարով հետաձգվեց։ Հին Իսրայելի վերջում եղավ խաչի ապստամբության վրա եկած դատաստան, որը Քրիստոսի երկայնամտության և ողորմության բարեխոսության պատճառով քառասուն տարով հետաձգվեց։ Երկու պատմություններում էլ կար մի մնացորդ, որ փրկվեց։ Հիսուսը միշտ որևէ բանի վախճանը պատկերում է որևէ բանի սկզբով։
Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”
Հիսուսը խոսեց Երուսաղեմի կործանման հետ կապված նշանի մասին և այն բնորոշեց որպես «վրեժխնդրության օրեր»։
And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.
Եվ երբ տեսնեք, որ Երուսաղեմը զորքերով շրջապատված է, այն ժամանակ իմացե՛ք, որ նրա ավերումը մոտ է։ Այն ժամանակ թող Հրեաստանում եղողները փախչեն լեռները, և նրա մեջ գտնվողները թող դուրս գան, և գավառներում եղողները թող չմտնեն նրա մեջ։ Որովհետև սրանք վրեժխնդրության օրերն են, որպեսզի գրված բոլոր բաները կատարվեն։ Ղուկաս 21:20–22.
The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.
«Վրեժխնդրության օրը» յոթ վերջին պատուհասներն են, և այդ պատճառով Քույր Ուայթը Երուսաղեմի կործանումը զուգահեռեցնում է վերջին օրերում Աստծո գործադիր դատաստանին։
Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.
Մոտեցե՛ք, ո՛վ ազգեր, լսելու, և ականջ դրէ՛ք, ո՛վ ժողովուրդներ. թող լսի երկիրը և այն ամենը, որ նրա մեջ է, աշխարհը և ամեն ինչ, որ նրանից է բխում։ Որովհետև Տիրոջ բարկությունը բոլոր ազգերի վրա է, և նրա սաստիկ ցասումը՝ նրանց բոլոր զորքերի վրա. նա իսպառ կործանել է նրանց, նրանց մատնել է սպանդի։ Նրանց սպանվածները ևս դուրս պիտի գցվեն, և նրանց դիակների գարշահոտությունը պիտի բարձրանա, և լեռները պիտի հալվեն նրանց արյունից։ Եվ երկնքի ամբողջ զորքը պիտի լուծարվի, և երկինքները պիտի փաթաթվեն մագաղաթի պես, և նրանց ամբողջ զորքը պիտի ընկնի, ինչպես որթատունկից ընկնում է տերևը, և ինչպես թզենուց ընկնում է թուզը։ Որովհետև իմ սուրը պիտի հագենա երկնքում. ահա, այն պիտի իջնի Իդումեայի վրա և իմ նզովքի ժողովրդին՝ դատաստանի համար։ Տիրոջ սուրը լցված է արյունով, պարարտացել է պարարտությամբ՝ գառների և այծերի արյունով, խոյերի երիկամների ճարպով. որովհետև Տերը զոհ ունի Բոսրայում և մեծ սպանդ՝ Իդումեայի երկրում։ Եվ միաեղջյուրները պիտի իջնեն նրանց հետ, և հորթերը՝ ցուլերի հետ. և նրանց երկիրը պիտի թրջվի արյունով, և նրանց հողը պիտի պարարտանա պարարտությամբ։ Որովհետև սա Տիրոջ վրեժխնդրության օրն է և հատուցումների տարին՝ Սիոնի դատի համար։ Եսայիա 34:1–8.
Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”
Հիսուսն Իր առաջին հրապարակային ելույթը տվեց Նազարեթում՝ Իրեն հռչակելով Մեսիա։ Այդ ներկայացումը մարգարեապես ղեկավարվում էր առաջին հիշատակության կանոնով։ Նրա ընտրած ընթերցվածքը պարզորոշ հայտնում էր, որ Իր գործը ներառում էր «Տիրոջ վրեժխնդրության օրը» հռչակելը, որը, ըստ Եսայու, նաև «Սիոնի վեճի համար հատուցումների տարին» է։
It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.
Նազարեթում էր, որ Քրիստոսը սկսեց Իր հրապարակային ծառայությունը և Իրեն հայտարարեց որպես Մեսիա։ Հենց այդ ժամանակ էլ նրանք, ովքեր լսում էին Նրա խոսքերը, բայց չէին ըմբռնում, փորձեցին սպանել Նրան՝ ժայռաբարձ լեռից ցած գցելով։ Նրա ծառայության սկիզբը նշանավորվեց Իր հայրենի քաղաքի ժողովրդի կողմից Նրան սպանելու փորձով, իսկ Նրա ծառայության վերջում Իր ժողովուրդը սպանեց Նրան։ Նրա ծառայության նպատակը Իրեն որպես Մեսիա նույնացնելն էր, ինչ Նա դարձավ, երբ Իր մկրտության ժամանակ օծվեց։ Նրա մկրտության ժամանակ աստվածային մի խորհրդանիշ իջավ՝ հաստատելու գալիք Մեսիայի վերաբերյալ մարգարեության կատարման ճշմարտությունը։ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին աստվածային մի խորհրդանիշ իջավ՝ հաստատելու այդ պատմության փորձության լուրի վերաբերյալ մարգարեությունը։ Եվ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին աստվածային մի խորհրդանիշ իջավ՝ հաստատելու այդ պատմության մարգարեացված լուրը, որն է վերջին անձրևի լուրը։
“After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.
«Սամարացիների հետ երկու օր աշխատելուց հետո Հիսուսը թողեց նրանց՝ շարունակելու Իր ճանապարհը դեպի Գալիլեա։ Նա չմնաց Նազարեթում, որտեղ անցկացրել էր Իր պատանեկությունն ու վաղ երիտասարդությունը։ Այն ընդունելությունը, որ Նա այնտեղի ժողովարանում գտավ, երբ իրեն հռչակեց որպես Օծյալը, այնքան անբարենպաստ էր, որ Նա որոշեց որոնել ավելի պտղաբեր դաշտեր՝ քարոզելու այն ականջներին, որոնք կլսեին, և այն սրտերին, որոնք կընդունեին Նրա լուրը։ Նա Իր աշակերտներին հայտարարեց, որ մարգարեն իր հայրենիքում պատիվ չունի։ Այս խոսքը ներկայացնում է այն բնական դժկամությունը, որ շատ մարդիկ ունեն՝ ընդունելու որևէ զարմանալիորեն հիացմունքի արժանի զարգացում մեկի մեջ, ով անճոռնի կերպով ապրել է իրենց մեջ և ում նրանք մանկությունից ի վեր մտերմորեն ճանաչել են։ Միևնույն ժամանակ, հենց այդ նույն անձինք կարող էին խելակորույս ոգևորվել օտարի և արկածախնդրի հավակնություններից»։ Մարգարեության Հոգին, հատոր 2, 151։
In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.
Ղուկասի քսանմեկերորդ գլխում Քրիստոսը նույնացնում է հարյուր քառասունչորս հազարին՝ վերջին սերնդին, որ չի մեռնում։ Նա դա անում է՝ ներկայացնելով այն պատմությունը, որ սկսվել էր Իր վերջին այցելությամբ մի վայր, որը նախկինում Իր Հոր տունն էր, բայց ապա դարձել էր հրեաների տունը։ Այն պատմական նկարագրության մեջ, որ Հիսուսը սկսեց ներկայացնել, Նա հասավ այն կետին, երբ Երուսաղեմը, և այն տաճարը, որի մասին աշակերտները ցանկանում էին իմանալ, պետք է կործանվեր (70 թ.)։ Նա այդ կործանումը բնորոշեց որպես վրէժխնդրության օրեր, ինչը Իր ծառայության սկզբնական հռչակման մի մասն էր։ «Վրէժխնդրության օրերը» ներկայացնում էին ոչ միայն 70 թվականին Երուսաղեմի կործանումը, այլև Աստծո բարկության ժամանակը, ինչպես որ այն ներկայացված է վերջին յոթ պատուհասներում։
For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.
Որովհետև սա Զորքերի Տեր Աստծու օրն է, վրեժխնդրության օր, որպեսզի նա վրեժ առնի իր հակառակորդներից. և սուրը պիտի լափի, պիտի կշտանա և պիտի հարբի նրանց արյունով, որովհետև Զորքերի Տեր Աստվածը զոհ ունի հյուսիսային երկրում՝ Եփրատ գետի մոտ։ Երեմիա 46:10.
The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.
«Վրեժխնդրության օրը» Բաբելոնի վրա, որ ներկայացված է «զոհաբերությամբ հյուսիսային երկրում՝ Եփրատ գետի մոտ», սկսվում է շուտով եկելիք կիրակնօրյա օրենքով։
Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.
Տիրոջ բարկության պատճառով այն չի բնակեցվելու, այլ ամբողջովին ամայի պիտի լինի. ամեն ոք, որ անցնի Բաբելոնի կողքով, պիտի զարմանա և սուլի նրա բոլոր պատուհասների վրա։ Շարվեցե՛ք Բաբելոնի դեմ շուրջբոլորը. բոլոր դուք, որ աղեղ էք ձգում, արձակեցե՛ք նետերը նրա վրա, մի՛ խնայեք նետերը, որովհետև նա մեղանչել է Տիրոջ դեմ։ Բղավե՛ք նրա դեմ շուրջբոլորը. նա հանձնվել է. նրա հիմքերը ընկել են, նրա պարիսպները քանդվել են, որովհետև սա Տիրոջ վրեժն է. վրեժ առե՛ք նրանից. ինչպես նա արել է, այնպես էլ արե՛ք նրան։ Վերացրե՛ք սերմնացանին Բաբելոնից և նրան, ով հնձի ժամանակ մանգաղ է բռնում, որովհետև կեղեքող սրի ահից ամեն մեկը պիտի դառնա իր ժողովրդի մոտ, և ամեն մեկը պիտի փախչի իր երկիրը։ Իսրայելը ցրված ոչխար է. առյուծները քշել են նրան. նախ Ասորեստանի թագավորը խժռեց նրան, և վերջում այս Նաբուգոդոնոսորը՝ Բաբելոնի թագավորը, փշրեց նրա ոսկորները։ Ուստի այսպես է ասում Զորաց Տերը՝ Իսրայելի Աստվածը. Ահա, ես պիտի պատժեմ Բաբելոնի թագավորին և նրա երկիրը, ինչպես պատժեցի Ասորեստանի թագավորին։ Եվ Իսրայելին դարձյալ պիտի բերեմ իր բնակավայրը, և նա պիտի արածի Կարմեղոսի և Բասանի վրա, և նրա անձը պիտի հագենա Եփրեմի լեռան և Գաղաադի վրա։ Այն օրերին և այն ժամանակ, ասում է Տերը, պիտի փնտրեն Իսրայելի անօրենությունը, և այն չի լինի, և Հուդայի մեղքերը, և նրանք չեն գտնվի, որովհետև պիտի ներեմ նրանց, որոնց պահում եմ։ Ելի՛ր Մերաթայիմ երկրի դեմ, այն էլ՝ նրա դեմ, և Փեկոդի բնակիչների դեմ. ամայացրո՛ւ և իսպառ կործանի՛ր նրանց հետևից, ասում է Տերը, և արա՛ ըստ ամենայնի, ինչ որ քեզ պատվիրել եմ։ Պատերազմի ձայն կա երկրում և մեծ կործանման։ Ինչպե՜ս է կտրտվել ու կոտրվել ամբողջ երկրի մուրճը. ինչպե՜ս է Բաբելոնը ամայություն դարձել ազգերի մեջ։ Որոգայթ էի դրել քեզ համար, և դու էլ բռնվեցիր, ո՛վ Բաբելոն, և դու չիմացար. գտնվեցիր և նաև բռնվեցիր, որովհետև հակառակվել էիր Տիրոջը։ Տերը բացել է իր զրահանոցը և դուրս է բերել իր բարկության զենքերը, որովհետև սա Զորաց Տեր Աստծու գործն է Քաղդեացիների երկրում։ Եկե՛ք նրա դեմ ծայրագույն սահմանից, բացե՛ք նրա շտեմարանները, կուտակեցե՛ք նրան շեղջերի պես և իսպառ կործանեցե՛ք նրան. նրանից ոչինչ թող չմնա։ Սպանեցե՛ք նրա բոլոր ցուլերին, թող իջնեն մորթի. վա՜յ նրանց, որովհետև նրանց օրը եկել է, նրանց այցելության ժամանակը։ Բաբելոնի երկրից փախչողների և ազատվածների ձայնը՝ Սիոնում պատմելու մեր Տեր Աստծու վրեժը, նրա տաճարի վրեժը։ Հավաքեցե՛ք աղեղնավորներին Բաբելոնի դեմ. բոլոր դուք, որ աղեղ էք ձգում, բանակ դրե՛ք նրա դեմ շուրջբոլորը. թող ոչ ոք նրանից չփախչի. հատուցե՛ք նրան իր գործի համեմատ. ըստ ամենայնի, ինչ որ նա արել է, արե՛ք նրան, որովհետև նա ամբարտավանացել է Տիրոջ դեմ, Իսրայելի Սուրբի դեմ։ Երեմիա 50:13–29։
The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.
Երուսաղեմի կործանումը մ.թ. 70 թվականին ներկայացնում է Բաբելոնի պոռնիկի գործադիր դատաստանը, որը սկսվում է Միացյալ Նահանգներում շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքից։ Հիսուսը գիտեր, որ մ.թ. 70 թվականը նույնացնում էր որպես շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը, որովհետև Նա Իր Խոսքի հեղինակն է, և Ինքը Խոսքն է։ Կարևոր է ճանաչել այն մարգարեության համատեքստը, որ Հիսուսը ներկայացնում է Ղուկասի ավետարանի քսանմեկերորդ գլխում, որպեսզի հասկացվի, թե որն է այն նշանը, որ վկայում է, թե վերջին սերունդը հասել է։
We will continue this study in the next article.
Մենք կշարունակենք այս ուսումնասիրությունը հաջորդ հոդվածում։
“The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.
«Քրիստոսի գալուստը տեղի կունենա այս երկրի պատմության ամենախավար ժամանակաշրջանում։ Նոյի և Ղովտի օրերը պատկերում են աշխարհի վիճակը Մարդու Որդու գալուստից անմիջապես առաջ։ Սուրբ Գրքերը, մատնանշելով այդ ժամանակը, հայտարարում են, որ սատանան գործելու է ամեն զորությամբ և «անիրավության ամեն խաբեությամբ»։ 2 Թեսաղոնիկեցիներ 2:9, 10։ Նրա գործունեությունը հստակորեն բացահայտվում է այս վերջին օրերի արագորեն խորացող խավարով, բազմապիսի մոլորություններով, հերետիկոսություններով և խաբկանքներով։ Սատանան ոչ միայն աշխարհն է գերության մեջ տանում, այլև նրա խաբեությունները խմորում են մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի անունը դավանող եկեղեցիները։ Մեծ ուրացությունը պիտի զարգանա մինչև կեսգիշերյան խավարի չափ խոր խավար։ Աստծո ժողովրդի համար դա կլինի փորձության գիշեր, լացի գիշեր, հալածանքի գիշեր՝ հանուն ճշմարտության։ Սակայն այդ խավարի գիշերից Աստծո լույսը պիտի շողա»։
“He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.
«Նա է, որ «խավարից լույսը ծագեցնի»»։ 2 Կորնթացիներին 4:6։ Երբ «երկիրը անձև ու դատարկ էր, և խավարը անդունդի վրա էր», «Աստծու Հոգին շրջում էր ջրերի երեսի վրա։ Եվ Աստված ասաց. Թող լույս լինի, և լույս եղավ»։ Ծննդոց 1:2, 3։ Նույնպես էլ հոգևոր խավարի գիշերում Աստծու խոսքը հնչում է. «Թող լույս լինի»։ Իր ժողովրդին Նա ասում է. «Վե՛ր կաց, փայլի՛ր, որովհետև քո լույսը եկել է, և Տիրոջ փառքը ծագել է քեզ վրա»։ Եսայիա 60:1։
“‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.
««Ահա,— ասում է Գրությունը,— խավարը պիտի ծածկի երկիրը, և թանձր խավարը՝ ժողովուրդներին. բայց Տերը պիտի ծագի քեզ վրա, և Նրա փառքը պիտի երևա քեզ վրա»։ Հատված 2։ Քրիստոսը՝ Հոր փառքի շողարձակումը, եկավ աշխարհ՝ որպես նրա լույսը։ Նա եկավ մարդկանց Աստծուն ներկայացնելու համար, և Նրա մասին գրված է, որ Նա օծվեց «Սուրբ Հոգով և զորությամբ» և «շրջում էր՝ բարիք գործելով»։ Գործք 10:38։ Նազարեթի ժողովարանում Նա ասաց. «Տիրոջ Հոգին Ինձ վրա է, որովհետև Նա օծել է Ինձ՝ աղքատներին ավետարան քարոզելու. Ինձ ուղարկել է՝ բժշկելու սրտով կոտրվածներին, գերիներին ազատություն քարոզելու և կույրերին՝ տեսողության վերականգնում, արձակելու խոցվածներին ազատության մեջ, քարոզելու Տիրոջ ընդունելի տարին»։ Ղուկաս 4:18, 19։ Սա այն գործն էր, որ Նա հանձնարարեց Իր աշակերտներին կատարել։ «Դուք եք աշխարհի լույսը,— ասաց Նա։— Թող ձեր լույսն այնպես շողա մարդկանց առաջ, որ նրանք տեսնեն ձեր բարի գործերը և փառավորեն ձեր Հորը, որ երկնքում է»։ Մատթեոս 5:14, 16»։ Մարգարեներ և թագավորներ, 217, 218։