When the light of Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five was unsealed at the time of the end in 1989, the enemies of truth provided a resistance that allowed God to reveal truths to defend the basic premises of the passage in the book of Daniel that then became the subject and focus of Satan’s attacks. That controversy over truth and error in that history was used by the Holy Spirit to identify certain prophetic rules that would further increase the knowledge that had been unsealed and was thereafter to test the final generation of earth’s history. We have been considering “triple applications of prophecy,” and identifying those applications as a primary rule that was revealed from the process of resistance that was presented by Satan during those past days. That controversial process is identified as the “shaking,” by Sister White.

Երբ 1989 թվականին, վերջի ժամանակում, Դանիել մարգարեի գրքի տասնմեկերորդ գլխի քառասունից քառասունհինգ համարների լույսը բացվեց, ճշմարտության թշնամիները այնպիսի դիմադրություն ցուցաբերեցին, որը Աստծուն հնարավորություն տվեց հայտնել այն ճշմարտությունները, որոնք պետք է պաշտպանեին Դանիելի գրքի այդ հատվածի հիմնական դրույթները, և որոնք այնուհետև դարձան Սատանայի հարձակումների թեման ու կենտրոնը։ Այդ պատմական շրջանում ճշմարտության և մոլորության շուրջ եղած այդ հակամարտությունը Սուրբ Հոգու կողմից գործածվեց՝ որոշ մարգարեական կանոններ նույնացնելու համար, որոնք պիտի առավել ևս աճեցնեին այն գիտությունը, որ բացվել էր, և այնուհետև պիտի փորձեին երկրի պատմության վերջին սերնդին։ Մենք դիտարկում էինք «մարգարեության եռակի կիրառությունները» և այդ կիրառությունները նույնացնում էինք որպես հիմնական կանոն, որը հայտնվեց այն դիմադրության ընթացքից, որ Սատանան ներկայացրեց այդ անցյալ օրերին։ Այդ վիճահարույց ընթացքը Քույր Ուայթի կողմից կոչվում է «սասանում»։

“I was pointed to the providence of God among His people and was shown that every trial made by the refining, purifying process upon professed Christians proves some to be dross. The fine gold does not always appear. In every religious crisis some fall under temptation. The shaking of God blows away multitudes like dry leaves. Prosperity multiplies a mass of professors. Adversity purges them out of the church. As a class, their spirits are not steadfast with God. They go out from us because they are not of us; for when tribulation or persecution arises because of the word, many are offended.” Testimonies, volume 4, 89.

«Ինձ ցույց տրվեց Աստծո նախախնամությունը Իր ժողովրդի մեջ, և ինձ հայտնվեց, որ զտող, մաքրող ընթացքի կողմից դավանող քրիստոնյաների վրա եկող յուրաքանչյուր փորձություն ապացուցում է, որ նրանցից ոմանք խարամ են։ Նուրբ ոսկին միշտ չէ, որ երևում է։ Ամեն մի կրոնական ճգնաժամի ժամանակ ոմանք ընկնում են փորձության տակ։ Աստծո շարժումը քշում է բազմություններին չոր տերևների պես։ Բարգավաճությունը բազմապատկում է դավանողների մի զանգված։ Նեղությունը նրանց մաքրում-հեռացնում է եկեղեցուց։ Որպես մի դաս՝ նրանց հոգիները հաստատուն չեն Աստծո հետ։ Նրանք դուրս են գալիս մեզնից, որովհետև մեզնից չեն. քանզի երբ նեղություն կամ հալածանք է ծագում խոսքի պատճառով, շատերը գայթակղվում են»։ Վկայություններ, հատոր 4, 89։

The “shaking” is produced when truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah and thereafter introduced.

«Սասանումը» տեղի է ունենում, երբ ճշմարտությունը Հուդայի ցեղից եղող Առյուծի կողմից բացվում է, և ապա ներկայացվում։

“I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.” Early Writings, 271.

«Ես հարցրի այն ցնցման նշանակությունը, որ տեսել էի, և ինձ ցույց տրվեց, որ այն պիտի առաջանար այն ուղիղ վկայությամբ, որ առաջ է բերվում Լաոդիկեացիներին ուղղված Ճշմարիտ Վկայի խորհրդով։ Սա իր ազդեցությունը պիտի գործադրի ընդունողի սրտի վրա և նրան պիտի մղի բարձրացնելու չափանիշը և հորդացնելու ուղիղ ճշմարտությունը։ Ոմանք չեն տանելու այս ուղիղ վկայությունը։ Նրանք պիտի ելնեն դրա դեմ, և հենց սա պիտի պատճառի ցնցում Աստծո ժողովրդի մեջ»։ Early Writings, 271.

The introduction of “truth” always causes a shaking, and the truth which was unsealed in 1989, did that very thing. One of the benefits of the resistance brought against the truth was the development of a set of rules to establish the increase of knowledge through the years that followed 1989. The development of the rules, parallel the development of a set of rules in the period of the Millerites. All the triple applications of Bible prophecy contribute to the clarity of the events of the last days.

«ճշմարտության» ներմուծումը միշտ ցնցում է առաջացնում, և այն ճշմարտությունը, որ ապակնիքվեց 1989 թվականին, հենց այդ էլ արեց։ Ճշմարտության դեմ բերված դիմադրության օգուտներից մեկը եղավ այն կանոնների մի ամբողջության մշակումը, որոնց միջոցով հաստատվեց գիտության աճը 1989-ին հաջորդած տարիների ընթացքում։ Այդ կանոնների մշակումը զուգահեռ է միլլերիտների ժամանակաշրջանում կանոնների մի ամբողջության մշակմանը։ Աստվածաշնչյան մարգարեության բոլոր եռակի կիրառությունները նպաստում են վերջին օրերի իրադարձությունների հստակությանը։

The triple applications of Rome and Babylon establish the relationship of the woman and the beast she rides upon and reigns over during the history of the Sunday law crisis, which is also the history of God’s executive judgment upon the whore of Babylon.

Հռոմի և Բաբելոնի եռակի կիրառությունները հաստատում են այն հարաբերությունը, որ գոյություն ունի կնոջ և այն գազանի միջև, որի վրա նա նստած է և որի վրա իշխում է կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամի պատմության ընթացքում, որն էլ միաժամանակ Աստծո գործադիր դատաստանի պատմությունն է Բաբելոնի պոռնիկի նկատմամբ։

The triple applications of “the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant,” and also of “Elijah,” identify the work, and the message in the two periods that illustrate the close of probation in the last days. The first period begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, which represents the beginning of the investigative judgment of the living for Laodicean Adventism, and the last period begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, which represents the executive judgment of the whore of Babylon.

«Ուխտի Հաղորդյալի համար ճանապարհ պատրաստող պատգամաբերի» և նաև «Եղիայի» եռակի կիրառությունները նույնականացնում են այն գործը և պատգամը այն երկու ժամանակահատվածներում, որոնք պատկերում են վերջին օրերում փորձաշրջանի փակումը։ Առաջին ժամանակահատվածը սկսվում է Հայտնության տասնութերորդ գլխի առաջին ձայնով, որը ներկայացնում է կենդանիների քննչական դատաստանի սկիզբը Լաոդիկեական ադվենտիզմի համար, իսկ վերջին ժամանակահատվածը սկսվում է Հայտնության տասնութերորդ գլխի երկրորդ ձայնով, որը ներկայացնում է Բաբելոնի պոռնիկի գործադիր դատաստանը։

The triple applications of Rome and Babylon represent the external history of God’s last-day people, while the triple applications of Elijah and the messenger who prepares the way represent the internal history of God’s last day people. The triple application of the three Woes, identifies the message that runs through both periods that together represent the closing period of judgment, which begins with the house of God, and thereafter upon those outside God’s house. The three Woes identify that Islam is the message of the latter rain, and also the tool of judgment God employs for those who enforce the worship of the sun upon all mankind. The close of judgment represents “the days of God’s vengeance,” both upon His apostate church and the wicked outside of His church.

Հռոմի և Բաբելոնի եռակի կիրառությունները ներկայացնում են Աստծո վերջին օրերի ժողովրդի արտաքին պատմությունը, մինչդեռ Եղիայի և ճանապարհը պատրաստող պատգամաբերի եռակի կիրառությունները ներկայացնում են Աստծո վերջին օրերի ժողովրդի ներքին պատմությունը։ Երեք Վայերի եռակի կիրառությունը նույնացնում է այն պատգամը, որն անցնում է երկու ժամանակահատվածներով էլ, որոնք միասին ներկայացնում են դատաստանի փակման շրջանը, որը սկսվում է Աստծո տնից, իսկ այնուհետև՝ Աստծո տնից դուրս գտնվողների վրա։ Երեք Վայերը նույնացնում են, որ իսլամը վերջին անձրևի պատգամն է, և նաև դատաստանի այն գործիքը, որ Աստված գործածում է նրանց նկատմամբ, ովքեր ամբողջ մարդկության վրա պարտադրում են արևի երկրպագությունը։ Դատաստանի ավարտը ներկայացնում է «Աստծո վրէժխնդրության օրերը»՝ թե՛ Նրա ուրացյալ եկեղեցու, թե՛ Նրա եկեղեցուց դուրս եղած ամբարիշտների վրա։

When Jesus first began His ministry at the church in Nazareth He employed Isaiah chapter sixty-one to define His ministry, message and work, which included the identification of the time of God’s vengeance. His ministry, message and work prefigured the ministry, message and work of the one hundred and forty-four thousand, for they prophetically follow the Lamb whithersoever He goeth.

Երբ Հիսուսն առաջին անգամ Իր ծառայությունը սկսեց Նազարեթի ժողովարանում, Նա օգտագործեց Եսայիայի վաթսունմեկերորդ գլուխը՝ սահմանելու Իր ծառայությունը, պատգամը և գործը, որոնք ներառում էին նաև Աստծո վրեժխնդրության ժամանակի նույնականացումը։ Նրա ծառայությունը, պատգամը և գործը նախապատկերում էին հարյուր քառասունչորս հազարի ծառայությունը, պատգամը և գործը, որովհետև նրանք մարգարեաբար հետևում են Գառին, ուր որ Նա գնում է։

The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:1–6.

Տեր Աստծու Հոգին ինձ վրա է, որովհետև Տերն օծել է ինձ, որպեսզի բարի լուր ավետեմ հեզերին. Նա ուղարկել է ինձ՝ բուժելու սրտաբեկներին, ազատություն հռչակելու գերիներին և բանտի բացվելը՝ կապվածներին. հռչակելու Տիրոջ հաճելի տարին և մեր Աստծու վրեժխնդրության օրը, մխիթարելու բոլոր սգավորներին. Սիոնում սգավորներին նշանակելու, նրանց մոխրի փոխարեն գեղեցկություն տալու, սգի փոխարեն՝ ուրախության յուղ, տրտմության հոգու փոխարեն՝ օրհնության հանդերձ, որպեսզի նրանք կոչվեն արդարության ծառեր, Տիրոջ տնկարկ, որպեսզի Նա փառավորվի։ Եվ նրանք պիտի շինեն վաղեմի ավերակները, պիտի կանգնեցնեն նախկին ամայությունները և պիտի նորոգեն ավերված քաղաքները՝ բազում սերունդների ամայությունները։ Եվ օտարները պիտի կանգնեն ու արածեցնեն ձեր հոտերը, և օտարազգիների որդիները պիտի լինեն ձեր հողագործներն ու ձեր այգեգործները։ Բայց դուք պիտի կոչվեք Տիրոջ Քահանաներ. մարդիկ ձեզ պիտի կոչեն մեր Աստծու Ծառաներ. դուք պիտի ուտեք հեթանոսների հարստությունը, և նրանց փառքով պիտի պարծենաք։ Եսայիա 61:1–6.

Jesus was anointed at His baptism, and that waymark typifies September 11, 2001 when the anointing of the Holy Spirit began to descend upon those who recognized that the outpouring of the latter rain in the last days had been typified by the history of the Millerites, which were the old waste places that the one hundred and forty-four thousand would build again, once they returned to Jeremiah’s old paths.

Հիսուսը օծվեց Իր մկրտության ժամանակ, և այդ ճանապարհանիշը նախապատկերում է 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ը, երբ Սուրբ Հոգու օծությունը սկսեց իջնել նրանց վրա, ովքեր գիտակցեցին, որ վերջին օրերում ուշ անձրևի թափումը նախապատկերվել էր միլլերիտների պատմությամբ, որոնք այն հին ավերակներն էին, որ հարյուր քառասունչորս հազարը պիտի կրկին շիներ, երբ նրանք վերադառնային Երեմիայի հին շավիղներին։

The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 again became present truth, and the message from the rebellion of 1888 was the good tidings that has the power to bind up broken hearts, but which is powerless to open the hard hearts of those who have eyes to see, but perceive not, and who have ears to hear, but understand not. The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 was also the message to Laodicea which then arrived again to open the prison door of those who were captives of sin by the One who has the power to open the doors that no man can open, and shut the doors that no man can close.

1888 թվականի ապստամբությունից բխող Քրիստոսի արդարության պատգամը դարձյալ դարձավ ներկա ճշմարտություն, և 1888 թվականի ապստամբությունից բխող պատգամը բարի լուրն էր, որն ունի կոտրված սրտերը կապելու զորություն, սակայն անզոր է բացելու նրանց կարծրացած սրտերը, ովքեր աչքեր ունեն տեսնելու, բայց չեն տեսնում, և ականջներ ունեն լսելու, բայց չեն հասկանում։ 1888 թվականի ապստամբությունից բխող Քրիստոսի արդարության պատգամը նաև Լաոդիկիային ուղղված պատգամն էր, որը այն ժամանակ կրկին հասավ՝ բացելու մեղքի գերին եղածների բանտի դուռը Նրանով, Ով զորություն ունի բացելու այն դռները, որոնք ոչ մի մարդ չի կարող բացել, և փակելու այն դռները, որոնք ոչ մի մարդ չի կարող փակել։

On September 11, 2001 those who were to present those good tidings, were also to proclaim the acceptable year of the Lord and the day of God’s vengeance. The year of the Lord’s acceptance also began at that time, and He is fully willing to accept a Laodicean’s repentance, until the day of God’s vengeance arrives at the soon coming Sunday law in the United States. Then His vengeance will be manifested upon a church that refused to know the time of her visitation, and simultaneously the progressive judgment upon the whore of Babylon begins.

2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին նրանք, ովքեր պետք է ներկայացնեին այդ բարի լուրերը, պետք է նաև հռչակեին Տիրոջ ընդունելի տարին և Աստծո վրեժխնդրության օրը։ Տիրոջ ընդունության տարին նույնպես սկսվեց այդ ժամանակ, և Նա լիովին պատրաստ է ընդունելու մի լաոդիկեցու ապաշխարությունը, մինչև Աստծո վրեժխնդրության օրը հասնի Միացյալ Նահանգներում շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքի հետ։ Ապա Նրա վրեժխնդրությունը պիտի դրսևորվի մի եկեղեցու վրա, որը հրաժարվեց ճանաչել իր այցելության ժամանակը, և միաժամանակ սկսվում է Բաբելոնի պոռնիկի նկատմամբ առաջադիմական դատաստանը։

In the day of His acceptance, He promises to comfort all that mourn, and those who mourn in Jerusalem are illustrated in Ezekiel chapter nine. Their comfort is brought about by the Comforter, through the reception of the latter rain message which is then being poured upon them. But only if they recognize the rain. Once they possess the Comforter, and accomplish the work of building the old waste places, through the methodology of “line upon line,” that is illustrated in the passage of Isaiah as the work of placing the line of prophecy that represents the desolation of sacred history, upon another line of prophecy which illustrates a desolation. In that work they raise up the desolations of many generations. Then the “strangers” will respond to those that mourn, who are lifted up as an ensign, for the strangers to see.

Նրա ընդունելության օրը Նա խոստանում է մխիթարել բոլոր սգավորներին, իսկ Երուսաղեմում սգացողները պատկերված են Եզեկիելի իններորդ գլխում։ Նրանց մխիթարությունը կատարվում է Մխիթարիչի միջոցով՝ ստանալով վերջին անձրևի պատգամը, որն այդ ժամանակ թափվում է նրանց վրա։ Բայց միայն այն դեպքում, եթե նրանք ճանաչեն այդ անձրևը։ Երբ նրանք տիրանան Մխիթարիչին և իրականացնեն հին ավերակ տեղերը շինելու գործը «տող տողի վրա» մեթոդաբանության միջոցով, ինչպես Եսայիայի հատվածում է պատկերված՝ որպես մարգարեության այն գիծը, որը ներկայացնում է սրբազան պատմության ամայացումը, մեկ այլ մարգարեական գծի վրա դնելու գործ, որն էլ պատկերում է մի ամայացում, այդ գործում նրանք կանգնեցնում են բազում սերունդների ամայությունները։ Այնժամ «օտարները» կարձագանքեն սգավորներին, որոնք բարձրացվում են իբրև դրոշ, որպեսզի օտարները տեսնեն։

Christ’s proclamation of His work and ministry, as set forth in Isaiah chapter sixty-one, is the work and ministry of the one hundred and forty-four thousand. That work has been illustrated in the sacred reform movements, and in 1989, the time of the end arrived that all the previous “times of the end” had prefigured. Just as one verse, Daniel chapter eight, verse fourteen was identified as the foundation and central pillar of the Millerite movement, the verse that is the foundation and central pillar of the movement of Future for America is Daniel chapter eleven, verse forty. For the Millerites, the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Ulai River, and for the movement of Future for America the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Hiddekel River.

Քրիստոսի՝ Իր գործի և ծառայության հռչակումը, ինչպես ներկայացված է Եսայիա գրքի վաթսունմեկերորդ գլխում, հարյուր քառասունչորս հազարի գործն ու ծառայությունն է։ Այդ գործը պատկերվել է սրբազան բարենորոգչական շարժումներում, և 1989 թվականին հասավ վերջի ժամանակը, որը նախապես պատկերագրված էր բոլոր նախորդ «վերջի ժամանակներով»։ Ինչպես Դանիելի գրքի ութերորդ գլխի տասնչորսերորդ համարը ճանաչվեց որպես միլլերիտական շարժման հիմքն ու կենտրոնական սյունը, այնպես էլ Future for America շարժման հիմքն ու կենտրոնական սյունը Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարն է։ Միլլերիտների համար կենտրոնական սյան լույսը ներկայացված էր որպես Ուլայի գետի տեսիլքի լույս, իսկ Future for America շարժման համար կենտրոնական սյան լույսը ներկայացված էր որպես Հիդդեկել գետի տեսիլքի լույս։

“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

«Դանիելը Աստծուց ստացած լույսը տրվեց հատկապես այս վերջին օրերի համար։ Այն տեսիլքները, որ նա տեսավ Ուլայի և Հիդդեկելի ափերին՝ Շինարի մեծ գետերի մոտ, այժմ կատարման ընթացքի մեջ են, և բոլոր այն դեպքերը, որոնք կանխագուշակվել էին, շուտով իրականություն կդառնան»։ Testimonies to Ministers, 112.

The light of both the visions represented by the two rivers is linked together, and comes to pass in the last days. Their mutual “link” represents the combination of human and divine, which is the message that Sister White repeatedly identifies as Christ’s message in the context that humanity combined with divinity does not sin. The two rivers represent that very linkage.

Երկու գետերով ներկայացված երկու տեսիլքների լույսը միմյանց հետ կապված է և կատարվում է վերջին օրերում։ Նրանց փոխադարձ «կապը» ներկայացնում է մարդկայինի և աստվածայինի միավորումը, ինչը հենց այն լուրն է, որ Քույր Ուայթը բազմիցս ներկայացնում է որպես Քրիստոսի լուր՝ այն համատեքստում, որ աստվածության հետ միավորված մարդկությունը չի մեղանչում։ Երկու գետերը ներկայացնում են հենց այդ կապը։

“Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

«Կատարելապես կատարյալ հնազանդությունից պակաս ոչինչ չի կարող բավարարել Աստծու պահանջի չափանիշը։ Նա Իր պահանջները անորոշ չի թողել։ Նա ոչինչ չի պատվիրել, որ անհրաժեշտ չլինի մարդուն Իր հետ ներդաշնակության մեջ բերելու համար։ Մենք պետք է մեղավորներին մատնանշենք Նրա բնավորության իդեալը և առաջնորդենք նրանց դեպի Քրիստոս, որի շնորհով միայն կարելի է հասնել այդ իդեալին։»

“The Saviour took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.

«Փրկիչը Իր վրա վերցրեց մարդկության տկարությունները և ապրեց անմեղ կյանք, որպեսզի մարդիկ չվախենան, թե մարդկային բնության տկարության պատճառով չեն կարող հաղթահարել։ Քրիստոսը եկավ մեզ «աստվածային բնության մասնակիցներ» դարձնելու, և Նրա կյանքը հռչակում է, որ մարդկությունը, միավորված աստվածության հետ, մեղք չի գործում։»

“The Saviour overcame to show man how he may overcome. All the temptations of Satan, Christ met with the word of God. By trusting in God’s promises, He received power to obey God’s commandments, and the tempter could gain no advantage. To every temptation His answer was, ‘It is written.’ So God has given us His word wherewith to resist evil. Exceeding great and precious promises are ours, that by these we ‘might be partakers of the divine nature, having escaped the corruption that is in the world through lust.’ 2 Peter 1:4.

«Փրկիչը հաղթեց, որպեսզի մարդուն ցույց տա, թե ինչպես նա կարող է հաղթել։ Սատանայի բոլոր փորձություններին Քրիստոսը հանդիպեց Աստծո խոսքով։ Վստահելով Աստծո խոստումներին՝ Նա զորություն ստացավ հնազանդվելու Աստծո պատվիրաններին, և փորձիչը չկարողացավ որևէ առավելություն ձեռք բերել։ Ամեն փորձության Նրա պատասխանը սա էր. «Գրված է»։ Այսպես Աստված մեզ տվել է Իր Խոսքը, որով կարող ենք դիմադրել չարին։ Չափազանց մեծ և պատվական խոստումները մերը են, որպեսզի դրանց միջոցով մենք «աստվածային բնության մասնակիցներ լինենք՝ փախչելով այն ապականությունից, որ աշխարհում է ցանկության միջոցով»։ 2 Պետրոս 1:4։»

“Bid the tempted one look not to circumstances, to the weakness of self, or to the power of temptation, but to the power of God’s word. All its strength is ours. ‘Thy word,’ says the psalmist, ‘have I hid in mine heart, that I might not sin against Thee.’ ‘By the word of Thy lips I have kept me from the paths of the destroyer.’ Psalm 119:11; 17:4.” The Ministry of Healing, 181.

«Հրամայեցե՛ք փորձվողին նայել ոչ թե հանգամանքներին, ոչ թե սեփական անձի տկարությանը, և ոչ էլ փորձության զորությանը, այլ Աստծո խոսքի զորությանը։ Նրա ամբողջ ուժը մերը է։ «Քո խոսքը,— ասում է սաղմոսերգուն,— իմ սրտում պահեցի, որպեսզի Քեզ դեմ չմեղանչեմ»։ «Քո շուրթերի խոսքերով ես ինձ պահեցի կործանարարի ճանապարհներից»։ Սաղմոս 119։11, 17։4»։ Բժշկության ծառայություն, 181։

The increase of knowledge in 1798 and in 1989, represented an unsealing of God’s prophetic Word. His Word supplies the power to overcome as He overcame, and “His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” The vision of the Ulai River is the marah vision of His appearance, that is represented by the prophecy of the twenty-three hundred days. The vision of the Hiddekel River is the chazon vision of prophetic history, that is represented by the twenty-five hundred and twenty year prophecy. The marah vision represents divinity and the chazon vision represents humanity.

1798 և 1989 թվականներին գիտության աճը ներկայացնում էր Աստծո մարգարեական Խոսքի կապանքազերծումը։ Նրա Խոսքը տալիս է այն զորությունը, որով կարելի է հաղթահարել, ինչպես Ինքն հաղթահարեց, և «Նրա կյանքը հռչակում է, որ մարդկությունը, միացած աստվածությանը, մեղք չի գործում»։ Ուլայի գետի տեսիլքը Նրա հայտնության marah տեսիլքն է, որը ներկայացված է երկու հազար երեք հարյուր օրերի մարգարեությամբ։ Հիդդեկելի գետի տեսիլքը մարգարեական պատմության chazon տեսիլքն է, որը ներկայացված է երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարվա մարգարեությամբ։ marah տեսիլքը ներկայացնում է աստվածությունը, իսկ chazon տեսիլքը՝ մարդկությունը։

Both the rivers of ancient Shinar, which are the Ulai and the Hiddekel, or what is known today as the Tigris and the Euphrates ultimately merge into the Shatt al-Arab waterway in southern Iraq, and the Shatt al-Arab then empties into the Persian Gulf. Jesus employs the physical and natural to represent the spiritual, and the visions associated with the two rivers that are now in the process of fulfillment, represent a linkage of the human and the divine that occurs as they are reaching the conclusion of their travel to the sea. This truth is established in the beginning of the two prophecies that are represented by the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. One vision is the question, the other is the answer, and logically they cannot be separated.

Հին Սեննարի երկու գետերը՝ Ուլայը և Հիդդեկելը, այսինքն՝ այն, ինչ այսօր հայտնի է որպես Տիգրիս և Եփրատ, ի վերջո միանում են Իրաքի հարավում գտնվող Շատթ ալ-Արաբ ջրուղուն, և ապա Շատթ ալ-Արաբը թափվում է Պարսից ծոցը։ Հիսուսն օգտագործում է ֆիզիկականն ու բնականը՝ ներկայացնելու հոգևորը, և այն տեսիլքները, որոնք առնչվում են այդ երկու գետերին և այժմ գտնվում են իրենց կատարման ընթացքի մեջ, ներկայացնում են մարդկայինի և աստվածայինի միակցումը, որ տեղի է ունենում, երբ դրանք հասնում են դեպի ծով իրենց ճանապարհորդության ավարտին։ Այս ճշմարտությունը հաստատվում է երկու մարգարեությունների սկզբում, որոնք ներկայացված են Դանիելի ութերորդ գլխի տասներեքերորդ և տասնչորսերորդ համարների երկու տեսիլքներով։ Մեկ տեսիլքը հարցն է, մյուսը՝ պատասխանը, և տրամաբանորեն դրանք չեն կարող բաժանվել։

The vision of humanity, identifying the trampling down of the sanctuary and host, began in the year 677 BC, and the vision of divinity, that identifies the appearance of Christ, began in the year 457 BC. The linkage of divinity and humanity is represented by the two hundred and twenty years, that connects the two starting points of the two visions. Two hundred and twenty is a symbol of “the linkage of humanity with divinity,” and is also represented by the linkage of the increase of knowledge at the time of the end in 1798, with the increase of knowledge at the time of the end in 1989.

Մարդկության տեսիլքը, որը նույնացնում է սրբարանի և զորքի ոտնակոխ լինելը, սկսվեց մ.թ.ա. 677 թվականին, իսկ աստվածության տեսիլքը, որը նույնացնում է Քրիստոսի հայտնվելը, սկսվեց մ.թ.ա. 457 թվականին։ Աստվածության և մարդկության կապակցությունը ներկայացված է երկու հարյուր քսան տարիներով, որոնք միացնում են այդ երկու տեսիլքների երկու մեկնակետերը։ Երկու հարյուր քսանը «մարդկության կապակցությունը աստվածության հետ» խորհրդանիշն է, և նույնը ներկայացված է նաև 1798 թվականին վախճանի ժամանակ գիտության աճի և 1989 թվականին վախճանի ժամանակ գիտության աճի կապակցությամբ։

The formalized message derived from the increase of knowledge in 1798, was first presented by Miller in 1831 (and then in the Vermont Telegraph newspaper in 1833). 1831 is two hundred and twenty years after the publishing of the King James Bible in the year 1611. The King James Bible represented a twofold document of the Old and New Testaments. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years “linked” a divine publication with a human publication. The human publication’s information was derived from the divine light that was unsealed at the time the end in 1798, and then was formalized through the work of a human instrument, who had begun to publish it in 1831. It was a divine publication, with a divinely sealed message, that was afterward unsealed by humanity, and thereafter presented by a human instrument. The Hebrew word translated as “publish” in God’s word means to call out to cry (unto), (be) famous, guest, invite, mention, (give) name, preach, proclaim, pronounce, publish. Miller began to publish his message in 1831, then in 1833 it was literally published in the Vermont Telegraph.

1798 թվականին գիտության աճից բխած ձևակերպված լուրը առաջին անգամ ներկայացվեց Միլլերի կողմից 1831 թվականին (իսկ ապա՝ 1833 թվականին «Vermont Telegraph» թերթում)։ 1831 թվականը երկու հարյուր քսան տարի է 1611 թվականին Թագավոր Հակոբի Աստվածաշնչի հրատարակումից հետո։ Թագավոր Հակոբի Աստվածաշունչը ներկայացնում էր Հին և Նոր Կտակարանների երկակի փաստաթուղթը։ Այդ երկու հարյուր քսան տարիների սկիզբն ու ավարտը «կապեցին» աստվածային հրատարակությունը մարդկային հրատարակության հետ։ Մարդկային հրատարակության տեղեկությունը բխում էր այն աստվածային լույսից, որ ապակնքվեց վախճանի ժամանակ՝ 1798 թվականին, և ապա ձևակերպվեց մարդկային գործիքի աշխատանքի միջոցով, որը սկսել էր այն հրատարակել 1831 թվականին։ Դա աստվածային հրատարակություն էր՝ աստվածայնորեն կնքված լուրով, որը հետագայում ապակնքվեց մարդկության կողմից, և այնուհետև ներկայացվեց մարդկային գործիքի միջոցով։ Աստծո խոսքում «publish» թարգմանված եբրայերեն բառը նշանակում է կանչել՝ աղաղակելու (դեպի), (լինել) հռչակավոր, հյուր, հրավիրել, հիշատակել, (տալ) անուն, քարոզել, հռչակել, արտասանել, հրապարակել։ Միլլերը սկսեց հրապարակել իր լուրը 1831 թվականին, ապա 1833 թվականին այն բառացիորեն հրապարակվեց «Vermont Telegraph»-ում։

The formalized message derived from the increase of knowledge in 1989 was first published in 1996 (in The Time of the End magazine), two hundred and twenty years after the publishing of the two sacred documents known as the Declaration of Independence in 1776 (and thereafter the Constitution of the United States) in 1789. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years links divinity with humanity, and it does so through the publishing of the two divine documents, beginning in 1776. When the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1989, the formalized message which had been brought about through the work of a human instrument was published in 1996. The sequence was a divine publication, then an unsealing, and then a human publication.

1989 թվականին գիտության աճից բխած ձևակերպված պատգամը առաջին անգամ հրատարակվեց 1996 թվականին («The Time of the End» ամսագրում), 1776 թվականին Անկախության հռչակագիր անունով հայտնի և այնուհետև 1789 թվականին Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Սահմանադրություն անունով հայտնի երկու սրբազան փաստաթղթերի հրապարակումից երկու հարյուր քսան տարի անց։ Այդ երկու հարյուր քսան տարիների սկիզբն ու ավարտը աստվածայնությունը կապում են մարդկության հետ, և դա կատարվում է 1776 թվականից սկսած այդ երկու աստվածային փաստաթղթերի հրապարակման միջոցով։ Երբ Դանիելի գիրքը վախճանի ժամանակ՝ 1989 թվականին, բացվեց, այն ձևակերպված պատգամը, որ իրականություն էր դարձել մարդկային գործիքի աշխատանքի միջոցով, հրատարակվեց 1996 թվականին։ Հերթականությունն այսպիսին էր՝ աստվածային հրապարակում, ապա՝ բացում, և ապա՝ մարդկային հրապարակում։

In both times of the end, the three steps of truth are identified. They both begin with a divine publication as the first step, and a human publication explaining a divine message is the last step. The middle step is when the Lion of the tribe of Judah unseals the divine message for that particular history, and thereafter selects a human instrument to gather up the light that was unsealed from the divine document. When the unsealing occurs there is rebellion manifested by the wicked who do not understand the increase of knowledge. Thus, a divine publication is represented by the first letter of the Hebrew alphabet, the increase of knowledge is represented by the thirteenth letter where rebellion is manifested, and the human publication of the special divine message for that history is the last letter of the Hebrew alphabet, and taken together the three letters mean “truth”.

Վերջի երկու ժամանակներում ճշմարտության երեք քայլերը նույնացվում են։ Երկուսն էլ սկսվում են աստվածային հրատարակությամբ՝ որպես առաջին քայլ, իսկ աստվածային պատգամը բացատրող մարդկային հրատարակությունը վերջին քայլն է։ Միջին քայլն այն է, երբ Հուդայի ցեղի Առյուծը բացում է այդ առանձնահատուկ պատմության համար տրված աստվածային պատգամի կնիքները, և դրանից հետո ընտրում է մարդկային գործիք՝ հավաքելու այն լույսը, որ բացվեց աստվածային փաստաթղթից։ Երբ կնիքների բացվելը տեղի է ունենում, ըմբոստություն է դրսևորվում ամբարիշտների կողմից, որոնք չեն հասկանում գիտության ավելացումը։ Այսպիսով, աստվածային հրատարակությունը ներկայացվում է եբրայական այբուբենի առաջին տառով, գիտության ավելացումը ներկայացվում է տասներեքերորդ տառով, որտեղ ըմբոստությունն է դրսևորվում, իսկ այդ պատմության համար հատուկ աստվածային պատգամի մարդկային հրատարակությունը եբրայական այբուբենի վերջին տառն է, և այս երեք տառերը միասին նշանակում են «ճշմարտություն»։

The visions of the Ulai and Hiddekel Rivers that are now in the process of fulfillment identify that in the last days the increase of knowledge from both rivers merge together to prove that divinity combined with humanity does not sin. Daniel received the vision that represents the appearance of Christ at the conclusion of the twenty-three hundred year prophecy in 1844 while by the Ulai River.

Ուլայի և Հիդդեկելի գետերի տեսիլքները, որոնք այժմ կատարման ընթացքի մեջ են, ցույց են տալիս, որ վերջին օրերում երկու գետերից եկող գիտության աճը միավորվում է՝ ապացուցելու համար, որ մարդկության հետ միավորված աստվածությունը չի մեղանչում։ Դանիելը, գտնվելով Ուլայի գետի մոտ, ստացավ այն տեսիլքը, որը ներկայացնում է Քրիստոսի հայտնությունը 1844 թվականին՝ երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեության ավարտին։

And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:2.

Եվ ես մի տեսիլքում տեսա. և եղավ, երբ տեսա, որ ես Շուշանում էի՝ պալատում, որը Ելամի նահանգում է. և ես մի տեսիլքում տեսա, և ես Ուղայի գետի մոտ էի։ Դանիել 8:2.

Daniel received the vision that represents the vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history while by the Hiddekel River.

Դանիելը, գտնվելով Հիդդեկել գետի մոտ, ստացավ այն տեսիլքը, որը ներկայացնում է մարգարեական պատմության երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիների տեսիլքը։

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.

Եվ առաջին ամսվա քսանչորսերորդ օրը, երբ ես մեծ գետի՝ Հիդդեկելի ափին էի։ Դանիէլ 10:4.

Gabriel thereafter identified the purpose of the chazon vision of the Hiddekel River in verse fourteen.

Այնուհետև Գաբրիելը տասնչորսերորդ համարում բացահայտեց Հիդդեկել գետի խազոն տեսիլքի նպատակը։

Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

Եվ այժմ եկել եմ, որպեսզի քեզ հասկացնեմ, թե ինչ պիտի պատահի քո ժողովրդին վերջին օրերում, որովհետև տեսիլքը դեռ շատ օրերի համար է։ Դանիէլ 10:14.

The vision given by the Ulai River identifies Christ’s “appearance”, (divinity) when He suddenly came unto His temple on October 22, 1844. It represented “divinity” entering into the temple of the Millerites (humanity) on that date, for the Day of Atonement, meaning the day of “at one-ment”, represents the combination of divinity with humanity. The vision given by the Hiddekel River identifies what shall befall God’s people (humanity) in the latter days.

Ուլայի գետի մոտ տրված տեսիլքը բացահայտում է Քրիստոսի «երևույթը» (աստվածությունը), երբ Նա 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին հանկարծ եկավ Իր տաճարը։ Այն ներկայացնում էր «աստվածության» մուտքը միլլերիտների տաճար (մարդկություն) այդ օրը՝ Քավության օրվա համար, այսինքն՝ «մեկ դարձնելու» օրվա, որը ներկայացնում է աստվածության և մարդկության միավորումը։ Հիդդեկելի գետի մոտ տրված տեսիլքը ցույց է տալիս, թե ինչ պիտի պատահի Աստծո ժողովրդի հետ (մարդկություն) վերջին օրերում։

The beginning of the vision of the “appearance” was the year 457 BC. Two hundred and twenty years after the prophetic period identifying the trampling down of the sanctuary and the host which began in 677 BC. The ending of the two hundred and twenty years that were linked together at the starting point of the two visions, was marked by the Wonderful Numberer, who is also the Wonderful Linguist in Habakkuk 2:20.

«երևույթի» տեսիլքի սկիզբը մ.թ.ա. 457 թվականն էր։ Դա երկու հարյուր քսան տարի անց էր այն մարգարեական ժամանակաշրջանից, որը նույնացնում էր սրբարանի և զորքի ոտնակոխ լինելը և որը սկսվել էր մ.թ.ա. 677 թվականին։ Երկու հարյուր քսան տարիների ավարտը, որոնք կապված էին երկու տեսիլքների սկզբնակետում, նշանավորվեց Հրաշալի Թվարարի կողմից, որը նաև Հաբակուկ 2:20-ում Հրաշալի Լեզվաբանն է։

But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

Սակայն Տէրը Իր սուրբ տաճարում է. թող ամբողջ երկիրը լռի Նրա առաջ։ Ամբակում 2։20։

The link of humanity and divinity represented in the beginning by the starting points of the two prophecies was identified at their mutual endings by the chapter and verse that described the appearance of divinity suddenly coming into the temple He had constructed during the forty-six years beginning at the time of the end in 1798, and ending forty-six years later on October 22, 1844.

Մարդկության և աստվածության կապը, որ սկզբում ներկայացված էր երկու մարգարեությունների ելակետերով, նրանց փոխադարձ ավարտների մեջ նույնացվեց այն գլխով և համարով, որոնք նկարագրում էին աստվածության հայտնվելը՝ հանկարծակի գալով այն տաճարը, որ Ինքն էր կառուցել այն քառասունվեց տարիների ընթացքում, որոնք սկսվել էին վախճանի ժամանակ՝ 1798 թվականին, և ավարտվել քառասունվեց տարի անց՝ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։

Know ye not that ye are the temple of God, and that the Spirit of God dwelleth in you? If any man defile the temple of God, him shall God destroy; for the temple of God is holy, which temple ye are. 1 Corinthians 3:16, 17.

Չգիտե՞ք, որ դուք Աստծու տաճարն եք, և որ Աստծու Հոգին բնակվում է ձեր մեջ։ Եթե մեկը ապականի Աստծու տաճարը, Աստված էլ նրան պիտի կործանի. որովհետև Աստծու տաճարը սուրբ է, և այդ տաճարը դուք եք։ Ա Կորնթացիներին 3:16, 17.

On October 22, 1844, in agreement with the vision of the “appearance”, Habakkuk identified that the Lord was in His holy temple. He had erected the temple that had been destroyed and trampled down for twenty-five hundred and twenty years, in forty-six years.

1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, «երևման» տեսիլքին համապատասխան, Ամբակումը ճանաչեց, որ Տերը գտնվում էր Իր սուրբ տաճարում։ Նա քառասունվեց տարում կանգնեցրեց այն տաճարը, որը երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարի ավերված և ոտնատակ տրված էր եղել։

And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

Եվ նրան ասա՝ ասելով. Այսպես է ասում Զորքերի Տէրը. Ահա այն Մարդը, որի անունն է՝ Շառաւիղը. և նա պիտի բուսնի իր տեղից, և նա պիտի շինի Տիրոջ տաճարը։ Այո՛, նա պիտի շինի Տիրոջ տաճարը, և նա պիտի կրի փառքը, և պիտի նստի ու իշխի իր աթոռի վրա, և պիտի լինի քահանա իր աթոռի վրա. և խաղաղության խորհուրդը պիտի լինի նրանց երկուսի միջև։ Եվ պսակները պիտի լինեն Հեղեմի, և Տովիայի, և Եդայիայի, և Սոփոնիայի որդի Հէնի համար՝ ի հիշատակ Տիրոջ տաճարում։ Եվ նրանք, որ հեռու են, պիտի գան և շինեն Տիրոջ տաճարում, և դուք պիտի գիտենաք, որ Զորքերի Տէրն է ինձ ուղարկել ձեզ մոտ։ Եվ սա պիտի լինի, եթե դուք ջանասիրաբար հնազանդվեք ձեր Տեր Աստծու ձայնին։ Զաքարիա 6:12–15.

In John 2:20, after Christ had cleansed the temple, which according to Sister White was a fulfillment of Malachi chapter three, as was October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple.

Հովհաննես 2:20-ում, այն բանից հետո, երբ Քրիստոսը մաքրեց տաճարը, ինչը, ըստ Քույր Ուայթի, Մաղաքիայի երրորդ գլխի կատարյալ իրագործումն էր, ինչպես և 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, Ուխտի Պատգամաբերը հանկարծ եկավ Իր տաճարը։

Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–20.

Յիսուս պատասխանեց եւ նրանց ասաց. Քանդեցէ՛ք այս տաճարը, եւ երեք օրուայ մէջ ես այն կը վերականգնեմ։ Այն ժամանակ հրեաները ասացին. Քառասունվեց տարի այս տաճարը կը շինուէր, եւ դու այն երեք օրուայ մէջ պիտի վերականգնե՞ս։ Բայց նա իր մարմնի տաճարի մասին կը խօսէր։ Յովհաննէս 2:19–20.

In fulfillment of Malachi chapter three, Christ suddenly came to His temple when He cleansed the temple at the beginning of His ministry in John chapter two, which typified October 22, 1844. The temple cleansing by Christ in John chapter two, and October 22, 1844, were a fulfillment of Malachi chapter three. In John chapter TWO and verse TWENTY, we are informed that the human temple had been erected in forty-six years, and the divine temple was raised up in three days. The human temple only becomes Habakkuk’s “holy temple” when divinity suddenly comes into it, as it did on October 22, 1844, for divinity combined with humanity does not sin. The visions of the two great rivers of Shinar represent the truth that humanity combined with divinity does not sin.

Մաղաքիա մարգարեի երրորդ գլխի կատարման մեջ Քրիստոսը հանկարծ եկավ Իր տաճարը, երբ Իր ծառայության սկզբում՝ Հովհաննեսի ավետարանի երկրորդ գլխում, մաքրեց տաճարը, ինչը նախապատկերում էր 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը։ Հովհաննեսի ավետարանի երկրորդ գլխում Քրիստոսի կողմից տաճարի մաքրումը, և 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, Մաղաքիա մարգարեի երրորդ գլխի կատարումն էին։ Հովհաննեսի ավետարանի ԵՐԿՈՒ գլխում և ՔՍԱՆԵՐՈՐԴ համարում մեզ տեղեկացվում է, որ մարդկային տաճարը կառուցվել էր քառասունվեց տարում, իսկ աստվածային տաճարը կանգնեցվեց երեք օրում։ Մարդկային տաճարը միայն այն ժամանակ է դառնում Ամբակումի «սուրբ տաճարը», երբ աստվածությունը հանկարծ գալիս է նրա մեջ, ինչպես եղավ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, որովհետև մարդկության հետ միավորված աստվածությունը չի մեղանչում։ Սենաարի երկու մեծ գետերի տեսիլքները ներկայացնում են այն ճշմարտությունը, որ մարդկությունը՝ միավորված աստվածության հետ, չի մեղանչում։

We will continue our consideration of verse forty of Daniel chapter eleven in the next article.

Մենք մեր քննությունը Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարի վերաբերյալ կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։

Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

Դուք ևս, որպես կենդանի քարեր, կառուցվում եք իբրև հոգևոր տուն, սուրբ քահանայություն, որպեսզի մատուցեք հոգևոր զոհեր, ընդունելի Աստծուն՝ Հիսուս Քրիստոսի միջոցով։ Ա Պետրոս 2:5.