We are taking time to set forth the structure of Daniel chapter eleven, as we address verse forty. Verse forty is the parallel of verse fourteen of Daniel chapter eight, in the prophetic sense that the light, which Christ, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798, was based upon Daniel chapter eight verse fourteen, so too, the light which He unsealed in 1989 was based upon verse forty.
Մենք ժամանակ ենք հատկացնում՝ ներկայացնելու Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի կառուցվածքը, մինչ անդրադառնում ենք քառասուներորդ համարին։ Քառասուներորդ համարը զուգահեռն է Դանիելի ութերորդ գլխի տասնչորսերորդ համարի՝ մարգարեական այն իմաստով, որ այն լույսը, որը Քրիստոսը, որպես Հուդայի ցեղի Առյուծ, բացեց 1798 թվականին, հիմնված էր Դանիելի ութերորդ գլխի տասնչորսերորդ համարի վրա, և նույն կերպ այն լույսը, որ Նա բացեց 1989 թվականին, հիմնված էր քառասուներորդ համարի վրա։
As we have pointed out, but not actually addressed in a previous article, when employing the latter rain methodology of “line upon line,” verse forty sets forth two distinct lines, for it contains the time of the end for both the movement of the first angel and the movement of the third angel.
Ինչպես մենք նշել ենք, սակայն նախորդ հոդվածում իրականում չենք անդրադարձել, «տող առ տող» վերջին անձրևի մեթոդաբանությունը կիրառելիս քառասուներորդ համարը ներկայացնում է երկու առանձին գիծ, որովհետև այն պարունակում է վախճանի ժամանակը թե՛ առաջին հրեշտակի շարժման, թե՛ երրորդ հրեշտակի շարժման համար։
When we bring together verse forty’s time of the end in 1798, and its time of the end in 1989, we find that Daniel chapter eight, verse fourteen, aligns with Daniel chapter eleven, verse forty, for they both represent the knowledge that is unsealed in the prophetic history of the three angels of Revelation fourteen. They are also connected by the fact that verse fourteen is the “mareh” vision of Christ’s sudden “appearance” to the temple, and verse forty is the “chazon” vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history. One is a point in time, the other is a period of time.
Երբ միասին ենք դիտարկում քառասուներորդ համարի վերջի ժամանակը՝ 1798 թվականին, և դրա վերջի ժամանակը՝ 1989 թվականին, տեսնում ենք, որ Դանիել ութերորդ գլխի տասնչորսերորդ համարը համընկնում է Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարի հետ, որովհետև երկուսն էլ ներկայացնում են այն գիտությունը, որ բացվեց Հայտնության տասնչորսերորդ գլխի երեք հրեշտակների մարգարեական պատմության մեջ։ Դրանք նաև փոխկապակցված են այն փաստով, որ տասնչորսերորդ համարը Քրիստոսի տաճարին հանկարծակի «հայտնության» «mareh» տեսիլքն է, իսկ քառասուներորդ համարը մարգարեական պատմության երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիների «chazon» տեսիլքն է։ Մեկը ժամանակի կետ է, մյուսը՝ ժամանակահատված։
One represents the restoration and cleansing of the temple, the other the destruction and trampling down of the temple. One represents the twenty-three hundred years, and the other the twenty-five hundred and twenty years. One is represented by the river Ulai, the other by the river Hiddekel. One represents humanity, the other represents divinity. Rightly understood, verse forty in connection with verse fourteen is amazingly profound. 1798 represents the work of divinity, and 1989 represents the rebellion of humanity.
Մեկը ներկայացնում է տաճարի վերականգնումն ու մաքրագործումը, մյուսը՝ տաճարի կործանումն ու ոտնակոխ լինելը։ Մեկը ներկայացնում է երկու հազար երեք հարյուր տարին, իսկ մյուսը՝ երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարին։ Մեկը ներկայացված է Ուլայի գետով, մյուսը՝ Հիդդեկել գետով։ Մեկը ներկայացնում է մարդկայնությունը, մյուսը՝ աստվածայնությունը։ Ճիշտ հասկացված՝ քառասուներորդ համարը՝ տասնչորսերորդ համարի հետ կապակցությամբ, ապշեցուցիչ խորություն ունի։ 1798 թվականը ներկայացնում է աստվածայնության գործը, իսկ 1989 թվականը՝ մարդկայնության ապստամբությունը։
We identified in the previous article that the description of the conquering of three obstacles by the king of the north is represented in a sequential fashion, but that the actual application of the events portrayed need to be carefully applied, for verses forty-two through and including verse forty-four, are actually aligned with verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law in the United States. It is there that the threefold union is accomplished, and there where the loud cry message of the “east” and “north” begins.
Նախորդ հոդվածում մենք ցույց տվեցինք, որ հյուսիսի թագավորի կողմից երեք խոչընդոտների հաղթահարման նկարագրությունը ներկայացված է հաջորդական կերպով, սակայն պատկերված իրադարձությունների իրական կիրառությունը պետք է զգուշությամբ կատարվի, որովհետև քառասուներկուից մինչև և ներառյալ քառասունչորս համարները իրականում համընկնում են քառասունմեկերորդ համարի հետ, որն է Միացյալ Նահանգներում շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը։ Հենց այնտեղ է, որ իրականացվում է եռակի միությունը, և հենց այնտեղ է, որ սկսվում է «արևելքի» և «հյուսիսի» բարձրաձայն աղաղակի լուրը։
In Daniel eleven, it has been recognized by Adventist students through the years that Daniel employs a specific technique in his illustrations of Rome. Uriah Smith takes note of it in the book Daniel and Revelation. Daniel first identifies how Rome takes control of the world, and then in the following verses he drops back to the beginning of the history identifying the political conquering, and identifies how Rome interacts with God’s people during that very same history. Then ultimately, he identifies how Rome comes to its end. The principal Daniel employs is called, “repeat and enlarge.”
Դանիել տասնմեկերորդ գլխում ադվենտիստ ուսումնասիրողների կողմից տարիների ընթացքում նկատվել է, որ Դանիելը Հռոմի վերաբերյալ իր պատկերումներում գործածում է որոշակի մի եղանակ։ Ուրիա Սմիթը դրան ուշադրություն է դարձնում «Դանիել և Հայտնություն» գրքում։ Դանիելը նախ ցույց է տալիս, թե ինչպես է Հռոմը վերահսկողություն հաստատում աշխարհի վրա, ապա հաջորդ համարներում վերադառնում է պատմության սկզբին՝ ցույց տալով քաղաքական նվաճումը, և նույն այդ պատմության ընթացքում ներկայացնում է, թե ինչպես է Հռոմը առնչվում Աստծու ժողովրդի հետ։ Այնուհետև, ի վերջո, նա ցույց է տալիս, թե ինչպես է Հռոմը հասնում իր վախճանին։ Այն սկզբունքը, որ Դանիելը գործածում է, կոչվում է «կրկնել և ընդարձակել»։
This three-step technique is identified in verses forty to forty-five. Verses forty to forty-three, identify the three-step process of Modern Rome capturing planet earth, then in verse forty-four, Daniel drops back to verse forty-one, when the “tidings” that are then proclaimed by the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and when the papacy then goes forth with great fury to destroy and utterly make away many. Then in verses forty-five, and chapter twelve, verse one, the papacy comes to his end with none to help, between the seas and the glorious holy mountain, as human probation closes.
Այս երեքքայլ տեխնիկան նույնացվում է քառասունից մինչև քառասունհինգերորդ համարներում։ Քառասունից մինչև քառասուներեքերորդ համարները նույնացնում են արդի Հռոմի՝ երկիր մոլորակը գրավելու երեքքայլ ընթացքը, ապա քառասունչորրորդ համարում Դանիելը վերադառնում է քառասունմեկերորդ համարին, երբ այն «լուրերը», որոնք այն ժամանակ հռչակվում են հարյուր քառասունչորս հազարի դրոշի միջոցով, և երբ պապականությունն այն ժամանակ մեծ ցասումով դուրս է գալիս՝ շատերին կործանելու և լիովին վերացնելու համար։ Այնուհետև քառասունհինգերորդ համարում և տասներկուերորդ գլխի առաջին համարում պապականությունն իր վախճանին է հասնում՝ առանց որևէ օգնականի, ծովերի միջև և փառավոր սուրբ լեռան մոտ, երբ մարդկային փորձաշրջանն ավարտվում է։
In verse thirty, of Daniel eleven, we find the beginning of a history that Sister White quotes word for word through to verse thirty-six, and then writes, “scenes similar to those described in these verses will take place.” Verse thirty and thirty-one identify the historical transition from pagan Rome to papal Rome as the fourth and fifth kingdoms of Bible prophecy, respectively. Verse thirty-one describes the history which represents how papal Rome was placed upon the throne of the earth in the year 538.
Դանիել տասնմեկի երեսուներորդ խոսքում մենք գտնում ենք մի պատմության սկիզբ, որը Քույր Ուայթը բառ առ բառ մեջբերում է մինչև երեսունվեցերորդ խոսքը, ապա գրում է. «այս խոսքերում նկարագրվածներին նման տեսարաններ պիտի տեղի ունենան»։ Երեսուներորդ և երեսունմեկերորդ խոսքերը նույնացնում են հեթանոսական Հռոմից պապական Հռոմ անցման պատմական անցումը՝ համապատասխանաբար որպես աստվածաշնչյան մարգարեության չորրորդ և հինգերորդ թագավորություններ։ Երեսունմեկերորդ խոսքը նկարագրում է այն պատմությունը, որը ներկայացնում է, թե ինչպես պապական Հռոմը 538 թվականին դրվեց երկրի գահի վրա։
In verse thirty-one, the first thing identified is when Clovis, king of the Franks (modern France), stood up for the papacy in the year 496. Clovis then converted from outright paganism to the hidden paganism of Catholicism (the religion of his wife Clotilda). He then dedicated his throne to lifting up the papacy to the throne of the earth. Clovis was represented by the “arms,” in the verse, for he dedicated his arm of military might and his arm of monetary might to the work he then undertook.
Երեսունմեկերորդ համարում առաջինը, որ նույնացվում է, այն է, երբ Կլովիսը՝ ֆրանկների թագավորը (ներկայիս Ֆրանսիա), 496 թվականին կանգնեց պապականության կողմը։ Այնուհետև Կլովիսը բացահայտ հեթանոսությունից դարձի եկավ դեպի կաթոլիկության ծածուկ հեթանոսությունը (իր կնոջ՝ Կլոթիլդայի կրոնը)։ Ապա նա իր գահը նվիրեց՝ պապականությունը երկրի գահին բարձրացնելու համար։ Համարում Կլովիսը ներկայացված էր «բազուկներով», որովհետև նա իր ռազմական զորության բազուկն ու իր դրամական հզորության բազուկը նվիրեց այն գործին, որը ապա ձեռնարկեց։
Clovis’ initial work represented the work of all the kings of formerly pagan Europe who were destined to provide various supports for the whore of Rome as the history unfolded. Clovis, and thereafter France, was anointed by the Catholic church with the title of the first-born of the Catholic church, and also the eldest daughter of the Catholic church. He was the symbol of the first of many kings to commit fornication with the whore of Tyre.
Կլովիսի նախնական գործը ներկայացնում էր նախկինում հեթանոս Եվրոպայի բոլոր այն թագավորների գործը, որոնք պատմության ընթացքի բացվելու ընթացքում վիճակված էին զանազան աջակցություններ ցույց տալ Հռոմի պոռնիկին։ Կլովիսը, և ապա՝ Ֆրանսիան, Կաթոլիկ եկեղեցու կողմից օծվեց «Կաթոլիկ եկեղեցու անդրանիկ» տիտղոսով, ինչպես նաև՝ «Կաթոլիկ եկեղեցու ավագ դուստր» կոչմամբ։ Նա խորհրդանիշն էր այն բազում թագավորներից առաջինի, որ պետք է պոռնկություն գործեր Տյուրոսի պոռնիկի հետ։
In this prophetic sense Clovis had been represented by Ahab, who also had committed fornication with Jezebel (symbol of the Catholic church in the book of Revelation), and who was also the premier king of ten tribes, as Clovis became the premier symbol of the ten horns (see Daniel chapter seven) of pagan Rome. Those kings of Europe would ultimately establish the whore of Babylon on the throne of the earth. In this sense Ahab, and Clovis both represent the United States, who commits fornication with the papacy in the last days.
Այս մարգարեական իմաստով Քլովիսը ներկայացված էր Աքաաբով, որը նույնպես պոռնկություն էր գործել Հեզաբելի հետ (Հայտնության գրքում կաթոլիկ եկեղեցու խորհրդանիշը), և որը նույնպես տասը ցեղերի գլխավոր թագավորն էր, ինչպես Քլովիսը դարձավ հեթանոսական Հռոմի տասը եղջյուրների (տե՛ս Դանիել, գլուխ յոթ) գլխավոր խորհրդանիշը։ Եվրոպայի այդ թագավորները, ի վերջո, երկրի գահի վրա կհաստատեին Բաբելոնի պոռնկին։ Այս իմաստով Աքաաբն ու Քլովիսը երկուսն էլ ներկայացնում են Միացյալ Նահանգները, որը վերջին օրերին պոռնկություն է գործում պապության հետ։
Ronald Reagan began the fornication, and it will be the last president that forces the other nine kings of the United Nations to also commit the same act. Reagan was president at the time of the end in 1989, and he therefore must prophetically represent the last president in the history where the other nine kings accomplish the same act, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Reagan was a wealthy, well-known media personality, highly recognized for his own peculiar style of speaking, who initially was in the Democratic party, who eventually switched to the Republican party.
Ռոնալդ Ռեյգանը սկսեց պոռնկությունը, և վերջին նախագահն է լինելու նա, ով Միավորված ազգերի կազմակերպության մյուս ինը թագավորներին ևս կստիպի գործել նույն կերպ։ Ռեյգանը նախագահ էր վախճանի ժամանակ՝ 1989 թվականին, և ուստի նա մարգարեաբար պետք է ներկայացնի պատմության վերջին նախագահին, որի օրոք մյուս ինը թագավորները կկատարեն նույն արարքը, քանզի Հիսուսը միշտ որևէ բանի վախճանը պատկերում է որևէ բանի սկզբով։ Ռեյգանը հարուստ, հանրահայտ մեդիա-անձնավորություն էր, լայնորեն ճանաչված իր խոսելու առանձնահատուկ ոճով, որն ի սկզբանե Դեմոկրատական կուսակցության մեջ էր, և որն ի վերջո անցավ Հանրապետական կուսակցությանը։
In verse thirty-one, the arms that stood for the papacy would pollute the sanctuary of strength. Prophetically the sanctuary of strength for both pagan Rome and papal Rome was the City of Rome. This is based upon the fact that both Rome’s ruled for a specific period of time from the City of Rome, and when they ruled from the City of Rome, they were essentially invincible.
Երեսունմեկերորդ համարում այն բազուկները, որոնք խորհրդանշում էին պապականությունը, պիտի պղծեին զորության սրբարանը։ Մարգարեականորեն զորության սրբարանը թե՛ հեթանոսական Հռոմի և թե՛ պապական Հռոմի համար Հռոմ քաղաքն էր։ Սա հիմնված է այն փաստի վրա, որ երկու Հռոմներն էլ որոշակի ժամանակահատված իշխում էին Հռոմ քաղաքից, և երբ իշխում էին Հռոմ քաղաքից, ըստ էության անպարտելի էին։
Pagan Rome began its three hundred and sixty year rule at the Battle of Actium, in the year 31 BC. Daniel chapter eleven, verse twenty-four identifies that they would forecast their devices from their stronghold, which was the City of Rome, for a “time.” A prophetic “time,” is three hundred and sixty years, and three hundred and sixty years after the Battle of Actium, where Antony and Cleopatra were defeated, Constantine moved out of the City of Rome to the City of Constantinople and the period of pagan Rome’s invincibility was over.
Հեթանոսական Հռոմը իր երեք հարյուր վաթսուն տարվա իշխանությունը սկսեց Ակտիումի ճակատամարտից՝ մ.թ.ա. 31 թվականին։ Դանիել գրքի տասնմեկերորդ գլխի քսանչորսերորդ համարը ցույց է տալիս, որ նրանք իրենց նենգ մտադրությունները պիտի ծրագրեին իրենց ամրոցից, որը Հռոմ քաղաքն էր, «մի ժամանակի» համար։ Մարգարեական «ժամանակը» երեք հարյուր վաթսուն տարի է, և Ակտիումի ճակատամարտից երեք հարյուր վաթսուն տարի անց, որտեղ Անտոնիոսն ու Կլեոպատրան պարտության մատնվեցին, Կոստանդինը Հռոմ քաղաքից տեղափոխվեց Կոստանդնուպոլիս քաղաքը, և հեթանոսական Հռոմի անպարտելիության շրջանը ավարտվեց։
When the third geographical obstacle for papal Rome (the Goths), were driven out of the City of Rome in the year 538, papal Rome’s twelve hundred and sixty year rule of supremacy began and continued until 1798, when the pope was removed from the City of Rome, thus delivering the prophetic deadly wound to the papal beast, and in the next year, 1799, that pope (the woman who had ridden the beast) died in captivity.
Երբ պապական Հռոմի համար երրորդ աշխարհագրական խոչընդոտը (գոթերը) 538 թվականին դուրս մղվեց Հռոմ քաղաքից, պապական Հռոմի հազար երկու հարյուր վաթսուն տարվա գերիշխանության իշխանությունը սկսվեց և շարունակվեց մինչև 1798 թվականը, երբ պապը հեռացվեց Հռոմ քաղաքից՝ այդպիսով մարգարեական մահաբեր վերքը հասցնելով պապական գազանին, իսկ հաջորդ տարում՝ 1799-ին, այդ պապը (կինը, որ հեծած էր գազանին) մահացավ գերության մեջ։
The arms (Clovis) which stood for the papacy were to pollute the sanctuary of strength, and Constantine began that work by philosophically identifying the city as a lesser city than Constantinople, and from that point on, the warfare of that history that was carried out by the enemies of Rome was always focused upon attacking the City of Rome, and by the year 476, there was never again an actual Roman descendant that ruled in the city, until the year 538, when the city became the sanctuary of strength for papal Rome.
Բազուկները (Կլովիսը), որոնք ներկայացնում էին պապականությունը, պիտի պղծեին զորության սրբարանը, և Կոստանդինն սկսեց այդ գործը՝ փիլիսոփայականորեն նույնացնելով քաղաքը որպես Կոստանդնուպոլսից ցածրակարգ քաղաք, և այդ պահից սկսած՝ այդ պատմության պատերազմի ընթացքը, որ մղվում էր Հռոմի թշնամիների կողմից, միշտ կենտրոնացած էր Հռոմ քաղաքը հարձակման ենթարկելու վրա, և 476 թվականից հետո այլևս երբեք քաղաքի մեջ չէր իշխում որևէ իրական հռոմեական ժառանգ, մինչև 538 թվականը, երբ քաղաքը դարձավ պապական Հռոմի զորության սրբարանը։
Ahab, Clovis, and France typify the United States, and the United States’ sanctuary of strength is the Constitution of the United States. That document is a divine document, and it is a waymark of prophetic history. Since Ronald Reagan stood up for the papacy in the history leading up to 1989, the Constitution has been under a constant escalating attack, as was the sanctuary of strength in the demise and fall of pagan Rome. When the soon coming Sunday law in the United States is enforced, the Constitution will be fully overthrown. From the time of Reagan until that Sunday law, the history from the year 330 to 538 is repeated. In the year 538, the papacy was placed upon the throne, thus typifying the healing of its deadly wound at that Sunday law.
Աքաաբը, Կլովիսը և Ֆրանսիան Միացյալ Նահանգների նախատիպերն են, իսկ Միացյալ Նահանգների ուժի սրբարանը Միացյալ Նահանգների Սահմանադրությունն է։ Այդ փաստաթուղթը աստվածային փաստաթուղթ է և մարգարեական պատմության մի նշանաքար։ Քանի որ Ռոնալդ Ռեյգանը, 1989 թվականին նախորդող պատմության ընթացքում, կանգնեց պապականության կողմը, Սահմանադրությունը գտնվում է մշտական՝ անընդհատ սաստկացող հարձակման ներքո, ինչպես ուժի սրբարանն էր հեթանոսական Հռոմի քայքայման և անկման ժամանակ։ Երբ Միացյալ Նահանգներում մոտալուտ կիրակնօրյա օրենքը գործադրվի, Սահմանադրությունը լիովին կտապալվի։ Ռեյգանի ժամանակներից մինչև այդ կիրակնօրյա օրենքը կրկնվում է 330 թվականից մինչև 538 թվականն ընկած պատմությունը։ 538 թվականին պապականությունը բազմեցվեց գահի վրա՝ այդպիսով նախապատկերելով իր մահացու վերքի բժշկումը այդ կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։
The period from Ronald Reagan to the Sunday law is a prophetic period that is specifically identified by God’s prophetic Word. The “arms,” represented by Clovis were also to take away “the daily,” from the formerly pagan kingdom of the Roman Empire. The religion of the empire had been pagan from the very outset, and Clovis began the work of replacing the religion of open paganism with the religion of Catholicism, which is simply cloaked paganism.
Ռոնալդ Ռեյգանից մինչև կիրակնօրյա օրենքի շրջանը մարգարեական ժամանակաշրջան է, որը հստակորեն նշված է Աստծո մարգարեական Խոսքի կողմից։ «Թևերը», որոնք ներկայացված էին Կլովիսի միջոցով, նաև պետք է նախկինում հեթանոսական Հռոմեական կայսրությունից վերցնեին «մշտականը»։ Կայսրության կրոնը հենց սկզբից եղել էր հեթանոսական, և Կլովիսը սկսեց բացահայտ հեթանոսության կրոնը կաթոլիկության կրոնով փոխարինելու գործը, որը պարզապես քողարկված հեթանոսություն է։
The United States fully removes the religion of Protestantism when it enforces the mark of papal authority at the soon coming Sunday law, for the only definition of the word “Protestant,” is to protest Rome. If you accept the mark of Rome’s authority, you are not protesting Rome. In Amos chapter three, verse three, Amos asks the rhetorical question: “Can two walk together, except they be agreed?”
Միացյալ Նահանգներն ամբողջությամբ վերացնում է բողոքականության կրոնը, երբ շուտով գալու Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ պարտադրում է պապական իշխանության նշանը, որովհետև «բողոքական» բառի միակ սահմանումն այն է, որ բողոքել Հռոմի դեմ։ Եթե դուք ընդունում եք Հռոմի իշխանության նշանը, ապա Հռոմի դեմ չեք բողոքում։ Ամոսի գրքի երրորդ գլխի երրորդ համարում Ամոսը տալիս է հռետորական հարցը. «Մի՞թե երկուսը միասին կքայլեն, եթե համաձայնված չլինեն»։
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
«Այժմ Միացյալ Նահանգներում ընթացքի մեջ գտնվող այն շարժումներում, որոնց նպատակն է ապահովել եկեղեցու հաստատությունների և սովորությունների համար պետության աջակցությունը, բողոքականները հետևում են պապականների հետքերին։ Ավելին, նրանք դուռն են բացում, որպեսզի Պապականությունը բողոքական Ամերիկայում վերստանա այն գերիշխանությունը, որը կորցրել է Հին աշխարհում»։ Մեծ պայքար, 573։
When the religion of paganism was taken away as the official religion of the realm in the year 508, it typified that the restraint, represented by Paul in Second Thessalonians chapter two had been taken away in advance of the revealing of the man of sin at the soon coming Sunday law in the United States. The subjection of the openly pagan religion, transitioning to the hidden pagan religion of Catholicism did not happen instantly, and it is marked in history as beginning with Clovis’ conversion to Catholicism in the year 496, and fully accomplished by the year 508.
Երբ 508 թվականին հեթանոսության կրոնը հեռացվեց որպես թագավորության պաշտոնական կրոն, դա նախատիպավորում էր, որ արգելքը, որին Պողոսը ներկայացնում է Բ Թեսաղոնիկեցիների երկրորդ գլխում, նախապես հեռացվել էր՝ նախքան մեղքի մարդու հայտնվելը՝ Միացյալ Նահանգներում շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Բացահայտ հեթանոսական կրոնի ենթարկեցումը, անցնելով կաթոլիկության՝ որպես ծածուկ հեթանոսական կրոնի, տեղի չունեցավ ակնթարթորեն, և պատմության մեջ նշված է որպես սկիզբ առած Կլովիսի՝ 496 թվականին կաթոլիկության դարձով, և լիովին իրագործված՝ 508 թվականին։
Thus, from the Reagan years, beginning in 1989, until the soon coming Sunday law, genuine Protestantism will be fully restrained in the United States. At that time the Constitution, the “sanctuary of strength” for the United States, will be overturned, and the fourth work of the “arms” of verse thirty-one will be accomplished, as the “arms” then place the papacy upon the throne of the earth, as was the case in the year 538.
Այսպիսով, Ռեյգանի տարիներից՝ սկսած 1989 թվականից, մինչև շուտով գալիք կիրակնօրյա օրենքը, իսկական բողոքականությունը Միացյալ Նահանգներում լիովին կսանձվի։ Այդ ժամանակ Սահմանադրությունը՝ Միացյալ Նահանգների համար «ուժի սրբարանը», կկործանվի, և երեսունմեկերորդ համարի «բազուկների» չորրորդ գործը կկատարվի, քանի որ «բազուկները» այն ժամանակ պապականությունը կտեղադրեն երկրի գահի վրա, ինչպես որ եղել էր 538 թվականին։
Once the papacy took the throne in the year 538, the narrative in Daniel switches from describing how the papacy captured the world, to the subject of how the papacy persecuted God’s people in that history. In verse fourteen, of chapter ten of Daniel, Gabriel had informed Daniel that the purpose of the vision he was about to present was to demonstrate “what would befall God’s people in the latter days.”
Երբ պապականությունը 538 թվականին գահ բարձրացավ, Դանիելում շարադրանքը փոխվում է՝ պապականությունն ինչպես գրավեց աշխարհը նկարագրելուց դեպի այն թեման, թե այդ պատմության ընթացքում պապականությունն ինչպես հալածեց Աստծո ժողովրդին։ Դանիելի տասներորդ գլխի տասնչորսերորդ համարում Գաբրիելը Դանիելին հայտնել էր, որ այն տեսիլքի նպատակը, որը պատրաստվում էր ներկայացնել, ցույց տալն էր, «թե ինչ պիտի պատահեր Աստծո ժողովրդին վերջին օրերում»։
Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.
Եվ այժմ եկել եմ, որպեսզի քեզ հասկացնեմ, թե ինչ պիտի պատահի քո ժողովրդին վերջին օրերում, որովհետև տեսիլքը դեռ շատ օրերի համար է։ Դանիել 10։14։
Verse thirty-two through to verse thirty-six are the verses that Sister White directly say will be repeated, and those verses describe the persecution of the twelve hundred and sixty year rule of the papacy from the time it was placed on the throne in the year 538, until it received its deadly wound in 1798.
Երեսուներկուից մինչև երեսունվեց համարները այն համարներն են, որոնց մասին Քույր Ուայթը ուղղակիորեն ասում է, որ պիտի կրկնվեն, և այդ համարները նկարագրում են պապականության հազար երկու հարյուր վաթսունամյա իշխանության հալածանքը՝ այն ժամանակից, երբ այն գահ բարձրացվեց 538 թվականին, մինչև որ 1798-ին ստացավ իր մահաբեր վերքը։
And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:32–36.
Եվ ուխտի դեմ ամբարշտություն գործողներին նա փաղաքշական խոսքերով պիտի ապականի. բայց այն ժողովուրդը, որ ճանաչում է իր Աստծուն, պիտի զորանա և մեծագործություններ կատարի։ Եվ ժողովրդի մեջ խոհեմ եղողները պիտի շատերին ուսուցանեն. սակայն նրանք պիտի ընկնեն սրով, և կրակով, և գերությամբ, և կողոպուտով՝ շատ օրեր։ Իսկ երբ նրանք ընկնեն, պիտի օժանդակվեն մի փոքր օգնությամբ. բայց շատերը պիտի նրանց միանան փաղաքշություններով։ Եվ խոհեմներից ոմանք պիտի ընկնեն, որպեսզի փորձվեն, և մաքրվեն, և սպիտականան՝ մինչև վերջի ժամանակը, որովհետև այն դեռ նշանակված ժամանակի համար է։ Եվ թագավորը պիտի գործի իր կամքի համաձայն. և նա պիտի բարձրացնի իրեն և մեծարի իրեն ամեն աստծուց վեր, և Աստվածների Աստծու դեմ զարմանալի բաներ պիտի խոսի, և պիտի հաջողի, մինչև որ բարկությունը կատարվի. որովհետև որոշվածը պիտի կատարվի։ Դանիել 11:32–36.
The verses describe the persecution of the Dark Ages, and verse thirty-six then identifies that the papacy would prosper until God’s first indignation against the northern kingdom of Israel was accomplished in 1798. Daniel first identified how the papacy was placed upon the throne of the earth, then how the papacy interacted with God’s people, and then the final fall of the papacy. Verse forty through forty-three of Daniel eleven, identifies how the papacy takes control of the world, then verse forty-four identifies how she persecutes God’s latter-day people, and then verse forty-five identifies how she comes to her final end, with none to help.
Այս համարները նկարագրում են Խավար Դարերի հալածանքը, իսկ ապա երեսունվեցերորդ համարը ցույց է տալիս, որ պապականությունը պիտի բարգավաճեր, մինչև որ Աստծո առաջին զայրույթը Իսրայելի հյուսիսային թագավորության դեմ իրագործվեր 1798 թվականին։ Դանիելը նախ ցույց տվեց, թե ինչպես պապականությունը նստեցվեց երկրի գահին, ապա՝ թե ինչպես պապականությունը գործեց Աստծո ժողովրդի հետ, և ապա՝ պապականության վերջնական անկումը։ Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասունից մինչև քառասուներեքերորդ համարները ցույց են տալիս, թե ինչպես պապականությունը վերահսկողություն է հաստատում աշխարհի վրա, ապա քառասունչորսերորդ համարը ցույց է տալիս, թե ինչպես նա հալածում է Աստծո վերջին օրերի ժողովրդին, և ապա քառասունհինգերորդ համարը ցույց է տալիս, թե ինչպես նա գալիս է իր վերջնական վախճանին՝ առանց որևէ օգնականի։
The Hebrew word “truth,” was created by the Wonderful Linguist by bringing the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet together to create the word “truth.” Thirteen is a symbol of rebellion, and the first represents the last.
Եբրայերեն «ճշմարտություն» բառը ստեղծվել է Սքանչելի Լեզվաբանի կողմից՝ ի մի բերելով եբրայական այբուբենի առաջին, տասներեքերորդ և վերջին տառերը՝ «ճշմարտություն» բառը կազմելու համար։ Տասներեքը ապստամբության խորհրդանիշ է, և առաջինը ներկայացնում է վերջինը։
Verse thirty-one describes the end of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, and verse thirty-six identified the end of papal Rome as the fifth kingdom of Bible prophecy. Between the first description of the fall of Rome and the last description of the fall of Rome is the rebellion, represented by the papacy murdering millions of God’s people in the history between the beginning and ending. The application of these verses bears the signature of “truth.”
Երեսունմեկերորդ համարը նկարագրում է հեթանոսական Հռոմի վախճանը՝ որպես Աստվածաշնչյան մարգարեության չորրորդ թագավորություն, իսկ երեսունվեցերորդ համարը նույնացնում է պապական Հռոմի վախճանը՝ որպես Աստվածաշնչյան մարգարեության հինգերորդ թագավորություն։ Հռոմի անկման առաջին նկարագրության և Հռոմի անկման վերջին նկարագրության միջև գտնվում է ապստամբությունը, որը ներկայացված է պապականության կողմից Աստծո ժողովրդի միլիոնավոր անդամների սպանությամբ՝ սկզբի և վախճանի միջև ընկած պատմության ընթացքում։ Այս համարների կիրառությունը կրում է «ճշմարտության» կնիքը։
Verse forty to forty-five, which is illustrated by verses thirty to thirty-six, begins with the fall of the papacy, and it ends with the fall of the papacy. In the middle of the history beginning in 1798, through the close of probation is the rebellion of Modern Rome, once again murdering God’s people. The application of these verses also bear the signature of “truth,” and they align with one another to provide two witnesses which establish the “truth,” and both lines are describing Rome, which is the symbol that will “establish the vision”.
Քառասունից քառասունհինգերորդ համարները, որոնք լուսաբանվում են երեսունից երեսունվեցերորդ համարներով, սկսվում են պապականության անկումով և ավարտվում են պապականության անկումով։ 1798 թվականից սկսվող պատմության միջնամասում՝ մինչև շնորհի ժամանակի փակվելը, տեղի է ունենում Ժամանակակից Հռոմի ապստամբությունը, որը դարձյալ սպանում է Աստծո ժողովրդին։ Այս համարների կիրառությունը ևս կրում է «ճշմարտության» կնիքը, և դրանք համահունչ են միմյանց՝ որպես երկու վկաներ, որոնք հաստատում են «ճշմարտությունը», և երկու գծերն էլ նկարագրում են Հռոմը, որը այն խորհրդանիշն է, որ «կհաստատի տեսիլքը»։
And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
Եվ այն ժամանակներում շատերը պիտի ելնեն հարավի թագավորի դեմ. քո ժողովրդի ավազակներն էլ պիտի բարձրանան՝ տեսիլքը հաստատելու համար, բայց պիտի ընկնեն։ Դանիել 11:14.
The prophetic phenomenon that Daniel employs in chapter eleven, is used more than in just verses thirty to thirty-six, and then in forty to forty-five. Verses fourteen through nineteen, identify how pagan Rome took control of the world, then verses twenty to twenty-four identify how pagan Rome dealt with God’s people, and from verse twenty-four to verse thirty the fall of pagan Rome is set forth.
Մարգարեական այն երևույթը, որ Դանիելը գործածում է տասնմեկերորդ գլխում, կիրառվում է ոչ միայն երեսունից մինչև երեսունվեցերորդ համարներում, ապա նաև քառասունից մինչև քառասունհինգերորդ համարներում։ Տասնչորսից մինչև տասնիններորդ համարները ցույց են տալիս, թե ինչպես հեթանոսական Հռոմը տիրացավ աշխարհին, ապա քսանից մինչև քսանչորսերորդ համարները ցույց են տալիս, թե ինչպես հեթանոսական Հռոմը վարվեց Աստծու ժողովրդի հետ, իսկ քսանչորսերորդ համարից մինչև երեսուներորդ համարը ներկայացվում է հեթանոսական Հռոմի անկումը։
Verse fourteen is the beginning of pagan Rome and verse thirty is the end of pagan Rome. In the history represented in the middle, pagan Rome is identified as crucifying Christ, thus the rebellion of the middle identifies these verses as “truth.” Alpha and Omega placed His signature all the way through chapter eleven, of the book of Daniel.
Տասնչորսերորդ համարը հեթանոսական Հռոմի սկիզբն է, իսկ երեսուներորդ համարը՝ հեթանոսական Հռոմի վերջը։ Մեջտեղում ներկայացված պատմության մեջ հեթանոսական Հռոմը նույնացվում է որպես Քրիստոսին խաչ հանողը, ուստի մեջտեղի ապստամբությունը այս համարները նույնացնում է որպես «ճշմարտություն»։ Ալֆան և Օմեգան Իր ստորագրությունը դրել է Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխի ամբողջ երկայնքով։
Verse forty contains the history which begins in the Ronald Reagan years, and which identifies the alliance made between the President of the United States and the man of sin. It marks a specific period that concludes with the papacy being placed upon the throne of the earth, as it had been in the year 538. It is not a coincidence that Clovis, king of the Franks, which is modern day France, is the symbol of the United States. Clovis typified Reagan. Reagan was a symbol of Protestantism, as was Clovis a symbol of paganism.
Քառասուներորդ համարը պարունակում է այն պատմությունը, որը սկսվում է Ռոնալդ Ռեյգանի տարիներին և որը նույնացնում է Միացյալ Նահանգների նախագահի և մեղքի մարդու միջև կնքված դաշինքը։ Այն նշանավորում է մի որոշակի ժամանակաշրջան, որն ավարտվում է նրանով, որ պապականությունը դրվում է երկրի գահի վրա, ինչպես եղել էր 538 թվականին։ Պատահական չէ, որ Ֆրանկների թագավոր Կլովիսը, այսինքն՝ ներկայիս Ֆրանսիան, Միացյալ Նահանգների խորհրդանիշն է։ Կլովիսը նախապատկերում էր Ռեյգանին։ Ռեյգանը բողոքականության խորհրդանիշ էր, ինչպես Կլովիսը՝ հեթանոսության խորհրդանիշ։
The battle in which Clovis, King of the Franks, converted to Catholicism was the Battle of Tolbiac (also known as the Battle of Zülpich or the Battle of Cologne). This battle took place in the year 496. Clovis was a pagan at the time, but during the battle, when it seemed that his forces were in danger of defeat, he prayed to the Christian God of his Catholic wife for help and made a vow that if he emerged victorious, he would convert to Christianity. Clovis did win the battle, and as a result, he and a significant portion of his Frankish warriors converted to Catholicism, marking a significant event in the Christianization of the Franks.
Ֆրանկների թագավոր Կլովիսը կաթոլիկությանը դարձի եկավ Տոլբիակի ճակատամարտի ժամանակ (որը նաև հայտնի է որպես Ցյուլպիխի ճակատամարտ կամ Քյոլնի ճակատամարտ)։ Այս ճակատամարտը տեղի ունեցավ 496 թվականին։ Այդ ժամանակ Կլովիսը հեթանոս էր, սակայն ճակատամարտի ընթացքում, երբ թվում էր, թե իր զորքերը պարտության վտանգի առաջ են կանգնած, նա օգնության համար աղոթեց իր կաթոլիկ կնոջ քրիստոնեական Աստծուն և ուխտ արեց, որ եթե հաղթանակած դուրս գա, կընդունի քրիստոնեությունը։ Կլովիսը իսկապես հաղթեց ճակատամարտում, և դրա հետևանքով նա և իր ֆրանկ ռազմիկների զգալի մասը դարձան կաթոլիկ, ինչը նշանավորեց ֆրանկների քրիստոնեացման կարևոր մի իրադարձություն։
Ronald Reagan, a professed Protestant, identified that his motivation for forming a secret alliance with the pope of Rome, was that he was convicted that the Soviet Union was the antichrist of Bible prophecy. In Reagan’s battle against the former Soviet Union, without recognizing his confusion about who the antichrist is, he joined with the antichrist.
Հռչակված բողոքական Ռոնալդ Ռեյգանը մատնանշեց, որ Հռոմի պապի հետ գաղտնի դաշինք կազմելու իր դրդապատճառը այն էր, որ ինքը համոզված էր՝ Խորհրդային Միությունն Աստվածաշնչյան մարգարեության նեռնն էր։ Ռեյգանի՝ նախկին Խորհրդային Միության դեմ մղած պայքարում, առանց գիտակցելու իր մոլորությունը այն հարցում, թե ով է նեռը, նա միացավ նեռին։
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.
«Նրանք, ովքեր շփոթության մեջ են ընկնում խոսքի իրենց ըմբռնման մեջ, ովքեր չեն կարողանում տեսնել նեռի իմաստը, անշուշտ իրենց կդնեն նեռի կողմը»։ Kress Collection, 105.
The United States is a twofold prophetic symbol, as represented by the two horns of the earth beast. France is also a twofold prophetic symbol, as represented by Sodom and Egypt in Revelation chapter eleven. France is the firstborn child of the papacy, and Reagan, representing the United States was the first of the ten kings of Revelation chapter seventeen in the last days to commit fornication with the whore of Tyre, who had been forgotten since 1798. She was forgotten at the time of the end in 1798, but begins to be remembered at the time of the end in 1989.
Միացյալ Նահանգները կրկնակի մարգարեական խորհրդանիշ է, ինչպես ներկայացված է երկրի գազանի երկու եղջյուրներով։ Ֆրանսիան նույնպես կրկնակի մարգարեական խորհրդանիշ է, ինչպես ներկայացված է Հայտնության տասնմեկերորդ գլխում՝ Սոդոմով և Եգիպտոսով։ Ֆրանսիան պապականության առաջնեկ զավակն է, իսկ Ռեյգանը, ներկայացնելով Միացյալ Նահանգները, վերջին օրերում Հայտնության տասնյոթերորդ գլխի տաս թագավորներից առաջինն էր, որ պոռնկություն գործեց Տյուրոսի պոռնիկի հետ, որը 1798 թվականից ի վեր մոռացված էր եղել։ Նա մոռացության էր մատնվել վախճանի ժամանակին՝ 1798-ին, սակայն սկսում է հիշվել վախճանի ժամանակին՝ 1989-ին։
Clovis, the leader of France, marked the beginning of a period of time which led to the papacy being placed upon the throne in 538, where the papacy then passed a Sunday law at the Council of Orleans. Reagan, leader of the United States marked the beginning of a period of time which is leading to the papacy once again being placed upon the throne of the earth at the soon coming Sunday law.
Ֆրանսիայի առաջնորդ Կլովիսը նշանավորեց ժամանակահատվածի սկիզբը, որը հանգեցրեց նրան, որ 538 թվականին պապությունը գահ բարձրացվեց, և ապա պապությունը Օռլեանի ժողովում կիրակնօրյա օրենք ընդունեց։ Միացյալ Նահանգների առաջնորդ Ռեյգանը նշանավորեց ժամանակահատվածի սկիզբը, որը տանում է դեպի այն, որ պապությունը վերահաս կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ մեկ անգամ ևս բարձրացվի երկրի գահի վրա։
France is the twofold power that placed the papacy in 538, and France, through Napoleon’s General Berthier, took the papacy off the throne in 1798. The United States places the papacy on the throne in the last days, and as the premier king of the ten kings, the United States will ultimately “make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire.”
Ֆրանսիան այն երկակի զորությունն է, որը 538 թվականին գահ բարձրացրեց պապականությունը, և Ֆրանսիան՝ Նապոլեոնի գեներալ Բերտիեի միջոցով, 1798 թվականին գահընկեց արեց պապականությանը։ Միացյալ Նահանգները վերջին օրերում պապականությանը գահ է բարձրացնում, և որպես տասը թագավորների առաջատար թագավոր՝ Միացյալ Նահանգները վերջապես «նրան կամայացնի ամայի և մերկ, և պիտի ուտի նրա մարմինը, և պիտի այրի նրան կրակով»։
Verse forty contains the history of verse thirty-one, and identifies that the work of placing the papacy back upon the throne of the earth is represented by the period of time beginning with Ronald Reagan, and ending with the final president of the United States. That final president will have been typified by Reagan, for Jesus always illustrates the end with the beginning.
Քառասուներորդ համարը պարունակում է երեսունմեկերորդ համարի պատմությունը և ցույց է տալիս, որ պապականությունը երկրի գահի վրա կրկին հաստատելու գործը ներկայացված է այն ժամանակաշրջանով, որը սկսվում է Ռոնալդ Ռեյգանից և ավարտվում Միացյալ Նահանգների վերջին նախագահով։ Այդ վերջին նախագահը նախատիպված կլինի Ռեյգանով, որովհետև Հիսուսը միշտ վերջը պատկերում է սկզբով։
In the first verses in Daniel eleven, that prophetic history is set forth (verse two), we find the history that preceded the history of the kingdom of Greece. Greece is a symbol of the United Nations, and the one-world government of the ten kings of Revelation seventeen. Verse three in Daniel eleven, introduces Alexander the Great, and verse two, represents the history that precedes the one-world government in the last days.
Դանիել տասնմեկերորդ գլխի առաջին համարներում այդ մարգարեական պատմությունը ներկայացվում է (համար երկրորդում). այնտեղ մենք գտնում ենք այն պատմությունը, որ նախորդեց Հունաստանի թագավորության պատմությանը։ Հունաստանը Միավորված ազգերի կազմակերպության խորհրդանիշն է և Հայտնություն տասնյոթի տասը թագավորների միաշխարհային կառավարության։ Դանիել տասնմեկերորդի երրորդ համարը ներկայացնում է Ալեքսանդր Մեծին, իսկ երկրորդ համարը ներկայացնում է այն պատմությունը, որ նախորդում է վերջին օրերի միաշխարհային կառավարությանը։
In verse one, Gabriel simply identifies that he had strengthened Darius at the beginning of the kingdom of the Medes and Persians, but Gabriel had come to Daniel in chapter ten, when Cyrus the Persian, not Darius the Mede was then ruling. After clearly tying the kingdom together as a prophetic twofold kingdom of the Medes and Persians (as is France and the United States), Gabriel then introduces the history that precedes the worldwide kingdom of Alexander the Great.
Առաջին համարում Գաբրիելը պարզապես նշում է, որ ինքն ամրացրել էր Դարեհին մարերի և պարսիկների թագավորության սկզբում, սակայն Գաբրիելը Դանիելին եկել էր տասներորդ գլխում, երբ իշխում էր ոչ թե մար Դարեհը, այլ պարսիկ Կյուրոսը։ Հստակորեն կապելով այդ թագավորությունը որպես մարերի և պարսիկների մարգարեական երկակի թագավորություն (ինչպես Ֆրանսիան և Միացյալ Նահանգները), Գաբրիելը ապա ներկայացնում է այն պատմությունը, որ նախորդում է Ալեքսանդր Մակեդոնացու համաշխարհային թագավորությանը։
And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.
Եվ այժմ ես քեզ պիտի ցույց տամ ճշմարտությունը։ Ահա Պարսկաստանում դեռ երեք թագավոր պիտի կանգնեն, և չորրորդը բոլորից շատ ավելի հարուստ պիտի լինի. և իր հարստությամբ ձեռք բերած իր զորությամբ նա բոլորին պիտի ելեցնի Յունաստանի թագավորության դեմ։ Դանիել 11:2.
Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and verse two speaks to the history that precedes the enforcement of the one-world government, as represented by Alexander the Great’s kingdom of Greece. Verse two, is a line of prophecy concerning the United States, which, as the two-horned power of the last days as typified by the twofold power of the Medes and Persians, and by France. The verse identifies kings that would typify presidents of the United States in the last days, who would stand up in advance of the threefold one-world government of the dragon, the beast and false prophet. Clovis paralleled Reagan as the first president in the beginning of the history that leads to placing antichrist back on the throne.
«Ալֆա և Օմեգա»-ն միշտ պատկերում է որևէ բանի վախճանը՝ այդ բանի սկզբի հետ միասին, և երկրորդ համարը վերաբերում է այն պատմությանը, որը նախորդում է մեկաշխարհային կառավարության պարտադրմանը, ինչպես ներկայացված է Ալեքսանդր Մակեդոնացու հունական թագավորությամբ։ Երկրորդ համարը մարգարեության մի տող է Միացյալ Նահանգների վերաբերյալ, որոնք, որպես վերջին օրերի երկեղջյուր իշխանություն, նախապատկերված են Մարերի և Պարսիկների երկակի իշխանությամբ, ինչպես նաև Ֆրանսիայով։ Համարը մատնանշում է թագավորների, որոնք վերջին օրերում պետք է նախապատկերեին Միացյալ Նահանգների նախագահներին, որոնք պիտի վեր կենային վիշապի, գազանի և սուտ մարգարեի եռակի մեկաշխարհային կառավարության նախօրոք։ Քլովիսը զուգահեռվում էր Ռեյգանի հետ՝ որպես առաջին նախագահ այն պատմության սկզբում, որը տանում է հակաքրիստոսին կրկին գահին դնելուն։
From the time of Cyrus, in Daniel eleven, there would be three presidents followed by a fourth, who was far richer than they all were. Darius was the first king of the Medo-Persian Empire, and Cyrus, who was ruling when Daniel received the history from Gabriel was the second king. Four kings would follow Cyrus, so the fourth of the following kings would be the sixth king.
Կյուրոսի ժամանակից՝ Դանիել տասնմեկում, պիտի լինեին երեք թագավորներ, որոնց պիտի հետևեր չորրորդը, որը բոլորից շատ ավելի հարուստ էր։ Դարեհը Մարա-Պարսկական կայսրության առաջին թագավորն էր, իսկ Կյուրոսը, որը իշխում էր այն ժամանակ, երբ Դանիելը Գաբրիելից ստացավ այդ պատմությունը, երկրորդ թագավորն էր։ Կյուրոսից հետո պիտի հաջորդեին չորս թագավորներ, ուստի հաջորդող թագավորներից չորրորդը պիտի լիներ վեցերորդ թագավորը։
The sixth king would be the richest king, and the rich president (king) would stir up all against the realm of Greece. The presidents since Reagan, were Bush the first, Clinton, Bush the second, Obama; so the sixth, and richest, king would be Trump. That king (president) would “stir up” the realm of Greece (globalists). The definition of the Hebrew phrase “stir up,” is quite informative.
Վեցերորդ թագավորը լինելու էր ամենահարուստ թագավորը, և հարուստ նախագահը (թագավորը) բոլորին պիտի գրգռեր Հունաստանի թագավորության դեմ։ Ռեյգանից ի վեր նախագահներն էին՝ առաջին Բուշը, Քլինթոնը, երկրորդ Բուշը, Օբաման. ուստի վեցերորդ և ամենահարուստ թագավորը պիտի լիներ Թրամփը։ Այդ թագավորը (նախագահը) պիտի «գրգռեր» Հունաստանի թագավորությունը (գլոբալիստներին)։ «Գրգռել» եբրայական արտահայտության սահմանումը բավականին տեղեկատու է։
The Hebrew word translated as “stir up,” in the verse, is a primitive root meaning “to awaken”, or “wake up”. In the history typified by the fourth ruler after Cyrus, a president far richer than any other president would be raised up and through his strength and power an “awakening” would be brought about against Greece. Greece being a symbol of globalism, progressivism and “woke-ism,” would be brought into the spotlight of the history of the sixth, richest president. He would awaken the entire realm of planet earth to the controversy of progressive “woke-ism” and global domination.
Այդ համարում «stir up» թարգմանված եբրայական բառը նախնական արմատ է, որը նշանակում է «արթնացնել» կամ «զարթեցնել»։ Կյուրոսից հետո չորրորդ իշխանի միջոցով խորհրդանշված պատմության մեջ պիտի բարձրացվեր մի նախագահ, որը շատ ավելի հարուստ կլիներ, քան որևէ այլ նախագահ, և իր զորությամբ ու իշխանությամբ «արթնացում» պիտի առաջացվեր Հունաստանի դեմ։ Հունաստանը, լինելով գլոբալիզմի, պրոգրեսիվիզմի և «woke-ism»-ի խորհրդանիշ, պիտի բերվեր պատմության վեցերորդ՝ ամենահարուստ նախագահի ուշադրության կենտրոնը։ Նա պիտի արթնացներ ամբողջ երկիր մոլորակի տիրույթը՝ դեպի պրոգրեսիվ «woke-ism»-ի և համաշխարհային տիրապետության շուրջ եղած հակասությունը։
The awakening to the movement of progressive “woke-ism,” that is brought about in the presidency of the richest president, occurs with the Republican horn, at the very time that the awakening of the ten virgins occurs in the Protestant horn.
Առաջադեմ «վոքիզմի» շարժման նկատմամբ արթնացումը, որ տեղի է ունենում ամենահարուստ նախագահի նախագահության օրոք, կատարվում է Հանրապետական եղջյուրի հետ, հենց այն ժամանակ, երբ տասը կույսերի արթնացումը տեղի է ունենում Բողոքական եղջյուրում։
We will continue our study of Daniel eleven verse forty in the next article.
Մեր ուսումնասիրությունը Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարի վերաբերյալ կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
“Notwithstanding the widespread declension of faith and piety, there are true followers of Christ in these churches. Before the final visitation of God’s judgments upon the earth there will be among the people of the Lord such a revival of primitive godliness as has not been witnessed since apostolic times. The Spirit and power of God will be poured out upon His children. At that time many will separate themselves from those churches in which the love of this world has supplanted love for God and His word. Many, both of ministers and people, will gladly accept those great truths which God has caused to be proclaimed at this time to prepare a people for the Lord’s second coming. The enemy of souls desires to hinder this work; and before the time for such a movement shall come, he will endeavor to prevent it by introducing a counterfeit. In those churches which he can bring under his deceptive power he will make it appear that God’s special blessing is poured out; there will be manifest what is thought to be great religious interest. Multitudes will exult that God is working marvelously for them, when the work is that of another spirit. Under a religious guise, Satan will seek to extend his influence over the Christian world.” The Great Controversy, 464.
«Չնայած հավատի և աստվածապաշտության համատարած անկմանը, այս եկեղեցիներում կան Քրիստոսի ճշմարիտ հետևորդներ։ Աստծո դատաստանների վերջնական այցելությունից առաջ երկրի վրա Տիրոջ ժողովրդի մեջ կլինի այնպիսի վերածնունդ նախնական աստվածապաշտության, որպիսին չի տեսնվել առաքելական ժամանակներից ի վեր։ Աստծո Հոգին և զորությունը կթափվեն Նրա զավակների վրա։ Այդ ժամանակ շատերը կհեռանան այն եկեղեցիներից, որոնցում այս աշխարհի սերը փոխարինել է Աստծո և Նրա խոսքի հանդեպ սերը։ Շատերը՝ թե՛ ծառայողներից և թե՛ ժողովրդից, ուրախությամբ կընդունեն այն մեծ ճշմարտությունները, որ Աստված տվել է հռչակվելու այս ժամանակում՝ Տիրոջ երկրորդ գալստյանը մի ժողովուրդ պատրաստելու համար։ Հոգիների թշնամին ցանկանում է խոչընդոտել այս գործը, և մինչև այդպիսի շարժման ժամանակը գալը նա կձգտի կանխել այն՝ ներմուծելով կեղծ նմանակություն։ Այն եկեղեցիներում, որոնք նա կկարողանա ենթարկել իր խաբուսիկ իշխանությանը, նա կստեղծի այն տպավորությունը, թե Աստծո առանձնահատուկ օրհնությունն է թափված. ակնհայտ կլինի այն, ինչը կդիտվի իբրև մեծ կրոնական հետաքրքրություն։ Բազմությունները պիտի ցնծան, թե Աստված հրաշալիորեն գործում է իրենց համար, մինչդեռ այդ գործը մեկ այլ ոգու գործն է։ Կրոնական քողի տակ Սատանան կձգտի տարածել իր ազդեցությունը քրիստոնեական աշխարհի վրա»։ Մեծ պայքարը, 464։