Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարը սկսվում է վախճանի ժամանակից, սակայն համարը մատնանշում է վախճանի երկու ժամանակ, և, հետևաբար, մարգարեության ուսանողին թույլ է տալիս վախճանի առաջին ժամանակը համապատասխանեցնել վախճանի երկրորդ ժամանակին։ Երբ այս կիրառությունն արվում է, միլլերական պատմության գիծը, որը սկսվեց 1798-ին, զուգահեռ է ընթանում 1989-ի Միացյալ Նահանգների պատմության հետ։ Այս երկու գծերը բացահայտում են ճշմարիտ բողոքական եղջյուրի գիծը և Հայտնության տասներեքերորդ գլխի երկրի գազանի Հանրապետական եղջյուրի գիծը։ Երկու գծերն էլ սկսվում են վախճանի ժամանակից՝ 1798-ին, իսկ վախճանի ժամանակը 1989-ին պարզապես լրացնում է և երկրորդ վկայություն է տալիս այն ճշմարտության հանգրվանների մասին, որոնք այդ համարում կնիքից բացվում են։

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

Երրորդ հրեշտակի շարժումը հասավ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, սակայն հետաձգվեց 1856-ից մինչև 1863 թվականները տևած յոթնամյա ապստամբության պատճառով։ Երրորդ հրեշտակի գալուստը կրկնվեց 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին։ 1863 թվականը նախատիպավորվել էր հին Իսրայելի առաջին բանակմամբ Կադեսում և տասը լրտեսների ապստամբությամբ, իսկ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ը նախատիպավորվել էր հին Իսրայելի վերջին բանակմամբ Կադեսում և Մովսեսի ապստամբությամբ։ 1863 թվականի ապստամբությունը ներկայացնում էր Կադեսում տեղի ունեցած առաջին ապստամբությունը, որը ծնեց անապատում մահվան դատաստան։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի ապստամբությունը ներկայացնում էր Կադեսում տեղի ունեցած վերջին ապստամբությունը, որը պատճառ դարձավ Լաոդիկեական ադվենտիզմի առաջնորդության մահվանը։

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

1840 թվականի օգոստոսի 11-ին հրեշտակի իջնելը, որը սկիզբ դրեց 1840-ից մինչև 1844 թվականների շարժմանը, որը Քույր Ուայթը կոչեց Աստծո զորության փառավոր դրսևորում, նախատիպում էր 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ը և մատնանշում էր Աստծո զորության փառավոր դրսևորումը։

“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

«Այն հրեշտակը, որ միանում է երրորդ հրեշտակի պատգամի հռչակմանը, պետք է իր փառքով լուսավորի ամբողջ երկիրը։ Այստեղ կանխասվում է համաշխարհային ընդգրկում և անսովոր զորություն ունեցող մի գործ։ 1840–44 թվականների ադվենտական շարժումը Աստծո զորության փառավոր դրսևորում էր. առաջին հրեշտակի պատգամը հասցվեց աշխարհի յուրաքանչյուր միսիոներական կայան, և որոշ երկրներում նկատվեց կրոնական այնպիսի մեծ հետաքրքրություն, ինչպիսին տասնվեցերորդ դարի Ռեֆորմացիայից ի վեր որևէ երկրում չէր տեսնվել. սակայն այս բոլորը պիտի գերազանցվեն երրորդ հրեշտակի վերջին նախազգուշացման ներքո ծավալվող հզոր շարժումով»։ Մեծ պայքարը, 611։

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

Երրորդ հրեշտակի առաջին գալուստը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին (առաջին Կադեսը) եղավ գործն ավարտելու համար, բայց Աստծո ժողովուրդը նախընտրեց ընտրել մի նոր առաջնորդ և վերադառնալ Եգիպտոս։ Մինչև 1863 թվականը նրանք «վերակառուցել էին Երիքովը»՝ փոխարենը մասնակցելու Աստծո գործին՝ Երիքովի պարիսպները կործանելու գործում։ Ուստի նրանք անիծվեցին՝ անապատում մահով։

And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

Եվ Հեսուն այն ժամանակ նրանց երդվեցրեց՝ ասելով. «Անիծյալ լինի այն մարդը Տիրոջ առաջ, որ վեր կենա և շինի այս քաղաքը՝ Երիքովը. նրա հիմքը կդնի իր անդրանիկով, և իր կրտսեր որդով կհաստատի նրա դռները»։ Հեսու 6:26.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

Ինչպես հին Իսրայելը առաջին Կադեսում, որ մերժել էր Հեսուի և Քաղեբի լուրը, այնպես էլ ժամանակակից Իսրայելի ապստամբությունը առաջին Կադեսում (1863 թ.) նրանց վրա բերեց Հեսուի անեծքը։ Երբ երրորդ հրեշտակը վերադարձավ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին (վերջին Կադեսը), սկսվեց վերջին գործը, որն առաջ էր ընթանում նախքան Աստծո կողմից Երիքովն ու նրա պարիսպները կործանելը։

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը նշանավորում է երրորդ հրեշտակի գալուստը, և այդպիսով նաև նշանավորում է վերջին օրերում շուտով եկող կիրակին։ 1863 թվականը նշանավորում է երրորդ հրեշտակի փորձության ժամանակաշրջանի ավարտը, որը սկսվել էր 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Ուստի 1863 թվականը շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքի խորհրդանիշն է, որովհետև Հիսուսը միշտ ավարտը ներկայացնում է սկզբի միջոցով։ 1863 թվականին ազգը բաժանվեց երկու դասերի, և նույն կերպ, կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, երկու դասեր պիտի ի հայտ գան։

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

Միլլերական պատմության մեջ երրորդ հրեշտակի փորձության ժամանակաշրջանը սկսվեց 1844 թվականին և ավարտվեց 1863 թվականին, և թե՛ սկիզբը, թե՛ ավարտը նշանավորվեցին վերջին օրերի Կիրակնօրյա օրենքով։ Սկզբի (1844) և ավարտի (1863) միջև եղած պատմության մեջ գտնվում է միլլերական շարժման ապստամբությունը (1856)։ Այսպիսով, այդ ժամանակաշրջանը կրում է «Ճշմարտության» կնիքը։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին երկրորդ անգամ Կադես վերադառնալը նշում է երրորդ հրեշտակի փորձության գործընթացի սկիզբը, որն ավարտվում է շուտով եկող Կիրակնօրյա օրենքով, ինչպես որ նախապատկերված էր 1863 թվականին։

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

Այդ Կիրակիի օրենքից մինչև մարդկային փորձաշրջանի փակվելը Երիքովն ու նրա պարիսպները կործանվելու են՝ համաձայն այն գործադիր դատաստանի, որ այդ պատմության մեջ ներկայացված է Բաբելոնի պոռնիկի վրա։ Քառասուներորդ համարը սկսվում է 1798 թվականին և եզրափակվում է շուտով գալիք Կիրակիի օրենքով՝ քառասունմեկերորդ համարում։ 1798 թվականի վերջի ժամանակը ներկայացնում է Աստծու եկեղեցու ներքին գիծը՝ սկսելով առաջին հրեշտակի շարժման միլլերիտներից մինչև երրորդ հրեշտակի շարժումը և հարյուր քառասունչորս հազարը։ Ամենը՝ մեկ համարում։

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

Հյուսիսի թագավորի և հարավի թագավորի միջև պատերազմը, որ սկսվեց 1798 թվականին՝ հարավի թագավորի վերելքով, ավարտին հասցվեց 1989 թվականին, երբ հարավի թագավորը պարտության մատնվեց աստվածաշնչյան մարգարեության հինգերորդ և վեցերորդ թագավորությունների միջև կազմված դաշինքի կողմից։ Հյուսիսի թագավորի և հարավի թագավորի պատերազմը, որ սկսվել էր 1798 թվականին, միլլերականների կողմից ճանաչվում էր որպես պատերազմ Հռոմի դեմ, որը նրանք դիտում էին պարզապես որպես հեթանոսության և պապականության երկու ավերիչ զորությունները։ Երբ պատերազմն ավարտվեց 1989 թվականին, ներգրավված էին բոլոր երեք ավերիչ զորությունները, և դա նշանավորեց այն մարգարեական պատկերավորման սկիզբը, ըստ որի այդ երեք զորությունները աշխարհը տանում են դեպի Արմագեդոն, որը աշխարհագրորեն ներկայացված է Դանիել տասնմեկի քառասունհինգերորդ խոսքում։

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

Քառասունից մինչև քառասունհինգ համարները բացահայտում են այն երեք զորությունների մարգարեական ընթացքը, որոնք պապին հասցնում են իր վախճանին ծովերի միջև և փառավոր սուրբ լեռան մոտ։ Ճիշտ հասկացված՝ քառասունմեկերորդ համարում ներկայացված մարգարեական պատմությունը ներառում է քառասունմեկից մինչև քառասունչորս համարները։

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

Ուստի, 1989 թվականի վերջի ժամանակից սկսած՝ 1798 թվականի երկրորդ վկայությամբ, որը նույնացնում է հարավի թագավորի և հյուսիսի թագավորի միջև պատերազմի սկիզբն ու ավարտը, քառասունմեկից մինչև քառասունչորս համարները նույնացնում են այն եռակի միությունը, որի մեջ մտնում է պապականությունը՝ իր մահաբեր վերքը բժշկված, իսկ քառասունհինգերորդ համարում է, որ նա գալիս է իր վախճանին։ Այս տեսանկյունից մոտենալիս՝ այս համարները ներկայացնում են մի պատմություն, որ արտաքին է Աստծո եկեղեցուն, ինչպես դա ներկայացված է նաև Հայտնության գրքում յոթ կնիքների և յոթ եկեղեցիների փոխհարաբերությամբ։

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

1798-ով ներկայացված մարգարեական պատմության գիծը նախ և առաջ ներկայացնում է քննական դատաստանը, իսկ այն գիծը, որը նույն կետից սկսվում է 1989-ին, նախ և առաջ ներկայացնում է գործադիր դատաստանը։ 1798-ը գլխավորապես շեշտադրում է այն պատգամաբերի գործը, ով պատրաստում է ճանապարհը Ուխտի Պատգամաբերի համար, իսկ 1989-ը գլխավորապես շեշտադրում է Եղիա պատգամաբերի գործը։

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

1798 թվականից սկսած, երբ Դանիելի գիրքը բացվեց, մենք ունենք մարգարեական պատմության գիտության աճը, որտեղ Քրիստոսը Իր ժողովրդին առաջնորդում է ուխտային հարաբերության մեջ, որը կատարում է աստվածության և մարդկության մշտական միավորումը։ Այդ վերջին օրերի ուխտը Սուրբ Գրքերում բազմիցս նույնացվում է։

Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

Ահա, օրեր են գալիս, ասում է Տերը, երբ Ես նոր ուխտ պիտի կնքեմ Իսրայելի տան հետ և Հուդայի տան հետ. ոչ այն ուխտի համաձայն, որ Ես կնքեցի նրանց հայրերի հետ այն օրը, երբ նրանց ձեռքից բռնած դուրս բերեցի Եգիպտոսի երկրից. այն ուխտը նրանք խախտեցին, թեև Ես նրանց ամուսինը եղա, ասում է Տերը։ Բայց սա կլինի այն ուխտը, որ Ես պիտի կնքեմ Իսրայելի տան հետ այն օրերից հետո, ասում է Տերը. Իմ օրենքը պիտի դնեմ նրանց ներսում և պիտի գրեմ այն նրանց սրտերի վրա. և Ես պիտի լինեմ նրանց Աստվածը, և նրանք պիտի լինեն Իմ ժողովուրդը։ Եվ այլևս ամեն մարդ իր մերձավորին և ամեն մարդ իր եղբորը չի ուսուցանի՝ ասելով. «Ճանաչի՛ր Տիրոջը», որովհետև նրանք բոլորը պիտի ճանաչեն Ինձ՝ նրանցից ամենափոքրից մինչև ամենամեծը, ասում է Տերը. որովհետև Ես պիտի ներեմ նրանց անօրենությունը և այլևս չեմ հիշի նրանց մեղքը։ Երեմիա 31:31–34։

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

Բոլոր մարգարեները մատնանշում են վերջին օրերը, և «վերջին օրեր» արտահայտությունը մարգարեության մեջ ներկայացնում է դատաստանի ժամանակաշրջանը։ Առաջին հրեշտակը եկավ 1798 թվականին՝ վախճանի ժամանակ, որպեսզի հայտարարի 1844 թվականին դատաստանի բացվելը, ինչը նաև վերջին օրերի գալուստն է։ Վերջին օրերը Երեմիայի այն «օրերն» են, որ պիտի գան, երբ Աստված պիտի «ների» «անօրենությունը» և Իր ժողովրդի մեղքերն «այլևս չհիշի»։ Այդ գործը կատարվում է Քրիստոսի կողմից՝ որպես Քահանայապետ, քավության հակատիպական օրվա ընթացքում, «վերջին օրերի» ժամանակ։

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

Եթե Միլլերիական ադվենտիզմը հավատքով շարունակեր ընթանալ երրորդ հրեշտակի առաջընթացող լույսի մեջ, որ հասավ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, նրանք արդեն իսկ Հիսուսի հետ իրենց հավիտենական տանը կլինեին։ Ահա թե ինչ նկատի ունի Երեմիան, երբ ասում է. «այն օրերից հետո»։ «Այն օրերը» այն մարգարեական ժամանակահատվածներն են, որոնք առաջնորդեցին դեպի 1844 թվականը և ավարտվեցին այնտեղ։ Դրանք են այն «օրերը», որոնց հղում է անում Դանիելի գրքի տասներկրորդ գլուխը։

But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

Բայց դու գնա՛ քո ճանապարհով մինչև վախճանը, որովհետև դու պիտի հանգստանաս և պիտի կանգնես քո բաժնի մեջ՝ օրերի վերջում։ Դանիել 12:13։

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

«Օրերի վերջում», կամ ինչպես Երեմիան է ասում՝ «այդ օրերից հետո», Քրիստոսը նախատեսեց Իր օրենքը դնել Իր ժողովրդի ներքին մասերում և Իր օրենքը գրել սրտերի վրա։ Ներքին մասերը լինելով ստորին բնությունը, կամ ինչպես Պողոսն է կոչում՝ մարմինը, իսկ սիրտը՝ բարձրագույն բնությունը։ Ուխտը խոստանում է Իր ժողովրդին դարձի ժամանակ տալ նոր միտք, իսկ Երկրորդ Գալստյան ժամանակ՝ նոր մարմին։ Մարդը ընկավ Ադամի հետ, որը ստեղծված էր Աստծու պատկերով, և որը ստեղծված էր բարձրագույն բնությամբ ու ստորին բնությամբ։ Քրիստոսի ուխտը մարդկությանը՝ իր երկակի բնությամբ հանդերձ, մեղքի անեծքից փրկագնելն է։

“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

«Այս երկրի պատմության վերջին օրերում Աստծո ուխտը Իր պատվիրանապահ ժողովրդի հետ պիտի նորոգվի։ «Այն օրը նրանց համար ուխտ պիտի կապեմ դաշտի գազանների, երկնքի թռչունների և երկրի սողունների հետ. և երկրի վրայից պիտի խորտակեմ աղեղը, սուրը և պատերազմը, և նրանց ապահով պիտի պառկեցնեմ։ Եվ քեզ ինձ հետ նշանված պիտի անեմ հավիտյան. այո՛, քեզ ինձ հետ նշանված պիտի անեմ արդարությամբ, դատաստանով, ողորմած սիրով և գթություններով։ Եվ քեզ ինձ հետ նշանված պիտի անեմ հավատարմությամբ, և դու պիտի ճանաչես Տիրոջը»։

“‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

«Եվ պիտի լինի այն օրը, ասում է Տէրը, պիտի լսեմ ես երկինքը, և նա պիտի լսի երկիրը. և երկիրը պիտի լսի ցորենին, և գինուն, և իւղին, և նրանք պիտի լսեն Յեզրայէլին։ Եվ նրան ինձ համար պիտի սերմանեմ երկրի մէջ, և պիտի ողորմեմ նրան, որ ողորմութիւն չէր ստացել. և պիտի ասեմ նրանց, որ իմ ժողովուրդը չէին՝ Դու իմ ժողովուրդն ես. և նրանք պիտի ասեն՝ Դու իմ Աստուածն ես»։ Ովսէէ 2:14-23։

“‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

«Այն օրը... Իսրայէլի մնացորդը և Հակոբի տնից փրկուածները... ճշմարտութեամբ պիտի յենուեն Տիրոջ՝ Իսրայէլի Սուրբի վրա»։ Եսայիա 10:20։ «Ամէն ազգից, և ցեղից, և լեզուից, և ժողովրդից» պիտի լինեն այնպիսիք, որոնք ուրախութեամբ պիտի արձագանգեն այս պատգամին. «Վախեցէ՛ք Աստծուց և փա՛ռք տուէք նրան, որովհետև եկաւ նրա դատաստանի ժամը»։ Նրանք պիտի դառնան յուրաքանչյուր կուռքից, որ նրանց կապում է այս երկրին, և պիտի «երկրպագեն նրան, որ ստեղծեց երկինքը, և երկիրը, և ծովը, և ջրերի աղբիւրները»։ Նրանք պիտի ազատուեն ամէն խճճուածութիւնից և աշխարհի առաջ պիտի կանգնեն որպէս Աստծու ողորմութեան յուշարձաններ։ Հնազանդ լինելով աստուածային ամէն պահանջի՝ նրանք հրեշտակների և մարդկանց կողմից պիտի ճանաչուեն որպէս նրանք, «որ պահում են Աստծու պատուիրանները և Յիսուսի հաւատը»։ Յայտնութիւն 14:6–7, 12։

“‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

««Ահա օրեր են գալիս, ասում է Տերը, երբ հերկողը կհասնի հնձողին, և խաղող կոխողը՝ սերմ ցանողին. և լեռները քաղցր գինի պիտի կաթեցնեն, և բոլոր բլուրները պիտի հալվեն։ Եվ ես պիտի վերադարձնեմ գերությունը Իմ ժողովրդի՝ Իսրայելի, և նրանք պիտի շինեն ամայացած քաղաքները և բնակվեն այնտեղ. նրանք պիտի տնկեն այգիներ և խմեն դրանց գինին. նաև պարտեզներ պիտի հիմնեն և ուտեն դրանց պտուղը։ Եվ ես պիտի տնկեմ նրանց իրենց երկրում, և այլևս չեն արմատախիլ արվի իրենց երկրից, որ Ես տվել եմ նրանց, ասում է Տերը՝ քո Աստվածը։ Ամովս 9:13–15»։ Review and Herald, February 26, 1914.

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

Երբ Երեմիան ասում է՝ «այն օրերից հետո», այն «օրերը», որոնք նախորդեցին այն գործին, որ ներկայացված էր Քրիստոսի կողմից հանկարծ Իր տաճարը գալով՝ այն մաքրելու համար, այն մարգարեական ժամանակաշրջաններն էին, որոնք ավարտվեցին 1798 և 1844 թվականներին։ Այդ մարգարեական օրերի (ժամանակաշրջանների) ավարտը նշանավորեց այն քառասունվեց տարիները, որոնց ընթացքում Քրիստոս կանգնեցրեց միլլերիտական տաճարը, և երբ Նա հանկարծ եկավ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, Նա կատարում էր Մաղաքիա գրքի երրորդ գլուխը, որը Նա նաև կատարեց, երբ մաքրեց տաճարը Իր ծառայության սկզբում և վերջում։

“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

«Տաճարը աշխարհի գնորդներից ու վաճառողներից մաքրելով՝ Հիսուսը հայտարարեց Իր առաքելությունը՝ մաքրելու սիրտը մեղքի պղծությունից,—երկրային ցանկություններից, եսասիրական կրքերից, չար սովորություններից, որոնք ապականում են հոգին։ Մաղաքիա 3:1–3 մեջբերված»։ Դարերի Փափագը, 161։

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

Եվ «այն օրերից հետո» Քրիստոսը մտադիր էր մաքրել այն տաճարը, որ Ինքն էր կանգնեցրել, որը խորհրդանշում էր Նրա գործը՝ Իր ժողովրդի սրտերը մաքրելու մեղքի պղծությունից, կամ, ինչպես ասում է Երեմիան, Իր օրենքը գրելու նրանց սրտերի և ներքին մասերի վրա։

For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

Որովհետև նրանց մեջ թերություն գտնելով՝ ասում է. «Ահա օրեր են գալիս, ասում է Տերը, երբ Ես նոր ուխտ պիտի հաստատեմ Իսրայելի տան հետ և Հուդայի տան հետ. ոչ ըստ այն ուխտի, որ Ես հաստատեցի նրանց հայրերի հետ այն օրը, երբ նրանց ձեռքից բռնած՝ դուրս բերեցի Եգիպտոսի երկրից. որովհետև նրանք չմնացին Իմ ուխտի մեջ, և Ես էլ նրանց վրա ուշադրություն չդարձրի, ասում է Տերը։ Որովհետև սա է այն ուխտը, որ Ես այն օրերից հետո պիտի հաստատեմ Իսրայելի տան հետ, ասում է Տերը. Իմ օրենքները նրանց մտքի մեջ պիտի դնեմ և նրանց սրտերի վրա պիտի գրեմ. և Ես նրանց Աստված պիտի լինեմ, և նրանք Ինձ ժողովուրդ պիտի լինեն»։ Եբրայեցիներ 8:8–10։

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

«Այն օրերը» Դանիելի «օրերի վախճանն» էին, որոնք ավարտվեցին 1798 և 1844 թվականներին։ Բողոքական եղջյուրի այն գիծը, որ սկսվում է 1798 թվականին՝ Դանիել տասնմեկի քառասուներորդ խոսքում, շեշտադրում է ուխտի հարաբերությունը, որը հաստատվում է հարյուր քառասունչորս հազարի հետ։ Եբրայերեն «վիճակ» բառը փոքր քար էր, որ գործածվում էր մարդու ճակատագիրը որոշելու համար։ Դանիելին ասվեց գնալ և հանգչել (մահվան մեջ) մինչև «օրերի վախճանը», երբ 1844 թվականին դատաստանը պիտի սկսվեր, և նրա ճակատագիրը պիտի որոշվեր։

But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

Բայց դու գնա՛ քո ճանապարհով մինչև վախճանը, որովհետև կհանգչես և օրերի վախճանին կկանգնես քո վիճակի մեջ։ Դանիել 12:13։

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

«Վերջի օրերի» «օրերը» ներկայացնում են այն ժամանակային մարգարեությունները, որոնք ավարտվեցին 1844 թվականին, որովհետև դրանից հետո մարգարեական ժամանակ այլևս չէր լինելու։ Քսաներեք հարյուր տարիները, որոնք marah տեսիլքն էին, այսինքն՝ Քրիստոսի հանկարծակի հայտնվելը Իր սրբարանում, նույնպես այդ ժամանակ ավարտվեցին, և վերջին բարկության երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիները ևս ավարտվեցին, ճիշտ այնպես, ինչպես առաջին բարկության օրերը ավարտվել էին վախճանի ժամանակ՝ 1798 թվականին։ «Այն օրերից հետո»-ն, ինչպես հիշատակված է Երեմիայի կողմից, այնուհետև արծարծվեց Պողոսի կողմից։ Պողոսը երկու անգամ հղում է անում Երեմիայի «այն օրերից հետո»-ին, որովհետև Պողոսը պարզապես չի անդրադառնում այն ուխտին, որ պետք է հաստատվեր «այն օրերից հետո», այլ առավել կարևոր՝ նա նույնացնում է Քրիստոսի գործը որպես Քահանայապետ։

For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

Քանզի մեկ ընծայով նա հավիտյան կատարյալ դարձրեց նրանց, որ սրբացվում են։ Եվ Սուրբ Հոգին էլ մեզ համար վկա է. որովհետև նախ ասելով՝ «Սա է այն ուխտը, որ պիտի հաստատեմ նրանց հետ այն օրերից հետո, ասում է Տերը. Իմ օրենքները պիտի դնեմ նրանց սրտերի մեջ, և նրանց մտքերի վրա պիտի գրեմ դրանք», ապա ասում է. «Եվ նրանց մեղքերն ու անօրենությունները այլևս պիտի չհիշեմ»։ Իսկ ուր որ դրանց թողությունն է, այնտեղ այլևս մեղքի համար ընծա չկա։ Արդ, եղբայրնե՛ր, ունենալով համարձակություն՝ Հիսուսի արյամբ մտնելու սրբությունների սրբարանը՝ այն նոր և կենդանի ճանապարհով, որ նա մեզ համար բացեց վարագույրի միջով, այսինքն՝ իր մարմնով, և ունենալով մեծ քահանա Աստծո տան վրա։ Եբրայեցիներին 10:14–21.

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

Քրիստոսի հայտնության մասին մարա տեսիլքի մարգարեությունը և մարգարեական պատմության մասին խազոն տեսիլքի երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարվա մարգարեությունը միմյանց կապող երկու հարյուր քսան տարիները միավորում, այսինքն՝ կապում են այդ երկու մարգարեական ժամանակաշրջանների սկիզբը մի խորհրդանշական կապով, որը ներկայացնում է մարդկայինի միավորումը աստվածայինի հետ, և դա այն գործն է, որ Քրիստոս իրականացնում է երրորդ հրեշտակի շարժման ընթացքում տեղի ունեցող մաքրման մեջ, և որի արդյունքն է այն ուխտը, որ Նա կապում է հարյուր քառասունչորս հազարի հետ։

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

Խազոնի տեսիլքը, որը պատկերում է տաճարի ոտնակոխ լինելը, այն մարդկության տեսիլքն է, որ Ադամի՝ Եդեմի պարտեզում գործած ապստամբությունից ի վեր մեղքով ոտնակոխ է եղել. և մարեհի տեսիլքը, որը պատկերում է Քրիստոսի գործը՝ տաճարը վերականգնելու և մաքրելու, երկուսն էլ կատարվեցին 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Կան Աստծո բարկության երկու երկու հազար հինգ հարյուր քսանամյա մարգարեություններ, որոնք ներկայացնում են զորքի և սրբարանի ոտնակոխ լինելը։

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

Այդ երկու մարգարեություններն էլ ներկայացնում են մարդկության ոտնակոխ լինելը, որը պետք է վերականգնվի մարահի տեսիլքով։ Աստծու այդ երկու բարկությունները Իր ժողովրդի դեմ ներկայացնում են ընկած մարդկության վրա եկած բարկությունը, որը պիտի փրկվեր և վերականգնվեր միայն Քրիստոսի գործով՝ ընկած տաճարը վերաշինելով և մաքրելով։

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

Երկու բարկությունները ներկայացնում են մարդկության բարձրագույն բնությունն ու ստորին բնությունը։ Ադամի անկման ժամանակ ստորին բնությունը գերակայություն ստացավ բարձրագույն բնության վրա, մինչդեռ Քրիստոսի մտադրությունը մարդկանց համար այն էր, որ բարձրագույն բնությունը իշխեր ստորին բնության վրա։ Ադամի անկման ժամանակ բարձրագույն բնությունը ընկավ ստորին բնության ցանկությունների տակ, և Աստծո նախախնամությունը շրջվեց։ Ահա թե ինչ է նշանակվում աստվածաշնչյան «դարձ» ասելով։ Դարձի գալ նշանակում է, որ բարձրագույն բնությունը վերականգնվի իր իշխող դիրքում՝ ստորին բնության վրա։ Դարձնել նշանակում է շրջել կամ շուռ տալ։

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

Հյուսիսային թագավորության դեմ առաջին բորբոքումը այն բորբոքումն էր, որ ուղղված էր ստորին բնության դեմ, որն անկման ժամանակ իրեն ենթարկեցրեց վերին բնությանը։ Այդ բորբոքումը նախ եկավ, որովհետև Քրիստոս փրկագնության գործը ձեռնարկեց հենց այնտեղ, որտեղ այն առաջին անգամ սկսվել էր, և այն սկսվել էր ստորին բնության ցանկությամբ, որը ախորժակի ցանկությունն էր։ Քրիստոս Իր գործը սկսեց քառասունօրյա ծոմապահությամբ։

“Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

«Քրիստոսը գիտեր, որ փրկության ծրագիրը հաջողությամբ առաջ տանելու համար Ինքը պետք է սկսեր մարդու փրկագնության գործը հենց այնտեղից, որտեղից սկսվել էր կործանումը։ Ադամը ընկավ ախորժակի հաճոյացման պատճառով։ Որպեսզի մարդու վրա տպավորի Աստծո օրենքին հնազանդվելու նրա պարտավորությունները, Քրիստոսն Իր փրկագնության գործը սկսեց՝ բարեփոխելով մարդու մարմնական սովորությունները։ Առաքինության անկումը և մարդկային ցեղի այլասերումը գլխավորապես վերագրվում են խոտորված ախորժակի հաճոյացմանը»։ Վկայություններ, հատոր 3, 486։

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

Երկրորդ զայրույթը բարձր բնության դեմ էր՝ ներկայացված հարավային թագավորությամբ, որտեղ գտնվում է Երուսաղեմը, այն քաղաքը, որը Աստված ընտրեց Իր անունը այնտեղ դնելու համար։ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին այն գործը, որ Քրիստոսը մտադիր էր կատարել, և այն գործը, որ Նա այժմ իրականացնում է, ներկայացված է Եզեկիելի երկու փայտերով։

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

Երբ Եզեկիելի երկու գավազանները հավիտյան միացվում են և դառնում մեկ գավազան, դա մատնանշում է այն ուխտը, որով Քրիստոս հավիտյան հեռացնում է մեղքը Իր ժողովրդից, և բարձր ու ստոր բնությունները վերադարձվում են իրենց պատշաճ աստիճանակարգային կառուցվածքին, և մարդիկ վերստին ամբողջական են դառնում։ Անդարձ վիճակում մարդու ստոր բնությունը, որ ներկայացված է առաջին բարկությամբ, իշխում էր մարդու բարձր բնության վրա, որը ներկայացված է վերջին բարկությամբ։ Այսպիսով, առաջին բարկությունը հյուսիսային թագավորության դեմ էր, որը աշխարհագրորեն հարավային թագավորությունից «վերևում» էր։

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

Այն երկու հարյուր քսան տարիները, որոնք մարա՛հի և խազո՛նի երկու տեսիլքները՝ աստվածայնության և մարդկայնության հետ, իրենց փոխադարձ սկզբնավորությունների մեջ կապում են, երկուսն էլ միավորվում են մեկ փայտի մեջ, երբ Քրիստոսը հարյուր քառասունչորս հազարի հետ ավարտին է հասցնում երրորդ հրեշտակի գործը։ Դա հարավային թագավորության դեմ վերջին բարկության մարգարեությունն է, որ միացված է 1844 թվականի հայտնության մարգարեությանը, որովհետև ուխտը դարձի ժամանակ նոր միտք է տալիս, սակայն նոր մարմինը (հյուսիսային թագավորությունը) վերականգնվում է միայն երկրորդ գալստյան ժամանակ՝ ակնթարթորեն, աչք թարթելու չափ արագ։

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

Դանիէլ 11-ի քառասուներորդ համարը նույնացնում է ժամանակների վերջերը և, այդպիսով, շեշտադրում է մարգարեական պատմության ներքին և արտաքին գիծը Հայտնություն 13-րդ գլխի երկրի գազանի պատմության ընթացքում։ Այդ համարում բացված ճշմարտությունները ներկայացնում են թե՛ ճշմարտության ներքին, թե՛ արտաքին այն գծերը, որոնք Քրիստոս եկավ նույնացնելու և իրականացնելու Իր ժողովրդի մեջ։ Այն ճշմարտությունը, որ մարդկությունը, միավորված աստվածությանը, չի մեղանչում, ներկայացված է այն լույսով, որը կապված է գիտության բացման ազդեցության հետ, և ներկայացնում է Աստծո ժողովրդի ներքին ճշմարտությունը վերջին օրերում։ Այն լույսը, որ ներկայացված է այն զորությունների միջև պատերազմի միջոցով, որոնք աշխարհը տանում են դեպի Արմագեդոն, Աստծո ժողովրդի արտաքին ճշմարտությունն է վերջին օրերում։

We will continue this study in the next article.

Այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։

The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

Եվ Տիրոջ խոսքը նորից եղավ ինձ՝ ասելով. «Եվ դու, մարդու որդի, վերցրու քեզ մի փայտ և դրա վրա գրիր. «Հուդայի համար և Իսրայելի որդիների՝ նրա ընկերների համար»։ Ապա վերցրու մի ուրիշ փայտ և դրա վրա գրիր. «Հովսեփի համար, Եփրեմի փայտը, և Իսրայելի ամբողջ տան՝ նրա ընկերների համար»։ Եվ միացրու դրանք մեկը մյուսին՝ մեկ փայտի, և դրանք քո ձեռքում մեկ պիտի դառնան։ Եվ երբ քո ժողովրդի որդիները խոսեն քեզ հետ՝ ասելով. «Մի՞թե չես ցույց տա մեզ, թե սրանք ինչ են նշանակում», ասա՛ նրանց. «Այսպես է ասում Տեր Աստվածը. Ահա, ես վերցնելու եմ Հովսեփի փայտը, որ Եփրեմի ձեռքում է, և Իսրայելի ցեղերը՝ նրա ընկերներին, և պիտի միացնեմ նրան Հուդայի փայտի հետ ու նրանց մեկ փայտ պիտի դարձնեմ, և նրանք իմ ձեռքում մեկ պիտի լինեն»։ Եվ այն փայտերը, որոնց վրա դու գրում ես, պիտի լինեն քո ձեռքում՝ նրանց աչքի առաջ։ Եվ ասա՛ նրանց. «Այսպես է ասում Տեր Աստվածը. Ահա, ես Իսրայելի որդիներին պիտի վերցնեմ ազգերի միջից, ուր որ նրանք գնացել են, և պիտի հավաքեմ նրանց ամեն կողմից ու պիտի բերեմ նրանց իրենց երկիրը։ Եվ նրանց պիտի դարձնեմ մեկ ազգ այդ երկրում՝ Իսրայելի լեռների վրա, և մեկ թագավոր պիտի թագավոր լինի նրանց բոլորի վրա. և նրանք այլևս երկու ազգ չեն լինելու, և այլևս երբեք երկու թագավորությունների չեն բաժանվելու։ Եվ այլևս չեն պղծի իրենց իրենց կուռքերով, ոչ էլ իրենց գարշելի բաներով, ոչ էլ իրենց հանցանքներից որևէ մեկով. այլ ես պիտի փրկեմ նրանց իրենց բոլոր բնակավայրերից, որտեղ նրանք մեղանչել են, և պիտի մաքրեմ նրանց. և նրանք պիտի լինեն իմ ժողովուրդը, և ես պիտի լինեմ նրանց Աստվածը։ Եվ իմ ծառա Դավիթը պիտի թագավոր լինի նրանց վրա, և նրանք բոլորը մեկ հովիվ պիտի ունենան. նրանք նաև պիտի ընթանան իմ դատաստանների մեջ, պահեն իմ կանոնները և կատարեն դրանք։ Եվ նրանք պիտի բնակվեն այն երկրում, որ ես տվել եմ իմ ծառա Հակոբին, որտեղ բնակվել են ձեր հայրերը. և պիտի բնակվեն այնտեղ իրենք, իրենց որդիները և իրենց որդիների որդիները հավիտյան. և իմ ծառա Դավիթը նրանց իշխանը պիտի լինի հավիտյան։ Ավելին, ես խաղաղության ուխտ պիտի կապեմ նրանց հետ. դա նրանց հետ հավիտենական ուխտ պիտի լինի. և ես պիտի հաստատեմ նրանց, պիտի բազմացնեմ նրանց և իմ սրբարանը պիտի դնեմ նրանց մեջ հավիտյանս հավիտենից։ Իմ խորանն էլ պիտի լինի նրանց հետ. այո՛, ես պիտի լինեմ նրանց Աստվածը, և նրանք պիտի լինեն իմ ժողովուրդը։ Եվ ազգերը պիտի ճանաչեն, որ ես եմ Տերը, որ սրբացնում եմ Իսրայելին, երբ իմ սրբարանը նրանց մեջ լինի հավիտյանս հավիտենից»։ Եզեկիել 37:15–28.