Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարը ներկայացնում է Աստծո Խոսքի առավել խորիմաստ համարներից մեկը։ Այնտեղ ներկայացված մարգարեական պատմություններն այն տեղն են, որտեղ Եզեկիելի տեսիլքի անիվների մեջ եղած անիվները միավորվում են։ Միլլերական շարժման վերջի ժամանակով՝ 1798 թվականին, և նաև երրորդ հրեշտակի շարժման վերջի ժամանակով՝ 1989 թվականին, պատկերվում են Աստծո վերջին օրերի ժողովրդի ներքին և արտաքին պատմությունները։ Համարի մեջ գտնվում է մոտեցող դատաստանի ազդարարումը, որը 1798 թվականին առաջին հրեշտակի հետ հասավ, և շարունակվում է մինչև քառասունմեկերորդ համարի կիրակնօրյա օրենքը։ Հետևաբար, այս համարը ներկայացնում է Աստծո եկեղեցու քննական դատաստանը, որ սկսվում է մեռյալներից, հասնելով մինչև հարյուր քառասունչորս հազարի կնիքադրումը և Աստծո կողմից լաոդիկյան ադվենտիզմը Իր բերանից դուրս թքելը։

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

Պատմությունը, որի ընթացքում պապությունը 1798 թվականին ստացավ իր մահաբեր վերքը, մինչև այն պահը, երբ քառասունմեկերորդ համարում մահաբեր վերքը բժշկվում է, ներկայացված է համարի պատմության մեջ։ Քառասունմեկերորդ համարից սկսած ամեն ինչ դրված է Աստծո սաստկացող գործադիր դատաստանների համատեքստում, որոնք սկսվում են այդ համարում։ Այս մարգարեական իմաստով քառասուներորդ համարը Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի վերջն է, իսկ գլխի առաջին և երկրորդ համարները՝ սկիզբը։ Տասնմեկերորդ գլուխը ներկայացնում է նեռի ապստամբությունը, իսկ տասներորդ գլուխը ներկայացնում է Հիդդեկել գետի տեսիլքի սկիզբը, և տասներկուերորդ գլուխը ներկայացնում է ավարտը։ Տասներորդ և տասներկուերորդ գլուխները ներկայացնում են առաջինը և վերջինը, իսկ տասնմեկերորդ գլուխը՝ մեջտեղի ապստամբությունը։

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

Տասներորդ և տասներկուերորդ գլուխները նույնն են, որովհետև, ի տարբերություն տասնմեկերորդ գլխի, դրանք ներկայացնում են Դանիելի փորձառությունը՝ տեսիլքի նկատմամբ ունեցած առնչության մեջ, իսկ տասնմեկերորդ գլուխը հենց տեսիլքն է։ Տասներորդ գլուխը եբրայական այբուբենի առաջին տառն է, տասնմեկերորդ գլուխը՝ եբրայական այբուբենի տասներեքերորդ՝ ապստամբական տառը, իսկ տասներկուերորդ գլուխը այբուբենի վերջին տառն է։ Հիդդեկել գետի տեսիլքը «Ճշմարտությունն» է։

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

Տասնմեկերորդ գլխում սկիզբը պատկերում է վախճանը, որովհետև Քրիստոսը երբեք չի փոխվում։ Քառասուներորդ համարում ներկայացված վերջնական պատմությունը գազանի պատկերի փորձության ժամանակն է։ Այդ փորձության ժամանակը եզրափակվում է գազանի դրոշմով, որը ներկայացված է քառասունմեկերորդ համարում։ Հետևաբար առաջին և երկրորդ համարները պետք է վերաբերվեն հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակին, որովհետև այդ ժամանակահատվածը նաև գազանի պատկերի կազմավորման ժամանակահատվածն է։

“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

«Տերը ինձ հստակ ցույց է տվել, որ գազանի պատկերը պիտի կազմավորվի նախքան շնորհքի ժամանակի փակվելը, որովհետև այն պիտի լինի Աստծո ժողովրդի համար մեծ փորձությունը, որով պիտի վճռվի նրանց հավիտենական ճակատագիրը....»

“This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

«Սա է այն փորձությունը, որ Աստծո ժողովուրդը պիտի ունենա, նախքան կնիքվելը»։ Manuscript Releases, հատոր 15, 15։

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

Վախճանի ժամանակը նույնացնող նշանաքարերը միշտ երկուսն են։ Մովսեսի բարենորոգչական շարժման մեջ դա Ահարոնի ծնունդն էր, որին երեք տարի անց հաջորդեց Մովսեսի ծնունդը։ Բաբելոնից դուրս գալու և տաճարը վերակառուցելու բարենորոգչական շարժման մեջ դա Դարեհ թագավորն էր, որին հաջորդեց Կյուրոս թագավորը։ Քրիստոսի բարենորոգչական շարժման մեջ դա Հովհաննես Մկրտչի ծնունդն էր, որին վեց ամիս անց հաջորդեց Քրիստոսի ծնունդը։ Միլլերիտների բարենորոգչական շարժման մեջ դա պապական համակարգի մահն էր 1798 թվականին, որին հաջորդեց պապի մահը 1799 թվականին։ Երրորդ հրեշտակի բարենորոգչական շարժման մեջ դրանք նախագահ Ռեյգանն ու առաջին նախագահ Բուշն էին, որոնք երկուսն էլ ներկայացնում էին 1989 թվականը։ Դանիելի գրքի տասներորդ գլխի առաջին համարում մենք գտնում ենք, որ հիշատակվում է Կյուրոս թագավորը։

In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

Պարսից Կյուրոս թագավորի երրորդ տարում մի բան հայտնվեց Դանիելին, որի անունը Բաղտասար էր կոչվում. և այդ բանը ճշմարիտ էր, բայց նշանակված ժամանակը երկար էր. և նա հասկացավ այդ բանը և ըմբռնեց տեսիլքը։ Դանիել 10:1։

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

Տասներորդ գլխի հաջորդ համարներում մենք տեսնում ենք Դանիելի փորձառությունը՝ ներկայացված նախքան այն, որ Գաբրիելը տասնմեկերորդ գլխում փոխանցի մարգարեական պատմության տեսիլքը։ Կյուրոսը նշանավորում է վախճանի ժամանակը, որովհետև նախկինում Կյուրոսը՝ Դարեհի եղբորորդին, եղել էր Դարեհի զորավարը, որը սպանեց Բաղտասարին՝ այդպիսով նշանավորելով գերության յոթանասուն տարիների ավարտը, որոնք նախապատկերում էին հոգևոր Իսրայելի հազար երկու հարյուր վաթսունամյա գերությունը հոգևոր Բաբելոնում՝ 538 թվականից մինչև 1798 թվականը։

“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

«Երկրի վրա գտնվող Աստծո եկեղեցին այդ անողոք հալածանքի այս երկար ժամանակաշրջանում նույնքան ճշմարիտ կերպով գերության մեջ էր, որքան Իսրայելի որդիները գերության մեջ պահված էին Բաբելոնում՝ աքսորի ժամանակաշրջանում»։ Մարգարեներ և Թագավորներ, 714։

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

1798 թվականին հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիների ավարտը նշանակեց վախճանի ժամանակը, ուստի յոթանասուն տարիների ավարտը ևս նշանակեց այդ պատմության «վախճանի ժամանակը»։ Դարեհն ու Կյուրոսը երկուսն էլ ներկայացված են Բաղդասարի մահվան և Բաբելոնի թագավորության ավարտի պահին, որովհետև որպես Դարեհի զորավար, որը կատարեց այդ գործը, Կյուրոսը ներկայացնում էր Դարեհին։ Երբ Ջորջ Բուշ ավագը պաշտոնը ստանձնեց 1989 թվականի հունվարի 20-ին, Ռեյգանը 1989 թվականի առաջին տասնինը օրերի ընթացքում եղել էր նախագահ։

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

Հիդդեկելի տեսիլքը սկսվեց վախճանի ժամանակին՝ Կյուրոսի երրորդ տարում։ Երբ Գաբրիելը սկսում է Դանիելին բացել տասնմեկերորդ գլխի մարգարեական պատմությունը, նա նախ հիշատակում է Դարեհի առաջին տարին, որպեսզի հստակորեն հաստատի, որ մարգարեական պատմության այն տեսիլքը, որ պատրաստվում էր ներկայացնել Դանիելին, սկսվում է հենց վախճանի վերջին ժամանակում՝ 1989 թվականին, որովհետև բոլոր մարգարեները ավելի շատ խոսում են վերջին օրերի մասին, քան այն օրերի, որոնցում իրենք ապրում էին։

But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

Բայց ես քեզ պիտի ցույց տամ այն, ինչ գրված է ճշմարտության գրքում. և չկա մեկը, որ այս բաներում ինձ հետ ամուր կանգնած լինի, բացի Միքայելից՝ ձեր իշխանից։ Եվ ես էլ՝ Մարացի Դարեհի առաջին տարում, կանգնեցի նրան հաստատելու և զորացնելու համար։ Դանիել 10:21, 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

Դարիոսի առաջին տարում, որը ներկայացնում է վախճանի ժամանակը՝ 1989 թվականը, Գաբրիելը «կանգնեց», դրանով իսկ ցույց տալով, որ «վախճանի ժամանակին» մի հրեշտակ է գալիս։ 1798 թվականին առաջին հրեշտակը եկավ, իսկ 1989 թվականին՝ երրորդ հրեշտակը։ Միայն այն ժամանակ, երբ երրորդ հրեշտակի պատգամը զորացվեց 2001 թվականին, սկսվեց երրորդ հրեշտակի կնքումը, սակայն 1989 թվականին ժամանող երրորդ հրեշտակի շարժումը ներկայացված է Գաբրիելի՝ վախճանի ժամանակին կանգնելով։ Գաբրիելը պատրաստվում է Դանիելին ցույց տալ «այն, ինչ գրված է ճշմարտության գրքում», և Հիդդեկելի տեսիլքը կրում է «Ճշմարտության» կնիքը, որը Գաբրիելը շուտով պիտի ներկայացնի։

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

Տասներորդ գլխի տասնչորսերորդ համարում Գաբրիելն արդեն տեղեկացրել էր Դանիելին, որ այն, ինչին նա անդրադառնում էր Հիդդեկելի տեսիլքում, «այն էր, ինչ պիտի պատահեր Աստծու ժողովրդին վերջին օրերում»։

Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

Արդ, ես եկել եմ, որպեսզի քեզ հասկացնեմ, թե ինչ պիտի պատահի քո ժողովրդին վերջին օրերում, որովհետև տեսիլքը դեռ շատ օրերի համար է։ Դանիել 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի երկրորդ համարը ներկայացնում է այն գիտությունը, որ բացվեց վախճանի ժամանակ՝ 1989 թվականին, և որը ցույց է տալիս, թե ինչ «պիտի պատահի» Աստծո ժողովրդին «վերջին օրերում»։

And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

Եվ այժմ քեզ ճշմարտությունը պիտի ցույց տամ։ Ահա, տակավին երեք թագավորներ պիտի ելնեն Պարսկաստանում, և չորրորդը նրանց բոլորից շատ ավելի հարուստ պիտի լինի. և իր զորությամբ՝ իր հարստության միջոցով, նա բոլորին պիտի գրգռի Յունաստանի թագավորության դեմ։ Դանիել 11:2.

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

Կյուրոսը նախապատկերում է երկրորդ թագավորին՝ 1989 թվականից ի վեր։ Նա Մարա-պարսկական կայսրության թագավորն է, որը ներկայացնում է վերջին օրերում Աստվածաշնչյան մարգարեության այն թագավորությունը, որը կազմված է երկու եղջյուրներից՝ ներկայացված մարերով և պարսիկներով։ 1989 թվականին վերջի ժամանակի երկեղջյուր երկրի գազանի թագավորության երկրորդ թագավորից հետո դեռևս պիտի լինեին երեք թագավորներ (Քլինթոն, Բուշ վերջինը, Օբամա), և ապա պիտի լիներ մի թագավոր, որ շատ ավելի հարուստ լիներ, քան նրանք բոլորը։ Առաջինի՝ Բուշից հետո հաջորդած երեք թագավորները հարստացան իրենց նախագահություններից հետո, և միայն այն պատճառով, որ դարձել էին նախագահ։ Չորրորդը՝ Թրամփը, որը շատ ավելի հարուստ էր և երբևէ եղած ամենահարուստ նախագահն էր, իր կարողությունը չէր կուտակել այն պատճառով, որ եղել էր նախագահ, այլ գլխավորապես անշարժ գույքի ներդրումների ոլորտում իր գործունեության միջոցով՝ դեռ շատ ավելի վաղ, քան նախագահի թեկնածու առաջադրվելը։

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

Համեմատաբար ասած՝ Ամերիկայի պատմության ամենահարուստ նախագահը նախկինում Միացյալ Նահանգների առաջին նախագահն էր։ Մինչև Դոնալդ Թրամփը, Ամերիկայի պատմության ամենահարուստ նախագահը Ջորջ Վաշինգտոնն էր, և նա իր կարողությունը ձեռք էր բերել, ինչպես և Դոնալդ Թրամփը, անշարժ գույքի ներդրումների միջոցով։ Թե՛ Վաշինգտոնը, թե՛ Թրամփը նախագահի պաշտոնին հասան ոչ ավանդական քաղաքական նախապատմություններից։ Վաշինգտոնը, նախքան նախագահ դառնալը, հիմնականում զինվորական առաջնորդ էր, իսկ Թրամփը՝ գործարար և հեռուստատեսային դեմք, որը, Վաշինգտոնի նման, նախկինում որևէ քաղաքական փորձ չուներ։

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

Երկու նախագահներն էլ հայտնի էին իրենց ուժեղ անհատականությամբ և առաջնորդության ոճերով, թեև այս հատկանիշները նրանք դրսևորում էին բավական տարբեր կերպերով։ Վաշինգտոնը հայտնի էր իր ստոիկ, հանդարտ և ինքնավստահ առաջնորդությամբ, ինչպես նաև իր միավորող ներկայությամբ Հեղափոխական պատերազմի և Հանրապետության վաղ տարիների ընթացքում, մինչդեռ Թրամփը հայտնի է առաջնորդության և կառավարման հանդեպ իր վճռական մոտեցմամբ։ Թե՛ Վաշինգտոնը, թե՛ Թրամփը նշանակալի վիճաբանությունների առարկա եղած գործիչներ էին, թեև բոլորովին տարբեր պատճառներով։ Վաշինգտոնը, թեև լայնորեն մեծարված էր, իր ժամանակներում քննադատության էր ենթարկվում տարբեր հարցերի համար, այդ թվում՝ ստրկության վերաբերյալ իր հայացքների պատճառով։ Թրամփի նախագահությունը նշանավորվեց բազմաթիվ վիճաբանություններով, այդ թվում՝ սոցիալական ցանցերում նրա «չար թվիթերի» կիրառմամբ, Ամերիկան՝ նախ և առաջ քաղաքականության շրջանակում իր որոշումներով, և իր իսկ ինքնագիտակցությամբ։

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

Ամենահարուստը և վեցերորդ նախագահը պետք է գրգռեր գլոբալիստական վիշապային զորությունները։ Երբ տասնմեկերորդ գլխի երկրորդ համարի պատմությունը դնում ենք 1776, 1789 և 1798 թվականների ժամանակաշրջանի պատմության վրա, գտնում ենք լրացուցիչ տեղեկություն, որն առնչվում է երկրի գազանի վերջին նախագահին, որովհետև Հիսուսը վախճանը պատկերում է սկզբով։ 1776 և 1789 թվականներով ներկայացված առաջին երկու ժամանակաշրջանները երկու վկաներ են տալիս, որ վերջին նախագահը լինելու է ութերորդ նախագահը, որը յոթից էր։ Թրամփը Ռեյգանից հետո վեցերորդ նախագահն էր, և որպես ութերորդ նախագահ՝ նա լինելու է «յոթից»։ Վերջին և ութերորդ նախագահը կիշխի այն ժամանակ, երբ Միացյալ Նահանգները գազանի «դեպի և նրա» պատկերը կձևավորի։

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

Նախագահը, որ իշխում է այն ժամանակ, երբ Միացյալ Նահանգների կողմից կազմավորվում է գազանի պատկերը, պետք է լինի ութերորդը, այսինքն՝ յոթից մեկը, ինչպես այդ մասին վկայել են Փեյթոն Ռանդոլֆը և Ջոն Հենքոքը։ Պապականությունը ութերորդ գլուխն է, որ յոթից էր, և այն ստացավ մարգարեական մահացու վերք։ Որպեսզի լինի պապականության պատկերը, յոթից եղած ութերորդ նախագահը նույնպես պետք է ունենա մարգարեական նույնացում՝ մարգարեաբար «վիրավորված» կամ «սպանված» լինելու։

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

Պապականությունը իր մահաբեր վերքը ստացավ վիշապական մի իշխանությունից (Ֆրանսիա)՝ վիշապական մի իշխանությունից, որի դեմ պապականությունը պայքարում էր այն ժամանակներից ի վեր, երբ Պողոսը նշում էր, որ անօրենության խորհուրդը (մեղքի մարդը) արդեն իսկ գործում էր այն ժամանակ։ Հեթանոսության վիշապը զսպում էր պապականությանը գահը վերցնելուց, ինչը նա արեց 538 թվականին։

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

Պապականության սկզբից մինչև նրա վերջնական կործանումը նա պայքարում է վիշապային զորությունների դեմ։ Պապականության պատկերը պահանջում է, որ այդ պատկերը պայքարի վիշապային զորության դեմ։ Հայտնություն տասնյոթերորդ գլխում պապականությունը, որ ութերորդ գլուխն է, այսինքն՝ յոթ գլուխներից մեկը, ի վերջո այրվում է կրակով, և նրա մարմինը ուտվում է տասը թագավորների կողմից։ Երկու մահերի դեպքում էլ (1798 թ. և վերջին օրերին) պապական գազանը սպանվում է վիշապային զորության կողմից։ Որպեսզի Միացյալ Նահանգները կազմավորեն գազանի պատկերը, ութերորդ նախագահը ևս պետք է սպանվեր վիշապային մի զորության կողմից, որի հետ պատերազմում էր, իսկ 1989 թվականին ժամանակի վախճանից հետո վեցերորդ թագավորը այն թագավորն է, որ գրգռեց բոլոր վիշապային զորությունները։

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

Ռոնալդ Ռեյգանը ուխտադրուժ բողոքական էր, իսկ Ջորջ Բուշ ավագը դասական գլոբալիստ էր։ Նրա հայտնի մեջբերումներից մեկն այն է, որտեղ նա ստեց՝ 1988 թվականի օգոստոսի 18-ին ասելով. «Եվ ես եմ նա, ով չի բարձրացնի հարկերը։ Իմ ընդդիմախոսն այժմ ասում է, թե դրանք կբարձրացնի որպես վերջին միջոց, կամ երրորդ միջոց։ Բայց երբ մի քաղաքական գործիչ այդպես է խոսում, դուք գիտեք, որ դա հենց այն միջոցն է, որին նա դիմելու է։ Իմ ընդդիմախոսը չի բացառում հարկերի բարձրացումը։ Բայց ես՝ բացառում եմ։ Եվ Կոնգրեսը կճնշի ինձ, որ բարձրացնեմ հարկերը, իսկ ես կասեմ՝ ոչ։ Եվ նրանք կճնշեն, իսկ ես կասեմ՝ ոչ, և նրանք նորից կճնշեն, և այն ամենը, ինչ կարող եմ նրանց ասել, սա է. կարդացե՛ք իմ շուրթերից. ոչ մի նոր հարկ»։

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

Բացի այն հրապարակային ստից, որը վիշապի զորության ներկայացուցիչին բնորոշ հատկանիշ է, նրա ամենահայտնի խոսքը հնչեց Կոնգրեսի համատեղ նիստում՝ 1990 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, որտեղ նա ասաց. «Այժմ մենք կարող ենք տեսնել, թե ինչպես է մի նոր աշխարհ մեր տեսադաշտ գալիս։ Մի աշխարհ, որի մեջ կա նոր աշխարհակարգի միանգամայն իրական հեռանկար։ Ուինսթոն Չերչիլի խոսքերով՝ մի «աշխարհակարգ», որի մեջ «արդարության և ազնիվ խաղի սկզբունքները … պաշտպանում են թույլերին հզորների դեմ …»։ Մի աշխարհ, որտեղ Միավորված ազգերի կազմակերպությունը, ազատված սառը պատերազմի փակուղուց, պատրաստ է իր հիմնադիրների պատմական տեսիլքը իրականացնելու»։ Ավագ Բուշը գլոբալիստ էր, նույնիսկ եթե իրեն նույնացնում էր որպես հանրապետական։

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

Բիլ Քլինթոնը առաջին նախագահն էր, որ իր երդմնակալության արարողությունն անցկացրեց Լինքոլնի հուշահամալիրում, ինչը նշանակում է, որ նա մեջքով շրջվեց դեպի Լինքոլնը և դեմքով կանգնեց Վաշինգտոնի հուշարձանի օբելիսկի դիմաց՝ մի օբելիսկի, որը ներսից լի է մասոնության խորհրդանիշներով։ Թե՛ օբելիսկը, թե՛ մասոնության խորհրդանիշները, որոնց նա ընտրեց դեմ առ դեմ կանգնել, երբ կեղծաբար երդվում էր իր հավատարմությունը Սահմանադրությանը, վկայում էին ոչ միայն այն մասին, որ նա մեջքով էր շրջվել Լինքոլնի հուշահամալիրի հակաստրկատիրական խորհրդանիշին, այլև Քլինթոնների կողմից ընտրված այդ պատմական դիրքավորումը համահունչ է նրա ընդունման խոսքին, որտեղ նա գովաբանում էր մի պրոֆեսորի, որի մոտ ուսանել էր այն ճիզվիտական համալսարանում, որ հաճախել էր։

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

Այդ պրոֆեսորը՝ Քերոլ Քուիգլին, գրեց «Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time» գիրքը, որը հրատարակվեց 1966 թվականին և իրավացիորեն ու լայնորեն ընկալվում է որպես «գլոբալիստական գաղափարների Աստվածաշունչը»։ Ինչպես Ղուրանն է իսլամի համար, և ինչպես Ալբերտ Փայքի հեղինակած ու 1871 թվականին հրատարակված «Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry»-ը համարվում է մասոնության գաղտնասովորական ուսմունքների ամենաընդգրկուն մեկնությունը, կամ ինչպես «The Book of Mormon»-ը Վերջին Օրերի Սրբերի համար, այնպես էլ Քուիգլիի գիրքը գլոբալիստական փիլիսոփայության Աստվածաշունչն է։ Շատերը կիմանային, եթե Քլինթոնը գովաբաներ Ղուրանի Մուհամմադին, կամ եթե նա գովաբաներ «The Book of Mormon»-ի Ջոզեֆ Սմիթին, և ոմանք կիմանային, թե ով էր Ալբերտ Փայքը, սակայն քչերը գիտեին, որ Քլինթոնի կողմից Քուիգլիի գովաբանությունը համահունչ էր իր իսկ գլոբալիստական օրակարգին և Աբրահամ Լինքոլնի կողմից ներկայացված սկզբունքների մերժմանը։

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

Իր խոսքում Քլինթոնն ասաց. «Դեռահաս տարիքում ես լսեցի Ջոն Քենեդու՝ քաղաքացիության կոչը։ Իսկ հետո, Ջորջթաունում ուսանող եղած ժամանակ, ես լսեցի, թե ինչպես այդ կոչը հստակեցվեց Քերոլ Քվիգլի անունով մի դասախոսի կողմից, որը մեզ ասում էր, որ Ամերիկան պատմության մեջ ամենամեծ ազգն էր, որովհետև մեր ժողովուրդը միշտ հավատացել է երկու բանի. որ վաղը կարող է ավելի լավ լինել, քան այսօր, և որ մեզնից յուրաքանչյուրն անձնական բարոյական պատասխանատվություն ունի դա իրականություն դարձնելու համար»։ Քերոլ Քվիգլիի գաղափարն այն մասին, թե ինչպես «Ամերիկան կրկին մեծ դարձնել», այն էր, որ Միացյալ Նահանգները պետք է հրաժարվի իր ազգային ինքնիշխանությունից հօգուտ Միավորված ազգերի կազմակերպության։ Քլինթոնը դեմոկրատ էր, գլոբալիստ, վիշապի ներկայացուցիչ։

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

«Ինչպիսին հայրը, այնպիսին էլ որդին». վերջին Ջորջ Բուշը համաշխարհայինական էր, ինչպես որ նրա հայրը ևս՝ հանրապետական կոչվող մի համաշխարհայինական։ Խնձորը ծառից հեռու չի ընկնում։ Աստվածաշունչը հռետորական հարց է բարձրացնում. «Մի՞թե երկուսը կարող են միասին քայլել, եթե համաձայն չեն»։ Բավական է պարզապես հետևել այն բազմաթիվ ձեռնարկներին, որ վերջին Բուշը իրականացրեց Բիլ և Հիլարի Քլինթոնների հետ միասին, որպեսզի երևա, թե վերջին Բուշը ում հետ էր համաձայն։

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

Բարաք Հուսեյն Օբաման, Նախագահ ընտրվելուց կարճ ժամանակ առաջ, նախընտրական հանրահավաքի ընթացքում հայտարարություն արեց Միացյալ Նահանգները հիմնովին փոխակերպելու մասին։ 2008 թվականի հոկտեմբերի 30-ին, Միսսուրի նահանգի Քոլումբիա քաղաքում, Օբաման ասաց. «Մեզ հինգ օր է բաժանում Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները հիմնովին փոխակերպելուց»։ Այս հայտարարությունը Օբամայի ավելի լայն «հույսի և փոփոխության» ուղերձի մասն էր, որը նրա 2008 թվականի նախագահական քարոզարշավի կենտրոնական թեման էր՝ ընդգծելով նշանակալի քաղաքական բարեփոխումների և երկրի համար այլ ուղղության հանդեպ նրա հանձնառությունը։ Այն ուղղությունը, որով նա տարավ երկիրը, գլոբալիզմի վիշապային քաղաքականություններն էին՝ հակասպիտակ, աբորտամետ, ածխածնային վառելիքների դեմ, Ամերիկայի դեմ՝ գլոբալիզմի օգտին, Բազմազանություն, Հավասարություն, Ներառում, Քննադատական ռասայական տեսության կեղծ պատմությունը, և այսպես շարունակ։ Օբաման պարզապես համայնքային կազմակերպիչ չէր. նա եղել է և մինչ այժմ էլ մնում է վիշապի զորության գլոբալիստական օրակարգի ներկայացուցիչը։

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

Սակայն Թրամփը, ի տարբերություն ժամանակակից տիպական քաղաքական գործչի, ավելի շատ խոստումներ կատարեց, քան 1989 թվականին սկսված ժամանակաշրջանի մյուս յոթ նախագահները՝ միասին վերցրած։ Նա նվիրված էր Ամերիկան կրկին մեծ դարձնելու գործին, և այդպես վարվելով՝ հուզեց ու բորբոքեց տիրող գլոբալիստական ուժերին՝ ոչ միայն Միացյալ Նահանգներում, այլև ամբողջ աշխարհում։

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

Ջո Բայդենը բացարձակապես ոչ մի ապացույց չունի, որ ինքը որևէ բանով տարբերվում է հերթական գլոբալիստից։

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

Կաթոլիկության գազանը երկարատև պատերազմ մղեց վիշապային զորությունների դեմ, և այն նախագահը, որ իշխում կլինի, երբ Միացյալ Նահանգները կազմի պապականության պատկերը, մարգարեական անհրաժեշտությամբ վիշապային զորությունների հետ պայքարի մեջ կլինի։ Կենդանի նախագահներից ոչ մեկը, բացի Դոնալդ Թրամփից, պատերազմ չէր մղի վիշապային զորությունների դեմ, որովհետև դեմոկրատները բացահայտ գլոբալիստներ են (վիշապներ), իսկ վերջին Ջորջ Բուշը, ինչպես և նրա հայրը, այդպիսին էր (հայտարարությամբ հանրապետական, բայց իրականում՝ գլոբալիստ վիշապ), որովհետև Հիսուսը միշտ վերջինը պատկերում է առաջինով։

We will continue this study in the next article.

Այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։

“A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

«Աստծո ժողովրդին մեծ ճգնաժամ է սպասում։ Աշխարհին ևս ճգնաժամ է սպասում։ Բոլոր դարերի ամենավճռական պայքարը հենց մեր առաջ է։ Այն իրադարձությունները, որոնց մասին մենք ավելի քան քառասուն տարի, մարգարեական խոսքի հեղինակության հիման վրա, հայտարարել ենք, թե մոտալուտ են, այժմ կատարվում են մեր աչքի առաջ։ Արդեն իսկ օրենսդիրների առջև դրվել է Սահմանադրության մեջ այնպիսի փոփոխության հարցը, որը սահմանափակում է խղճի ազատությունը։ Կիրակի օրվա պահպանումը հարկադրաբար կիրառելու հարցը դարձել է համազգային հետաքրքրության և կարևորության խնդիր։ Մենք լավ գիտենք, թե այս շարժման արդյունքն ինչ է լինելու։ Բայց արդյո՞ք պատրաստ ենք գալիք ելքին։ Արդյո՞ք հավատարմորեն կատարել ենք այն պարտականությունը, որ Աստված մեզ է հանձնել՝ ժողովրդին նախազգուշացնելու իրենց առջև կանգնած վտանգի մասին»։

“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

«Շատերը, նույնիսկ նրանցից, ովքեր ներգրավված են կիրակիի պարտադիր պահպանումը հաստատելու այս շարժման մեջ, կուրացած են այն հետևանքների հանդեպ, որոնք պիտի հաջորդեն այս քայլին։ Նրանք չեն տեսնում, որ ուղղակիորեն հարվածում են կրոնական ազատությանը։ Շատերն են, որ երբեք չեն հասկացել Աստվածաշնչյան շաբաթ օրվա պահանջները և այն կեղծ հիմքը, որի վրա հաստատված է կիրակիի հաստատությունը։ Կրոնական օրենսդրության օգտին ցանկացած շարժում, իրականում, զիջում է պապականությանը, որը այսքան դարեր անշեղորեն պատերազմել է խղճի ազատության դեմ։ Կիրակիի պահպանումը, որպես այսպես կոչված քրիստոնեական հաստատություն, իր գոյությունը պարտական է «անօրենության խորհրդին», և դրա պարտադրումը կլինի այն սկզբունքների փաստացի ճանաչումը, որոնք հենց հռոմեականության հիմնաքարն են։ Երբ մեր ազգը այսպես կուրանա իր կառավարման սկզբունքներից՝ կիրակիի օրենք սահմանադրելու համար, բողոքականությունն այս արարքով ձեռք կմեկնի պապականությանը. դա այլ բան չի լինի, քան կյանք տալ այն բռնապետությանը, որը վաղուց արդեն տենչագին հսկում էր իր հնարավորությունը՝ կրկին նետվելու գործուն բռնատիրության մեջ»։

“The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

«Ազգային բարեփոխության շարժումը», գործադրելով կրոնական օրենսդրության իշխանությունը, երբ լիովին զարգանա, կդրսևորի նույն անհանդուրժողականությունն ու հալածանքը, որոնք տիրել են անցյալ դարերում։ Այն ժամանակ մարդկային ժողովները յուրացրին Աստվածության արտոնությունները՝ իրենց բռնապետական իշխանության ներքո ճնշելով խղճի ազատությունը, և նրանց հրահանգներին հակառակվողների բաժինն էին դառնում բանտարկությունը, աքսորը և մահը։ Եթե պապականությունը կամ նրա սկզբունքները դարձյալ օրենսդրորեն իշխանություն ստանան, հալածանքի կրակները վերստին կբորբոքվեն նրանց դեմ, ովքեր չեն զոհաբերի խիղճն ու ճշմարտությունը՝ ժողովրդական մոլորություններին հաճոյանալու համար։ Այս չարիքը իրականացման շեմին է։

“When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

«Երբ Աստված մեզ լույս է տվել՝ ցույց տալով մեր առջև եղած վտանգները, ինչպե՞ս կարող ենք Նրա աչքում անմեղ կանգնել, եթե անտեսենք մեր իշխանության սահմաններում եղած ամեն ջանք գործադրել՝ այն ժողովրդի առաջ դնելու համար։ Կարո՞ղ ենք բավարարված լինել՝ նրանց թողնելով բախվելու այս վճռական հարցին՝ առանց նախազգուշացման»։ Վկայություններ, հատոր 5, 711, 712։