The northern kingdom represented the lower nature in the temple of mankind, it represented the body in the temple of the church, it represented the human flesh in the temple of Christ. Christ built every temple, and He laid every foundation, and the first stone in the Millerite temple was the doctrine of the “seven times,” which is represented by Ezekiel’s two sticks. In the rebellion of 1863, Laodicean Adventism rejected their prophetic “cornerstone”, which also occurred in the building of the earthly temple. The rejected stone was destined to be chosen at the conclusion of the temple erection, though it had been a stumbling stone for the entire construction period. Yet, the prophetic Word identifies that the rejected stone of stumbling will ultimately become the head of the corner.
Հյուսիսային թագավորությունը ներկայացնում էր ստորին բնությունը մարդկության տաճարում, այն ներկայացնում էր մարմինը եկեղեցու տաճարում, այն ներկայացնում էր մարդկային մարմինը Քրիստոսի տաճարում։ Քրիստոսը կառուցեց ամեն տաճար, և Նա դրեց ամեն հիմք, և Միլլերական տաճարի առաջին քարը «յոթ ժամանակների» վարդապետությունն էր, որը ներկայացված է Եզեկիելի երկու փայտերով։ 1863 թվականի ապստամբության մեջ Լաոդիկեական ադվենտիզմը մերժեց իր մարգարեական «անկյունաքարը», ինչը նույնպես տեղի ունեցավ երկրային տաճարի կառուցման ժամանակ։ Մերժված քարը նախասահմանված էր ընտրվելու տաճարի շինության ավարտին, թեև ամբողջ շինարարության ընթացքում այն եղել էր գայթակղության քար։ Սակայն մարգարեական Խոսքը հաստատում է, որ մերժված գայթակղության քարը վերջապես դառնալու է անկյան գլուխը։
The stick of the “seven times,” as represented by the southern kingdom, is the “head,” in relation to the northern kingdom. It is the “head,” for it is in the southern kingdom that God chose to identify Jerusalem, as His city, where He placed His sanctuary and His name. Until the two sticks were joined from 1798 unto 1844, the “head” had been the lower, southern kingdom. Once John, in 1844, was told to leave off the northern kingdom, for it was given to the Gentiles, the southern kingdom was left as an ensign standing alone as one nation, or at least that was the plan. That plan was hindered by the rebellion of 1863, and modern Israel’s first “rebellion at Kadesh”.
«Յոթ ժամանակների» գավազանը, ինչպես ներկայացված է հարավային թագավորությամբ, «գլուխն» է՝ հյուսիսային թագավորության նկատմամբ։ Այն «գլուխն» է, որովհետև հարավային թագավորության մեջ էր, որ Աստված ընտրեց նույնացնել Երուսաղեմը՝ որպես Իր քաղաքը, որտեղ Նա դրեց Իր սրբարանը և Իր անունը։ Մինչև երկու գավազանների միավորվելը՝ 1798-ից մինչև 1844 թվականը, «գլուխը» եղել էր ստորին՝ հարավային թագավորությունը։ Երբ 1844 թվականին Հովհաննեսին ասվեց, որ այլևս թողնի հյուսիսային թագավորությունը, որովհետև այն տրված էր հեթանոսներին, հարավային թագավորությունը մնաց որպես դրոշ՝ մենակ կանգնած որպես մեկ ազգ, կամ առնվազն այդ էր ծրագիրը։ Այդ ծրագիրը խափանվեց 1863 թվականի ապստամբությամբ և ժամանակակից Իսրայելի առաջին «ապստամբությամբ Կադեսում»։
On September 11, 2001, the Lord brought His Laodicean church back to 1863, back to 1888, back to 1919, and back to 1957 to the second “rebellion at Kadesh”. But at that rebellion the promise of the stone that was rejected becoming the head of the corner is now being fulfilled. It is fulfilled in those represented as the one hundred and forty-four thousand, who Christ accomplishes the combination of Divinity and humanity among forever.
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Տերը Իր Լավոդիկեան եկեղեցին վերադարձրեց 1863 թվական, վերադարձրեց 1888 թվական, վերադարձրեց 1919 թվական, և վերադարձրեց 1957 թվական՝ մինչև երկրորդ «ապստամբությունը Կադեսում»։ Բայց այդ ապստամբության ժամանակ այժմ կատարվում է այն խոստումը, թե մերժված քարը պիտի դառնա անկյան գլուխը։ Դա կատարվում է նրանց մեջ, ովքեր ներկայացված են որպես հարյուր քառասունչորս հազարը, որոնց մեջ Քրիստոս հավիտյան իրականացնում է Աստվածության և մարդկության միությունը։
Paul identified the lower nature as the flesh, and the higher nature as the mind. He identified the body (the lower nature) as death.
Պողոսը ստորին բնույթը նույնացրեց մարմնի հետ, իսկ բարձր բնույթը՝ մտքի հետ։ Նա մարմինը (ստորին բնույթը) նույնացրեց մահվան հետ։
For we know that the law is spiritual: but I am carnal, sold under sin. For that which I do I allow not: for what I would, that do I not; but what I hate, that do I. If then I do that which I would not, I consent unto the law that it is good. Now then it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. For I know that in me (that is, in my flesh,) dwelleth no good thing: for to will is present with me; but how to perform that which is good I find not. For the good that I would I do not: but the evil which I would not, that I do. Now if I do that I would not, it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. I find then a law, that, when I would do good, evil is present with me. For I delight in the law of God after the inward man: But I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members. O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death? Romans 7:14–24.
Որովհետև գիտենք, որ օրենքը հոգևոր է, իսկ ես մարմնավոր եմ՝ մեղքի տակ վաճառված։ Քանզի այն, ինչ անում եմ, չեմ հավանում. որովհետև ինչ կամենում եմ, այն չեմ անում, բայց ինչ ատում եմ, այն եմ անում։ Արդ, եթե անում եմ այն, ինչ չեմ կամենում, համաձայնվում եմ օրենքի հետ, որ այն բարի է։ Այժմ ուրեմն այլևս ես չեմ, որ դա անում եմ, այլ մեղքը, որ բնակվում է իմ մեջ։ Որովհետև գիտեմ, որ իմ մեջ, այսինքն՝ իմ մարմնի մեջ, ոչ մի բարի բան չի բնակվում. որովհետև կամենալն ինձ մոտ حاضر է, բայց բարին գործադրելու կերպը չեմ գտնում։ Քանզի այն բարին, որ կամենում եմ, չեմ անում, բայց այն չարը, որ չեմ կամենում, այն եմ անում։ Իսկ եթե անում եմ այն, ինչ չեմ կամենում, այլևս ես չեմ, որ դա անում եմ, այլ մեղքը, որ բնակվում է իմ մեջ։ Արդ, գտնում եմ այս օրենքը, որ երբ կամենում եմ բարին անել, չարը ներկա է ինձ մոտ։ Որովհետև իմ ներքին մարդու համեմատ հրճվում եմ Աստծո օրենքով, բայց իմ անդամների մեջ տեսնում եմ մեկ այլ օրենք, որ պատերազմում է իմ մտքի օրենքի դեմ և ինձ գերի է դարձնում մեղքի այն օրենքին, որ իմ անդամների մեջ է։ Ո՜վ թշվառ մարդ, որ ես եմ. ո՞վ կազատի ինձ այս մահվան մարմնից։ Հռոմեացիներ 7:14–24։
Paul knew that in his “flesh” dwelt “no good thing.” The tendencies, both inherited and cultivated that existed in his flesh (his body), only worked to lead him into sin. Those tendencies represented the law of sin, but Paul desired to keep the law of God, not the law of sin. The law of God Paul identified as the “law of his mind” (his higher nature). His cry was “who shall deliver me from the body of death?” Of course, Paul knew that it was divinity that would bring deliverance, but he also knew that the work of deliverance required his participation.
Պողոսը գիտեր, որ իր «մարմնի» մեջ «ոչ մի բարի բան» չէր բնակվում։ Այն հակումները, թե՛ ժառանգված, թե՛ զարգացված, որոնք գոյություն ունեին նրա մարմնի (իր մարմնական էության) մեջ, գործում էին միայն նրան մեղքի մեջ առաջնորդելու համար։ Այդ հակումները ներկայացնում էին մեղքի օրենքը, մինչդեռ Պողոսը ցանկանում էր պահել Աստծու օրենքը, և ոչ թե մեղքի օրենքը։ Աստծու օրենքը Պողոսը նույնացնում էր «իր մտքի օրենքի» հետ (իր բարձրագույն բնության)։ Նրա աղաղակն էր. «ովքե՞ր պիտի ազատեն ինձ այս մահվան մարմնից»։ Անշուշտ, Պողոսը գիտեր, որ ազատագրությունը պիտի գար աստվածությունից, բայց նա նաև գիտեր, որ ազատագրության գործը պահանջում էր իր մասնակցությունը։
Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Philippians 2:12, 13.
Ուստի՛, սիրելինե՛րս, ինչպես միշտ հնազանդ եղաք, ոչ միայն իմ ներկայության ժամանակ, այլ այժմ առավել ևս՝ իմ բացակայության մեջ, ձեր փրկությունը գործադրեցե՛ք երկյուղով և դողով. որովհետև Աստված է, որ գործում է ձեր մեջ թե՛ կամենալը և թե՛ գործելը՝ ըստ Իր բարեհաճության։ Փիլիպպեցիս 2:12, 13.
The deliverance from the body of death was accomplished by Divine power, which was connected with human power, and that was the example Jesus provided for men. Even with the law of sin actively working in the lower nature of the body, Jesus kept His lower nature in subjection to God’s law by surrendering His will, to the will of His Father. Paul could find deliverance if he would surrender his will unto the will of divinity. In doing so, he was working out his own salvation, and this is what Sister White means when she speaks about the work of eliminating sin from our life.
Մահվան մարմնից ազատագրությունը կատարվեց աստվածային զորությամբ, որը միացած էր մարդկային զորությանը, և դա այն օրինակն էր, որ Հիսուսը տվեց մարդկանց։ Նույնիսկ երբ մեղքի օրենքը գործուն էր մարմնի ստորին բնության մեջ, Հիսուսն Իր ստորին բնությունը ենթարկված պահեց Աստծո օրենքին՝ Իր կամքը հանձնելով Իր Հոր կամքին։ Պողոսը կարող էր ազատագրություն գտնել, եթե իր կամքը հանձներ աստվածության կամքին։ Այդպես վարվելով՝ նա գործում էր իր իսկ փրկությունը, և հենց սա է նկատի ունենում Քույր Ուայթը, երբ խոսում է մեր կյանքից մեղքը վերացնելու գործի մասին։
“Every soul that refuses to give himself to God is under the control of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters himself that he is following the dictates of his own judgment, he obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the shackles of sin-slavery from the soul. ‘If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.’ ‘The law of the Spirit of life in Christ Jesus’ sets us ‘free from the law of sin and death.’ Romans 8:2.
«Ամեն մի անձ, որ հրաժարվում է իրեն Աստծուն հանձնելուց, գտնվում է մեկ այլ զորության իշխանության ներքո։ Նա իրենը չէ։ Նա կարող է խոսել ազատության մասին, բայց գտնվում է ամենաստորացուցիչ ստրկության մեջ։ Նրան թույլ չի տրվում տեսնել ճշմարտության գեղեցկությունը, որովհետև նրա միտքը գտնվում է սատանայի վերահսկողության տակ։ Մինչ նա ինքն իրեն շողոքորթում է, թե հետևում է իր սեփական դատողության թելադրանքներին, նա հնազանդվում է խավարի իշխանի կամքին։ Քրիստոս եկավ, որպեսզի հոգուց փշրի մեղքի ստրկության շղթաները։ «Ուրեմն եթե Որդին ձեզ ազատի, իսկապես ազատ կլինեք»։ «Կյանքի Հոգու օրենքը Քրիստոս Հիսուսում» մեզ «ազատեց մեղքի և մահվան օրենքից»։ Հռոմեացիս 8:2։»
“In the work of redemption there is no compulsion. No external force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man is left free to choose whom he will serve. In the change that takes place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True, we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.
«Փրկագործության գործում հարկադրանք չկա։ Ոչ մի արտաքին ուժ չի գործադրվում։ Աստծո Հոգու ազդեցության ներքո մարդը թողնված է ազատ՝ ընտրելու, թե ում պիտի ծառայի։ Այն փոփոխության մեջ, որ տեղի է ունենում, երբ հոգին հանձնվում է Քրիստոսին, առկա է ազատության բարձրագույն զգացումը։ Մեղքի վտարումը հենց հոգու իսկ արարքն է։ Ճիշտ է, մենք զորություն չունենք ինքներս մեզ ազատելու սատանայի իշխանությունից, բայց երբ ցանկանում ենք ազատվել մեղքից և մեր մեծ կարիքի մեջ աղաղակում ենք մեզնից դուրս և մեզնից վեր եղող զորության առջև, հոգու ուժերը լցվում են Սուրբ Հոգու աստվածային զորությամբ, և նրանք հնազանդվում են կամքի թելադրանքներին՝ Աստծո կամքը կատարելու մեջ։»
“The only condition upon which the freedom of man is possible is that of becoming one with Christ. ‘The truth shall make you free;’ and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The divine law, to which we are brought into subjection, is ‘the law of liberty.’ James 2:12.” The Desire of Ages, 466.
«Մարդու ազատությունը հնարավոր է միայն մեկ պայմանով՝ Քրիստոսի հետ մեկ դառնալով։ «Ճշմարտությունը ձեզ ազատ պիտի անի», և Քրիստոսն է ճշմարտությունը։ Մեղքը կարող է հաղթանակել միայն միտքը տկարացնելով և հոգու ազատությունը կործանելով։ Աստծուն ենթարկվելը վերադարձ է դեպի սեփական անձը,— դեպի մարդու ճշմարիտ փառքն ու արժանապատվությունը։ Աստվածային օրենքը, որին մենք բերվում ենք ենթարկության, «ազատության օրենքն» է։ Հակոբոս 2:12»։ The Desire of Ages, 466.
Paul cried out, “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” Sister White stated “when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.” In engaging in the combination of our humanity with the divinity of Christ, through the exercise of our will, we accomplish the “act” of removing sin from our own “soul.”
Պողոսը աղաղակեց. «Թշվառ մարդ եմ ես. ո՞վ կազատի ինձ այս մահվան մարմնից»։ Քույր Ուայթը հայտարարեց. «երբ մենք ցանկանում ենք ազատվել մեղքից և մեր մեծ կարիքի մեջ աղաղակում ենք մեզնից դուրս և մեզնից վեր եղող մի զորության համար, հոգու կարողությունները ներթափանցվում են Սուրբ Հոգու աստվածային զորությամբ, և դրանք հնազանդվում են կամքի թելադրանքներին՝ Աստծո կամքը կատարելու մեջ»։ Մեր կամքի գործադրմամբ ներգրավվելով մեր մարդկայնության և Քրիստոսի աստվածայնության միավորմանը՝ մենք կատարում ենք մեր իսկ «հոգուց» մեղքը հեռացնելու «գործողությունը»։
But what we “need to understand is the true force of the will.” The will is “the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.”
Սակայն այն, ինչ մենք «պետք է հասկանանք, կամքի ճշմարիտ ուժն է»։ Կամքը «մարդու բնության մեջ կառավարող ուժն է, վճռելու կամ ընտրելու զորությունը։ Ամեն ինչ կախված է կամքի ճիշտ գործադրումից։ Ընտրության զորությունը Աստված տվել է մարդկանց. այն նրանցն է՝ գործադրելու համար։ Դուք չեք կարող փոխել ձեր սիրտը, դուք չեք կարող ինքներդ ձեզնից Աստծուն տալ նրա զգացմունքները. բայց դուք կարող եք ընտրել ծառայել Նրան։ Դուք կարող եք Նրան հանձնել ձեր կամքը. ապա Նա ձեր մեջ կգործի՝ կամենալու և գործելու ըստ Իր բարի հաճության։ Այսպիսով ձեր ամբողջ բնությունը կդրվի Քրիստոսի Հոգու վերահսկողության ներքո. ձեր զգացմունքները կկենտրոնանան Նրա վրա, ձեր մտքերը ներդաշնակ կլինեն Նրա հետ»։
Paul knew these truths, and He knew that his lower nature needed to be held in subjection by his higher nature, through the exercise of his will. This is why Paul died daily.
Պողոսը գիտեր այս ճշմարտությունները, և նա գիտեր, որ իր ստորին բնությունը պետք է ենթարկության մեջ պահվեր իր բարձրագույն բնության կողմից՝ իր կամքի գործադրմամբ։ Ահա թե ինչու Պողոսը ամեն օր մեռնում էր։
I protest by your rejoicing which I have in Christ Jesus our Lord, I die daily. 1 Corinthians 15:31.
Աղաչում եմ ձեզ՝ մեր Տեր Քրիստոս Հիսուսով ունեցած ձեր պարծանքով. ես ամեն օր մեռնում եմ։ Ա Կորնթացիս 15:31։
Paul knew he needed to crucify his lower nature daily by exercising his will to keep his lower nature in subjection. He therefore crucified his flesh.
Պողոսը գիտեր, որ անհրաժեշտ էր ամեն օր խաչել իր ստորին բնությունը՝ իր կամքը գործադրելով, որպեսզի այն պահի հնազանդության մեջ։ Ուստի նա խաչեց իր մարմինը։
And they that are Christ’s have crucified the flesh with the affections and lusts. Galatians 5:24.
Իսկ նրանք, որ Քրիստոսինն են, խաչեցին մարմինը՝ կրքերի և ցանկությունների հետ միասին։ Գաղատացիս 5:24։
Paul knew his sinful flesh would exist in humanity until the Second Coming of Christ, when the faithful, in the twinkling of an eye, would receive a new glorified body. This is why 1798 identifies the foundation of the forty-six years where the Millerite temple was erected, for Christ, as the only foundation, was the lamb slain from the foundation. The northern kingdom was the body, which through sin had taken ascendancy over humanity, and elevated itself to be the counterfeit northern kingdom. In 1844, John was told to “leave out” the courtyard, which means in the Greek, to reject the lower nature, that had taken ascendancy over the higher nature where God had chosen to place His name, and in 1798, the flesh (the lower nature) with “the affections and lusts” was to be crucified.
Պողոսը գիտեր, որ իր մեղավոր մարմինը մարդկության մեջ պիտի գոյատևեր մինչև Քրիստոսի Երկրորդ Գալուստը, երբ հավատարիմները, ակնթարթում, աչք թարթելու չափ ժամանակում, պիտի ընդունեին նոր՝ փառավորված մարմին։ Ահա թե ինչու 1798 թվականը բնորոշում է այն քառասունվեց տարիների հիմքը, որոնց ընթացքում կանգնեցվեց Միլլերական տաճարը, որովհետև Քրիստոսը, որպես միակ հիմք, այն Գառն էր, որ մորթվեց աշխարհի հիմնադրումից ի վեր։ Հյուսիսային թագավորությունը մարմինն էր, որը մեղքի միջոցով գերիշխանություն էր ձեռք բերել մարդկության վրա և իրեն բարձրացրել էր՝ դառնալու կեղծ հյուսիսային թագավորություն։ 1844 թվականին Հովհաննեսին ասվեց «դուրս թողնել» գավիթը, ինչը հունարենում նշանակում է մերժել ստորին բնությունը, որ գերիշխանություն էր ստացել բարձրագույն բնության վրա, ուր Աստված ընտրել էր դնել Իր անունը, և 1798 թվականին մարմինը (ստորին բնությունը) «զգացմունքներով և ցանկություններով» հանդերձ պիտի խաչվեր։
At the foundation, Christ’s flesh died at the crucifixion, as He was cut off from the living. The southern kingdom was then to be one nation, with one king, in covenant with God, and a nation who had God’s sanctuary in their midst. Line upon line, the “seven times,” is now “the head of the corner,” for since September 11, 2001 God is raising up His “northern army” as an ensign. That army is to be one nation, and that nation will reflect His image alone, and it does so at the very time when Satan is raising up his “horn” that is the image of the beast. In Ezekiel chapter thirty-seven the message of the four winds breathes the latter rain message upon those who then stand up as that army. The message of the four winds is the message of the Seventh Trumpet, which is where the mystery of God is finished.
Հիմքում Քրիստոսի մարմինը խաչելության ժամանակ մահացավ, քանի որ Նա կտրվեց կենդանի եղողներից։ Այդ ժամանակ հարավային թագավորությունը պետք է լիներ մեկ ազգ՝ մեկ թագավորով, Աստծո հետ ուխտի մեջ, և մի ազգ, որի միջում Աստծո սրբարանն էր։ Տող առ տող՝ «յոթ ժամանակները» այժմ «անկյունաքարի գլուխն» են, որովհետև 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից ի վեր Աստված որպես դրոշ բարձրացնում է Իր «հյուսիսային բանակը»։ Այդ բանակը պետք է լինի մեկ ազգ, և այդ ազգը պիտի արտացոլի միայն Իր պատկերը, և դա կատարվում է հենց այն ժամանակ, երբ Սատանան բարձրացնում է իր «եղջյուրը», որը գազանի պատկերն է։ Եզեկիել մարգարեի գրքի երեսունյոթերորդ գլխում չորս քամիների պատգամը վերջին անձրևի լուրը շնչում է նրանց վրա, որոնք այնուհետև կանգնում են որպես այդ բանակը։ Չորս քամիների պատգամը Յոթներորդ փողի պատգամն է, որտեղ Աստծո խորհուրդն ավարտվում է։
The finishing work of the sealing began on October 7, 2023. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet, and that trumpet sounds three times during the sealing process. It always marks a strike by Islam against the Glorious Land. The modern spiritual “glorious land” was hit on September 11, 2001, and the ancient literal glorious land was hit on October 7, 2023, the very year the two witnesses who had been slain came back to life. The third strike is at the soon coming Sunday law in the United States.
Կնիքման ավարտական գործը սկսվեց 2023 թվականի հոկտեմբերի 7-ին։ Հարյուր քառասունչորս հազարի կնիքման ժամանակը կատարվում է Յոթերորդ Շեփորի հնչեցման ընթացքում, և այդ շեփորը կնիքման գործընթացի ընթացքում հնչում է երեք անգամ։ Այն միշտ նշանավորում է իսլամի կողմից Հրաշափառ Երկրի դեմ ուղղված մի հարված։ Ժամանակակից հոգևոր «հրաշափառ երկիրը» հարվածվեց 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, իսկ հին բառացի Հրաշափառ Երկիրը՝ 2023 թվականի հոկտեմբերի 7-ին, հենց այն տարում, երբ սպանված երկու վկաները կրկին կենդանացան։ Երրորդ հարվածը լինելու է շուտով Միացյալ Նահանգներում ընդունվելիք կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։
From October 7, 2023, the Republican horn and the true Protestant horn of the earth beast are accomplishing their final transitions into a horn that either speaks as a dragon or as a Lamb, at the soon coming Sunday law. The two manifestations of the internal and external antagonists in the great controversy that is played out during the closing events of earth’s history, are both located in the history represented by verse forty in Daniel chapter eleven. The two final developments of the two horns is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. The Seventh Trumpet is the third of three woe trumpets.
2023 թվականի հոկտեմբերի 7-ից երկրի գազանի Հանրապետական եղջյուրը և ճշմարիտ Բողոքական եղջյուրը կիրականացնեն իրենց վերջնական անցումները դեպի մի եղջյուր, որը շուտով գալու կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ կամ կխոսի վիշապի պես, կամ՝ Գառան պես։ Մեծ պայքարի ընթացքում՝ երկրի պատմության փակման իրադարձություններում, ներսի և դրսի հակառակորդների երկու դրսևորումներն էլ տեղադրված են այն պատմության մեջ, որը ներկայացված է Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարով։ Երկու եղջյուրների երկու վերջնական զարգացումները կատարվում են Յոթներորդ փողի հնչման ընթացքում։ Յոթներորդ փողը երեք վայի փողերից երրորդն է։
The three woes, represent a triple application of prophecy, and in doing so they provide a strong witness of the waymark of October 7, 2023. In both the first woe and the second woe, Islam’s warfare was carried out against the armies of Rome, which in the last days is the United States, as witnessed to by the conquering of the Soviet Union that was brought about by a secret alliance between the antichrist (Pope John Paul II), and the false prophet (Ronald Reagan) in 1989.
Երեք վայերը ներկայացնում են մարգարեության եռակի կիրառություն, և այդպիսով դրանք ուժեղ վկայություն են տալիս 2023 թվականի հոկտեմբերի 7-ի սահմանանիշի վերաբերյալ։ Թե՛ առաջին վայի, թե՛ երկրորդ վայի դեպքում իսլամի պատերազմը մղվեց Հռոմի բանակների դեմ, որը վերջին օրերում Միացյալ Նահանգներն է, ինչպես վկայվում է Խորհրդային Միության նվաճմամբ, որն իրականացվեց 1989 թվականին հակաքրիստոսի (Հռոմի Պապ Հովհաննես Պողոս II) և սուտ մարգարեի (Ռոնալդ Ռեյգան) միջև գոյացած գաղտնի դաշինքի միջոցով։
In the first woe, as set forth in Revelation chapter nine, there is a time prophecy of five months, which is one hundred and fifty years. In the second woe, there is a time prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days. Both time prophecies represent the warfare against Rome that Islam brought during the two histories that represent the first and second woes. Those two prophecies possessed two different outcomes of the warfare. In the first one hundred and fifty years Islam was to “hurt” Rome, and in the prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days, Islam was to “kill” Rome. Those two prophecies were directly connected. The ending of the one hundred and fifty years that Islam was to hurt Rome identified the beginning of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days that Islam was to kill Rome. The first and second woes are divided by the ending of the one hundred and fifty years, and the starting of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days.
Առաջին վայի մեջ, ինչպես ներկայացված է Հայտնության գրքի իններորդ գլխում, կա հինգ ամսվա ժամանակային մարգարեություն, որը հավասար է հարյուր հիսուն տարվա։ Երկրորդ վայի մեջ կա երեք հարյուր իննսունմեկ տարվա և տասնհինգ օրվա ժամանակային մարգարեություն։ Երկու ժամանակային մարգարեություններն էլ ներկայացնում են այն պատերազմը Հռոմի դեմ, որ Իսլամը վարեց այն երկու պատմությունների ընթացքում, որոնք ներկայացնում են առաջին և երկրորդ վաները։ Այդ երկու մարգարեությունները պատերազմի երկու տարբեր արդյունքներ ունեին։ Առաջին հարյուր հիսուն տարիների ընթացքում Իսլամը պետք է «վնասեր» Հռոմին, իսկ երեք հարյուր իննսունմեկ տարվա և տասնհինգ օրվա մարգարեության մեջ Իսլամը պետք է «սպաներ» Հռոմին։ Այդ երկու մարգարեությունները անմիջականորեն կապված էին միմյանց հետ։ Այն հարյուր հիսուն տարիների ավարտը, որոնց ընթացքում Իսլամը պետք է վնասեր Հռոմին, ցույց էր տալիս այն երեք հարյուր իննսունմեկ տարվա և տասնհինգ օրվա սկիզբը, որոնց ընթացքում Իսլամը պետք է սպաներ Հռոմին։ Առաջին և երկրորդ վաները բաժանվում են հարյուր հիսուն տարիների ավարտով և երեք հարյուր իննսունմեկ տարվա ու տասնհինգ օրվա սկսվելով։
The United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy at the soon-coming Sunday law, and it is then that it is prophetically “killed”. The hour of the “great earthquake”, in Revelation chapter eleven is the soon coming Sunday law, and when that hour arrives, so too does the Seventh Trumpet of Islam. It arrives to mark the end, or the death of the sixth kingdom, which is the army of Rome in the last days. That death was preceded by one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome. According to the mainstream media, which attempts to downplay the activities of radical Islam in the modern world, since October 7, 2023. Until the writing of this article on February 12, 2024, Islam has carried out one hundred and sixty-five attacks upon American interests around the globe.
Միացյալ Նահանգները դադարում է լինել Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորությունը շուտով եկելիք Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, և հենց այդ ժամանակ էլ այն մարգարեորեն «սպանվում» է։ Հայտնության գրքի տասնմեկերորդ գլխում հիշատակված «մեծ երկրաշարժի» ժամը շուտով եկելիք Կիրակնօրյա օրենքն է, և երբ այդ ժամը հասնում է, այդ ժամանակ էլ գալիս է իսլամի Յոթերորդ փողը։ Այն գալիս է նշանելու վեցերորդ թագավորության վախճանը կամ մահը, որը վերջին օրերում Հռոմի բանակն է։ Այդ մահվանը նախորդել էր հարյուր հիսուն տարվա մի ժամանակաշրջան, երբ իսլամը վնասում էր Հռոմի զորքերին։ Համաձայն հիմնական հոսքի լրատվամիջոցների, որոնք փորձում են նսեմացնել արմատական իսլամի գործունեությունը ժամանակակից աշխարհում, 2023 թվականի հոկտեմբերի 7-ից մինչև սույն հոդվածի գրության օրը՝ 2024 թվականի փետրվարի 12-ը, իսլամը հարյուր վաթսունհինգ հարձակում է իրականացրել ամերիկյան շահերի դեմ ամբողջ աշխարհում։
The one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome that leads to the killing of the armies of Rome in the first and second woes, is repeated in the history of the third woe, for that is how a triple application of prophecy works. The sounding of the Seventh Trumpet, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is when the combination of Divinity with humanity occurs, as represented by the joining of the two sticks, has three waymarks, The first is the spiritual glorious land and the last is the spiritual glorious land. The middle waymark is the literal glorious land.
Իսլամի՝ հարյուր հիսուն տարվա ընթացքում Հռոմի զորքերին վնաս հասցնելը, որը առաջին և երկրորդ վայերի մեջ տանում է Հռոմի զորքերի կոտորածին, կրկնվում է երրորդ վայի պատմության մեջ, քանի որ այդպես է գործում մարգարեության եռակի կիրառությունը։ Յոթերորդ փողի հնչեցնելը, որը հարյուր քառասունչորս հազարի կնքումն է, որը այն ժամանակն է, երբ տեղի է ունենում Աստվածության և մարդկայնության միավորումը, ինչպես ներկայացված է երկու փայտերի միացմամբ, ունի երեք ճանապարհային նշան։ Առաջինը հոգևոր փառավոր երկիրն է, և վերջինը հոգևոր փառավոր երկիրն է։ Միջին ճանապարհային նշանը բառացի փառավոր երկիրն է։
In 2023, the second blast from the warning Trumpet of the third woe, identified the escalation of the warfare of Islam as it entered into a period where it would “hurt” the earth beast. In that same year, the two witnesses of the Republican horn and the true Protestant horn came back to life and began their mutual transitions into their final symbolic horns. For the Republican horn it was the combination of all the apostate Protestant powers, with all the apostate Republican powers in order to form one horn that is the image of the beast. With the true Protestant horn it was the combination of Divinity with humanity as the horn transitioned from Laodicean to Philadelphian in character, in order to reflect the opposite of the image of the beast. 2023 occurred twenty-two years after 2001, thus representing the symbolic link of Divinity combined with humanity.
2023 թվականին երրորդ վայ-ի նախազգուշացնող Փողի երկրորդ հնչյունը ցույց տվեց իսլամի պատերազմի սրումը, երբ այն մտավ մի ժամանակաշրջան, որի ընթացքում պիտի «վնասեր» երկրի գազանին։ Այդ նույն տարում Հանրապետական եղջյուրի և ճշմարիտ Բողոքական եղջյուրի երկու վկաները կրկին կենդանացան և սկսեցին իրենց փոխադարձ անցումները դեպի իրենց վերջին խորհրդանշական եղջյուրները։ Հանրապետական եղջյուրի համար դա բոլոր ուխտադրուժ բողոքական ուժերի և բոլոր ուխտադրուժ հանրապետական ուժերի միավորումն էր՝ մեկ եղջյուր կազմելու համար, որը գազանի պատկերն է։ Իսկ ճշմարիտ Բողոքական եղջյուրի համար դա Աստվածության և մարդկության միավորումն էր, երբ եղջյուրը իր բնույթով Լաոդիկիականից անցնում էր Ֆիլադելֆիականի՝ արտացոլելու համար գազանի պատկերի հակառակը։ 2023 թվականը տեղի ունեցավ 2001 թվականից քսաներկու տարի անց, այսպիսով ներկայացնելով Աստվածության՝ մարդկության հետ միավորված խորհրդանշական կապը։
All of this history occurs in verse forty of Daniel eleven, which is the verse that was unsealed and produced the increase of knowledge in 1989, that is represented by the Hiddekel River. In the prophetic history of that verse, the final work in the Most Holy Place is also accomplished, which is the light that was unsealed in 1798, and that is represented by the Ulai River. The beginning of verse forty identifies the time of the end in 1798, and the ending of the verse identifies the time of the end in 1989, and both rivers merge together in the history of verse forty, just as the Tigris and Euphrates (the Ulai and Hiddekel) do just before they reach the Persian Gulf.
Այս ամբողջ պատմությունը տեղի է ունենում Դանիել 11-ի քառասուներորդ համարում, այն համարում, որը կնքազերծվեց և 1989 թվականին գիտության աճ առաջ բերեց, ինչը ներկայացված է Հիդդեկել գետով։ Այդ համարի մարգարեական պատմության մեջ իրականացվում է նաև Սրբության Սրբոցում կատարվող վերջին գործը, որը այն լույսն է, որ կնքազերծվեց 1798 թվականին, և որը ներկայացված է Ուլայ գետով։ Քառասուներորդ համարի սկիզբը սահմանում է վախճանի ժամանակը 1798 թվականին, իսկ համարի ավարտը սահմանում է վախճանի ժամանակը 1989 թվականին, և երկու գետերն էլ միանում են իրար քառասուներորդ համարի պատմության մեջ, ճիշտ ինչպես Տիգրիսն ու Եփրատը (Ուլայը և Հիդդեկելը)՝ հենց նախքան Պարսից ծոց հասնելը։
We will continue this study in the next article.
Մենք կշարունակենք այս ուսումնասիրությունը հաջորդ հոդվածում։
The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.
Տեր Աստծու Հոգին ինձ վրա է, որովհետև Տերն օծել է ինձ՝ հեզերին ավետիս քարոզելու. Նա ինձ ուղարկել է՝ կոտրված սրտերին կապելու, գերիներին ազատություն հռչակելու և կապյալներին՝ բանտի բացվելը. հռչակելու Տիրոջ բարեհաճ տարվա և մեր Աստծու վրեժխնդրության օրը, մխիթարելու բոլոր սգավորներին. Սիոնում սգավորների համար սահմանելու, որ նրանց մոխրի փոխարեն պսակ տրվի, սգի փոխարեն՝ ուրախության յուղ, տրտմության հոգու փոխարեն՝ գովաբանության հանդերձ, որպեսզի նրանք կոչվեն արդարության ծառեր, Տիրոջ տնկածը, որպեսզի Նա փառավորվի։
And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them.
Եվ նրանք պիտի շինեն հնուց ավերվածները, պիտի վերականգնեն նախկին ամայությունները, և պիտի նորոգեն ավերակ քաղաքները, շատ սերունդների ամայությունները։ Եվ օտարները պիտի կանգնեն ու արածեցնեն ձեր հոտերը, և օտարազգու որդիները պիտի լինեն ձեր հողագործներն ու ձեր այգեգործները։ Բայց դուք պիտի կոչվեք Տիրոջ Քահանաներ, ձեզ պիտի անվանեն մեր Աստծու Սպասավորներ. դուք պիտի ուտեք ազգերի հարստությունը, և նրանց փառքով պիտի պարծենաք։ Ձեր ամոթի փոխարեն կրկնակի պիտի ունենաք, և խայտառակության փոխարեն պիտի ցնծան իրենց բաժնով. ուստի իրենց երկրում կրկնակի պիտի ժառանգեն. հավիտենական ուրախություն պիտի լինի նրանց համար։
For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.
Որովհետև Ես՝ Տերս, սիրում եմ դատաստանը, ատում եմ հափշտակությունը ողջակեզի համար. և նրանց գործը ճշմարտությամբ պիտի ուղղեմ, և նրանց հետ հավիտենական ուխտ պիտի կնքեմ։ Եվ նրանց սերունդը հայտնի պիտի լինի ազգերի մեջ, և նրանց զավակները՝ ժողովուրդների մեջ. բոլոր նրանք, որ նրանց տեսնեն, պիտի ճանաչեն նրանց, թե նրանք այն սերունդն են, որ Տերն օրհնել է։ Ես մեծապես պիտի ցնծամ Տիրոջով, իմ հոգին պիտի ուրախանա իմ Աստծով. որովհետև Նա ինձ հագցրել է փրկության հանդերձները, ծածկել է ինձ արդարության պատմուճանով, ինչպես փեսան է զարդարվում զարդերով, և ինչպես հարսն է զարդարվում իր գոհարներով։ Որովհետև ինչպես երկիրը բուսցնում է իր ընձյուղը, և ինչպես պարտեզը աճեցնում է իր մեջ սերմվածը, այնպես էլ Տեր Աստվածը պիտի աճեցնի արդարությունն ու օրհնությունը բոլոր ազգերի առաջ։ Եսայիա 61:1–11.