Daniel is identified in chapter ten, as being resurrected from the days of mourning by the three-step process of the everlasting gospel. Gabriel then provides Daniel with the prophetic history of chapter eleven, thus identifying the history of the light of the great River Hiddekel.
Տասներորդ գլխում Դանիելը ներկայացվում է որպես հարություն առած սուգի օրերից՝ հավիտենական ավետարանի երեքքայլ գործընթացի միջոցով։ Այնուհետև Գաբրիելը Դանիելին ներկայացնում է տասնմեկերորդ գլխի մարգարեական պատմությունը՝ այսպիսով նույնացնելով մեծ գետ Հիդդեկելի լույսի պատմությունը։
“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.
«Աստծու Խոսքի շատ ավելի սերտ ուսումնասիրության կարիք կա։ Հատկապես Դանիելին և Հայտնությանը պետք է ուշադրություն դարձվի այնպես, ինչպես երբեք առաջ մեր աշխատանքի պատմության ընթացքում։ Հնարավոր է՝ որոշ ուղղություններով ավելի քիչ բան ասենք հռոմեական իշխանության և պապականության մասին, սակայն պետք է ուշադրությունը հրավիրենք այն բանի վրա, ինչ մարգարեները և առաքյալները գրել են Աստծու Հոգու ներշնչմամբ։ Սուրբ Հոգին այնպես է ձևավորել հանգամանքները թե՛ մարգարեության տրման մեջ, թե՛ նկարագրված իրադարձություններում, որպեսզի սովորեցնի, որ մարդկային գործիքը պետք է հեռու պահվի տեսադաշտից, ծածկված լինի Քրիստոսի մեջ, և որ երկնքի Տեր Աստվածն ու Նրա օրենքը պետք է մեծարվեն։»
“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.
«Կարդացե՛ք Դանիելի գիրքը։ Մեկ առ մեկ մտաբերե՛ք այնտեղ ներկայացված թագավորությունների պատմությունը։ Տեսե՛ք պետական գործիչներին, խորհուրդներին, հզոր բանակներին, և տեսե՛ք, թե ինչպես Աստված գործեց՝ խոնարհեցնելու մարդկանց հպարտությունը և մարդկային փառքը փոշու մեջ դնելու համար։ Միայն Աստված է ներկայացված որպես մեծ։ Մարգարեի տեսիլքում Նա երևում է՝ մեկ հզոր իշխանի ցած գցելով և մյուսին բարձրացնելով։ Նա հայտնվում է որպես տիեզերքի միապետը, որ շուտով պիտի հաստատի Իր հավիտենական թագավորությունը՝ Օրերի Հինը, կենդանի Աստվածը, ամենայն իմաստության Աղբյուրը, ներկայի Տիրակալը, ապագայի Հայտնիչը։ Կարդացե՛ք և հասկացե՛ք, թե որքան աղքատ, որքան տկար, որքան կարճատև, որքան մոլորվող, որքան մեղավոր է մարդը, երբ իր անձը ունայնությանն է բարձրացնում»։
“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].
«Սուրբ Հոգին Եսայիայի միջոցով մեր ուշադրությունը ուղղում է դեպի Աստված՝ կենդանի Աստվածը, որպես ուշադրության գլխավոր առարկա,— դեպի Աստված, ինչպես Նա հայտնված է Քրիստոսում։ «Որովհետև մեզ համար մանուկ ծնվեց, մեզ որդի տրվեց, և իշխանությունը պիտի լինի Նրա ուսի վրա, և Նրա անունը պիտի կոչվի Սքանչելագործ, Խորհրդական, Հզոր Աստված, Հավիտենական Հայր, Խաղաղության Իշխան» [Եսայիա 9:6]։»
“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.” Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.
«Այն լույսը, որ Դանիելը ստացավ անմիջապես Աստծուց, տրվեց հատկապես այս վերջին օրերի համար։ Այն տեսիլքները, որ նա տեսավ Ուլայի և Հիդդեկելի ափերին՝ Սենաարի մեծ գետերի մոտ, այժմ կատարման ընթացքի մեջ են, և բոլոր կանխասացված իրադարձությունները շուտով իրականացած կլինեն»։ Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.
The Holy Spirit “so shaped matters” in the giving of the prophecy “and events” of Daniel’s last vision that the first chapter (ten), represents the experience of God’s people in the latter days, as does the last chapter (twelve). The shaping of those three chapters that make up the light of the Hiddekel River, that “was given especially for these last days,” was designed to bear the three-step definition of “truth.” In the first agreeing with the last, and the middle representing rebellion, we have not only the structure of the Hebrew word “truth,” which was created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, but we also see the signature of Alpha and Omega.
Սուրբ Հոգին այնպես «ձևավորեց հանգամանքները» մարգարեության տրման և Դանիելի վերջին տեսիլքի «դեպքերի» մեջ, որ առաջին գլուխը (տասներորդը) ներկայացնում է Աստծո ժողովրդի փորձառությունը վերջին օրերում, ինչպես և վերջին գլուխը (տասներկուերորդը)։ Այդ երեք գլուխների ձևավորումը, որոնք կազմում են Հիդդեկել գետի լույսը, որը «տրվել էր հատկապես այս վերջին օրերի համար», նպատակ ուներ կրել «ճշմարտության» եռաքայլ սահմանումը։ Այն բանում, որ առաջինը համընկնում է վերջինին, իսկ միջինը ներկայացնում է ապստամբությունը, մենք ունենք ոչ միայն եբրայերեն «ճշմարտություն» բառի կառուցվածքը, որը կազմված է եբրայական այբուբենի առաջին, տասներեքերորդ և վերջին տառերից, այլև տեսնում ենք Ալֆայի և Օմեգայի ստորագրությունը։
Daniel chapter ten identifies the one hundred and forty-four thousand who understand both the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years, and the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. Not only do they understand those two visions, but they possess the experience of justification by faith that is produced by the feminine and causative “marah” vision of “the appearance”.
Դանիելի տասներորդ գլուխը նույնացնում է այն հարյուր քառասունչորս հազարը, որոնք հասկանում են թե՛ քսանհինգ հարյուր քսան տարիների «chazon» տեսիլքը, և թե՛ երկու հազար երեք հարյուր տարիների «mareh» տեսիլքը։ Նրանք ոչ միայն հասկանում են այդ երկու տեսիլքները, այլև ունեն հավատով արդարացման այն փորձառությունը, որ առաջանում է կանացի և պատճառական «marah» տեսիլքից՝ «the appearance»-ից։
“For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.
«Մտքի և հոգու, ինչպես նաև մարմնի համար, Աստծո օրենքն այն է, որ զորությունը ձեռք է բերվում ջանքի միջոցով։ Զորացնում է վարժությունը։ Այս օրենքին համահունչ՝ Աստված Իր Խոսքում ապահովել է մտավոր և հոգևոր զարգացման միջոցները։»
“The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.
«Աստվածաշունչը պարունակում է բոլոր այն սկզբունքները, որ մարդկանց անհրաժեշտ է հասկանալ, որպեսզի պատրաստված լինեն կամ այս կյանքի, կամ գալու կյանքի համար։ Եվ այդ սկզբունքները կարող են հասկացվել բոլորի կողմից։ Ոչ ոք, ով ունի նրա ուսմունքը գնահատելու հոգի, չի կարող Աստվածաշնչից մի որևէ հատված կարդալ՝ առանց դրանից որևէ օգտակար միտք ստանալու։ Բայց Աստվածաշնչի ամենաարժեքավոր ուսուցումը չի կարող ձեռք բերվել պատահական կամ անկապ ուսումնասիրությամբ։ Նրա ճշմարտության մեծ համակարգն այնպես չէ ներկայացված, որ այն զատորոշվի շտապող կամ անփույթ ընթերցողի կողմից։ Նրա գանձերից շատերը թաքնված են մակերևույթից շատ խոր, և կարող են ձեռք բերվել միայն ջանադիր հետազոտությամբ և շարունակական ջանքով։ Այն ճշմարտությունները, որոնք կազմում են այդ մեծ ամբողջությունը, պետք է փնտրվեն ու հավաքվեն՝ «մի քիչ այստեղ, մի քիչ այնտեղ»։ Եսայիա 28:10։»
“When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.
«Երբ այսպես հետազոտվեն և ի մի բերվեն, կերևա, որ դրանք կատարելապես համահունչ են միմյանց։ Ամեն Ավետարան լրացում է մյուսներին, ամեն մարգարեություն՝ մեկ ուրիշի բացատրությունը, ամեն ճշմարտություն՝ մի այլ ճշմարտության զարգացումը։ Հրեական կարգադրության նախատիպերը պարզաբանվում են Ավետարանով։ Աստծո խոսքի մեջ ամեն սկզբունք ունի իր տեղը, ամեն փաստ՝ իր նշանակությունը։ Եվ ամբողջական կառուցվածքը՝ թե՛ իր նախագծով, թե՛ իր իրագործմամբ, վկայում է իր Հեղինակի մասին։ Այսպիսի կառուցվածք ոչ մի միտք, բացի Անսահմանի մտքից, չէր կարող ո՛չ գաղափարել, ո՛չ ձևավորել»։
“In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.
«Տարբեր մասերը քննելով և նրանց փոխհարաբերությունը ուսումնասիրելով՝ մարդկային մտքի բարձրագույն կարողությունները լարվում են ամենաինտենսիվ գործունեության։ Ոչ ոք չի կարող նման ուսումնասիրությամբ զբաղվել՝ առանց մտավոր զորություն զարգացնելու։»
“And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.
«Եվ Աստվածաշնչի ուսումնասիրության մտավոր արժեքը միայն ճշմարտությունը որոնելու և այն համադրելու մեջ չէ։ Այն նաև կայանում է ներկայացված թեմաները ըմբռնելու համար պահանջվող ջանքի մեջ։ Միայն առօրյա, սովորական հարցերով զբաղված միտքը դառնում է սահմանափակ ու տկարացած։ Եթե այն երբեք չծանրաբեռնվի վեհ ու հեռահար ճշմարտությունները հասկանալու գործով, ժամանակի ընթացքում կորցնում է աճելու կարողությունը։ Այս այլասերման դեմ որպես պաշտպանություն և զարգացման խթան՝ ոչինչ չի կարող հավասարվել Աստծո խոսքի ուսումնասիրությանը։ Որպես մտավոր դաստիարակության միջոց՝ Աստվածաշունչն առավել ազդեցիկ է, քան որևէ այլ գիրք կամ նույնիսկ բոլոր մյուս գրքերը միասին վերցրած։ Նրա թեմաների վեհությունը, նրա արտահայտությունների արժանապատիվ պարզությունը, նրա պատկերավոր լեզվի գեղեցկությունը կենդանացնում և բարձրացնում են մտքերը այնպես, ինչպես ուրիշ ոչինչ չի կարող։ Ոչ մի այլ ուսումնասիրություն չի կարող այնպիսի մտավոր զորություն հաղորդել, ինչպիսին տալիս է հայտնության ապշեցուցիչ ճշմարտությունները ըմբռնելու ջանքը։ Այսպես Անսահմանի մտքերի հետ շփման մեջ բերված միտքը չի կարող չընդարձակվել և չզորանալ»։
“And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.
«Եվ առավել մեծ է Աստվածաշնչի զորությունը հոգևոր բնույթի զարգացման գործում։ Մարդը, որ ստեղծված է Աստծո հետ հաղորդակցության համար, միայն այդպիսի հաղորդակցության մեջ կարող է գտնել իր իսկական կյանքն ու զարգացումը։ Ստեղծված լինելով՝ Աստծու մեջ գտնելու իր բարձրագույն ուրախությունը, նա ուրիշ ոչնչի մեջ չի կարող գտնել այն, ինչ կարող է խաղաղեցնել սրտի տենչերը, հագեցնել հոգու քաղցն ու ծարավը։ Նա, ով անկեղծ և ուսանելի հոգով ուսումնասիրում է Աստծո խոսքը՝ ձգտելով ըմբռնել դրա ճշմարտությունները, հաղորդակցության մեջ կմտնի դրա Հեղինակի հետ, և, եթե ոչ իր իսկ ընտրությամբ, սահման չկա նրա զարգացման հնարավորությունների համար։»
“In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.
«Իր ոճի և թեմաների լայն բազմազանությամբ Աստվածաշունչը մի բան ունի, որ կարող է հետաքրքրել ամեն միտք և դիմել ամեն սրտի։ Նրա էջերում գտնվում են ամենահին պատմությունը, կենսագրությունը, որն ամենաճշմարիտն է կյանքին համահունչ լինելու մեջ, պետական կառավարման համար, ընտանեկան կյանքի կարգավորման համար տրված սկզբունքներ՝ սկզբունքներ, որոնց մարդկային իմաստությունը երբեք չի հավասարվել։ Այն պարունակում է ամենախոր փիլիսոփայությունը, ամենաքաղցր և ամենավսեմ բանաստեղծությունը, ամենաբուռն և ամենահուզիչը։ Թեպետ նույնիսկ այս տեսակետից դիտված՝ Աստվածաշնչի գրությունները իրենց արժեքով անչափ վեր են որևէ մարդկային հեղինակի ստեղծագործություններից, սակայն անսահմանորեն ավելի լայն ընդգրկում և անսահմանորեն ավելի մեծ արժեք ունեն դրանք, երբ դիտվում են իրենց հարաբերության մեջ այն մեծ կենտրոնական մտքի հետ։ Այդ մտքի լույսի ներքո դիտված՝ ամեն թեմա ստանում է նոր նշանակություն։ Ամենապարզ ձևով արտահայտված ճշմարտությունների մեջ իսկ ներգրավված են սկզբունքներ, որ բարձր են ինչպես երկինքը և ընդգրկում են հավիտենությունը»։
“The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.” Education, 123–125.
«Աստվածաշնչի կենտրոնական թեման, այն թեման, որի շուրջ ամբողջ գրքի յուրաքանչյուր մյուս թեման համախմբվում է, փրկագնման ծրագիրն է՝ մարդկային հոգու մեջ Աստծու պատկերի վերականգնումը։ Եդեմում արտասանված դատավճռի մեջ հույսի առաջին ակնարկից մինչև Հայտնության այն վերջին փառավոր խոստումը՝ «Նրանք պիտի տեսնեն Նրա երեսը, և Նրա անունը պիտի լինի նրանց ճակատների վրա» (Հայտնություն 22:4), Աստվածաշնչի յուրաքանչյուր գրքի և յուրաքանչյուր հատվածի հիմնական բովանդակությունը այս սքանչելի թեմայի բացահայտումն է,— մարդու բարձրացումը,— Աստծու զորությունը, «որ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի միջոցով մեզ տալիս է հաղթանակը»։ Ա Կորնթացիներ 15:57։ Կրթություն, 123–125։»
In the passage just cited it is identified that the Bible, when considered from any avenue of literature, is by far superior to any human production. Sister White stated, “In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic,” and that “such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.”
Հենց նոր մեջբերված հատվածում նշվում է, որ Աստվածաշունչը, երբ դիտարկվում է գրականության որևէ տեսանկյունից, անհամեմատ գերազանցում է մարդկային ցանկացած ստեղծագործություն։ Քույր Ուայթը գրել է. «Նրա էջերում գտնվում են ամենահին պատմությունը, կյանքի ամենաճշմարիտ կենսագրությունը, պետական կառավարման և ընտանիքի կարգավորման համար նախատեսված սկզբունքներ՝ սկզբունքներ, որոնց մարդկային իմաստությունը երբեք չի հավասարվել։ Այն պարունակում է ամենախոր փիլիսոփայությունը, ամենաքաղցր և ամենավսեմ պոեզիան, ամենաբուռն և ամենահուզիչը», և որ «այդպիսի կառուցվածք ոչ մի միտք, բացի Անսահմանի մտքից, չէր կարող ո՛չ հղանալ, ո՛չ էլ կազմավորել»։
All the recognized rules of humanity that identify the rules that provide the structure of literature are surpassed by the Bible. The principles that are presented in universities of humanity, which identify the difference between average or lesser literature, all the way to the masterpieces of human literature, are all surpassed by the Bible. With that in mind, it is worth recognizing that the climax, the grand conclusion of the prophetic testimony of the entire Bible, is represented in Daniel’s last vision. It is the capstone of the prophetic testimony, and there is no climax in human literature that comes close to the testimony of Daniel chapter eleven, beginning in verse one and continuing on through chapter twelve verse four.
Մարդկության կողմից ճանաչված այն բոլոր կանոնները, որոնցով սահմանվում են գրականության կառուցվածքը ապահովող սկզբունքները, Աստվածաշնչով գերազանցվում են։ Մարդկային համալսարաններում ներկայացվող այն սկզբունքները, որոնցով տարբերակվում է միջակ կամ ստորադաս գրականությունը մինչև մարդկային գրականության գլուխգործոցները, նույնպես բոլորը գերազանցվում են Աստվածաշնչով։ Սա նկատի ունենալով՝ արժե գիտակցել, որ ամբողջ Աստվածաշնչի մարգարեական վկայության գագաթնակետը, նրա վեհագույն եզրափակությունը, ներկայացված է Դանիելի վերջին տեսիլքում։ Դա մարգարեական վկայության պսակաքարն է, և մարդկային գրականության մեջ չկա այնպիսի գագաթնակետ, որը կարողանա մոտենալ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի վկայությանը՝ սկսած առաջին համարից և շարունակվելով մինչև տասներկուերորդ գլխի չորրորդ համարը։
In the book of Revelation, all the books of the Bible meet and end, and in the revelation the same lines of prophecy are taken up as in the book of Daniel, but in relation to one-another the book of Daniel is the first mention, and Revelation the last. Everything exists in the first mention, and everything exists in the book of Daniel, and the climax to the book is the vision given by the Hiddekel River. The climax to the events represented in that vision begin in verse forty, and continue until the book is sealed in verse four of chapter twelve. Those verses represent the grand finale of every prophetic truth ever uttered or recorded by the holy men of old, including Sister White.
Հայտնության գրքում Աստվածաշնչի բոլոր գրքերը հանդիպում են և ավարտվում, և Հայտնության մեջ վերցվում են նույն մարգարեական գծերը, ինչ Դանիելի գրքում, սակայն միմյանց նկատմամբ Դանիելի գիրքը առաջին հիշատակումն է, իսկ Հայտնությունը՝ վերջինը։ Ամեն ինչ առկա է առաջին հիշատակման մեջ, և ամեն ինչ առկա է Դանիելի գրքում, իսկ այդ գրքի գագաթնակետը Հիդդեկել գետի մոտ տրված տեսիլքն է։ Այդ տեսիլքում ներկայացված իրադարձությունների գագաթնակետը սկսվում է քառասուներորդ համարում և շարունակվում մինչև գիրքը կնքվում է տասներկուերորդ գլխի չորրորդ համարում։ Այդ համարները ներկայացնում են երբևէ հին սուրբ մարդկանց կողմից, այդ թվում՝ Քույր Ուայթի, արտասանված կամ արձանագրված յուրաքանչյուր մարգարեական ճշմարտության մեծ եզրափակիչը։
What leads up to that conclusion in chapter eleven are histories within the chapter that provide witnesses to the correct understanding of the last six verses of chapter eleven, where the threefold enemies of the dragon, the beast and the false prophet are now leading the world to the close of human probation. Sister White directly identifies this internal principle.
Տասնմեկերորդ գլխում այդ եզրակացությանը նախորդում են այն պատմությունները, որոնք վկայություններ են ապահովում տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարների ճիշտ ըմբռնման համար, որտեղ վիշապի, գազանի և սուտ մարգարեի եռակի թշնամիներն այժմ աշխարհը առաջնորդում են մարդկային փորձության ժամկետի փակմանը։ Քույր Ուայթը ուղղակիորեն նույնականացնում է այս ներքին սկզբունքը։
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.
«Մենք ժամանակ չունենք կորցնելու։ Մեր առաջ նեղության ժամանակներ են։ Աշխարհը հուզված է պատերազմի ոգով։ Շուտով պիտի կատարվեն այն նեղության տեսարանները, որոնց մասին խոսվել է մարգարեություններում։ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի մարգարեությունը գրեթե հասել է իր ամբողջական կատարմանը։ Այս մարգարեության կատարման մեջ տեղի ունեցած պատմության զգալի մասը պիտի կրկնվի։ Երեսուներորդ համարում խոսվում է մի զորության մասին, որ «կվշտանա, և կդառնա, և կբարկանա սուրբ ուխտի վրա. այսպես էլ պիտի անի. և պիտի վերադառնա, և միաբանություն պիտի ունենա նրանց հետ, որ թողնում են սուրբ ուխտը։ Եվ զորքեր պիտի կանգնեն նրա կողմից, և նրանք պիտի պղծեն զորության սրբարանը, և պիտի վերցնեն ամենօրյա զոհը, և պիտի դնեն ամայացնող պղծությունը։ Եվ ովքեր ամբարիշտ են գործում ուխտի դեմ, նրանց նա շողոքորթություններով պիտի ապականի. բայց այն ժողովուրդը, որ ճանաչում է իր Աստծուն, պիտի զորանա և գործեր պիտի կատարի։ Եվ ժողովրդի միջից իմաստունները պիտի խրատեն շատերին. սակայն նրանք շատ օրեր պիտի ընկնեն սրից և կրակից, գերությունից և ավարից։ Իսկ երբ ընկնեն, մի փոքր օգնությամբ պիտի օգնականություն գտնեն. բայց շատերը շողոքորթություններով պիտի միանան նրանց։ Եվ իմաստուններից ոմանք պիտի ընկնեն, որպեսզի փորձվեն, և մաքրվեն, և սպիտականան մինչև վերջի ժամանակը, որովհետև դա դեռ նշանակված ժամանակի համար է։ Եվ թագավորը պիտի վարվի իր կամքի համաձայն, և պիտի բարձրացնի իրեն, և մեծարի իրեն ամեն աստծուց վեր, և աստվածների Աստծու դեմ զարմանալի բաներ պիտի խոսի, և պիտի հաջողվի նրան, մինչև բարկությունը կատարվի, որովհետև այն, ինչ որոշված է, պիտի կատարվի»։ Դանիել 11:30–36։
“Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:
«Այս խոսքերում նկարագրվածներին նման տեսարաններ պիտի տեղի ունենան։ Մենք տեսնում ենք վկայություններ, որ սատանան շտապ ձեռք է բերում այն մարդկանց մտքերի վերահսկողությունը, որոնց առջև Աստծո երկյուղը չկա։ Թող ամենքը կարդան և հասկանան այս գրքի մարգարեությունները, որովհետև մենք այժմ մուտք ենք գործում այն նեղության ժամանակը, որի մասին ասված է.
“‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.
«Եվ այն ժամանակ պիտի կանգնի Միքայելը՝ մեծ իշխանը, որ կանգնած է քո ժողովրդի որդիների համար. և պիտի լինի նեղության ժամանակ, ինչպիսին չի եղել այն օրից, երբ ազգ է եղել, մինչև այն նույն ժամանակը. և այն ժամանակ քո ժողովուրդը պիտի ազատվի՝ ամեն ոք, որ գտնվի գրքում գրված։ Եվ երկրի հողի փոշու մեջ ննջողներից շատերը պիտի արթնանան, ոմանք՝ հավիտենական կյանքի համար, և ոմանք՝ ամոթի և հավիտենական արհամարհանքի համար։ Եվ իմաստունները պիտի փայլեն երկնքի տարածության պայծառության պես, և նրանք, որ շատերին արդարության են դարձնում՝ հավիտյանս հավիտենից աստղերի պես։ Բայց դու, ո՛վ Դանիել, ծածկիր այս խոսքերը և կնքիր գիրքը մինչև վախճանի ժամանակը. շատերը պիտի շրջեն այս ու այն կողմ, և գիտությունը պիտի շատանա»։ Դանիել 12:1–4։ Ձեռագրային հրատարակումներ, թիվ 13, 394։
In this passage Sister White first references Daniel chapter eleven and then identifies the principle “that much of the history which has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” She then directly quotes verse thirty to thirty-six and follows with the statement that, “scenes similar to those described in these words will take place.” After identifying verse thirty to thirty-six, and saying scenes similar to those verses will take place, she then identifies the close of probation, when Michael stands up in verse one of chapter twelve. In doing so, she is isolating those seven verses, and placing them in the history which immediately precedes Michael standing up.
Այս հատվածում Քույր Ուայթը նախ հղում է անում Դանիելի տասնմեկերորդ գլխին, ապա սահմանում է այն սկզբունքը, «որ այս մարգարեության կատարման ընթացքում տեղի ունեցած պատմության մեծ մասը պիտի կրկնվի»։ Այնուհետև նա անմիջապես մեջբերում է երեսունից մինչև երեսունվեցերորդ համարները և հավելում է հետևյալ հայտարարությունը. «այս խոսքերում նկարագրվածներին նման տեսարաններ տեղի կունենան»։ Երեսունից մինչև երեսունվեցերորդ համարները նշելուց և ասելուց հետո, որ այդ համարներին նման տեսարաններ տեղի կունենան, նա այնուհետև նշում է փորձության ժամանակի փակումը, երբ Միքայելը կանգնում է տասներկուերորդ գլխի առաջին համարում։ Այսպիսով նա առանձնացնում է այդ յոթ համարները և դրանք տեղադրում այն պատմության մեջ, որը անմիջապես նախորդում է Միքայելի կանգնելուն։
More than once we have addressed the history of verses thirty to thirty-six, and how they parallel verses forty to forty-five of Daniel eleven, and we will now begin to consider other periods of prophetic history in chapter eleven that is repeated in those final six verses. However, before we do we will once again present a brief summary of the parallel of verses thirty to thirty-six with verses forty to forty-five.
Մեկից ավելի անգամ մենք անդրադարձել ենք երեսունից երեսունվեցերորդ համարների պատմությանը և այն բանին, թե ինչպես են դրանք զուգահեռվում Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասունից քառասունհինգերորդ համարներին, և այժմ կսկսենք դիտարկել տասնմեկերորդ գլխում մարգարեական պատմության այլ ժամանակաշրջաններ, որոնք կրկնվում են այդ վերջին վեց համարներում։ Սակայն մինչ այդ անելը, մենք մեկ անգամ ևս կներկայացնենք երեսունից երեսունվեցերորդ համարների՝ քառասունից քառասունհինգերորդ համարների հետ ունեցած զուգահեռության համառոտ ամփոփումը։
Verse thirty marks the transition from pagan Rome to papal Rome. That transitional history is addressed in a variety of prophetic passages that identify such dates as the years 330, 508, 533 and 538. There are other prophetic markers in the transition from the fourth kingdom to the fifth kingdom of Bible prophecy, but in verse thirty-one pagan Rome stands up for the papacy, as represented by Clovis in the year 496. The pagan powers initially represented by Clovis in the verse accomplish the work of removing any pagan resistance (the daily) to the rise of the papacy by the year 508. The warfare of those times brings destruction against the City of Rome during that history as represented by the “sanctuary of strength”, and by the year 538, the pagan powers place the papacy on the throne of the earth, and she then passes a Sunday law at the Council of Orleans.
Երեսուներորդ համարը նշում է անցումը հեթանոսական Հռոմից պապական Հռոմի։ Այդ անցումային պատմությունն արծարծվում է մարգարեական զանազան հատվածներում, որոնք նշում են այնպիսի թվականներ, ինչպիսիք են 330, 508, 533 և 538 թվականները։ Աստվածաշնչյան մարգարեության չորրորդ թագավորությունից հինգերորդ թագավորություն անցման մեջ կան այլ մարգարեական նշաններ ևս, սակայն երեսունմեկերորդ համարում հեթանոսական Հռոմը կանգնում է պապության համար՝ ինչպես ներկայացված է Քլովիսի միջոցով 496 թվականին։ Համարում սկզբնապես Քլովիսի միջոցով ներկայացված հեթանոսական ուժերը մինչև 508 թվականը կատարում են պապության վերելքին դիմադրող ամեն հեթանոսական ընդդիմություն («ամենօրյա»-ն) վերացնելու գործը։ Այդ ժամանակների պատերազմները ավերածություն են բերում Հռոմ քաղաքին՝ այդ պատմության մեջ ներկայացված որպես «ուժի սրբարան», և 538 թվականին հեթանոսական ուժերը պապությանը նստեցնում են երկրի գահին, և ապա նա Օռլեանի ժողովում ընդունում է կիրակնօրյա օրենք։
Verses thirty-two through thirty-six identify the murderous warfare the papacy then brought against God’s faithful during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages. Ultimately the papacy comes to her end in verse thirty-six. In verse forty, Reagan formed a secret alliance with the antichrist, marking when the resistance of Protestantism had been taken away, as represented by the year 508. Reagan’s commitment of finances and military might had been typified by the “arms” standing up for the papacy in 496. The destruction of pagan Rome’s sanctuary of strength, represented by the city of Rome, typifies the destruction of the US Constitution at the soon coming Sunday law, for the Constitution is the sanctuary of strength for the United States. At the Sunday law the papacy will once again be placed upon the throne of the earth, as represented by the year 538.
Երեսուներկուից մինչև երեսունվեց համարները մատնանշում են այն մարդասպան պատերազմը, որ պապությունը ապա մղեց Աստծո հավատարիմների դեմ Խավար դարերի հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիների ընթացքում։ Վերջապես, երեսունվեց համարում պապությունը գալիս է իր վախճանին։ Քառասուն համարում Ռեյգանը գաղտնի դաշինք կազմեց նեռի հետ՝ նշանավորելով այն պահը, երբ բողոքականության դիմադրությունը վերացվել էր, ինչպես ներկայացված է 508 թվականով։ Ռեյգանի ֆինանսների և ռազմական հզորության նվիրաբերումը նախապատկերված էր 496 թվականին պապության համար ոտքի կանգնող «բազուկներով»։ Հեթանոսական Հռոմի զորության սրբարանի կործանումը, որ ներկայացված է Հռոմ քաղաքով, նախապատկերում է Միացյալ Նահանգների Սահմանադրության կործանումը շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, որովհետև Սահմանադրությունը Միացյալ Նահանգների համար զորության սրբարանն է։ Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ պապությունը մեկ անգամ ևս կդրվի երկրի գահի վրա, ինչպես ներկայացված է 538 թվականով։
Then will begin the final period of murderous papal persecution brought against God’s faithful as occurred in the Dark Ages from 538 unto 1798. This will lead to the close of human probation, when Michael stands up, as represented by 1798, when the papacy, who had prospered for twelve hundred and sixty years, received the indignation of the deadly wound.
Այնժամ կսկսվի Աստծո հավատարիմների դեմ ուղղված պապական մահաբեր հալածանքի վերջին շրջանը, ինչպես որ տեղի ունեցավ Մութ դարերում՝ 538-ից մինչև 1798 թվականները։ Սա կհանգեցնի մարդկային փորձաշրջանի ավարտին, երբ Միքիայելը կանգնում է, ինչպես ներկայացված է 1798-ով, երբ պապականությունը, որ հազար երկու հարյուր վաթսուն տարի բարգավաճել էր, ընդունեց մահաբեր վերքի բարկությունը։
We will continue this study in the next article.
Այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.
«Մի առիթով, երբ Նյու Յորք քաղաքում էի, գիշերային ժամերին կանչվեցի տեսնելու, թե ինչպես էին շենքեր բարձրանում՝ հարկ առ հարկ, դեպի երկինք։ Այս շենքերը երաշխավորվում էին որպես հրակայուն, և դրանք կանգնեցվում էին իրենց տերերի ու շինարարների փառքի համար։ Ավելի ու ավելի բարձր էին բարձրանում այդ շենքերը, և դրանցում գործածվում էին ամենաթանկ նյութերը։ Նրանք, ում պատկանում էին այդ շենքերը, իրենց չէին հարցնում. «Ինչպե՞ս կարող ենք լավագույնս փառավորել Աստծուն»։ Տերը նրանց մտքերի մեջ չէր»։
“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’
«Ես մտածեցի. “Օ՜, եթե նրանք, ովքեր այսպես ներդնում են իրենց միջոցները, կարողանային իրենց ընթացքը տեսնել այնպես, ինչպես Աստված է այն տեսնում։ Նրանք կուտակում են շքեղ շինություններ, բայց որքան հիմար է տիեզերքի Տիրակալի աչքում նրանց ծրագրումն ու հորինումը։ Նրանք սրտի և մտքի բոլոր կարողություններով չեն ուսումնասիրում, թե ինչպես կարող են փառավորել Աստծուն։ Նրանք աչքաթող են արել սա՝ մարդու առաջին պարտականությունը”»
“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.
«Երբ այս վեհաշուք շենքերը բարձրանում էին, տերերը փառամոլ հպարտությամբ ցնծում էին, որ ունեն միջոցներ՝ անձնական ցանկությունները բավարարելու և իրենց հարևանների նախանձը բորբոքելու համար։ Այն դրամի մեծ մասը, որ նրանք այսպես ներդնում էին, ձեռք էր բերվել կեղեքման միջոցով, աղքատներին ճնշելով։ Նրանք մոռացել էին, որ երկնքում հաշվառվում է յուրաքանչյուր առևտրական գործարք. ամեն մի անիրավ գործարք, ամեն մի խարդախ արարք այնտեղ արձանագրվում է։ Ժամանակը գալիս է, երբ մարդիկ իրենց խարդախության և լկտիության մեջ կհասնեն մի սահմանի, որը Տերը նրանց չի թույլատրի անցնել, և նրանք կսովորեն, որ կա սահման Եհովայի երկայնամտությանը»։
“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.
«Հաջորդ տեսարանը, որ անցավ իմ առջև, հրդեհի ահազանգ էր։ Մարդիկ նայում էին բարձրահարկ և իբր հրակայուն շինություններին ու ասում էին. «Դրանք լիովին ապահով են»։ Բայց այդ շինությունները սպառվեցին, ասես ձյութից շինված լինեին։ Հրշեջ մեքենաները ոչինչ չէին կարող անել՝ կործանումը կասեցնելու համար։ Հրշեջները չէին կարողանում գործի դնել մեքենաները»։
“I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.
«Ես առաջնորդվում եմ ասելու, որ երբ գա Տիրոջ ժամանակը, եթե ոչ մի փոփոխություն տեղի չունենա հպարտ, փառամոլ մարդկանց սրտերում, մարդիկ պիտի գտնեն, որ այն ձեռքը, որ հզոր էր փրկելու, հզոր կլինի նաև կործանելու համար։ Ոչ մի երկրային իշխանություն չի կարող կասեցնել Աստծու ձեռքը։ Ոչ մի նյութ չի կարող գործածվել շենքերի կառուցման մեջ, որպեսզի դրանք պահպանվեն կործանումից, երբ գա Աստծու սահմանած ժամանակը՝ մարդկանց վրա հատուցում ուղարկելու Իր օրենքի անտեսման և նրանց եսասիրական փառամոլության համար։»
“There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.
«Քիչ են նրանք, նույնիսկ դաստիարակների և պետական գործիչների մեջ, որ ըմբռնում են այն պատճառները, որոնք ընկած են հասարակության ներկա վիճակի հիմքում։ Նրանք, ովքեր բռնել են կառավարման սանձերը, ի վիճակի չեն լուծելու բարոյական ապականության, աղքատության, չքավորության և աճող հանցավորության խնդիրը։ Նրանք ապարդյուն պայքարում են՝ գործարար գործունեությունը ավելի ապահով հիմքի վրա դնելու համար։ Եթե մարդիկ ավելի մեծ ուշադրություն դարձնեին Աստծո խոսքի ուսուցմանը, կգտնեին այն խնդիրների լուծումը, որոնք նրանց տարակուսանքի մեջ են գցում»։
“The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.
«Սուրբ Գրությունները նկարագրում են աշխարհի վիճակը Քրիստոսի երկրորդ գալուստից անմիջապես առաջ։ Այն մարդկանց մասին, որոնք կողոպուտով և շորթմամբ հսկայական հարստություններ են դիզում, գրված է. «Դուք գանձեր եք դիզել վերջին օրերի համար։ Ահա ձեր արտերը հնձած մշակների վարձը, որ դուք խարդախությամբ պահել եք, աղաղակում է. և հնձողների աղաղակները հասել են Զորությունների Տիրոջ ականջներին։ Դուք երկրի վրա վայելքների մեջ եք ապրել և փափկասուն եք եղել. ձեր սրտերը պարարտացրել եք, ինչպես մորթի օրվա համար։ Դուք դատապարտել և սպանել եք արդարին, և նա ձեզ չի ընդդիմանում»։ Հակոբոս 5:3–6։
“But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.
«Բայց ո՞վ է կարդում ժամանակների արագորեն կատարվող նշաններով տրված նախազգուշացումները։ Ի՞նչ տպավորություն է դա գործում աշխարհասեր մարդկանց վրա։ Ի՞նչ փոփոխություն է երևում նրանց վերաբերմունքի մեջ։ Ո՛չ ավելի, քան երևաց Նոյյան աշխարհի բնակիչների վերաբերմունքի մեջ։ Կլանված աշխարհիկ գործերով և հաճույքներով՝ ջրհեղեղից առաջ ապրողները «չիմացան, մինչև որ ջրհեղեղը եկավ ու բոլորին վերացրեց»։ Մատթեոս 24:39։ Նրանք երկնքից ուղարկված նախազգուշացումներ ունեին, սակայն հրաժարվեցին լսելուց։ Եվ այսօր աշխարհը, լիովին անտեսելով Աստծու նախազգուշացնող ձայնը, շտապում է դեպի հավիտենական կործանում»։
“The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.” Testimonies, volume 9, 12–14.
«Աշխարհը շարժման մեջ է՝ պատերազմի ոգով։ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի մարգարեությունը գրեթե հասել է իր լիակատար կատարմանը։ Շուտով տեղի կունենան այն նեղության տեսարանները, որոնց մասին խոսվել է մարգարեություններում»։ Վկայություններ, հ. 9, էջ 12–14։