Before we address chapter three of Daniel, we will consider some prophetic symbolism that might allow us to more fully understand the chapter. Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah are employed by the Holy Spirit to represent specific prophetic symbols, based upon the context where they are employed. In chapter one, they are represented as four worthies, with no distinction, until the end of the chapter, where Daniel is identified as having the gift of “understanding in all visions and dreams.”
Նախքան Դանիելի երրորդ գլխին անդրադառնալը, մենք կդիտարկենք մարգարեական որոշ խորհրդանիշներ, որոնք գուցե մեզ հնարավորություն տան ավելի լիարժեք հասկանալու այդ գլուխը։ Դանիելը, Անանիան, Միշայելը և Ազարիան Սուրբ Հոգու կողմից գործածվում են՝ ներկայացնելու որոշակի մարգարեական խորհրդանիշներ՝ հիմնվելով այն համատեքստի վրա, որտեղ նրանք գործածվում են։ Առաջին գլխում նրանք ներկայացված են որպես չորս արժանավորներ՝ առանց որևէ տարբերակման, մինչև գլխի ավարտը, որտեղ Դանիելը նշվում է որպես «բոլոր տեսիլքներն ու երազները հասկանալու» պարգև ունեցող։
As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:17.
Իսկ այս չորս պատանիներին Աստված տվեց գիտություն և հմտություն ամեն տեսակ ուսման և իմաստության մեջ, իսկ Դանիելը հասկացողություն ուներ բոլոր տեսիլքների և երազների մեջ։ Դանիել 1:17.
In chapter one, as a symbol of ‘four’ they represent God’s people in the last days throughout the world. ‘Four’ is a symbol that represents worldwide, and all the prophets are speaking of the last days. The four worthies in chapter one represent God’s people of the last days, and in verse seventeen a distinction is first made between Daniel and the three worthies that represents the symbol of a “three-and-one combination.”
Առաջին գլխում, որպես «չորս»-ի խորհրդանիշ, նրանք ներկայացնում են Աստծո ժողովրդին վերջին օրերում՝ ամբողջ աշխարհով մեկ։ «Չորս»-ը խորհրդանիշ է, որ ներկայացնում է համաշխարհային ընդգրկում, և բոլոր մարգարեները խոսում են վերջին օրերի մասին։ Առաջին գլխի չորս արժանավորները ներկայացնում են վերջին օրերի Աստծո ժողովրդին, իսկ տասնյոթերորդ համարում առաջին անգամ տարբերություն է դրվում Դանիելի և երեք արժանավորների միջև, ինչը ներկայացնում է «երեքի և մեկի համակցություն» խորհրդանիշը։
The symbol of a “three-and-one combination” is found repeatedly within the inspired word. It represents several truths, depending upon the context. It represents the history of the three angels’ messages that began at the “time of the end” in 1798, and that end at the close of probation. All three messages were represented in the movement of the first angel, and that movement is followed by the fourth angel of Revelation eighteen, thus a three-and-one combination.
«Երեքի և մեկի համադրության» խորհրդանիշը բազմիցս հանդիպում է ներշնչյալ Խոսքի մեջ։ Այն, ըստ համատեքստի, ներկայացնում է մի քանի ճշմարտություններ։ Այն ներկայացնում է երեք հրեշտակների լուրերի պատմությունը, որոնք սկսվեցին 1798 թվականին՝ «վերջի ժամանակում», և ավարտվում են շնորհքի ժամանակի փակմամբ։ Երեք լուրերն էլ ներկայացված էին առաջին հրեշտակի շարժման մեջ, և այդ շարժմանը հետևում է Հայտնություն տասնութի չորրորդ հրեշտակը. այսպիսով՝ երեքի և մեկի համադրություն։
In certain contexts, it can represent the movement of the first angel’s message of Millerite history with the number one, in combination with the movement of the third angel’s message with the number three. Thus, the “three-and-one combination” may also be represented as the “one-and-three combination”. The symbolic “three-one combination” works as a symbol by either the one—preceding the three, or the three—preceding the one. In Nebuchadnezzar’s furnace, in chapter three of Daniel, we first see the three worthies, and then a fourth like unto the Son of God.
Որոշ համատեքստերում այն կարող է ներկայացնել Միլլերական պատմության առաջին հրեշտակի լուրի շարժումը՝ մեկ թվով, երրորդ հրեշտակի լուրի շարժման հետ համակցությամբ՝ երեք թվով։ Այսպիսով, «երեքի և մեկի համակցությունը» կարող է նաև ներկայացվել որպես «մեկի և երեքի համակցություն»։ Խորհրդանշական «երեք-մեկ համակցությունը» գործում է որպես խորհրդանիշ թե՛ այն դեպքում, երբ մեկը նախորդում է երեքին, և թե՛ այն դեպքում, երբ երեքը նախորդում է մեկին։ Դանիելի գրքի երրորդ գլխում՝ Նաբուգոդոնոսորի հնոցի մեջ, մենք նախ տեսնում ենք երեք արժանավորներին, ապա՝ չորրորդին, որ նման էր Աստծո Որդուն։
And these three men, Shadrach, Meshach, and Abednego, fell down bound into the midst of the burning fiery furnace. Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:23–25.
Եվ այս երեք մարդիկ՝ Սեդրաքը, Միսաքը և Աբեդնագովը, կապկպված ընկան բորբոքված կրակե հնոցի մեջը։ Այն ժամանակ Նաբուքոդոնոսոր արքան զարմացավ, շտապ վեր կացավ, խոսեց ու ասաց իր խորհրդականներին. «Մի՞թե մենք երեք մարդու կապկպված չգցեցինք կրակի մեջը»։ Նրանք պատասխանեցին ու ասացին արքային. «Ճշմարիտ է, ո՛վ արքա»։ Նա պատասխանեց ու ասաց. «Ահա ես տեսնում եմ չորս մարդու՝ արձակված, կրակի մեջտեղում շրջելիս, և նրանց վնաս չկա, իսկ չորրորդի կերպարանքը նման է Աստծո Որդուն»։ Դանիել 3:23–25։
There is no doubt a perfectly divine reason, and an accurate historical fact, that would inform us why Daniel was not represented in the golden image worship service of chapter three, but one prophetic reason is that if Daniel would have been in attendance, he would have destroyed the prophetic symbolism of the three-and-one combination in the fiery furnace. With Gideon, it was Gideon and his three bands of one hundred men. Christ was often with three disciples.
Անկասկած, գոյություն ունի կատարյալ աստվածային պատճառ, ինչպես նաև ճշգրիտ պատմական փաստ, որոնք մեզ կհայտնեին, թե ինչու Դանիելը ներկայացված չէր երրորդ գլխի ոսկե պատկերի երկրպագության արարողության մեջ, սակայն մարգարեական պատճառներից մեկն այն է, որ եթե Դանիելը ներկա լիներ, նա կկործաներ կրակե հնոցի մեջ երեքի և մեկի համադրության մարգարեական խորհրդանիշը։ Գեդեոնի դեպքում դա Գեդեոնն էր և նրա երեք՝ հարյուրական մարդուց բաղկացած գնդերը։ Քրիստոսը հաճախ լինում էր երեք աշակերտների հետ։
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. Matthew 17:1, 2.
Եվ վեց օր հետո Հիսուսն իր հետ առավ Պետրոսին, Հակոբոսին և Հովհաննեսին՝ նրա եղբորը, և նրանց առանձին վեր բարձրացրեց մի բարձր լեռան վրա։ Եվ նրանց առաջ պայծառակերպվեց. և Նրա դեմքը փայլեց ինչպես արեգակը, իսկ Նրա հանդերձները սպիտակ եղան ինչպես լույսը։ Մատթեոս 17:1, 2.
One-and-three, or three-and-one; it is the same symbol, for they are all representing some prophetic element of the last days, and the last days are the days of judgment. The days of judgment began in 1798, with the pronouncement that the investigative judgment would commence on October 22, 1844 And the days of judgment continue until human probation begins to close at the soon-coming Sunday law, as God’s executive judgments begin and progressively escalate until probation completely closes and the seven last plagues take place. With Nebuchadnezzar’s furnace, the three worthies, that were afterwards joined by Christ, represent the ensign. At the dedication of the golden image all of the nations that made up Nebuchadnezzar’s empire were in attendance.
Մեկ-և-երեք, կամ երեք-և-մեկ․ դա նույն խորհրդանիշն է, որովհետև դրանք բոլորը ներկայացնում են վերջին օրերի որևէ մարգարեական տարր, իսկ վերջին օրերը դատաստանի օրերն են։ Դատաստանի օրերը սկսվեցին 1798 թվականին՝ այն հռչակմամբ, որ քննչական դատաստանը պիտի սկսվեր 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Եվ դատաստանի օրերը շարունակվում են, մինչև որ մարդկային փորձաշրջանը սկսի փակվել շուտով եկող Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, քանի որ Աստծո գործադիր դատաստանները սկսվում են և աստիճանաբար սաստկանում, մինչև որ փորձաշրջանը լիովին փակվում է և տեղի են ունենում վերջին յոթ ժանտախտները։ Նաբուգոդոնոսորի հնոցի դեպքում երեք արժանավորները, որոնց հետ հետո միացավ Քրիստոսը, ներկայացնում են դրոշը։ Ոսկե արձանի նվիրագործության ժամանակ Նաբուգոդոնոսորի կայսրությունը կազմող բոլոր ազգերը ներկա էին։
And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:26.
Եվ Նա հեռվից դրոշակ պիտի բարձրացնի ազգերի համար և երկրի ծայրից նրանց պիտի սուլե. և ահա նրանք արագությամբ պիտի գան։ Եսայիա 5:26։
The seventy years of Daniel’s captivity is another essential symbol to recognize and it is found repeatedly in the inspired word. Jehoiakim to Cyrus represents the actual seventy years of Daniel’s captivity. In second Chronicles the seventy years represent the period that the land would rest and enjoy its sabbaths. In Isaiah twenty-three the seventy years represent the history of the United States from 1798, until the Sunday law, and in doing so, they also represent the parallel histories of the horn of Republicanism and the horn of true Protestantism. Sister White aligns the seventy years with the twelve-hundred-and-sixty years of the papal Dark Ages.
Դանիելի գերության յոթանասուն տարիները ճանաչելու համար մեկ այլ էական խորհրդանիշ են, և այն կրկնվում է ներշնչված Խոսքում։ Հովակիմից մինչև Կյուրոսը ներկայացնում է Դանիելի գերության բառացի յոթանասուն տարիները։ Երկրորդ Մնացորդաց գրքում յոթանասուն տարիները ներկայացնում են այն ժամանակահատվածը, երբ երկիրը պիտի հանգստանար և վայելեր իր շաբաթները։ Եսայի 23-րդ գլխում յոթանասուն տարիները ներկայացնում են Միացյալ Նահանգների պատմությունը 1798 թվականից մինչև կիրակնօրյա օրենքը, և այդպիսով նաև ներկայացնում են Հանրապետականության եղջյուրի և ճշմարիտ Բողոքականության եղջյուրի զուգահեռ պատմությունները։ Քույր Ուայթը յոթանասուն տարիները համապատասխանեցնում է պապական Մութ դարերի հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիներին։
“Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
«Այսօր Աստծու եկեղեցին ազատ է մինչև ավարտ առաջ տանելու կորած ցեղի փրկության համար նախատեսված աստվածային ծրագիրը։ Շատ դարեր Աստծու ժողովուրդը կրել է իր ազատությունների սահմանափակումը։ Ավետարանի քարոզությունն իր մաքրության մեջ արգելված էր, և ամենախիստ պատիժները գործադրվում էին նրանց նկատմամբ, ովքեր համարձակվում էին չհնազանդվել մարդկանց հրամաններին։ Արդյունքում Տիրոջ մեծ բարոյական այգին գրեթե ամբողջովին անմշակ էր մնում։ Ժողովուրդը զրկված էր Աստծու խոսքի լույսից։ Մոլորության և սնահավատության խավարը սպառնում էր ջնջել ճշմարիտ կրոնի ճանաչողությունը։ Երկրի վրա գտնվող Աստծու եկեղեցին այս անողոք հալածանքի երկար ժամանակաշրջանում իսկապես գերության մեջ էր, ինչպես որ Իսրայելի որդիներն էին գերեվարված Բաբելոնում աքսորի ժամանակաշրջանում»։ Մարգարեներ և թագավորներ, 714։
Once it is understood that as a symbol the seventy years also represent the twelve-hundred-and-sixty years of the Dark Ages, then the illustration of the “three and a half years”, or “forty-two months”, or “times, times and dividing of time” that symbolically represent the Dark Ages, expand the meaning and application of the symbolic seventy years.
Երբ հասկացվում է, որ յոթանասուն տարիները, որպես խորհրդանիշ, ներկայացնում են նաև Խավար դարերի հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիները, ապա «երեք ու կես տարիների», կամ «քառասուներկու ամիսների», կամ «ժամանակ, ժամանակներ և ժամանակի բաժին» արտահայտության օրինակավորումը, որոնք խորհրդանշորեն ներկայացնում են Խավար դարերը, ընդարձակում է խորհրդանշական յոթանասուն տարիների նշանակությունն ու կիրառությունը։
In the book of Daniel, the seventy years are identified as the period from the empowerment of the first message until the judgment. That period exists in every sacred reform movement, and in so doing, the seventy years represent other lines of truth that are not emphasizing the element of time, but address the purpose of the period. For example, the period of seventy years is represented by Malachi as the period when the messenger of the covenant purifies the sons of Levi. Sister White associated Malachi’s cleansing of the Levites with Christ’s two temple cleansings. That same period is the period of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. It is also the period when the latter rain is progressively poured out. The same period is also the testing time of the image of the beast, which leads to the mark of the beast. The period is also the prophetic “day of preparation”, that leads to the Sunday law, which is also the “day of the Sabbath”. The period contains scattering times, and gathering times, which are both elements of the “seven times.”
Դանիելի գրքում յոթանասուն տարիները բնորոշվում են որպես այն ժամանակահատվածը, որ տևում է առաջին պատգամի զորացումից մինչև դատաստանը։ Այդ ժամանակահատվածը գոյություն ունի յուրաքանչյուր սուրբ բարեփոխչական շարժման մեջ, և այդպիսով յոթանասուն տարիները ներկայացնում են ճշմարտության այլ գծեր, որոնք ժամանակի տարրը չեն շեշտադրում, այլ անդրադառնում են այդ ժամանակահատվածի նպատակին։ Օրինակ՝ յոթանասուն տարվա ժամանակահատվածը Մաղաքիայի կողմից ներկայացվում է որպես այն ժամանակը, երբ ուխտի պատգամաբերը մաքրում է Ղևիի որդիներին։ Քույր Ուայթը Մաղաքիայի՝ ղևտացիների մաքրագործումը կապել է Քրիստոսի տաճարի երկու մաքրագործումների հետ։ Նույն այդ ժամանակահատվածը հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակի ժամանակահատվածն է։ Այն նաև այն ժամանակահատվածն է, երբ վերջին անձրևը աստիճանաբար թափվում է։ Նույն ժամանակահատվածը նաև գազանի պատկերի փորձության ժամանակն է, որը տանում է դեպի գազանի դրոշմը։ Այդ ժամանակահատվածը նաև մարգարեական «պատրաստության օրն» է, որը տանում է դեպի կիրակնօրյա օրենքը, որը նաև «շաբաթի օրն» է։ Այդ ժամանակահատվածը պարունակում է ցրման ժամանակներ և հավաքման ժամանակներ, որոնք երկուսն էլ «յոթ ժամանակների» բաղադրիչներ են։
In the book of Daniel, Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message. In relation to the two kings which follow him, he is simply the first of three angels that lead to, and end, at judgment. Cyrus is a symbol of not only the Sunday law, but he is also a “sign” of deliverance. Daniel is an element of the three-and-one combination, and also part of the fourfold worldwide representation of God’s people. Daniel is also a symbol of the Elijah messenger and he also typifies John in the book of Revelation. He is also a symbol of those that receive the seal of God. The name “Daniel” means “the judge of God”, or “the God of judgment”, so he is therefore a symbol of judgment, and also of Laodicea, for Laodicea means “a people judged” or “a people under judgment”. The judgment of Laodicea is ultimately premised upon their rejection of the knowledge that is unsealed in the book of Daniel.
Դանիելի գրքում Հովակիմը առաջին լուրի հզորացման խորհրդանիշն է։ Նրան հաջորդող երկու թագավորների հետ հարաբերության մեջ նա պարզապես երեք հրեշտակներից առաջինն է, որոնք տանում են դեպի դատաստան և ավարտվում դատաստանով։ Կյուրոսը ոչ միայն կիրակնօրյա օրենքի խորհրդանիշն է, այլև ազատագրման «նշան» է։ Դանիելը երեքի և մեկի համադրության մի տարր է, և նաև Աստծո ժողովրդի քառապատիկ համաշխարհային ներկայացուցչության մի մաս։ Դանիելը նաև Եղիայի պատգամաբերի խորհրդանիշ է, և Հայտնության գրքում նաև Հովհաննեսի նախատիպն է։ Նա նաև Աստծո կնիքը ստացողների խորհրդանիշն է։ «Դանիել» անունը նշանակում է «Աստծո դատավորը» կամ «դատաստանի Աստված», ուստի նա դատաստանի խորհրդանիշ է, ինչպես նաև Լաոդիկիայի, որովհետև Լաոդիկիա նշանակում է «դատված ժողովուրդ» կամ «դատաստանի տակ գտնվող ժողովուրդ»։ Լաոդիկիայի դատաստանը վերջնականապես հիմնված է այն գիտելիքի մերժման վրա, որ բացակնքվում է Դանիելի գրքում։
Nebuchadnezzar is a symbol of both the Republican and true Protestant horn of the United States, and he is also a symbol of the United States from its beginning to its end. When we arrive at Daniel chapters four and five, we will find that Nebuchadnezzar represents “the time of the end” in 1798, and Belshazzar represents the Sunday law. Nebuchadnezzar became, at the end of “seven times” of punishment, a converted lamb-like ruler, but his son ends up speaking as a dragon, just before his destruction.
Նաբուգոդոնոսորը Միացյալ Նահանգների թե՛ Հանրապետական, թե՛ ճշմարիտ բողոքական եղջյուրի խորհրդանիշն է, և նա նաև Միացյալ Նահանգների խորհրդանիշն է՝ նրա սկզբից մինչև նրա վերջը։ Երբ հասնենք Դանիելի գրքի չորրորդ և հինգերորդ գլուխներին, կտեսնենք, որ Նաբուգոդոնոսորը ներկայացնում է «վերջի ժամանակը»՝ 1798 թվականին, իսկ Բաղշասարը ներկայացնում է կիրակնօրյա օրենքը։ Նաբուգոդոնոսորը «յոթ ժամանակների» պատժի ավարտին դարձավ դարձի եկած, գառանման կառավարիչ, բայց նրա որդին, իր կործանումից անմիջապես առաջ, ի վերջո խոսում է որպես վիշապ։
“To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.
«Բաբելոնի վերջին տիրակալին, ինչպես նախապատկերով՝ նրա առաջինին, հասել էր աստվածային Դիտորդի դատավճիռը. «Ո՛վ թագավոր, … քեզ է ասված. թագավորությունը հեռացել է քեզնից»։ Դանիել 4:31»։ Մարգարեներ և թագավորներ, 533։
Daniel chapter one represents the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October, 22, 1844. It also represents September 11, 2001 through to the Sunday law. It also represents the first of the three angels’ messages that also represent a second prophetic symbol of the history of the United States from 1798 through to the Sunday law.
Դանիել մարգարեի առաջին գլուխը ներկայացնում է Միլլերական շարժման պատմությունը՝ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը։ Այն նաև ներկայացնում է 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից մինչև կիրակնօրյա օրենքը։ Այն նաև ներկայացնում է երեք հրեշտակների լուրերից առաջինը, որոնք ևս ներկայացնում են Միացյալ Նահանգների պատմության երկրորդ մարգարեական խորհրդանիշը՝ 1798 թվականից մինչև կիրակնօրյա օրենքը։
Perhaps the most important representation of Daniel chapter one, is that it is the first thing mentioned in the prophetic book that is made up of the book of Daniel and the book of Revelation together. It is the first of three prophetic tests for a student of prophecy to master. It is what must be “eaten” in order to pass the following tests.
Թերևս Դանիելի առաջին գլխի ամենակարևոր պատկերացումն այն է, որ այն առաջին բանն է, որ հիշատակվում է այն մարգարեական գրքում, որը կազմված է Դանիելի գրքից և Հայտնության գրքից միասին։ Այն մարգարեության ուսանողի համար երեք մարգարեական փորձություններից առաջինն է, որ պետք է յուրացվի։ Դա է այն, ինչ պետք է «ուտվի», որպեսզի անցնեն հաջորդող փորձությունները։
In Early Writings, as already cited more than once in these articles, Sister White identifies the three-step testing process of Christ’s history in a paragraph, and then in the next paragraph she identifies the three-step testing process of Millerite history. She identifies that those in the time of Christ who rejected the message of John, could not be benefitted by the teachings of Jesus. The next paragraph allows one who wishes to see, that the first test for the Millerites was William Miller, who Sister White identifies was typified by both John the Baptist and Elijah. Those two witnesses of the first test establish that Daniel chapter one is the Elijah message. If chapter one is rejected, there cannot be any benefit from chapters two and three.
Վաղ Գրություններում, ինչպես արդեն մեկից ավելի անգամ մեջբերվել է այս հոդվածներում, Քույր Ուայթը մեկ պարբերության մեջ նշում է Քրիստոսի պատմության երեքաստիճան փորձության ընթացքը, ապա հաջորդ պարբերության մեջ նշում է միլլերական պատմության երեքաստիճան փորձության ընթացքը։ Նա ցույց է տալիս, որ Քրիստոսի ժամանակներում նրանք, ովքեր մերժեցին Հովհաննեսի լուրը, չէին կարող օգուտ քաղել Հիսուսի ուսմունքներից։ Հաջորդ պարբերությունը հնարավորություն է տալիս յուրաքանչյուրին, ով ցանկանում է տեսնել, որ միլլերականների համար առաջին փորձությունը Ուիլյամ Միլլերն էր, որին Քույր Ուայթը ներկայացնում է որպես թե՛ Հովհաննես Մկրտչի, թե՛ Եղիայի նախատիպով։ Առաջին փորձության այդ երկու վկաները հաստատում են, որ Դանիելի առաջին գլուխը Եղիայի լուրն է։ Եթե առաջին գլուխը մերժվում է, ապա երկրորդ և երրորդ գլուխներից որևէ օգուտ լինել չի կարող։
Jesus and the second angel followed John the Baptist and the first angel in their respective histories. After Jesus was the judgment of the cross, and the third angel arrived when the investigative judgment commenced. The disappointment of the disciples at the cross typifies the great disappointment of October 22, 1844. Daniel chapter one is Elijah, as represented by John the Baptist and William Miller, but it cannot be separated from chapters two and three. Together those chapters are the everlasting gospel, which is always a three-step prophetic testing message that produces and then separates two classes of worshipers. Therefore, if those three chapters were to be separated it would be another gospel.
Հիսուսը և երկրորդ հրեշտակը, իրենց համապատասխան պատմություններում, հետևեցին Հովհաննես Մկրտչին և առաջին հրեշտակին։ Հիսուսից հետո եղավ խաչի դատաստանը, իսկ երրորդ հրեշտակը եկավ, երբ սկսվեց քննչական դատաստանը։ Աշակերտների հիասթափությունը խաչի մոտ նախատիպում է 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի մեծ հիասթափությունը։ Դանիելի գրքի առաջին գլուխը Եղիան է, ինչպես ներկայացված է Հովհաննես Մկրտչի և Ուիլյամ Միլլերի միջոցով, սակայն այն չի կարելի առանձնացնել երկրորդ և երրորդ գլուխներից։ Միասին այդ գլուխները կազմում են հավիտենական ավետարանը, որը միշտ երեքքայլանոց մարգարեական փորձության պատգամ է, որ առաջ է բերում և ապա բաժանում երկրպագուների երկու դասեր։ Հետևաբար, եթե այդ երեք գլուխները բաժանվեին, ապա դա կլիներ ուրիշ ավետարան։
But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:8, 9.
Բայց եթե մենք իսկ, կամ երկնքից մի հրեշտակ, ձեզ ավետարանի ուրիշ բան քարոզի, քան այն, ինչ մենք ձեզ քարոզեցինք, նզովյալ լինի։ Ինչպես առաջ էլ ասացինք, այնպես էլ այժմ կրկին ասում եմ. եթե մեկը ձեզ ուրիշ ավետարան քարոզի, քան այն, որ դուք ընդունեցիք, նզովյալ լինի։ Գաղատացիներին 1։8, 9.
Daniel chapter one prepares the way for the messenger of the covenant to suddenly come to his temple, and it also represents the voice that is crying in the wilderness. The wilderness is represented as a period of scattering, where the sanctuary and the host are being trodden under foot. In Daniel chapter one, Daniel is in the wilderness, scattered and enslaved. The message of chapter one, prepares the way for the message of chapter two, where Christ purifies and enters into covenant with the sons of Levi. The sons of Levi are identified as the symbol of God’s chosen people, for they stood faithfully with Moses in the crisis of Aaron’s golden image, and chapter three of Daniel is also the crisis of the golden image.
Դանիելի առաջին գլուխը ճանապարհ է պատրաստում, որպեսզի ուխտի պատգամաբերը հանկարծ գա Իր տաճարը, և այն նաև ներկայացնում է անապատում աղաղակողի ձայնը։ Անապատը ներկայացված է որպես ցրման ժամանակաշրջան, երբ սրբարանը և զորքը ոտնակոխ են լինում։ Դանիելի առաջին գլխում Դանիելը գտնվում է անապատում՝ ցրված և ստրկացված։ Առաջին գլխի պատգամը ճանապարհ է պատրաստում երկրորդ գլխի պատգամի համար, որտեղ Քրիստոսը մաքրում է և ուխտի մեջ է մտնում Ղևիի որդիների հետ։ Ղևիի որդիները նույնացվում են որպես Աստծո ընտրյալ ժողովրդի խորհրդանիշ, որովհետև նրանք Ահարոնի ոսկե պատկերի ճգնաժամի ժամանակ հավատարիմ կանգնեցին Մովսեսի կողքին, և Դանիելի երրորդ գլուխը նույնպես ոսկե պատկերի ճգնաժամն է։
Shadrach, Meshach and Abednego are like the Levites that have been purified in advance of the “image of the beast” test of the golden idol. At the ceremony Nebuchadnezzar provides the orchestra, the whore of Tyre sings the songs, and apostate spiritual Israel bows down and then dances naked to the music around the golden idol.
Սեդրաքը, Միսաքը և Աբեդնագովը նման են այն ղևտացիներին, որոնք նախապես մաքրվել էին ոսկե կուռքի՝ «գազանի պատկերի» փորձությունից առաջ։ Այդ արարողության ժամանակ Նաբուգոդոնոսորը տրամադրում է նվագախումբը, Տյուրոսի պոռնիկը երգում է երգերը, իսկ ուխտադրուժ հոգևոր Իսրայելը խոնարհվում է և ապա մերկ պարում է երաժշտության ուղեկցությամբ՝ ոսկե կուռքի շուրջը։
The books of Daniel and Revelation are the same book, and Christ as the Alpha and Omega is now unsealing the book that represents the Revelation of Jesus Christ. The very first truth that He places in that book is the three angels’ messages. The first three chapters of Daniel, are the three angels’ messages. The truths connected to those three angels’ messages in Revelation chapter fourteen, are brought to perfection when it is recognized that they were first mentioned in the first three chapters of Daniel. In Revelation fourteen they are identified as the everlasting gospel, and they are flying in the heavens, thus identifying the message that is presented to the entire world in the last days. In Daniel’s first three chapters, the experience of the men and women that carry that message to the world is illustrated. Revelation fourteen is the external line of truth, representing with symbols, the message of the three angels. The everlasting gospel, and the message of each of the three angels, is brought to perfection by the internal line of truth represented in Daniel’s first three chapters.
Դանիելի և Հայտնության գրքերը նույն գիրքն են, և Քրիստոսը՝ որպես Ալֆա և Օմեգա, այժմ բացում է այն գիրքը, որը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունը։ Հենց առաջին ճշմարտությունը, որ Նա դնում է այդ գրքում, երեք հրեշտակների պատգամներն են։ Դանիելի առաջին երեք գլուխները երեք հրեշտակների պատգամներն են։ Հայտնության տասնչորսերորդ գլխում այդ երեք հրեշտակների պատգամների հետ կապված ճշմարտությունները կատարյալության են հասցվում, երբ ճանաչվում է, որ դրանք նախապես հիշատակվել են Դանիելի առաջին երեք գլուխներում։ Հայտնության տասնչորսերորդ գլխում դրանք բնորոշվում են որպես հավիտենական ավետարան, և նրանք թռչում են երկնքի մեջտեղում՝ այդպիսով մատնանշելով այն պատգամը, որ վերջին օրերում ներկայացվում է ամբողջ աշխարհին։ Դանիելի առաջին երեք գլուխներում պատկերագրվում է այն տղամարդկանց և կանանց փորձառությունը, որոնք այդ պատգամը տանում են աշխարհին։ Հայտնության տասնչորսերորդ գլուխը ճշմարտության արտաքին գիծն է՝ խորհրդանիշների միջոցով ներկայացնելով երեք հրեշտակների պատգամը։ Հավիտենական ավետարանը, և երեք հրեշտակներից յուրաքանչյուրի պատգամը, կատարյալության են հասցվում ճշմարտության ներքին գծով, որը ներկայացված է Դանիելի առաջին երեք գլուխներում։
The first three chapters represent many wonderful truths, and one of those truths is that the three messages are a three-step testing process consisting of a dietary test, followed by a visual test, that is followed by a litmus test. There are, no doubt, other ways to label those three tests, but those labels can easily be seen in chapter one, and they can again be seen in chapters one through three. The three chapters must be recognized together as one symbol.
Առաջին երեք գլուխները ներկայացնում են բազմաթիվ հրաշալի ճշմարտություններ, և այդ ճշմարտություններից մեկն այն է, որ երեք պատգամները եռաստիճան փորձության գործընթաց են, որը կազմված է սննդակարգային փորձությունից, որին հաջորդում է տեսողական փորձությունը, և ապա՝ լակմուսի փորձությունը։ Անշուշտ, այդ երեք փորձությունները բնութագրելու այլ եղանակներ ևս կան, սակայն այդ անվանումները հեշտությամբ կարելի է տեսնել առաջին գլխում, և դրանք դարձյալ կարելի է տեսնել առաջինից մինչև երրորդ գլուխներում։ Այդ երեք գլուխները պետք է միասին ճանաչվեն որպես մեկ խորհրդանիշ։
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.
«Առաջին և երկրորդ պատգամները տրվեցին 1843 և 1844 թվականներին, և այժմ մենք գտնվում ենք երրորդի հռչակման ներքո. բայց այս երեք պատգամներն էլ դեռ պետք է հռչակվեն։ Այժմ ևս նույնքան էական է, որքան երբևէ նախկինում, որ դրանք կրկնվեն ճշմարտությունը որոնողների համար։ Գրիչով և խոսքով մենք պետք է հնչեցնենք այս հռչակումը՝ ցույց տալով դրանց հերթականությունը և այն մարգարեությունների կիրառությունը, որոնք մեզ բերում են դեպի երրորդ հրեշտակի պատգամը։ Առաջինի և երկրորդի առանց չի կարող լինել երրորդը։ Այս պատգամները մենք պետք է տանք աշխարհին՝ հրատարակություններով, ճառերով, մարգարեական պատմության ընթացքի մեջ ցույց տալով այն բաները, որ եղել են, և այն բաները, որ պիտի լինեն»։ Selected Messages, գիրք 2, 104, 105.
It does not matter if there was only one day, or one week, or twenty years between the actual history of chapters two and three, they are symbolically illustrating the progressive testing of three tests. Nebuchadnezzar was dazzled and amazed that God, through the prophet Daniel could know his dream, and provide such a sound interpretation of the dream that it could only be understood as truth. Yet in chapter three, Nebuchadnezzar failed the second test of chapter two, for he determined to place his own prideful human desire above the wonderful manifestation of the power of God, which identified the divine meaning of the secret dream.
Կարևոր չէ՝ երկրորդ և երրորդ գլուխների իրական պատմական իրադարձությունների միջև եղել է ընդամենը մեկ օր, թե մեկ շաբաթ, թե քսան տարի. դրանք խորհրդանշականորեն պատկերում են երեք փորձությունների հաջորդական փորձարկումը։ Նաբուգոդոնոսորը շլացած և զարմացած էր, որ Աստված, Դանիել մարգարեի միջոցով, կարող էր իմանալ իր երազը և տալ այդ երազի այնպիսի հիմնավոր մեկնությունը, որ այն կարող էր ընկալվել միայն որպես ճշմարտություն։ Սակայն երրորդ գլխում Նաբուգոդոնոսորը չհաղթահարեց երկրորդ գլխի երկրորդ փորձությունը, որովհետև նա որոշեց իր սեփական գոռոզ մարդկային ցանկությունը վեր դասել Աստծո զորության հրաշալի հայտնությունից, որն ի հայտ էր բերում գաղտնի երազի աստվածային նշանակությունը։
In erecting the golden image in chapter three, he failed the third—litmus test. Shadrach, Meshach and Abednego passed the litmus test. Nebuchadnezzar received the mark of the beast and the three worthies received the seal of God. The first three chapters of Daniel, must be understood in the context of the three angels of Revelation fourteen. As simple as the three chapters are, for they are so clear that they are commonly used as stories for Christian children, they actually represent, perhaps, the most profound three chapters in God’s Word.
Երրորդ գլխում ոսկե արձանը կանգնեցնելով՝ նա չդիմացավ երրորդ՝ լակմուսի փորձությանը։ Սեդրաքը, Միսաքը և Աբեդնագովը հաղթահարեցին լակմուսի փորձությունը։ Նաբուգոդոնոսորը ընդունեց գազանի դրոշմը, իսկ այդ երեք արժանավորները ստացան Աստծո կնիքը։ Դանիելի գրքի առաջին երեք գլուխները պետք է հասկացվեն Հայտնություն տասնչորսերորդ գլխի երեք հրեշտակների համատեքստում։ Որքան էլ այս երեք գլուխները պարզ լինեն, քանի որ դրանք այնքան հստակ են, որ սովորաբար օգտագործվում են որպես պատմություններ քրիստոնյա երեխաների համար, իրականում դրանք ներկայացնում են, թերևս, Աստծո Խոսքի ամենախորիմաստ երեք գլուխները։
We will continue with Daniel chapter three in the next article.
Հաջորդ հոդվածում կշարունակենք Դանիելի գրքի երրորդ գլխով։
“The vainglory and oppression seen in the course pursued by the heathen king, Nebuchadnezzar, is being and will continue to be manifested in our day. History will repeat itself. In this age the test will be on the point of Sabbath observance. The heavenly universe behold men trampling upon the law of Jehovah, making the memorial of God, the sign between him and his commandment-keeping people, a thing of naught, something to be despised, while a rival sabbath is exalted as was the great golden image in the plain of Dura. Men claiming to be Christians will call upon the world to observe this spurious sabbath that they have made. All who refuse will be placed under oppressive laws. This is the mystery of iniquity, the devising of satanic agencies, carried into effect by the man of sin.” The Youth’s Instructor, July 12, 1904.
«Հեթանոս թագավոր Նաբուգոդոնոսորի բռնած ընթացքի մեջ երևացած սնապարծությունն ու ճնշումը դրսևորվում են և պիտի շարունակեն դրսևորվել մեր օրերում։ Պատմությունը պիտի կրկնվի։ Այս դարում փորձությունը պիտի լինի շաբաթի պահման հարցում։ Երկնային տիեզերքը տեսնում է, թե մարդիկ ինչպես են ոտնահարում Եհովայի օրենքը՝ Աստծու հիշատակը, այն նշանը, որ Նրա և Նրա պատվիրանապահ ժողովրդի միջև է, ոչնչություն դարձնելով, արհամարհելի բան համարելով, մինչդեռ մի մրցակից շաբաթ բարձրացվում է, ինչպես Դուրայի դաշտում բարձրացվեց մեծ ոսկե արձանը։ Իրենց քրիստոնյա կոչող մարդիկ աշխարհին պիտի կոչ անեն պահել այս կեղծ շաբաթը, որ իրենք են հաստատել։ Բոլոր նրանք, որ կհրաժարվեն, պիտի դրվեն ճնշող օրենքների տակ։ Սա անօրենության խորհուրդն է՝ սատանայական գործակալությունների հնարումը, որ գործադրվում է մեղքի մարդու միջոցով»։ The Youth’s Instructor, July 12, 1904.