In chapter ten of Revelation, where the history of the first and second angels’ messages is represented, John, as a symbol of God’s last-day people, was told in advance that there was to be a disappointment in the history he symbolically represented, and that disappointment was the element of the history of the first and second angels that had been sealed up to the Millerites’ understanding, in order to test their faith.

Հայտնության տասներորդ գլխում, որտեղ ներկայացված է առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատգամների պատմությունը, Հովհաննեսին, որպես Աստծո վերջին օրերի ժողովրդի խորհրդանիշ, նախապես ասվեց, որ այն պատմության մեջ, որը նա խորհրդանշորեն ներկայացնում էր, պետք է լիներ մի հիասթափություն, և այդ հիասթափությունը առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատմության այն բաղադրիչն էր, որ կնքված էր միլլերիտների ըմբռնման համար՝ նրանց հավատը փորձելու նպատակով։

And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:8–10.

Եվ այն ձայնը, որ լսեցի երկնքից, դարձյալ խոսեց ինձ հետ և ասաց. Գնա՛ և վերցրո՛ւ այն փոքրիկ գիրքը, որ բաց է ծովի վրա և երկրի վրա կանգնած հրեշտակի ձեռքին։ Եվ ես գնացի դեպի հրեշտակը և ասացի նրան. Տո՛ւր ինձ այդ փոքրիկ գիրքը։ Եվ նա ասաց ինձ. Վերցրո՛ւ այն և կե՛ր այն. և այն պիտի դառնացնի քո որովայնը, բայց քո բերանում մեղրի պես քաղցր պիտի լինի։ Եվ ես հրեշտակի ձեռքից վերցրի փոքրիկ գիրքը և կերա այն. և այն իմ բերանում մեղրի պես քաղցր էր, և երբ այն կերա, իմ որովայնը դառնացավ։ Հայտնություն 10:8–10.

In verse ten, John represents the history from August 11, 1840, when the mighty angel descended with a little book in his hand, unto the Great Disappointment on October 22, 1844. Before he symbolically represented that history, he is told by “the voice which” he “heard from heaven” informing him that when he eats the little book, “it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.” The bitter disappointment is what tested the faith of the Millerites, and it was not best for them to know about that disappointment before it arrived, but John represents the last-day people who are required to know the facts associated with the delineation of events, that are the history of the first and second angels’ message.

Տասներորդ համարում Հովհաննեսը ներկայացնում է այն պատմությունը, որը սկսվում է 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից, երբ հզոր հրեշտակը իջավ՝ իր ձեռքում մի փոքրիկ գիրք ունենալով, և հասնում է մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի Մեծ Հիասթափությունը։ Նախքան նա խորհրդանշական կերպով ներկայացներ այդ պատմությունը, նրան ասում է «այն ձայնը, որ» ինքը «լսել էր երկնքից», տեղեկացնելով նրան, որ երբ նա ուտի փոքրիկ գիրքը, «այն քո որովայնը դառն պիտի դարձնի, բայց քո բերանում մեղրի պէս քաղցր պիտի լինի»։ Այդ դառը հիասթափությունն էր, որ փորձեց միլլերականների հավատը, և նրանց համար լավագույնը չէր այդ հիասթափության մասին իմանալը նախքան դրա վրա հասնելը, սակայն Հովհաննեսը ներկայացնում է վերջին օրերի ժողովրդին, որոնցից պահանջվում է իմանալ իրադարձությունների պատկերման հետ կապված փաստերը, որոնք առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատգամի պատմությունն են։

That sacred history identifies that there would be a test brought upon the last-day people, and it would be a test based upon something that it was not best for them to understand in advance of the test, yet it was not the identical experience of the Millerites, though it perfectly aligned with the delineation of events represented by the first and second angel, for the seven thunders also represent, “future events which will be disclosed in their order.”

Այդ սրբազան պատմությունը ցույց է տալիս, որ վերջին օրերի ժողովրդի վրա պիտի գար մի փորձություն, և դա պիտի լիներ մի փորձություն, որ հիմնված էր մի բանի վրա, որն ամենալավը չէր, որ նրանք հասկանային նախքան փորձության վրա հասնելը, սակայն դա Միլլերի հետևորդների նույնական փորձառությունը չէր, թեև այն կատարելապես համընկնում էր առաջին և երկրորդ հրեշտակներով ներկայացված իրադարձությունների ուրվագծմանը, որովհետև յոթ որոտներն էլ ներկայացնում են «ապագա իրադարձություններ, որոնք պիտի բացահայտվեն իրենց կարգով»։

Though required to know the foundational history of the Millerites, God’s last-day people would fulfill the same delineation of events as the Millerites, but what tested the Millerites, that was best for them not to know in advance, would be a different test, that was brought about by an element that was sealed up until the time was at hand for the Lion of the tribe of Judah to unseal the Revelation of Jesus Christ, which occurs in the hidden history of verse forty of Daniel eleven.

Թեև անհրաժեշտ էր իմանալ միլլերիտների հիմնարար պատմությունը, Աստծո վերջին օրերի ժողովուրդը պիտի իրականացներ իրադարձությունների նույն ուրվագիծը, ինչ միլլերիտները. սակայն այն, ինչը փորձության ենթարկեց միլլերիտներին, և ինչն իրենց համար ավելի լավ էր նախապես չիմանալ, պիտի լիներ մի այլ փորձություն, որը ծագեց մի տարրի միջոցով, որ կնքված էր մնացել մինչև այն ժամանակը, երբ հասել էր իր ժամանակը, որպեսզի Հուդայի ցեղից Առյուծը բացեր Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունը, ինչը տեղի է ունենում Դանիել տասնմեկի քառասուներորդ համարի թաքնված պատմության մեջ։

What was sealed up was designed to test God’s last-day people, and the test would align with the waymark where the Millerites were tested, for whether in the first fulfillment in Millerite history or the last fulfillment of the last days, the seven thunders was “a delineation of events” “that would be disclosed in their order.”

Այն, ինչ կնքվել էր, նախատեսված էր Աստծո վերջին օրերի ժողովրդին փորձելու համար, և այդ փորձությունը պիտի համընկներ այն նշանադրի հետ, որտեղ միլլերիտներն էին փորձվել, որովհետև թե՛ միլլերիտների պատմության մեջ եղած առաջին կատարման, թե՛ վերջին օրերի վերջնական կատարման ժամանակ, յոթ որոտները «դեպքերի նկարագրություն» էին, «որ պիտի բացահայտվեին իրենց կարգով»։

What has been widely unrecognized is that as John represents the history of the descent of Christ with the little book on August 11, 1840 unto the Great Disappointment of October 22, 1844, that very history was also represented by the descent of the second angel on April 19, 1844. The first disappointment can be understood as the disappointment of John, who, after eating the little book on August 11, 1840, met disappointment on April 19, 1844. When that disappointment arrived the second angel descended with a “writing” in his hand.

Լայնորեն չի ճանաչվել այն, որ ինչպես Հովհաննեսը ներկայացնում է Քրիստոսի իջման պատմությունը՝ փոքրիկ գրքով, 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի Մեծ Հիասթափությունը, այդ նույն պատմությունն էլ ներկայացվել է երկրորդ հրեշտակի իջմամբ՝ 1844 թվականի ապրիլի 19-ին։ Առաջին հիասթափությունը կարելի է հասկանալ որպես Հովհաննեսի հիասթափությունը, որը, 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին փոքրիկ գիրքը ուտելուց հետո, հիասթափության հանդիպեց 1844 թվականի ապրիլի 19-ին։ Երբ այդ հիասթափությունը վրա հասավ, երկրորդ հրեշտակն իջավ՝ իր ձեռքում ունենալով «գրվածք»։

“Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 247.

«Մեկ այլ հզոր հրեշտակ հանձնարարություն ստացավ իջնելու երկիր։ Հիսուսն իր ձեռքը դրեց մի գրվածք, և երբ նա եկավ երկիր, աղաղակեց. «Բաբելոնը ընկավ, ընկավ»։ Այնուհետև ես տեսա, որ հիասթափվածները նորից բարձրացրին իրենց աչքերը դեպի երկինք՝ հավատով և հույսով սպասելով իրենց Տիրոջ հայտնվելուն։ Բայց շատերը կարծես մնում էին մի ապուշացած վիճակի մեջ, ասես քնած լինեին. սակայն ես կարող էի տեսնել նրանց դեմքերի վրա խորը վշտի հետքը։ Հիասթափվածները Սուրբ Գրություններից հասկացան, որ գտնվում էին ուշանալու ժամանակում, և որ պետք է համբերությամբ սպասեին տեսիլքի կատարմանը։ Նույն ապացույցները, որոնք նրանց առաջնորդել էին 1843 թվականին իրենց Տիրոջը սպասելու, նրանց մղեցին ակնկալելու Նրան 1844 թվականին։ Սակայն ես տեսա, որ մեծամասնությունը չուներ այն եռանդը, որ բնորոշել էր նրանց հավատը 1843 թվականին։ Նրանց հիասթափությունը թուլացրել էր նրանց հավատը»։ Վաղ գրվածքներ, 247։

The Millerite history that John represents in chapter ten, is the history of the first and also the second angel. The descent of the first angel with a message and the descent of the second angel with a message, mark the beginning of respective histories that both ended in disappointment, though John is more directly illustrating the entire history of both angels. Even after October 22, 1844, when the third angel arrived with a message, the disappointment of the rebellion of 1863, provides a third witness of a period that begins with a message that ends with disappointment.

Տասներորդ գլխում Հովհաննեսի ներկայացրած միլլերական պատմությունը առաջին, ինչպես նաև երկրորդ հրեշտակի պատմությունն է։ Առաջին հրեշտակի՝ պատգամով իջնելը և երկրորդ հրեշտակի՝ պատգամով իջնելը նշանավորում են համապատասխան պատմությունների սկիզբը, որոնք երկուսն էլ ավարտվեցին հիասթափությամբ, թեև Հովհաննեսն ավելի անմիջականորեն պատկերում է երկու հրեշտակների ամբողջ պատմությունը։ Նույնիսկ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ից հետո, երբ երրորդ հրեշտակը եկավ պատգամով, 1863 թվականի ապստամբության հիասթափությունը երրորդ վկայությունն է այնպիսի մի ժամանակահատվածի, որը սկսվում է պատգամով և ավարտվում հիասթափությամբ։

The first disappointment of the movement of the third angel on July 18, 2020 was the parallel to the first disappointment of the Millerites. A truth was sealed up as was the truth of 1844 sealed up by the Lord holding His hand over a mistake in some of the figures, that produced the first disappointment of the Millerites. When the mistake was thereafter understood, the mistake had been unsealed, as the Lion of the tribe of Judah had removed His hand. The mistake of July 18, 2020, was brought about by the refusal to acknowledge that His hand had been raised on October 22, 1844, while He pronounced that “time should be no longer.”

2020 թվականի հուլիսի 18-ին երրորդ հրեշտակի շարժման առաջին հիասթափությունը զուգահեռ էր միլլերիտների առաջին հիասթափությանը։ Մի ճշմարտություն կնքված էր, ինչպես 1844 թվականի ճշմարտությունն էր կնքված, երբ Տերը Իր ձեռքը դրել էր թվերից մի քանիսի վերաբերյալ եղած սխալի վրա, ինչը առաջ բերեց միլլերիտների առաջին հիասթափությունը։ Երբ այնուհետև սխալը հասկացվեց, սխալը ապակնքվեց, ինչպես Հուդայի ցեղի Առյուծը հեռացրեց Իր ձեռքը։ 2020 թվականի հուլիսի 18-ի սխալը առաջ եկավ այն բանի ընդունումից հրաժարվելու պատճառով, որ Նրա ձեռքը բարձրացվել էր 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, մինչ Նա հռչակում էր, որ «ժամանակ այլևս չպիտի լինի»։

Whether it was the Philadelphian movement of the first angel’s first disappointment, or the first disappointment of the Laodicean movement of the third angel, His hand represents the waymark. On April 19, 1844 and on July 18, 2020 the disappointment produced a scattering time. Those who had either been gathered on August 11, 1840 or September 11, 2001, were scattered, and thereafter Christ began to gather His people a second time.

Անկախ նրանից՝ դա առաջին հրեշտակի առաջին հիասթափության Ֆիլադելֆիական շարժո՞ւմն էր, թե երրորդ հրեշտակի Լաոդիկեական շարժման առաջին հիասթափությունը, Նրա ձեռքը ներկայացնում է նշանաքարը։ 1844 թ. ապրիլի 19-ին և 2020 թ. հուլիսի 18-ին հիասթափությունը առաջ բերեց ցրման ժամանակ։ Նրանք, ովքեր հավաքվել էին կա՛մ 1840 թ. օգոստոսի 11-ին, կա՛մ 2001 թ. սեպտեմբերի 11-ին, ցրվեցին, և դրանից հետո Քրիստոսը սկսեց երկրորդ անգամ հավաքել Իր ժողովրդին։

He had gathered a people beginning on September 11, 2001, for as represented by Christ’s baptism, it is when the Divine symbol descends that He begins to gather His disciples, not before. Then, after a scattering, Christ gathers His people a second time. Christ gathered His disciples beginning at His baptism, and after the scattering produced by the cross, He began to gather His disciples a second time. The prophetic fact of a second gathering that began in July 2023, was part of what had been sealed up on July 18, 2020, though it was clearly an element of the history of the Millerites.

Նա մի ժողովուրդ էր հավաքել՝ սկսած 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից, որովհետև, ինչպես պատկերված է Քրիստոսի մկրտությամբ, այն ժամանակ է, երբ Իսթվածային խորհրդանիշը իջնում է, որ Նա սկսում է հավաքել Իր աշակերտներին, և ոչ թե դրանից առաջ։ Ապա, ցրումից հետո, Քրիստոսը երկրորդ անգամ է հավաքում Իր ժողովրդին։ Քրիստոսը սկսեց հավաքել Իր աշակերտներին Իր մկրտությունից սկսած, և խաչի պատճառած ցրումից հետո Նա սկսեց երկրորդ անգամ հավաքել Իր աշակերտներին։ 2023 թվականի հուլիսին սկսված երկրորդ հավաքման մարգարեական փաստը մաս էր կազմում այն բանի, որ կնքված էր եղել 2020 թվականի հուլիսի 18-ին, թեև դա ակնհայտորեն Միլլերականների պատմության տարրերից մեկն էր։

In verse forty of Daniel eleven, the beast from the bottomless pit arose and slew both horns of the earth beast in 2020. In July of 2023, the Lord began to gather His last-day people a second time. The process of gathering is represented within the sacred Millerite history, and in that history, there are two historical witnesses of gathering His people a second time. The gathering process is a prophetic element that was sealed up until July 2023. The work of gathering His people a second time is fulfilled during the history of the Ukrainian War, just prior to the second election of the eighth president, that is of the seven.

Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարում անդունդից ելնող գազանը 2020 թվականին վեր կացավ և սպանեց երկրի գազանի երկու եղջյուրները։ 2023 թվականի հուլիսին Տերը սկսեց երկրորդ անգամ հավաքել Իր վերջին օրերի ժողովրդին։ Հավաքման ընթացքը ներկայացված է սրբազան միլլերիտական պատմության մեջ, և այդ պատմության մեջ կան Իր ժողովրդին երկրորդ անգամ հավաքելու երկու պատմական վկաներ։ Հավաքման ընթացքը մարգարեական տարր է, որ կնքված էր մինչև 2023 թվականի հուլիսը։ Իր ժողովրդին երկրորդ անգամ հավաքելու գործը կատարվում է ուկրաինական պատերազմի պատմության ընթացքում՝ յոթից եղող ութերորդ նախագահի երկրորդ ընտրությունից անմիջապես առաջ։

On August 11, 1840, the Lord gathered the Millerite movement, and He marked the gathering by the introduction of the 1843 chart, which was published in May of 1842. The chart represented the foundational message, for He was then laying the foundation of the Millerite temple. The descent of the angel of Revelation chapter ten, on August 11, 1840, parallels the baptism of Christ, which among other things marked the beginning of Christ selecting His disciples.

1840 թվականի օգոստոսի 11-ին Տերը համախմբեց միլլերական շարժումը, և Նա այդ համախմբումը նշանավորեց 1843 թվականի աղյուսակի ներմուծմամբ, որը հրատարակվեց 1842 թվականի մայիսին։ Աղյուսակը ներկայացնում էր հիմնարար լուրը, որովհետև Նա այդ ժամանակ դնում էր միլլերական տաճարի հիմքը։ Հայտնության տասներորդ գլխի հրեշտակի իջնելը, 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին, զուգահեռ է Քրիստոսի մկրտությանը, որը, ի թիվս այլ բաների, նշանավորեց Քրիստոսի՝ Իր աշակերտներին ընտրելու սկզբը։

“With the calling of John and Andrew and Simon, of Philip and Nathanael, began the foundation of the Christian church. John directed two of his disciples to Christ. Then one of these, Andrew, found his brother, and called him to the Saviour. Philip was then called, and he went in search of Nathanael.” The Desire of Ages, 141.

«Յովհաննեսի և Անդրեասի ու Սիմոնի, Փիլիպպոսի և Նաթանայելի կոչումով սկիզբ առավ քրիստոնեական եկեղեցու հիմնումը։ Յովհաննեսը իր աշակերտներից երկուսին ուղղեց դեպի Քրիստոսը։ Այնուհետև նրանցից մեկը՝ Անդրեասը, գտավ իր եղբորը և նրան կանչեց դեպի Փրկիչը։ Ապա կոչվեց Փիլիպպոսը, և նա գնաց Նաթանայելին որոնելու»։ The Desire of Ages, 141.

The work of William Miller from the time of the end in 1798, unto August 11, 1840, represented the work of John the Baptist, but when the angel of Revelation ten descended, as typified by the descent of the Holy Spirit at the baptism of Christ, the Lord “gathered” His foundational disciples. These two witnesses identify that Christ gathered His last-day people on September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended, but as with the Millerites, they were to be tested by an element of the seven thunders which had been sealed up, and then the Lord would gather His people a second time.

Ուիլյամ Միլլերի գործը, վերջի ժամանակից՝ 1798 թվականից մինչև 1840 թվականի օգոստոսի 11-ը, ներկայացնում էր Հովհաննես Մկրտչի գործը, սակայն երբ Հայտնության տասներորդ գլխի հրեշտակը իջավ, ինչպես խորհրդանշվեց Քրիստոսի մկրտության ժամանակ Սուրբ Հոգու իջնելով, Տերը «հավաքեց» Իր հիմնարան աշակերտներին։ Այս երկու վկաները ցույց են տալիս, որ Քրիստոսը հավաքեց Իր վերջին օրերի ժողովրդին 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, երբ Հայտնության տասնութերորդ գլխի հրեշտակը իջավ, բայց, ինչպես Միլլերականների պարագայում, նրանք պիտի փորձվեին յոթ որոտներից մի տարրով, որը կնքված էր, և ապա Տերը երկրորդ անգամ պիտի հավաքեր Իր ժողովրդին։

The second gathering of God’s last-day people began in the history represented at the very ending of verse eleven, of chapter eleven of Daniel, just before Putin’s victory over Ukraine, and just before verse twelve where Russia and Putin’s prophetic testimony ends. Daniel chapter eleven, verse eleven, therefore aligns with Revelation chapter eleven, verse eleven, for it is there the two witnesses are brought back to life.

Աստծո վերջին օրերի ժողովրդի երկրորդ հավաքումը սկսվեց այն պատմության մեջ, որը ներկայացված է Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի տասնմեկերորդ համարի ամենավերջում՝ հենց Պուտինի՝ Ուկրաինայի նկատմամբ հաղթանակից առաջ, և հենց տասներկուերորդ համարից առաջ, որտեղ ավարտվում է Ռուսաստանի և Պուտինի մարգարեական վկայությունը։ Ուստի Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի տասնմեկերորդ համարը համընկնում է Հայտնության տասնմեկերորդ գլխի տասնմեկերորդ համարի հետ, որովհետև այնտեղ է, որ երկու վկաները նորից կյանքի են բերվում։

In the sacred Millerite history, the Lord began to gather His people a second time after the disappointment of April 19, 1844, and what was employed by the Lord to gather His people at that time was a recognition that they were fulfilling the tarrying time of the parable of the ten virgins of Matthew chapter twenty-five, and also Habakkuk chapter two. In order for the Millerites to recognize their condition and return, they had to recognize themselves as represented within God’s prophetic Word. They needed to see that they were God’s people in contrast with those who professed to be His people. In gathering His disappointed people, He was providing an illustration of the ensign that is lifted up to the Gentiles, thus emphasizing the distinction between His genuine but disappointed people, and His simply professed people.

Միլլերական սրբազան պատմության մեջ Տերը 1844 թվականի ապրիլի 19-ի հիասթափությունից հետո երկրորդ անգամ սկսեց հավաքել Իր ժողովրդին, և այն, ինչ Տերն այդ ժամանակ գործածեց Իր ժողովրդին հավաքելու համար, այն ճանաչումն էր, որ նրանք կատարում էին Մատթեոսի քսանհինգերորդ գլխի տասը կույսերի առակի ուշանալու ժամանակը, ինչպես նաև Ամբակումի երկրորդ գլուխը։ Որպեսզի միլլերականները ճանաչեին իրենց վիճակը և վերադառնային, նրանք պետք է ճանաչեին իրենց՝ որպես ներկայացված Աստծո մարգարեական Խոսքի մեջ։ Նրանք պետք է տեսնեին, որ իրենք Աստծո ժողովուրդն էին՝ ի հակադրություն նրանց, ովքեր դավանում էին, թե Նրա ժողովուրդն են։ Հավաքելով Իր հիասթափված ժողովրդին՝ Նա ներկայացնում էր հեթանոսներին բարձրացվող դրոշի մի պատկերացում, այսպիսով շեշտադրելով Իր իսկական, սակայն հիասթափված ժողովրդի և Իր պարզապես դավանյալ ժողովրդի միջև եղած տարբերությունը։

And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

Եվ կլինի այն օրը, որ Հեսսեի արմատը, որ կանգնած կլինի իբրև դրոշակ ժողովուրդների համար, նրան պիտի դիմեն հեթանոսները, և նրա հանգիստը փառավոր պիտի լինի։ Եվ կլինի այն օրը, որ Տերը դարձյալ, երկրորդ անգամ, պիտի մեկնի իր ձեռքը՝ ձեռք բերելու իր ժողովրդի մնացորդին, որ պիտի մնա Ասորեստանից, և Եգիպտոսից, և Պաթրոսից, և Քուշից, և Եղամից, և Սեննաարից, և Ամաթից, և ծովի կղզիներից։ Եվ նա պիտի կանգնեցնի մի դրոշակ ազգերի համար, և պիտի ժողովի Իսրայելի վտարանդիներին, և պիտի հավաքի Հուդայի ցրվածներին երկրի չորս ծագերից։ Եսայիա 11։10–12։

When the prophet Jeremiah represents those who were disappointed on April 19, 1844, he identified that he no longer associated with “the assembly of mockers,” who employed the failed prediction of 1843, as evidence that those represented by Jeremiah were false prophets.

Երբ Երեմիա մարգարեն ներկայացնում է նրանց, ովքեր հիասթափվեցին 1844 թվականի ապրիլի 19-ին, նա նշում է, որ այլևս չէր հաղորդակցվում «ծաղրողների ժողովի» հետ, որոնք 1843 թվականի չիրականացած կանխասացությունն օգտագործում էին որպես ապացույց, թե Երեմիայի կողմից ներկայացվածները սուտ մարգարեներ էին։

I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

Ես ծաղրողների ժողովում չնստեցի և չուրախացա. Քո ձեռքի պատճառով միայնակ նստեցի, որովհետև Դու ինձ լցրեցիր զայրույթով։ Երեմիա 15:17.

The “assembly of mockers” had cast out those represented by Jeremiah.

«Ծաղրողների ժողովը» դուրս էր հանել Երեմիայի կողմից ներկայացվածներին։

“Many were persecuted by their unbelieving brethren. In order to retain their position in the church, some consented to be silent in regard to their hope; but others felt that loyalty to God forbade them thus to hide the truths which He had committed to their trust. Not a few were cut off from the fellowship of the church for no other reason than expressing their belief in the coming of Christ. Very precious to those who bore this trial of their faith were the words of the prophet: ‘Your brethren that hated you, that cast you out for My name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but He shall appear to your joy, and they shall be ashamed.’ Isaiah 66:5.” The Great Controversy, 372.

«Շատերը հալածվում էին իրենց անհավատ եղբայրների կողմից։ Եկեղեցում իրենց դիրքը պահպանելու համար ոմանք համաձայնում էին լռել իրենց հույսի վերաբերյալ, բայց ուրիշները զգում էին, որ Աստծուն հավատարիմ լինելը արգելում է նրանց այդպես թաքցնել այն ճշմարտությունները, որոնք Նա վստահել էր իրենց խնամքին։ Քիչ չէին նրանք, ովքեր զրկվեցին եկեղեցու հաղորդակցությունից՝ ոչ մի այլ պատճառ չունենալով, քան միայն Քրիստոսի գալստյանը հավատալու իրենց համոզմունքն արտահայտելը։ Իրենց հավատքի այս փորձությունը կրողների համար չափազանց թանկագին էին մարգարեի խոսքերը. «Ձեր եղբայրները, որ ատում էին ձեզ, որ Իմ անվան համար ձեզ դուրս էին գցում, ասում էին. Թող Տերը փառավորվի. բայց Նա պիտի երևա ձեր ուրախության համար, և նրանք պիտի ամաչեն»։ Եսայիա 66:5»։ Մեծ պայքարը, 372։

When the Lord lifts up an ensign to the Gentiles, it will occur when He has stretched forth His hand a second time to gather the remnant of His people, who are the outcasts of Israel. They are those who no longer sit in the “assembly of mockers.”

Երբ Տերը դրոշ բարձրացնի հեթանոսների համար, դա տեղի կունենա այն ժամանակ, երբ Նա երկրորդ անգամ իր ձեռքը կմեկնի՝ հավաքելու Իր ժողովրդի մնացորդին, որոնք Իսրայելի վտարանդիներն են։ Նրանք են, որ այլևս չեն նստում «ծաղրողների ժողովում»։

The “root of Jesse” is a symbol of two blood lines, one from Judaism combined with a bloodline from outside of Judaism, and represents not only the bloodline of Jesus, but is also a symbol of the combination of Divinity with humanity, for the ensign that is lifted up represents a people who have been sealed forever into the condition and experience of the combination of Divinity with humanity, which is also represented in verse ten of Daniel chapter eleven by the symbol of the “fortress”. In verse ten, the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is inferred by the prophetic understanding of the fortress, which is the head. In the history of verse eleven and the Ukrainian War, the Lord stretches His hand a second time to gather the outcasts who have been disappointed.

«Հեսսեի արմատը» երկու արյունակցական գծերի խորհրդանիշ է՝ մեկը հուդայականությունից, միավորված հուդայականությունից դուրս գտնվող մի արյունագծի հետ, և ներկայացնում է ոչ միայն Հիսուսի արյունագիծը, այլև խորհրդանիշ է Աստվածության՝ մարդկայնության հետ միավորման, որովհետև բարձրացված դրոշը ներկայացնում է մի ժողովուրդ, որ հավիտյան կնքվել է Աստվածության՝ մարդկայնության հետ միավորման վիճակի և փորձառության մեջ, ինչը Դանիել մարգարեի գրքի տասնմեկերորդ գլխի տասներորդ համարում նույնպես ներկայացված է «ամրոց» խորհրդանիշով։ Տասներորդ համարում հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակը ենթադրվում է ամրոցի՝ այսինքն գլխի, մարգարեական ըմբռնմամբ։ Տասնմեկերորդ համարի պատմության և ուկրաինական պատերազմի մեջ Տերը երկրորդ անգամ մեկնում է Իր ձեռքը՝ հավաքելու վտարանդիներին, որոնք հիասթափվել են։

Therefore, with the testimony of Daniel eleven as the structure, we have identified the intrusion of the papacy into prophetic history, just before the Sunday law. We have seen the work of the Republican horn represented by Trump as he becomes the eighth that is of the seven, and begins the work of combining church and state. We have the line of the apostate horn of Protestantism, as represented by the Maccabees. In the same history represented by those verses, we apply the line of the seven thunders, which is also the line of the parable of the ten virgins, identifying the experience of the one hundred and forty-four thousand, as well as the line of the three angels that outline the work of the true Protestant horn. One of the events for the true Protestant horn in that history is the second gathering.

Ուստի, Դանիել տասնմեկերորդ գլխի վկայությունը որպես կառուցվածք ընդունելով՝ մենք բացահայտել ենք պապականության ներխուժումը մարգարեական պատմության մեջ՝ կիրակնօրյա օրենքից անմիջապես առաջ։ Մենք տեսել ենք հանրապետական եղջյուրի գործը, որ ներկայացված է Թրամփով, երբ նա դառնում է յոթից եղած ութերորդը և սկսում է եկեղեցու ու պետության միավորման գործը։ Մենք ունենք բողոքականության ուրացյալ եղջյուրի գիծը, ինչպես ներկայացված է Մակաբայեցիներով։ Այդ նույն պատմության մեջ, որ ներկայացված է այդ համարներով, մենք կիրառում ենք յոթ որոտների գիծը, որը նաև տասը կույսերի առակի գիծն է, նույնականացնելով հարյուր քառասունչորս հազարի փորձառությունը, ինչպես նաև երեք հրեշտակների գիծը, որոնք ուրվագծում են ճշմարիտ բողոքական եղջյուրի գործը։ Այդ պատմության մեջ ճշմարիտ բողոքական եղջյուրի համար նախատեսված իրադարձություններից մեկը երկրորդ հավաքումն է։

The second gathering occurred in the history of the second angel’s message, and it also occurred in the history of the third angel from 1844 unto 1863, establishing two witnesses from Millerite history of the Lord stretching His hand a second time to gather His scattered flock.

Երկրորդ հավաքումը տեղի ունեցավ երկրորդ հրեշտակի լուրի պատմության մեջ, և այն նաև տեղի ունեցավ երրորդ հրեշտակի պատմության մեջ՝ 1844-ից մինչև 1863 թվականները, հաստատելով Միլլերյան պատմությունից երկու վկաներ այն մասին, որ Տերը երկրորդ անգամ երկարեց Իր ձեռքը՝ հավաքելու Իր ցրված հոտը։

“September 23, the Lord showed me that He had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn, but now in the gathering time God will heal and bind up His people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set His hand to gather His people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God should do no more for us now than He did then, Israel would never be gathered.” Early Writings, 74.

«Սեպտեմբերի 23-ին Տերը ինձ ցույց տվեց, որ Նա երկրորդ անգամ մեկնել է Իր ձեռքը՝ Իր ժողովրդի մնացորդը վերադարձնելու համար, և որ այս հավաքման ժամանակում ջանքերը պետք է կրկնապատկվեն։ Սփռման ժամանակ Իսրայելը հարվածվեց և պատառոտվեց, բայց այժմ՝ հավաքման ժամանակում, Աստված կբժշկի և կվիրակապի Իր ժողովրդին։ Սփռման ժամանակ ճշմարտությունը տարածելու համար գործադրված ջանքերը շատ փոքր ազդեցություն ունեցան, շատ քիչ կամ գրեթե ոչինչ չկատարեցին, բայց հավաքման ժամանակ, երբ Աստված Իր ձեռքն է մեկնել՝ Իր ժողովրդին հավաքելու համար, ճշմարտությունը տարածելու ջանքերը կունենան իրենց նախատեսված ազդեցությունը։ Բոլորը պետք է միաբան լինեն և նախանձախնդիր՝ այս գործում։ Ես տեսա, որ սխալ էր որևէ մեկի համար սփռման ժամանակին դիմելը՝ որպես օրինակների, որոնք այժմ պետք է կառավարեն մեզ հավաքման ժամանակում. որովհետև եթե Աստված այժմ մեզ համար ավելին չաներ, քան այն ժամանակ արեց, Իսրայելը երբեք չէր հավաքվի»։ Վաղ գրվածքներ, 74։

In the appendix to Early Writings, Sister White explains the comment just cited:

«Վաղ Գրվածքներ»-ի հավելվածում Քույր Ուայթը բացատրում է հենց նոր մեջբերված դիտողությունը.

“3. The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

«3. Այն տեսակետը, թե Տերը «երկրորդ անգամ մեկնել էր Իր ձեռքը՝ Իր ժողովրդի մնացորդին վերադարձնելու համար», 74-րդ էջում վերաբերում է միայն այն միասնությանն ու զորությանը, որ մի ժամանակ գոյություն ուներ Քրիստոսին սպասողների մեջ, և այն փաստին, որ Նա սկսել էր վերստին միավորել և վեր բարձրացնել Իր ժողովրդին»։ Early Writings, 86.

The sacred history of the seven thunders representing August 11, 1840 unto October 22, 1844, typified the sacred history of October 22, 1844 unto the rebellion of 1863. Line upon line, the first history represented an illustration of wise virgins, and the second line represented provides an illustration of foolish virgins. Both histories began when an angel descended with a message that was to be eaten. The arrival of the angel in both histories began a testing process that produced a scattering, and by 1849, Sister White was being shown that the Lord was again stretching forth His hand a second time, this time to gather those who had been scattered on October 22, 1844.

Յոթ որոտների սրբազան պատմությունը, որ ներկայացնում էր 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, նախատիպարեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ից մինչև 1863 թվականի ապստամբությունը հասնող սրբազան պատմությունը։ Տող առ տող՝ առաջին պատմությունը ներկայացնում էր իմաստուն կույսերի մի պատկերացում, իսկ երկրորդ գիծը ներկայացնում էր հիմար կույսերի մի պատկերացում։ Երկու պատմություններն էլ սկսվեցին, երբ մի հրեշտակ իջավ մի պատգամով, որը պետք է ուտվեր։ Հրեշտակի գալուստը երկու պատմություններում էլ սկիզբ դրեց փորձության մի ընթացքի, որը առաջ բերեց ցրումը, և մինչև 1849 թվականը Քույր Ուայթին ցույց էր տրվում, որ Տերը կրկին, երկրորդ անգամ, մեկնում է Իր ձեռքը՝ այս անգամ հավաքելու նրանց, ովքեր ցրվել էին 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։

They had been scattered by the Great Disappointment, as the wise on April 19, 1844 had been scattered by their first disappointment. The second gathering identified that the Lord “had begun to unite and to raise up His people again.” At the second gathering the Lord’s work includes lifting up an ensign that is united with one another upon the message, and whose humanity is united with His Divinity. The purpose of the ensign is to call God’s other flock out of Babylon, which is accomplished by men and women seeing the ensign.

Նրանք ցրվել էին Մեծ Հիասթափությամբ, ինչպես որ իմաստունները 1844 թվականի ապրիլի 19-ին ցրվել էին իրենց առաջին հիասթափությունից։ Երկրորդ հավաքումը հաստատեց, որ Տերը «սկսել էր վերստին միավորել և վեր բարձրացնել Իր ժողովրդին»։ Երկրորդ հավաքման ժամանակ Տիրոջ գործը ներառում է դրոշի բարձրացումը, որը միմյանց հետ միավորված է պատգամի վրա, և որի մարդկայնությունը միավորված է Նրա Աստվածության հետ։ Դրոշի նպատակը Բաբելոնից դուրս կանչելն է Աստծո մյուս հոտին, ինչը կատարվում է այն ժամանակ, երբ տղամարդիկ և կանայք տեսնում են դրոշը։

The ensign is the army of those who have united their humanity with Christ’s Divinity in the time of the Sunday law testing time. Thus, the second gathering identifies the “root of Jesse,” will be lifted up, carrying the twofold prophetic symbolism of Ruth, a heathen who is gathered by the ensign being joined with Boaz, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and also a symbol of the Redeemer, who paid the price for Ruth, and was her near kinsmen. In the incarnation of Christ’s Divine nature with the fallen flesh of human nature He became our near kinsman. The ensign that is lifted up are those united by the message, who finalize the work of joining their humanity to Christ’s Divinity in advance of the Sunday law.

Դրոշը այն մարդկանց բանակն է, որոնք Կիրակնօրյա օրենքի փորձության ժամանակ իրենց մարդկայինը միավորել են Քրիստոսի Աստվածության հետ։ Այսպիսով, երկրորդ հավաքումը բնորոշում է, որ «Հեսսեի արմատը» պիտի բարձրացվի՝ կրելով Հռութի երկակի մարգարեական խորհրդանշությունը՝ որպես հեթանոսուհի, որ դրոշի միջոցով հավաքվում է՝ միանալով Բոոսին, որը հարյուր քառասունչորս հազարի խորհրդանիշն է, և նաև Փրկչի խորհրդանիշը, որը վճարեց Հռութի գինը և նրա մերձավոր ազգականն էր։ Քրիստոսի Աստվածային բնության՝ մարդկային բնության անկյալ մարմնի հետ մարմնավորման մեջ Նա դարձավ մեր մերձավոր ազգականը։ Բարձրացված դրոշը նրանք են, որոնք լուրով միավորված՝ մինչև Կիրակնօրյա օրենքը վերջնականացնում են իրենց մարդկայինը Քրիստոսի Աստվածության հետ միավորելու գործը։

We will continue this study in the next article.

Այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։

“The appreciation of the Bible grows with its study. Whichever way the student may turn, he will find displayed the infinite wisdom and love of God.

Աստվածաշնչի գնահատանքը աճում է նրա ուսումնասիրությամբ։ Որ կողմն էլ ուսանողը դառնա, նա կհայտնաբերի Աստծո անսահման իմաստությունն ու սերը՝ դրսևորված։

“The significance of the Jewish economy is not yet fully comprehended. Truths vast and profound are shadowed forth in its rites and symbols. The gospel is the key that unlocks its mysteries. Through a knowledge of the plan of redemption, its truths are opened to the understanding. Far more than we do, it is our privilege to understand these wonderful themes. We are to comprehend the deep things of God. Angels desire to look into the truths that are revealed to the people who with contrite hearts are searching the word of God, and praying for greater lengths and breadths and depths and heights of the knowledge which He alone can give.

«Հրեական կարգադրության նշանակությունը դեռևս լիովին չի ըմբռնված։ Նրա ծեսերի և խորհրդանիշների մեջ ստվերագծված են վեհ ու խորին ճշմարտություններ։ Ավետարանն այն բանալին է, որ բացում է նրա գաղտնիքները։ Փրկության ծրագրի գիտությամբ նրա ճշմարտությունները բացվում են ըմբռնմանը։ Մեզ տրված արտոնությունն է՝ շատ ավելի, քան մենք անում ենք, հասկանալ այս սքանչելի թեմաները։ Մենք պետք է ըմբռնենք Աստծո խորին բաները։ Հրեշտակները ցանկանում են նայել այն ճշմարտությունների մեջ, որոնք հայտնվում են այն մարդկանց, ովքեր խոնարհասիրտ սրտերով քննում են Աստծո խոսքը և աղոթում են ավելի մեծ երկարությունների, լայնությունների, խորությունների և բարձրությունների համար այն գիտության, որ միայն Նա կարող է տալ»։

“As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament scriptures is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study. But Christ through His servant John has here declared what shall be in the last days, and He says, ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’ Revelation 1:3.

«Երբ մոտենում ենք այս աշխարհի պատմության ավարտին, վերջին օրերին վերաբերող մարգարեությունները հատկապես պահանջում են մեր ուսումնասիրությունը։ Նոր Կտակարանի Գրությունների վերջին գիրքը լի է այն ճշմարտությամբ, որը մենք պետք է հասկանանք։ Սատանան շատերի միտքը կուրացրել է, այնպես որ նրանք ուրախությամբ ընդունել են ցանկացած պատրվակ, որպեսզի Հայտնությունը չդարձնեն իրենց ուսումնասիրության առարկա։ Բայց Քրիստոսն այստեղ Իր ծառա Հովհաննեսի միջոցով հայտնել է, թե ինչ պիտի լինի վերջին օրերին, և ասում է. «Երանելի է նա, որ կարդում է, և նրանք, որ լսում են այս մարգարեության խոսքերը և պահում են այն, ինչ գրված է նրա մեջ»։ Հայտնություն 1:3»

“‘This is life eternal,’ Christ said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. Why is it that we do not realize the value of this knowledge? Why are not these glorious truths glowing in our hearts, trembling upon our lips, and pervading our whole being?

«Եվ սա է հավիտենական կյանքը,— ասաց Քրիստոսը,— որ ճանաչեն Քեզ՝ միակ ճշմարիտ Աստծուն, և Հիսուս Քրիստոսին, որին Դու ուղարկեցիր»։ Հովհաննես 17:3։ Ինչո՞ւ է, որ մենք չենք գիտակցում այս գիտության արժեքը։ Ինչո՞ւ այս փառավոր ճշմարտությունները չեն բոցավառվում մեր սրտերում, չեն դողում մեր շուրթերին և չեն համակում մեր ամբողջ էությունը։

“In giving us His word, God has put us in possession of every truth essential for our salvation. Thousands have drawn water from these wells of life, yet there is no diminishing of the supply. Thousands have set the Lord before them, and by beholding have been changed into the same image. Their spirit burns within them as they speak of His character, telling what Christ is to them, and what they are to Christ. But these searchers have not exhausted these grand and holy themes. Thousands more may engage in the work of searching out the mysteries of salvation. As the life of Christ and the character of His mission are dwelt upon, rays of light will shine forth more distinctly at every attempt to discover truth. Each fresh search will reveal something more deeply interesting than has yet been unfolded. The subject is inexhaustible. The study of the incarnation of Christ, His atoning sacrifice and mediatorial work, will employ the mind of the diligent student as long as time shall last; and looking to heaven with its unnumbered years he will exclaim, ‘Great is the mystery of godliness.’

«Իր Խոսքը մեզ տալով՝ Աստված մեզ տիրապետող է դարձրել մեր փրկության համար անհրաժեշտ ամեն ճշմարտության։ Հազարավորներ ջուր են քաշել կյանքի այս աղբյուրներից, սակայն պաշարը չի պակասել։ Հազարավորներ Տիրոջն իրենց առաջ են դրել, և նայելով՝ փոխակերպվել են նույն պատկերին։ Նրանց հոգին բորբոքվում է իրենց ներսում, երբ խոսում են Նրա բնավորության մասին՝ պատմելով, թե ինչ է Քրիստոսը իրենց համար, և ինչ են իրենք Քրիստոսի համար։ Բայց այս հետազոտողները չեն սպառել այս վսեմ և սուրբ թեմաները։ Եվս հազարավորներ կարող են ներգրավվել փրկության խորհուրդները քննելու գործի մեջ։ Քրիստոսի կյանքի և Նրա առաքելության բնավորության վրա խորհրդածելիս, ճշմարտությունը բացահայտելու յուրաքանչյուր փորձի ժամանակ լույսի շողերը ավելի հստակ պիտի ճառագեն։ Ամեն նոր որոնում պիտի բացահայտի մի բան, որն ավելի խորապես հետաքրքրական է, քան այն, ինչ մինչ այժմ արդեն բացվել է։ Այս թեման անսպառ է։ Քրիստոսի մարմնավորման, Նրա քավչարար զոհաբերության և միջնորդական ծառայության ուսումնասիրությունը պիտի զբաղեցնի ջանասեր ուսումնասիրողի միտքը, քանի դեռ ժամանակը կշարունակվի, և, հայացքը հառելով դեպի երկինք՝ իր անհամար տարիներով, նա պիտի բացականչի. «Մեծ է աստվածապաշտության խորհուրդը»։»

“In eternity we shall learn that which, had we received the enlightenment it was possible to obtain here, would have opened our understanding. The themes of redemption will employ the hearts and minds and tongues of the redeemed through the everlasting ages. They will understand the truths which Christ longed to open to His disciples, but which they did not have faith to grasp. Forever and forever new views of the perfection and glory of Christ will appear. Through endless ages will the faithful Householder bring forth from His treasure things new and old.” Christ’s Object Lessons, 132–134.

«Հավիտենության մեջ մենք պիտի սերտենք այն, ինչը, եթե այստեղ ընդունած լինեինք այն լուսավորությունը, որ հնարավոր էր ստանալ, պիտի բացեր մեր հասկացողությունը։ Փրկության թեմաները հավիտենական դարերի ընթացքում պիտի զբաղեցնեն փրկվածների սրտերը, մտքերը և լեզուները։ Նրանք պիտի հասկանան այն ճշմարտությունները, որոնք Քրիստոս փափագում էր բացել Իր աշակերտներին, բայց որոնք նրանք հավատք չունեին ընկալելու։ Հավիտյան ու հավիտյան Քրիստոսի կատարելության և փառքի նոր տեսիլքներ պիտի հայտնվեն։ Անվախճան դարերի ընթացքում հավատարիմ Տանտերը Իր գանձարանից պիտի հանի նորը և հինը»։ Christ’s Object Lessons, 132–134.