We are considering the prophetic period represented as the second gathering that is identified by the prophet Isaiah, and afterward by Sister White.
Մենք դիտարկում ենք այն մարգարեական ժամանակաշրջանը, որ ներկայացված է որպես երկրորդ հավաքումը, որը նույնականացվում է Եսայիա մարգարեի, իսկ այնուհետև՝ Քույր Ուայթի կողմից։
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. Isaiah 11:10–13.
Եվ այն օրը պիտի լինի Հեսսեի արմատը, որ կանգնած պիտի լինի իբրև դրոշ ժողովուրդների համար. նրան պիտի դիմեն հեթանոսները, և նրա հանգիստը պիտի փառավոր լինի։ Եվ այն օրը պիտի պատահի, որ Տերը երկրորդ անգամ նորից պիտի մեկնի Իր ձեռքը՝ վերադարձնելու Իր ժողովրդի մնացորդին, որ մնացել է Ասորիքից, Եգիպտոսից, Պատրոսից, Քուշից, Եղամից, Սենաարից, Համաթից և ծովի կղզիներից։ Եվ Նա պիտի բարձրացնի դրոշ ազգերի համար, պիտի հավաքի Իսրայելի վտարանդիներին և պիտի համախմբի Հուդայի ցրվածներին երկրի չորս ծագերից։ Եփրեմի նախանձը ևս պիտի վերանա, և Հուդայի հակառակորդները պիտի կտրվեն. Եփրեմը այլևս չի նախանձի Հուդային, և Հուդան չի նեղի Եփրեմին։ Եսայիա 11:10–13.
When God’s last-day people are gathered a second time there is a unification among those disciples that was represented by the ten days that preceded Pentecost, and that Isaiah refers to as a time when, “The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim.”
Երբ Աստծո վերջին օրերի ժողովուրդը երկրորդ անգամ կհավաքվի, այդ աշակերտների մեջ տեղի է ունենում միասնություն, որը ներկայացված էր Պենտեկոստեին նախորդած տասը օրերով, և որին Եսայիան անդրադառնում է որպես այն ժամանակի, երբ «Եփրեմի նախանձը ևս պիտի հեռանա, և Հուդայի հակառակորդները պիտի կտրվեն. Եփրեմը չի նախանձի Հուդային, և Հուդան չի նեղացնի Եփրեմին»։
“Trials are to come upon God’s people and the tares are to be separated from the wheat. But let not Ephraim envy Judah any more, and Judah will no more vex Ephraim. Kind, tender, compassionate words will flow out from sanctified hearts and lips. It is essential that we be united, and if we all seek the meekness and the lowliness of Christ, we shall have the mind of Christ, and there will be unity of spirit.” Review and Herald, March 19, 1895.
«Փորձություններ պիտի գան Աստծո ժողովրդի վրա, և որոմները պիտի բաժանվեն ցորենից։ Բայց թող Եփրեմը այլևս չնախանձի Հուդային, և Հուդան այլևս չնեղի Եփրեմին։ Բարի, քնքուշ, գթառատ խոսքերը պիտի բխեն սրբագործված սրտերից և շրթներից։ Անհրաժեշտ է, որ մենք միաբան լինենք, և եթե մենք բոլորս որոնենք Քրիստոսի հեզությունն ու խոնարհությունը, ապա կունենանք Քրիստոսի միտքը, և կլինի հոգու միություն»։ Review and Herald, March 19, 1895.
Unification is an element of the work Christ accomplishes when He gathers the one hundred and forty-four thousand a second time. That unity was represented by the ten days leading to Pentecost, and the six days of the Exeter camp meeting, and could have been accomplished from 1856 unto 1863, if those who had experienced the great disappointment of October 22, 1844, had not lost their way.
Միավորումը այն գործի մի տարրն է, որ Քրիստոս կատարում է, երբ Նա երկրորդ անգամ հավաքում է հարյուր քառասունչորս հազարը։ Այդ միասնությունը ներկայացված էր Հոգեգալստին նախորդող տասը օրերով և Էքսեթերի ճամբարային ժողովի վեց օրերով, և կարող էր իրագործված լինել 1856-ից մինչև 1863 թվականները, եթե նրանք, ովքեր վերապրել էին 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի մեծ հիասթափությունը, չմոլորվեին իրենց ճանապարհից։
“But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. Dissensions and divisions came in. . .. Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!
«Սակայն հիասթափությանը հաջորդած կասկածի և անորոշության շրջանում ադվենտ հավատացյալներից շատերը հրաժարվեցին իրենց հավատից։ Տարաձայնություններ և բաժանումներ առաջ եկան.... Այսպիսով գործը խափանվեց, և աշխարհը թողնվեց խավարի մեջ։ Եթե ամբողջ ադվենտիստական մարմինը միավորված մնար Աստծու պատվիրանների և Հիսուսի հավատի վրա, որքան լայնորեն տարբեր կլիներ մեր պատմությունը»
“It was not the will of God that the coming of Christ should be thus delayed. God did not design that His people, Israel, should wander forty years in the wilderness. He promised to lead them directly to the land of Canaan, and establish them there a holy, healthy, happy people. But those to whom it was first preached, went not in ‘because of unbelief’ (Hebrews 3:19). Their hearts were filled with murmuring, rebellion, and hatred, and He could not fulfill His covenant with them.
«Աստծո կամքը չէր, որ Քրիստոսի գալուստը այսպես ուշանար։ Աստված չէր նախատեսել, որ Իր ժողովուրդը՝ Իսրայելը, քառասուն տարի թափառի անապատում։ Նա խոստացել էր նրանց անմիջապես առաջնորդել Քանանի երկիրը և այնտեղ հաստատել նրանց՝ որպես սուրբ, առողջ և երջանիկ ժողովուրդ։ Բայց նրանք, որոնց այն նախապես ավետվեց, «անհավատության պատճառով» չմտան ներս (Եբրայեցիս 3:19)։ Նրանց սրտերը լցված էին տրտունջով, ապստամբությամբ և ատելությամբ, և Նա չէր կարող կատարել Իր ուխտը նրանց հետ։»
“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.” Selected Messages, book 1, 68, 69.
«Քառասուն տարի անհավատությունը, տրտունջը և ապստամբությունը հին Իսրայելին փակեցին Քանանի երկրից դուրս։ Նույն մեղքերն են հետաձգել ժամանակակից Իսրայելի մուտքը երկնային Քանան։ Ոչ մի դեպքում Աստծո խոստումները մեղավոր չէին։ Տիրոջ իրենց հետևորդներ կոչեցող ժողովրդի մեջ եղող անհավատությունը, աշխարհասիրությունը, չնվիրաբերված լինելը և երկպառակությունը են, որ մեզ այս մեղքի և վշտի աշխարհում այսքան տարիներ պահել են»։ Selected Messages, գիրք 1, 68, 69.
The descent of the second angel identified a scattering at the first disappointment that initiated the tarrying time, and then led to a period of six days at the Exeter camp meeting where unity upon the message was accomplished in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the message of the Midnight Cry at the conclusion of the meeting.
Երկրորդ հրեշտակի իջնելը ցույց տվեց առաջին հիասթափության ժամանակ տեղի ունեցած ցրումը, որով սկսվեց հապաղման ժամանակը, ապա առաջնորդեց դեպի վեցօրյա մի շրջան Էքզեթերի ճամբարային ժողովում, որտեղ լուրի շուրջ միասնությունը ձեռք բերվեց նախքան ժողովի ավարտին՝ Կեսգիշերային Աղաղակի լուրի մեջ, Սուրբ Հոգու հեղման վրա հասնելը։
The descent of the third angel on October 22, 1844, identified a scattering at the great disappointment, and ushered in a period of education as the truths associated with the Most Holy Place were opened to God’s people. By 1849 the Lord was stretching His hand to gather his people together a second time, and by 1851, the 1850 chart was being presented. That chart represented the foundational message, and the very message that was to be lifted up before the world as an ensign.
1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին երրորդ հրեշտակի իջնելը մեծ հիասթափության ժամանակ բացահայտեց ցրումը և սկիզբ դրեց խրատության մի ժամանակաշրջանի, երբ Ամենասուրբ Տեղի հետ առնչվող ճշմարտությունները բացվում էին Աստծո ժողովրդի առաջ։ 1849 թվականին Տերը մեկնում էր Իր ձեռքը՝ Իր ժողովրդին երկրորդ անգամ միասին հավաքելու համար, իսկ 1851 թվականին ներկայացվում էր 1850 թվականի աղյուսակը։ Այդ աղյուսակը ներկայացնում էր հիմնարար պատգամը, և հենց այն պատգամը, որը պետք է աշխարհի առաջ բարձրացվեր իբրև դրոշ։
The gathering a second time of the disciples by Christ began immediately at His descent, and the gathering of those in Exeter began during the period of the tarrying time. In the history of the rebellion of 1863, the gathering a second time began at least five years into the educational process that began when the light of the sanctuary was opened up in 1844. In 1848, Islam was then angering the nations. The second gathering is represented as a progressive work that is accomplished by the arrival of the ten days that preceded Pentecost, and also by the six days of the Exeter camp meeting, and should have been completed by 1856.
Քրիստոսի կողմից աշակերտների երկրորդ անգամ հավաքվելը սկսվեց անմիջապես Նրա իջնելիս, իսկ Էքսեթերում եղողների հավաքվելը սկսվեց սպասելու ժամանակի շրջանի ընթացքում։ 1863 թվականի ապստամբության պատմության մեջ երկրորդ անգամ հավաքվելը սկսվեց առնվազն հինգ տարի այն կրթական գործընթացի մեջ, որը սկսվել էր այն ժամանակ, երբ 1844 թվականին բացվեց սրբարանի լույսը։ 1848 թվականին Իսլամը այն ժամանակ արդեն բարկացնում էր ազգերին։ Երկրորդ հավաքվելը ներկայացված է որպես աստիճանական աշխատանք, որն իրականացվում է ինչպես Հոգեգալստին նախորդած տասը օրերի հասնելուն, այնպես էլ Էքսեթերի ճամբարային ժողովի վեց օրերի միջոցով, և պետք է որ ավարտված լիներ մինչև 1856 թվականը։
The work of gathering His people a second time is the closing work of the third angel, and it is accomplished by Christ’s hand.
Իր ժողովրդի երկրորդ անգամ հավաքելու գործը երրորդ հրեշտակի եզրափակիչ գործն է, և այն կատարվում է Քրիստոսի ձեռքով։
And when the sabbath day was come, he began to teach in the synagogue: and many hearing him were astonished, saying, From whence hath this man these things? and what wisdom is this which is given unto him, that even such mighty works are wrought by his hands? Mark 6:2.
Երբ շաբաթ օրը եկավ, Նա սկսեց ուսուցանել ժողովարանում. Եվ շատերը, լսելով Նրան, զարմանում էին՝ ասելով. «Որտեղի՞ց է այս մարդուն այս ամենը. և ի՞նչ իմաստություն է սա, որ տրված է Նրան, այնպես որ անգամ այսպիսի զորավոր գործեր են կատարվում Նրա ձեռքերով»։ Մարկոս 6:2.
The scattering that occurs when the divine symbol descends initiates a testing process that ultimately manifests two classes of worshippers, and in so doing cleanses the temple.
Այն ցրումը, որ տեղի է ունենում, երբ աստվածային խորհրդանիշը իջնում է, նախաձեռնում է փորձության մի գործընթաց, որը վերջիվերջո ի հայտ է բերում երկրպագուների երկու դաս, և այդպիսով մաքրում է տաճարը։
Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:12.
Ում բահը Նրա ձեռքում է, և Նա հիմնովին կմաքրի Իր կալը և Իր ցորենը կհավաքի շտեմարանը, բայց հարդը կայրի անշեջ կրակով։ Մատթեոս 3:12.
In that period God’s people are to take the message from the angel’s hand and eat it.
Այդ ժամանակահատվածում Աստծո ժողովուրդը պետք է հրեշտակի ձեռքից վերցնի պատգամը և ուտի այն։
And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth. Revelation 10:1, 2.
Եվ ես տեսա մի ուրիշ հզոր հրեշտակ, որ իջնում էր երկնքից՝ ամպով զգեստավորված. և ծիածան կար նրա գլխի վրա, և նրա երեսը՝ ինչպես արև, և նրա ոտքերը՝ ինչպես կրակի սյուներ։ Եվ նա իր ձեռքում ուներ մի փոքրիկ բաց գիրք. և իր աջ ոտքը դրեց ծովի վրա, իսկ ձախը՝ երկրի վրա։ Հայտնություն 10:1, 2.
At the arrival of the second angel on April 19, 1844, God’s people were scattered. They had been initially gathered with the fulfillment of the prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen on August 11, 1840, but the Lord had held His hand over a mistake in the reckoning of some of the figures on the chart.
1844 թվականի ապրիլի 19-ին երկրորդ հրեշտակի գալստյան ժամանակ Աստծո ժողովուրդը ցրված էր։ Նրանք սկզբնապես հավաքվել էին Հայտնության իններորդ գլխի տասնհինգերորդ համարի մարգարեության կատարմամբ՝ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին, սակայն Տերը Իր ձեռքը պահել էր գծապատկերի վրա եղած որոշ թվերի հաշվարկման մի սխալի վրա։
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
«Ես տեսել եմ, որ 1843 թվականի աղյուսակը ուղղորդված էր Տիրոջ ձեռքով, և որ այն չպետք է փոփոխվի. որ թվերն այնպիսին էին, ինչպես Նա կամենում էր. որ Նրա ձեռքը ծածկել և թաքցրել էր թվերից որոշների մեջ եղած մի սխալ, այնպես որ ոչ ոք չէր կարող այն տեսնել, մինչև որ Նրա ձեռքը հեռացվեց»։ Early Writings, 74.
The removal of His hand allowed Samuel Snow to identify the correct date for the vision that tarried.
Նրա ձեռքի հեռացվելը Սամուել Սնոուին հնարավորություն տվեց որոշելու այն տեսիլքի ճիշտ ամսաթիվը, որ ուշանում էր։
“Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.
«Այդ հավատարիմ, հիասթափված անձինք, որոնք չէին կարողանում հասկանալ, թե ինչու իրենց Տերը չեկավ, խավարի մեջ չթողնվեցին։ Նրանք դարձյալ առաջնորդվեցին դեպի իրենց Աստվածաշնչերը՝ քննելու մարգարեական ժամանակաշրջանները։ Տիրոջ ձեռքը հեռացվեց թվերից, և սխալը բացատրվեց։ Նրանք տեսան, որ մարգարեական ժամանակաշրջանները հասնում էին մինչև 1844 թվականը, և որ նույն ապացույցը, որ իրենք ներկայացրել էին՝ ցույց տալու համար, թե մարգարեական ժամանակաշրջանները փակվում էին 1843 թվականին, ապացուցում էր, որ դրանք ավարտվելու էին 1844 թվականին»։ Early Writings, 237.
The history of the first and second angels contains a line of waymarks associated with Christ’s hand. When He descended on August 11, 1840 and April 19, 1844 He had a message in His hand. It was His hand that directed the production and publication of the 1843 chart in May of 1842. It was His hand that sealed up a mistake in the figures on the chart. After the scattering of that first disappointment, Jeremiah sat alone because of Christ’s hand. Then He removed His hand, and thus unsealed the message of the Midnight Cry. The act of stretching His hand out to gather His people a second time occurred from the first disappointment unto the Exeter camp meeting, as the disciples were ultimately gathered together at Jerusalem for ten days in advance of the outpouring of the Holy Spirit. At the arrival of the third angel on October 22, 1844 the Lord lifted up His hand.
Առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատմությունը պարունակում է նշանաքարերի մի շարք, որոնք առնչված են Քրիստոսի ձեռքին։ Երբ Նա իջավ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին և 1844 թվականի ապրիլի 19-ին, Իր ձեռքում ուներ մի պատգամ։ Նրա՛ ձեռքն էր, որ առաջնորդեց 1843 թվականի աղյուսակի կազմությունն ու հրատարակությունը 1842 թվականի մայիսին։ Նրա՛ ձեռքն էր, որ կնքեց աղյուսակի թվերի մեջ եղած մի սխալ։ Այդ առաջին հիասթափության ցրումից հետո Երեմիան միայնակ նստեց Քրիստոսի ձեռքի պատճառով։ Ապա Նա հեռացրեց Իր ձեռքը, և այսպիսով ապակնքեց Կեսգիշերյան աղաղակի պատգամը։ Իր ձեռքը մեկնելով՝ Իր ժողովրդին երկրորդ անգամ հավաքելու գործողությունը տեղի ունեցավ առաջին հիասթափությունից մինչև Էքզեթերի բանակատեղիի ժողովը, ինչպես աշակերտներն ի վերջո հավաքվեցին Երուսաղեմում տասը օրով՝ Սուրբ Հոգու հեղմանն ընդառաջ։ Երրորդ հրեշտակի գալստյան պահին՝ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, Տերը բարձրացրեց Իր ձեռքը։
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.
Եվ այն հրեշտակը, որին տեսա կանգնած ծովի վրա և երկրի վրա, բարձրացրեց իր ձեռքը դեպի երկինք, և երդվեց Նրանով, որ կենդանի է հավիտյանս հավիտենից, որ ստեղծեց երկինքն ու այն ամենը, ինչ նրա մեջ է, և երկիրը ու այն ամենը, ինչ նրա մեջ է, և ծովը ու այն ամենը, ինչ նրա մեջ է, թե այլևս ժամանակ չպիտի լինի։ Հայտնություն 10:5, 6.
From the first gathering on August 11, 1840 until October 22, 1844 the history of the first and second angels is marked by Christ’s hand. On October 22, 1844 the third angel descended and the little Millerite flock was scattered by the Great Disappointment. On that date Christ lifted His hand to heaven and swore that time would be no longer.
1840 թվականի օգոստոսի 11-ի առաջին հավաքից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատմությունը նշանավորված է Քրիստոսի ձեռքով։ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին երրորդ հրեշտակը իջավ, և Մեծ Հիասթափության հետևանքով փոքրաթիվ միլլերական հոտը ցրվեց։ Այդ օրը Քրիստոսը Իր ձեռքը բարձրացրեց դեպի երկինք և երդվեց, որ այլևս ժամանակ չի լինելու։
The second gathering in the history of 1844 until 1863, began with Christ lifting up His hand, while also holding a message to be eaten in His hand. Then in 1849, He stretched forth His hand a second time to gather His scattered people. Those people had been gathered at the message of the Midnight Cry, and scattered when the event predicted did not happen. At the Exeter camp meeting Christ gathered His flock and unified them upon the message, as He had done in the ten days that preceded Pentecost. The Philadelphian Millerites left the Exeter camp meeting and repeated Pentecost. In 1856, Christ was outside of the movement that had transitioned into Laodicea, for Christ stands outside of a Laodicean’s heart and knocks, seeking an entrance.
1844-ից մինչև 1863 թվականների պատմության մեջ երկրորդ ժողովը սկսվեց այն ժամանակ, երբ Քրիստոս բարձրացրեց Իր ձեռքը՝ միաժամանակ Իր ձեռքում պահելով ուտվելու ենթակա մի պատգամ։ Այնուհետև 1849 թվականին Նա երկրորդ անգամ մեկնեց Իր ձեռքը՝ հավաքելու Իր ցրված ժողովրդին։ Այդ ժողովուրդը հավաքվել էր Կեսգիշերյան աղաղակի պատգամով, և ցրվել էր, երբ կանխասված իրադարձությունը չիրականացավ։ Էքզեթերի վրանային ժողովում Քրիստոս հավաքեց Իր հոտը և միավորեց նրանց պատգամի վրա, ինչպես որ արել էր Հոգեգալուստին նախորդած տասը օրերի ընթացքում։ Ֆիլադելֆիական միլլերիտները թողեցին Էքզեթերի վրանային ժողովը և կրկնեցին Հոգեգալուստը։ 1856 թվականին Քրիստոս շարժման սահմաններից դուրս էր, որն անցել էր Լաոդիկեայի մեջ, որովհետև Քրիստոս կանգնում է լաոդիկեցու սրտից դուրս և թակում՝ մուտք որոնելով։
Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. Revelation 3:20.
Ահա, ես դռան առաջ կանգնած եմ և բախում եմ. եթե մեկը լսի իմ ձայնը և բացի դուռը, ես կմտնեմ նրա մոտ և նրա հետ կընթրեմ, և նա՝ ինձ հետ։ Հայտնություն 3:20։
In 1856, Christ’s hand was knocking upon the Laodicean Millerite movement, but to no avail. In 1849, seven years earlier, He had begun to gather His people a second time, but doubt and uncertainty stopped the Philadelphian movement.
1856 թվականին Քրիստոսի ձեռքը թակում էր Լաոդիկեական միլլերական շարժման դուռը, սակայն ապարդյուն։ Դրանից յոթ տարի առաջ՝ 1849 թվականին, Նա սկսել էր երկրորդ անգամ հավաքել Իր ժողովրդին, սակայն կասկածն ու անորոշությունը կանգնեցրին Ֆիլադելֆիական շարժումը։
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
«Եթե ադվենտիստները 1844 թվականի մեծ հիասթափությունից հետո ամուր պահած լինեին իրենց հավատը և միաբանությամբ ընթանային Աստծո բացվող նախախնամության առաջնորդությամբ՝ ընդունելով երրորդ հրեշտակի լուրը և Սուրբ Հոգու զորությամբ այն հռչակելով աշխարհին, նրանք կտեսնեին Աստծո փրկությունը, Տերը հզորապես կգործեր նրանց ջանքերի հետ միասին, գործը կավարտվեր, և Քրիստոս մինչ այժմ եկած կլիներ՝ Իր ժողովրդին նրանց վարձատրությունը ստանալու համար ընդունելու։ Բայց հիասթափությանը հաջորդած կասկածի և անորոշության ժամանակաշրջանում ադվենտ հավատացյալներից շատերը տեղի տվեցին իրենց հավատքի մեջ.... Այսպես գործը խափանվեց, և աշխարհը մնաց խավարի մեջ։ Եթե ամբողջ ադվենտիստական մարմինը միավորվեր Աստծո պատվիրանների և Հիսուսի հավատի շուրջ, որքան լայնորեն տարբեր կլիներ մեր պատմությունը»։ Ավետարանչություն, 695։
On September 11, 2001 Christ gathered His last day people, who were thereafter scattered on July 18, 2020. On September 11, 2001 those who were gathered took the hidden book out of Christ’s hand and ate it. On July 18, 2020 they rejected the command represented by His uplifted hand, which identified that “time would be no longer.”
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Քրիստոսը հավաքեց Իր վերջին օրերի ժողովրդին, որը դրանից հետո ցրվեց 2020 թվականի հուլիսի 18-ին։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին նրանք, ովքեր հավաքվել էին, Քրիստոսի ձեռքից վերցրին ծածուկ գիրքը և կերան այն։ 2020 թվականի հուլիսի 18-ին նրանք մերժեցին Նրա վեր բարձրացրած ձեռքով խորհրդանշված պատվերը, որը հաստատում էր, որ «ժամանակ այլևս չի լինելու»։
The Philadelphian Millerites manifested no rebellion in their false prediction of 1843, for they acted upon all the light the Lord had revealed, but on July 18, 2020 the Laodiceans of the third angel’s movement rebelled against the light associated with His hand. After 1844, the Philadelphian movement of the first angel “in the period of doubt and uncertainty” “yielded their faith,” and became Laodiceans.
Ֆիլադելֆիական միլլերականները 1843 թվականի իրենց սխալ կանխագուշակության մեջ ապստամբություն չդրսևորեցին, որովհետև նրանք գործեցին այն ամբողջ լույսի համաձայն, որ Տերը հայտնել էր, սակայն 2020 թվականի հուլիսի 18-ին երրորդ հրեշտակի շարժման լաոդիկեցիները ապստամբեցին այն լույսի դեմ, որը կապված էր Նրա ձեռքի հետ։ 1844 թվականից հետո առաջին հրեշտակի ֆիլադելֆիական շարժումը «կասկածի և անորոշության շրջանում» «հրաժարվեց իր հավատից» և դարձավ լաոդիկեցի։
1856 represents that point of transition, typifying a point of transition for God’s people of the last days.
1856 թվականը ներկայացնում է անցման այն կետը, որը նախատիպորեն պատկերում է անցման մի կետ վերջին օրերի Աստծո ժողովրդի համար։
Somewhere in the seven years between 1849 and 1856 the Philadelphian Millerite movement resisted the Lord’s hand that was stretching out to gather His people a second time, and the promise was that He would do more then, than He did in the past.
1849 և 1856 թվականների միջև ընկած յոթ տարիներից ինչ-որ ժամանակ Ֆիլադելֆիական Միլլերիտական շարժումը հակառակվեց Տիրոջ ձեռքին, որ երկարացվում էր՝ Իր ժողովրդին երկրորդ անգամ հավաքելու համար, և խոստումն այն էր, որ Նա այն ժամանակ ավելի շատ պիտի աներ, քան արել էր անցյալում։
“September 23, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Սեպտեմբերի 23-ին Տերը ինձ ցույց տվեց, որ Իր ձեռքը երկրորդ անգամ մեկնել է՝ Իր ժողովրդի մնացորդը վերագտնելու համար, և որ այս հավաքման ժամանակաշրջանում ջանքերը պետք է կրկնապատկվեն։ Սփռման ժամանակ Իսրայելը զարկվեց և պատառոտվեց, բայց այժմ՝ հավաքման ժամանակ, Աստված կբուժի և կկապի Իր ժողովրդին։ Սփռման ժամանակ ճշմարտությունը տարածելու համար գործադրված ջանքերը միայն չնչին արդյունք էին տալիս, շատ քիչ կամ ընդհանրապես ոչինչ էին իրագործում. բայց հավաքման ժամանակ, երբ Աստված Իր ձեռքը դրել է Իր ժողովրդին հավաքելու վրա, ճշմարտությունը տարածելու ջանքերը կունենան իրենց նախատեսված ազդեցությունը։ Բոլորը պետք է միաբան և նախանձախնդիր լինեն այս գործում։ Ես տեսա, որ ամոթալի էր, եթե որևէ մեկը դիմեր սփռման ժամանակին՝ որպես այժմ՝ հավաքման ժամանակ մեզ ղեկավարող օրինակների. որովհետև եթե Աստված այժմ մեզ համար ավելին չանի, քան այն ժամանակ արեց, Իսրայելը երբեք չէր հավաքվի։ Ճշմարտությունը թերթով հրատարակվելը նույնքան անհրաժեշտ է, որքան քարոզվելը»։ Review and Herald, November 1, 1850.
Obviously, the Lord attempted to move His work forward in unity, but the unity had evidently broken down, and “in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith.” The Present Truth (later the Review and Herald) began to be published in 1849, and by 1851 the 1850 chart was available, but by 1856, the message of the “seven times” of Leviticus twenty-six was left unfinished. The message that was unsealed on October 22, 1844 occurred when the time prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years concluded.
Ակնհայտ է, որ Տերը փորձեց Իր գործը միաբանության մեջ առաջ մղել, սակայն միաբանությունը, ըստ երևույթին, խաթարվել էր, և «հիասթափությանը հաջորդած կասկածի և անորոշության ժամանակաշրջանում ադվենտ հավատացյալներից շատերը ուրացան իրենց հավատքը»։ The Present Truth-ը (հետագայում՝ the Review and Herald) սկսեց հրատարակվել 1849 թվականին, և 1851 թվականին 1850 թվականի աղյուսակը հասանելի էր, սակայն 1856 թվականին Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակների» լուրը մնաց անավարտ։ Այն լուրը, որ բացվեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, տեղի ունեցավ այն ժամանակ, երբ քսաներեք հարյուր տարիների և երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիների ժամանակային մարգարեությունները հասան իրենց ավարտին։
The Sabbath was the doctrine that shone above the other doctrines at that time, and for twelve years a testing process progressed until the last test arrived in 1856. That test was upon the Sabbath rest for the land, and it marked the end of a testing process that began with the Sabbath rest for men. The testing period bore the signature of Alpha and Omega. 1856 also represented an increase of knowledge upon the first foundational truth discovered by Miller, so it possessed the signature of Alpha and Omega at that level as well. The Sabbath truth being the sign of God’s sanctified people was represented as the sounding of the seventh trumpet, when the mystery of Christ in the believer, the hope of glory is fulfilled. The “seven times” was represented by the Jubilee trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement.
Այդ ժամանակ Շաբաթը այն վարդապետությունն էր, որ փայլում էր մյուս վարդապետություններից վեր, և տասներկու տարի շարունակ մի փորձության ընթացք զարգացավ, մինչև որ վերջին փորձությունը հասավ 1856 թվականին։ Այդ փորձությունը երկրի համար նախատեսված շաբաթական հանգստի վերաբերյալ էր, և այն նշանավորեց մի փորձության ընթացքի ավարտը, որն սկսվել էր մարդկանց համար նախատեսված շաբաթական հանգստով։ Փորձության շրջանը կրում էր Ալֆայի և Օմեգայի ստորագրությունը։ 1856 թվականը նաև ներկայացնում էր Միլլերի կողմից հայտնաբերված առաջին հիմնարար ճշմարտության վերաբերյալ գիտելիքի աճ, ուստի այդ մակարդակում ևս այն կրում էր Ալֆայի և Օմեգայի ստորագրությունը։ Շաբաթի ճշմարտությունը, լինելով Աստծո սրբացված ժողովրդի նշանը, ներկայացված էր որպես յոթերորդ փողի հնչեցում, երբ հավատացյալի մեջ գտնվող Քրիստոսի խորհուրդը՝ փառքի հույսը, կատարվում է։ «Յոթ ժամանակները» ներկայացված էին Հոբելյանի փողով, որ պետք է հնչեցվեր Քավության օրը։
The seven years from 1856 unto 1863 represented the ten days in Jerusalem for the disciples, and the six days of the Exeter camp meeting for the Philadelphian Millerites, but, sadly, the period became the illustration of those who refuse to follow the Lord as He leads them through the transition period. The history of the first and second angels, which is the historical period of the seven thunders, identifies the Lord stretching His hand to gather His people a second time from April 19, 1844, and it illustrates an obedient response as the wise followed Christ into the Most Holy Place.
1856-ից մինչև 1863 թվականների յոթ տարիները ներկայացնում էին աշակերտների համար Երուսաղեմում եղած տասը օրերը և Ֆիլադելֆիական Միլլերիտների համար Էքսետերի ճամբարային ժողովի վեց օրերը, սակայն, ցավոք, այդ ժամանակահատվածը դարձավ այն մարդկանց պատկերը, ովքեր հրաժարվում են հետևել Տիրոջը, երբ Նա առաջնորդում է նրանց անցումային շրջանի միջով։ Առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատմությունը, որը յոթ որոտների պատմական ժամանակաշրջանն է, ներկայացնում է Տիրոջը՝ Իր ձեռքը մեկնելով Իր ժողովրդին երկրորդ անգամ հավաքելու համար 1844 թվականի ապրիլի 19-ից, և այն պատկերում է հնազանդ արձագանք, քանի որ իմաստունները հետևեցին Քրիստոսին դեպի Ամենասուրբ Վայրը։
The history of the first Kadesh, which is the history of the third angel from 1844 unto 1863 identifies the Lord again stretching His hand to gather His people a second time, but in that history, rebellion is manifested. Now, for the third time, ever since July 2023, the Lord is again stretching forth His hand to gather His people a second time, and they will fulfill the second Kadesh as obedient Philadelphians, for the signature of truth identifies the three times as the beginning and ending representing obedient Philadelphians, and the middle example being disobedient Laodiceans.
Առաջին Կադեսի պատմությունը, այսինքն՝ երրորդ հրեշտակի պատմությունը 1844-ից մինչև 1863 թվականը, նույնացնում է Տիրոջը՝ կրկին մեկնելով Իր ձեռքը՝ Իր ժողովրդին երկրորդ անգամ հավաքելու համար, սակայն այդ պատմության մեջ ապստամբությունն է դրսևորվում։ Այժմ, երրորդ անգամ, 2023 թվականի հուլիսից ի վեր, Տերը դարձյալ մեկնում է Իր ձեռքը՝ Իր ժողովրդին երկրորդ անգամ հավաքելու համար, և նրանք կկատարեն երկրորդ Կադեսը՝ որպես հնազանդ Ֆիլադելֆիացիներ, որովհետև ճշմարտության ստորագրությունը նույնացնում է այդ երեք ժամանակները՝ սկիզբն ու վախճանը ներկայացնելով որպես հնազանդ Ֆիլադելֆիացիներ, իսկ միջին օրինակը՝ որպես անհնազանդ Լաոդիկեցիներ։
We will continue this study in the next article.
Մենք այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
“Will the churches heed the Laodicean message? Will they repent, or will they, notwithstanding that the most solemn message of truth—the third angel’s message—is being proclaimed to the world, go on in sin? This is the last message of mercy, the last warning to a fallen world. If the church of God becomes lukewarm, it does not stand in favor with God any more than do the churches that are represented as having fallen and become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and the cage of every unclean and hateful bird. Those who have had opportunities to hear and receive the truth and who have united with the Seventh-day Adventist church, calling themselves the commandment-keeping people of God, and yet possess no more vitality and consecration to God than do the nominal churches, will receive of the plagues of God just as verily as the churches who oppose the law of God. Only those that are sanctified through the truth will compose the royal family in the heavenly mansions Christ has gone to prepare for those that love Him and keep His commandments.
«Կլսե՞ն արդյոք եկեղեցիները Լաոդիկիայի պատգամին։ Կապաշխարե՞ն նրանք, թե՞, չնայած այն բանին, որ ճշմարտության ամենահանդիսավոր պատգամը՝ երրորդ հրեշտակի լուրը, հռչակվում է աշխարհին, կշարունակեն մեղքի մեջ մնալ։ Սա ողորմության վերջին լուրն է, վերջին նախազգուշացումը ընկած աշխարհին։ Եթե Աստծո եկեղեցին դառնա գաղջ, ապա այլևս Աստծո առաջ առավելություն չի ունենա, քան այն եկեղեցիները, որոնք ներկայացված են որպես ընկած և դարձած դևերի բնակարան, և ամեն պղծարար ոգու ապաստան, և ամեն անմաքուր ու ատելի թռչնի վանդակ։ Նրանք, ովքեր հնարավորություն են ունեցել լսելու և ընդունելու ճշմարտությունը և միացել են Յոթներորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցուն՝ իրենց անվանելով Աստծո պատվիրանապահ ժողովուրդ, և սակայն Աստծուն նվիրվածությամբ ու հոգևոր կենսունակությամբ ոչ ավելի են, քան անվանական եկեղեցիները, Աստծո պատուհասներից պիտի ընդունեն նույնքան անխուսափելիորեն, որքան այն եկեղեցիները, որոնք հակառակվում են Աստծո օրենքին։ Միայն նրանք, ովքեր ճշմարտությամբ են սրբագործված, պիտի կազմեն արքայական ընտանիքը այն երկնային բնակարաններում, որոնք Քրիստոսը գնացել է պատրաստելու նրանց համար, ովքեր սիրում են Նրան և պահում Նրա պատվիրանները։»
“‘He that saith, I know him, and keepeth not His commandments, is a liar, and the truth is not in him’ [1 John 2:4]. This includes all who claim to have a knowledge of God, and to keep His commandments, but who do not manifest this by good works. They will receive according to their deeds. ‘Whosoever abideth in Him sinneth not: whosoever sinneth hath not seen Him, neither known Him’ [1 John 3:6]. This is addressed to all church members, including the members of the Seventh-day Adventist churches. ‘Little children, let no man deceive you: he that doeth righteousness is righteous, even as He is righteous. He that committeth sin is of the devil; for the devil sinneth from the beginning. For this purpose the Son of God was manifested, that He might destroy the works of the devil. Whosoever is born of God doth not commit sin; for His seed remaineth in him: and he cannot sin, because he is born of God. In this the children of God are manifest, and the children of the devil: whosoever doeth not righteousness is not of God, neither he that loveth not his brother’ [1 John 3:7–10].
«Նա, ով ասում է՝ ճանաչում եմ Նրան, և չի պահում Նրա պատվիրանները, ստախոս է, և ճշմարտությունը նրա մեջ չէ» [1 Հովհաննես 2:4]։ Սա ներառում է բոլոր նրանց, ովքեր պնդում են, թե ունեն Աստծո ճանաչողություն և պահում են Նրա պատվիրանները, սակայն դա բարի գործերով չեն դրսևորում։ Նրանք պիտի ընդունեն ըստ իրենց գործերի։ «Ամեն ոք, որ բնակվում է Նրա մեջ, չի մեղանչում. ամեն ոք, որ մեղանչում է, ո՛չ տեսել է Նրան և ո՛չ էլ ճանաչել Նրան» [1 Հովհաննես 3:6]։ Սա ուղղված է եկեղեցու բոլոր անդամներին, ներառյալ Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցիների անդամներին։ «Մանուկնե՛ր, թող ոչ ոք ձեզ չխաբի. ով արդարություն է գործում, արդար է, ինչպես Ինքն է արդար։ Ով մեղք է գործում, սատանայից է, որովհետև սատանան սկզբից է մեղանչում։ Աստծո Որդին դրա համար հայտնվեց, որպեսզի կործանի սատանայի գործերը։ Ամեն ոք, որ Աստծուց է ծնված, մեղք չի գործում, որովհետև Նրա սերմը մնում է նրա մեջ, և նա չի կարող մեղանչել, որովհետև Աստծուց է ծնված։ Սրանով հայտնի են Աստծո որդիները և սատանայի որդիները. ամեն ոք, որ արդարություն չի գործում, Աստծուց չէ, նաև նա, ով չի սիրում իր եղբորը» [1 Հովհաննես 3:7–10]։
“All who claim to be Sabbath-keeping Adventists, and yet continue in sin, are liars in God’s sight. Their sinful course is counterworking the work of God. They are leading others into sin. The word comes from God to every member of our churches, ‘And make straight paths for your feet, lest that which is lame be turned out of the way; but let it rather be healed. Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord: looking diligently lest any man fail of the grace of God; lest any root of bitterness springing up trouble you, and thereby many be defiled; Lest there be any fornicator, or profane person, as Esau, who for one morsel of meat sold his birthright. For ye know how that afterward, when he would have inherited the blessing, he was rejected; for he found no place of repentance, though he sought it carefully with tears’ [Hebrews 12:13–17].
«Բոլոր նրանք, ովքեր պնդում են, թե շաբաթապահ ադվենտիստներ են, և սակայն շարունակում են ապրել մեղքի մեջ, Աստծո աչքում ստախոսներ են։ Նրանց մեղավոր ընթացքը հակազդում է Աստծո գործին։ Նրանք ուրիշներին առաջնորդում են դեպի մեղք։ Աստծուց խոսք է գալիս մեր եկեղեցիների յուրաքանչյուր անդամին. «Եվ ձեր ոտքերի համար ուղիղ շավիղներ արեք, որպեսզի կաղը ճանապարհից դուրս չշեղվի, այլ ավելի շուտ բժշկվի։ Բոլոր մարդկանց հետ խաղաղության, և այն սրբության հետևեցե՛ք, առանց որի ոչ ոք Տիրոջը չի տեսնի. զգուշությամբ հետևեցե՛ք, որ ոչ ոք չզրկվի Աստծո շնորհից, որպեսզի դառնության որևէ արմատ, ծիլ տալով, ձեզ չխռովեցնի, և դրանով շատերը չապականվեն. որպեսզի չլինի որևէ պոռնիկ կամ պիղծ անձ, ինչպես Եսավը, որ մեկ պատառ կերակուրի դիմաց վաճառեց իր անդրանիկության իրավունքը։ Որովհետև դուք գիտեք, թե հետո, երբ կամենում էր ժառանգել օրհնությունը, մերժվեց, քանի որ ապաշխարության տեղ չգտավ, թեև այն արտասուքով ջանադիր կերպով որոնեց» [Եբրայեցիս 12:13–17]։
“This is applicable to many who claim to believe the truth. Rather than give up their lustful practices, they venture on in a wrong line of education under Satan’s deceiving sophistry. Sin is not discerned as sinful. Their very consciences are defiled, their hearts are corrupted, even the thoughts are continually corrupt. Satan uses them as decoys to lure souls to unclean practices which defile the whole being. ‘He that despised Moses’ law [which was the law of God] died without mercy under two or three witnesses: Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace? For we know Him that hath said, Vengeance belongeth unto Me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge His people. It is a fearful thing to fall into the hands of the living God’ [Hebrews 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.
«Սա կիրառելի է շատերի նկատմամբ, ովքեր հավակնում են ճշմարտությանը հավատալ։ Իրենց ցանկասիրական գործերից հրաժարվելու փոխարեն՝ նրանք համարձակվում են առաջ ընթանալ կրթության մի սխալ ուղղությամբ՝ Սատանայի խաբուսիկ սոփեստության ազդեցության ներքո։ Մեղքը չի զանազանվում որպես մեղք։ Նրանց իսկ խղճմտանքները պղծված են, նրանց սրտերը ապականված են, նույնիսկ նրանց մտքերը շարունակ ապականված են։ Սատանան նրանց օգտագործում է որպես խայծեր՝ հոգիներին անմաքուր գործերի մեջ հրապուրելու համար, որոնք պղծում են ամբողջ էությունը։ «Նա, ով արհամարհեց Մովսեսի օրենքը [որը Աստծո օրենքն էր], առանց ողորմության մեռնում էր երկու կամ երեք վկաների վկայությամբ. որքան ավելի ծանր պատժի, կարծում եք, արժանի կհամարվի նա, ով ոտքի տակ է տվել Աստծո Որդուն և ուխտի արյունը, որով սրբվել էր, անմաքուր բան է համարել, և անարգել է շնորհի Հոգուն։ Որովհետև մենք ճանաչում ենք Նրան, ով ասել է. Ինձ է պատկանում վրեժխնդրությունը, Ես կհատուցեմ, ասում է Տերը։ Եվ դարձյալ. Տերը պիտի դատի Իր ժողովրդին։ Սարսափելի բան է ընկնել կենդանի Աստծո ձեռքը» [Եբրայեցիներ 10:28–31]»։ Manuscript Releases, հատոր 19, 176, 177։