At the “time of the end,” in 1798, the book of Daniel, and more specifically the vision represented by the Ulai River was unsealed. The vision announced the starting of the investigative judgment on October 22, 1844. The verse that became the foundation for that truth is Daniel chapter eight, and verse fourteen. William Miller, the messenger chosen to recognize the unsealing of the message, never fully understood all the truths associated with the vision, but he did fulfill the work which was given to him.
«Վերջի ժամանակում», 1798 թվականին, Դանիելի գիրքը, և առավելապես Ուլայ գետով ներկայացված տեսիլքը, բացվեց։ Տեսիլքը ազդարարում էր քննական դատաստանի սկիզբը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Այդ ճշմարտության հիմք դարձած համարը Դանիելի գրքի ութերորդ գլուխն է՝ տասնչորսերորդ համարը։ Ուիլյամ Միլլերը՝ պատգամաբերը, որն ընտրված էր ճանաչելու պատգամի բացվելը, երբեք լիովին չհասկացավ տեսիլքի հետ առնչվող բոլոր ճշմարտությունները, սակայն նա կատարեց այն գործը, որ իրեն տրված էր։
As Miller began his study of the prophetic word, he came to understand certain rules of prophetic interpretation that were identified and established within the Bible. Those rules became encoded and identified as William Miller’s Rules of Interpretation. Those rules are endorsed by inspiration and identified as the rules that will be used by those who announce the starting of the executive judgment at the Sunday law. Miller testified that he began his study of the Bible at the beginning of the Bible and only proceeded onward as he understood what he was then considering. From this approach it is easy to see why the first time-prophecy Miller recognized, that had bearing upon the message he was to identify as being fulfilled in 1844, was the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Երբ Միլլերը սկսեց իր ուսումնասիրությունը մարգարեական խոսքի վերաբերյալ, նա հասկացավ մարգարեական մեկնության որոշ կանոններ, որոնք սահմանված ու հաստատված էին Աստվածաշնչի ներսում։ Այդ կանոնները կոդավորվեցին և ճանաչվեցին որպես Ուիլյամ Միլլերի Մեկնության Կանոններ։ Այդ կանոնները հաստատվում են ներշնչմամբ և ներկայացվում են որպես այն կանոններ, որոնք պիտի գործածվեն նրանց կողմից, ովքեր պիտի հայտարարեն կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ գործադիր դատաստանի սկսվելը։ Միլլերը վկայեց, որ Աստվածաշնչի իր ուսումնասիրությունը սկսել էր Աստվածաշնչի սկզբից և առաջ էր ընթանում միայն այն չափով, որքան հասկանում էր այն, ինչ տվյալ պահին քննում էր։ Այս մոտեցումից հեշտ է տեսնել, թե ինչու առաջին ժամանակային մարգարեությունը, որ Միլլերը ճանաչեց և որն առնչություն ուներ այն պատգամին, որը նա պիտի ճանաչեր որպես 1844 թվականին կատարված, Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակներն» էին։
Inspiration informs us that the angel Gabriel, along with other holy angels, directed the mind of Miller, just as Gabriel had directed the minds of Daniel, John the revelator and all the prophets of the Bible, for Gabriel had been given the job that Satan forfeited. Gabriel’s job was represented in Satan’s first name, Lucifer, which means light bearer. Gabriel brought the prophetic light to Miller, and in obedience to the light he presented the message that announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.
Ներշնչանքը մեզ հայտնում է, որ Գաբրիել հրեշտակը, մյուս սուրբ հրեշտակների հետ միասին, առաջնորդում էր Միլլերի միտքը, ինչպես որ Գաբրիելն առաջնորդել էր Դանիելի, Հովհաննես Հայտնիչի և Աստվածաշնչի բոլոր մարգարեների մտքերը, որովհետև Գաբրիելին էր տրված այն ծառայությունը, որից Սատանան զրկվեց։ Գաբրիելի ծառայությունը ներկայացված էր Սատանայի առաջին անվան՝ Լյուցիֆերի մեջ, որը նշանակում է լույս կրող։ Գաբրիելը մարգարեական լույսը բերեց Միլլերին, և, հնազանդվելով այդ լույսին, նա ներկայացրեց այն լուրը, որ հռչակում էր հետաքննիչ դատաստանի բացվելը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։
Hindsight allows those who wish to understand the work of William Miller, to recognize that he was given certain insights to the prophetic word that became keys for his work of assembling the message of the approaching judgment. One of those keys was his recognition that a day represented a year in prophetic application. Another was a prophetic structure which he employed to place and align the lines of prophecy he discovered. That structure was based upon the two satanic powers that brought desolation to God’s people and God’s sanctuary. All of Miller’s discoveries were placed upon the prophetic structure that represented the history of paganism followed by papalism that consecutively trampled down both God’s sanctuary and God’s people from the time of ancient Israel, until the Second coming of Christ.
Հետադարձ հայացքը հնարավորություն է տալիս նրանց, ովքեր ցանկանում են հասկանալ Ուիլյամ Միլլերի գործը, գիտակցելու, որ նրան տրվել էին մարգարեական խոսքի վերաբերյալ որոշակի ներհայեցումներ, որոնք դարձան մոտեցող դատաստանի պատգամը կազմավորելու նրա աշխատանքի բանալիներ։ Այդ բանալիներից մեկն էր նրա գիտակցումը, որ մարգարեական կիրառության մեջ մեկ օրը ներկայացնում էր մեկ տարի։ Մյուսը մի մարգարեական կառուցվածք էր, որ նա գործածում էր իր հայտնաբերած մարգարեությունների գծերը տեղադրելու և ներդաշնակեցնելու համար։ Այդ կառուցվածքը հիմնված էր այն երկու սատանայական իշխանությունների վրա, որոնք ավերածություն բերեցին Աստծո ժողովրդին և Աստծո սրբարանին։ Միլլերի բոլոր հայտնագործությունները տեղադրված էին այն մարգարեական կառուցվածքի վրա, որը ներկայացնում էր հեթանոսության պատմությունը, որին հաջորդում էր պապականությունը, և որոնք հաջորդաբար ոտնակոխ էին անում թե՛ Աստծո սրբարանը, թե՛ Աստծո ժողովրդին՝ հին Իսրայելի ժամանակներից մինչև Քրիստոսի Երկրորդ գալուստը։
That prophetic structure allowed him to accurately identify every truth needed to establish October 22, 1844, as the opening of the judgment. But that truth was limited, for he could not see the third persecuting power that followed paganism and papalism in prophetic history. It was not necessary for him to see that truth, for his work was to announce October 22, 1844, and the light of the third persecuting power would be unsealed after that date.
Այդ մարգարեական կառուցվածքը նրան հնարավորություն տվեց ճշգրտորեն ճանաչելու յուրաքանչյուր ճշմարտություն, որ անհրաժեշտ էր 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը որպես դատաստանի բացում հաստատելու համար։ Սակայն այդ ճշմարտությունը սահմանափակ էր, որովհետև նա չէր կարող տեսնել երրորդ հալածող իշխանությունը, որ մարգարեական պատմության մեջ հաջորդում էր հեթանոսությանը և պապականությանը։ Անհրաժեշտ չէր, որ նա տեսներ այդ ճշմարտությունը, որովհետև նրա գործը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը հռչակելն էր, և երրորդ հալածող իշխանության լույսը պետք է բացկնքվեր այդ ամսաթվից հետո։
In connection with aligning his prophetic understandings upon a structure of the two desolating powers of pagan Rome, followed by papal Rome, was his understanding that the word translated as “the daily,” in the book of Daniel, was a symbol of paganism, and or, pagan Rome. The word “tamid” translated as “the daily” is employed by Daniel five times. It is always used in conjunction with a symbol that Miller correctly understood to represent the papacy. The symbol of the papacy that always occurs in connection with “the daily,” is represented with two symbols. Either way, the two symbols of the papal power, both identify the papacy, yet none-the-less, when Daniel employed the word “tamid” that is translated as “the daily,” it was always used with and before the symbol of the papacy. Miller’s understanding that “the daily,” in the book of Daniel, became the foundation of the structure he saw that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s identification of “the daily,” as paganism in the book of Daniel was destined to become a giant controversy within Adventism, beginning in Adventism’s second generation, which began in 1888.
Հեթանոսական Հռոմի, ապա՝ պապական Հռոմի, երկու ավերիչ իշխանությունների կառուցվածքի վրա իր մարգարեական ըմբռնումները համադրելու հետ կապված՝ նա նաև հասկանում էր, որ Դանիելի գրքում «ամենօրյա»-ով թարգմանված բառը հեթանոսության, և կամ՝ հեթանոսական Հռոմի, խորհրդանիշն էր։ «Ամենօրյա» թարգմանված «թամիդ» բառը Դանիելը գործածում է հինգ անգամ։ Այն միշտ օգտագործվում է այնպիսի մի խորհրդանիշի հետ միասին, որը Միլլերը ճիշտ էր հասկացել որպես պապականության ներկայացում։ Պապականության այն խորհրդանիշը, որ միշտ հանդիպում է «ամենօրյա»-ի հետ առնչությամբ, ներկայացված է երկու խորհրդանիշներով։ Ամեն դեպքում, պապական իշխանության այդ երկու խորհրդանիշները երկուսն էլ նույնացնում են պապականությունը, սակայն, այնուամենայնիվ, երբ Դանիելը գործածում էր «թամիդ» բառը, որ թարգմանվում է «ամենօրյա», այն միշտ գործածվում էր պապականության խորհրդանիշի հետ և նրանից առաջ։ Միլլերի այն ըմբռնումը, թե Դանիելի գրքում «ամենօրյա»-ն հեթանոսությունն է, դարձավ այն կառուցվածքի հիմքը, որ նա տեսնում էր՝ հիմնված հեթանոսության, ապա՝ պապականության, երկու ավերիչ իշխանությունների վրա։ Դանիելի գրքում «ամենօրյա»-ն որպես հեթանոսություն Միլլերի նույնականացումը վիճակված էր դառնալ Ադվենտիզմի ներսում մի հսկայական վեճի առարկա՝ սկսած Ադվենտիզմի երկրորդ սերնդից, որը սկսվեց 1888 թվականին։
The first prophetic truth Miller discovered that was a component of the understanding of October 22, 1844, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and it was the first of Miller’s established truths that was rejected in 1863. That rejection began the first generation of Adventism, when they began wandering through the wilderness of Laodicea. The second generation began at the Minneapolis General Conference in 1888, and in the aftermath of the rebellion that occurred there, the satanic work of rejecting Miller’s identification of “the daily” as paganism began in 1901. The correct understanding of “the daily,” was not fully set aside until after the death of the prophetess, who had identified that the view being promoted in opposition to Miller’s correct view of “the daily,” had been delivered by “angels that were expelled from heaven.” The full rejection took place in the third generation around 1931. The third generation had begun with the publication of the book by W. W. Prescott, titled, The Doctrine of Christ, just after the 1919 Bible Conference. In 1919, the third generation began and continued until the publication of the book, Questions on Doctrine in 1957.
Մարգարեական առաջին ճշմարտությունը, որ Միլլերը հայտնաբերեց և որը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի ըմբռնման բաղադրիչներից էր, Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակներն» էին, և դա Միլլերի հաստատված ճշմարտություններից առաջինն էր, որ մերժվեց 1863 թվականին։ Այդ մերժմամբ սկսվեց ադվենտիզմի առաջին սերունդը, երբ նրանք սկսեցին թափառել Լաոդիկիայի անապատում։ Երկրորդ սերունդը սկսվեց 1888 թվականին՝ Մինեապոլիսի Գլխավոր համաժողովում, և այնտեղ տեղի ունեցած ապստամբության հետևանքների մեջ 1901 թվականին սկսվեց սատանայական գործը՝ մերժելու Միլլերի կողմից «ամենօրյա»-ի՝ որպես հեթանոսության նույնականացումը։ «Ամենօրյա»-ի ճիշտ ըմբռնումը լիովին մի կողմ չդրվեց մինչև մարգարեուհու մահից հետո, այն մարգարեուհու, որը նշել էր, որ այն տեսակետը, որն առաջ էր մղվում ի հակադրություն Միլլերի՝ «ամենօրյա»-ի վերաբերյալ ճիշտ տեսակետի, փոխանցվել էր «երկնքից վտարված հրեշտակների» կողմից։ Լիակատար մերժումը տեղի ունեցավ երրորդ սերնդի ժամանակ՝ մոտավորապես 1931 թվականին։ Երրորդ սերունդը սկսվել էր Վ. Վ. Պրեսքոթի՝ «Քրիստոսի Վարդապետությունը» վերնագրով գրքի հրատարակությամբ՝ 1919 թվականի Աստվածաշնչյան համաժողովից անմիջապես հետո։ 1919 թվականին երրորդ սերունդը սկսվեց և շարունակվեց մինչև 1957 թվականին «Questions on Doctrine» գրքի հրատարակությունը։
After Miller’s work was established and made plain upon Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts), the Lord then began to open up the truth that there was another, a third, desolating power that would follow paganism and papalism that would also persecute God’s people.
Այն բանից հետո, երբ Միլլերի գործը հաստատվեց և պարզորեն ներկայացվեց Ամբակումի երկու տախտակների վրա (1843 և 1850 թվականների ռահվիրայական գծապատկերները), Տերը ապա սկսեց բացել այն ճշմարտությունը, որ կար մեկ այլ՝ երրորդ ավերիչ իշխանություն, որը հեթանոսությունից և պապականությունից հետո պիտի հաջորդեր և նույնպես պիտի հալածեր Աստծու ժողովրդին։
“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.” Signs of the Times, November 1, 1899.
«Հեթանոսության միջոցով, ապա՝ Պապականության միջոցով, սատանան երկար դարերի ընթացքում գործադրեց իր զորությունը՝ ձգտելով երկրի վրայից ջնջել Աստծո հավատարիմ վկաներին։ Հեթանոսներն ու պապականները շարժվում էին միևնույն վիշապային ոգով։ Նրանք տարբեր էին միայն նրանով, որ Պապականությունը, Աստծուն ծառայելու ձևացնելով, առավել վտանգավոր և դաժան թշնամի էր։ Հռոմեականության միջոցով սատանան գերության մատնեց աշխարհը։ Աստծո դավանող եկեղեցին տարվեց այս մոլորության շարքերը, և ավելի քան հազար տարի Աստծո ժողովուրդը տառապեց վիշապի ցասման ներքո։ Եվ երբ Պապականությունը, իր զորությունից զրկված, հարկադրված եղավ դադարեցնել հալածանքը, Հովհաննեսը տեսավ մի նոր իշխանություն, որ բարձրանում էր՝ արձագանքելու վիշապի ձայնին և շարունակելու նույն դաժան ու հայհոյական գործը։ Այս իշխանությունը, վերջինը, որ պատերազմելու է եկեղեցու և Աստծո օրենքի դեմ, խորհրդանշված էր գառան նման եղջյուրներ ունեցող մի գազանով։ Դրան նախորդած գազանները ելել էին ծովից, իսկ սա դուրս եկավ երկրից՝ ներկայացնելով այն ազգի խաղաղ ելքը, որով այն խորհրդանշված է։ «Գառան նման երկու եղջյուրները» պատշաճ կերպով ներկայացնում են Միացյալ Նահանգների կառավարության բնույթը, ինչպես այն արտահայտված է նրա երկու հիմնարար սկզբունքներում՝ հանրապետականության և բողոքականության մեջ։ Այս սկզբունքներն են որպես ազգ մեր զորության և բարգավաճման գաղտնիքը։ Նրանք, ովքեր առաջինը ապաստան գտան Ամերիկայի ափերին, ուրախանում էին, որ հասել էին մի երկիր, ազատ՝ պապության ամբարտավան հավակնություններից և թագավորական իշխանության բռնակալությունից։ Նրանք վճռեցին հաստատել մի կառավարություն՝ քաղաքացիական և կրոնական ազատության լայն հիմքի վրա»։ Signs of the Times, November 1, 1899.
Miller could not see the third persecuting power, and for this reason his structure was incomplete, though perfectly suited to fulfill his work. Sister White identifies that Miller was God’s chosen messenger, that he had been typified by Elijah and John the Baptist in his work, and by Elisha in his calling to his work, and by Moses in his death. Few in sacred history have inspired commentary that identifies that the angels are waiting by the grave to resurrect them, but this is the commentary of Miller. The fact that his work was limited by the history in which he was raised up is not a derogatory statement of Miller, simply a necessity to recognize, if his work is going to be considered in the true light of God’s prophetic Word.
Միլլերը չէր կարող տեսնել երրորդ հալածող իշխանությունը, և այդ պատճառով նրա կառուցվածքը անավարտ էր, թեև կատարելապես հարմար՝ իր գործը կատարելու համար։ Քույր Ուայթը վկայում է, որ Միլլերը Աստծո ընտրյալ պատգամաբերն էր, որ իր գործում նա նախապատկերված էր Եղիայի և Հովհաննես Մկրտչի միջոցով, իր գործին կանչվելու մեջ՝ Եղիսեի միջոցով, իսկ իր մահվան մեջ՝ Մովսեսի միջոցով։ Սրբազան պատմության մեջ քչերն են ներշնչել այնպիսի մեկնաբանություն, որը ցույց է տալիս, թե հրեշտակները սպասում են գերեզմանի մոտ՝ նրանց հարություն տալու համար, սակայն այդպիսի մեկնաբանությունը տրվել է Միլլերի վերաբերյալ։ Այն փաստը, որ նրա գործը սահմանափակված էր այն պատմությամբ, որի մեջ նա վեր հանվեց, Միլլերի մասին նսեմացնող արտահայտություն չէ, այլ պարզապես անհրաժեշտություն, որ պետք է ընդունվի, եթե նրա գործը պիտի դիտարկվի Աստծո մարգարեական Խոսքի ճշմարիտ լույսի ներքո։
Miller was given specific, angelic, direction that allowed him to construct a prophetic framework that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. For this reason, prophecies that identified history beyond the desolation accomplished by those two powers were misunderstood by Miller. Yet none of those misunderstandings made their way onto the two sacred tables of Habakkuk, where the foundations that were erected through the work of Miller were graphically represented. This is why inspiration could record of the 1843 chart that it was directed by the hand of the Lord.
Միլլերին տրվեց հատուկ հրեշտակային առաջնորդություն, որը նրան հնարավորություն տվեց կառուցելու մարգարեական մի շրջանակ, հիմնված հեթանոսության և ապա պապականության՝ երկու ավերակող զորությունների վրա։ Այդ պատճառով այն մարգարեությունները, որոնք մատնանշում էին պատմությունը այդ երկու զորությունների գործադրած ավերությունից այն կողմ, Միլլերի կողմից սխալ հասկացվեցին։ Սակայն այդ սխալ հասկացություններից ոչ մեկը տեղ չգտավ Ամբակումի երկու սրբազան տախտակների վրա, որտեղ Միլլերի աշխատանքի միջոցով հաստատված հիմունքները գծապատկերային կերպով ներկայացված էին։ Ահա թե ինչու ներշնչանքը 1843 թվականի քարտեզի մասին կարող էր արձանագրել, որ այն ուղղորդված էր Տիրոջ ձեռքով։
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.
«Տերը ինձ ցույց տվեց, որ 1843 թվականի աղյուսակը առաջնորդված էր Իր ձեռքով, և որ նրա ոչ մի մասը չպետք է փոփոխվեր. որ թվերը այնպիսին էին, ինչպես Ինքն էր կամենում։ Որ Իր ձեռքը դրա վրա էր և ծածկել էր մի սխալ թվերից մի քանիսի մեջ, որպեսզի ոչ ոք չկարողանար այն տեսնել, մինչև որ Իր ձեռքը հեռացվեց։»
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Այն ժամանակ ես «Ամենօրյա»-ի վերաբերյալ տեսա, որ «զոհաբերություն» բառը ավելացվել է մարդկային իմաստությամբ և տեքստին չի պատկանում. և որ Տերն այդ մասին ճշմարիտ ըմբռնումը տվեց նրանց, ովքեր հռչակեցին դատաստանի ժամի աղաղակը։ Երբ միություն կար՝ 1844 թվականից առաջ, գրեթե բոլորը միացած էին «Ամենօրյա»-ի ճշմարիտ ըմբռնման մեջ. բայց 1844 թվականից ի վեր, խառնաշփոթության մեջ, ընդունվել են այլ տեսակետներ, և դրանց հետևել են խավարն ու խառնաշփոթությունը»։ Review and Herald, November 1, 1850.
The truths assembled by Miller at the direction of angels was directed by the Lord, and within the endorsement of the 1843 chart, inspiration included that Miller’s understanding that “the daily” represented paganism was correct. Five times the Hebrew word “tamid” translated as “the daily,” occurs in the book of Daniel, and it always represents the relationship between the two desolating powers of paganism followed by papalism.
Միլլերի կողմից հրեշտակների առաջնորդությամբ համադրված ճշմարտությունները ուղղորդված էին Տիրոջ կողմից, և 1843 թվականի քարտի հավանության շրջանակներում ներշնչումը ներառում էր այն, որ Միլլերի այն ըմբռնումը, թե «ամենօրյա»-ն ներկայացնում էր հեթանոսությունը, ճիշտ էր։ Եբրայերեն «tamid» բառը, որ թարգմանվում է որպես «ամենօրյա», Դանիելի գրքում հանդիպում է հինգ անգամ, և այն միշտ ներկայացնում է ամայացնող երկու զորությունների փոխհարաբերությունը՝ հեթանոսության, ապա պապականության։
Miller’s understanding of “the daily,” as a symbol of paganism, was absolutely essential in the prophetic framework he employed, for the sequential relationship of paganism followed by papalism became his point of reference in aligning all the prophecies he was led to understand.
«Ամենօրյա»-ի վերաբերյալ Միլլերի ըմբռնումը՝ որպես հեթանոսության խորհրդանիշ, բացարձակապես էական էր նրա գործադրած մարգարեական կառուցակարգում, քանի որ հեթանոսությանը հաջորդող պապականության հաջորդական փոխհարաբերությունը դարձավ նրա հղման կետը՝ համապատասխանեցնելու համար բոլոր այն մարգարեությունները, որոնք նա առաջնորդվեց հասկանալու։
At “the time of the end,” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the primary passage that was what Sister White identified as the “central pillar” and “foundation” of the advent movement, was Daniel chapter eight, and verse fourteen.
«Վախճանի ժամանակին»՝ 1798 թվականին, Դանիելի գիրքը բացվեց, և այն գլխավոր համարատանը, որ Քույր Ուայթը ճանաչեց որպես ադվենտական շարժման «կենտրոնական սյունը» և «հիմքը», Դանիելի գրքի ութերորդ գլխի տասնչորսերորդ համարն էր։
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.
«Այն Սուրբգրային խոսքը, որը բոլոր մյուսներից առավել եղել էր Ադվենտիստական հավատի և՛ հիմքը, և՛ կենտրոնական սյունը, այս հռչակագիրն էր. «Մինչև երկու հազար երեք հարյուր երեկո և առավոտ. ապա սրբարանը պիտի մաքրվի»։ [Դանիել 8:14.]» Մեծ պայքար, 409։
Verse fourteen is the answer to verse thirteen, and the answer is meaningless without the context of the question.
Տասնչորսերորդ համարը տասներեքերորդ համարի պատասխանն է, և այդ պատասխանը հարցի համատեքստից զուրկ՝ անիմաստ է։
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Ապա լսեցի, թե մի սուրբ խոսում էր, և մեկ այլ սուրբ ասաց այն սրբին, որ խոսում էր. «Մինչև ե՞րբ պիտի լինի տեսիլքը մշտնջենական զոհաբերության և ավերակություն պատճառող հանցանքի մասին, որպեսզի թե՛ սրբարանը և թե՛ զորքը ոտնակոխ լինեն»։ Եվ նա ասաց ինձ. «Մինչև երկու հազար երեք հարյուր օր. ապա սրբարանը պիտի մաքրվի»։ Դանիել 8:13, 14։
These two verses are the symbol of the increase of knowledge that was produced when the book of Daniel was unsealed at “the time of the end,” in 1798. Verse thirteen, identifies the two desolating powers that Miller formed his prophetic model upon. Miller identified “the daily,” in verse thirteen as paganism, and the “transgression of desolation” as papalism. It is important to recognize that the prophetic model the angels led Miller to recognize, is identified in the two verses that represent the increase of knowledge that arrived in history in 1798. Yet Miller was not given to see the next power to come upon the prophetic stage and persecute God’s people.
Այս երկու համարները խորհրդանշում են գիտության աճը, որը տեղի ունեցավ, երբ Դանիելի գիրքը «վախճանի ժամանակում»՝ 1798 թվականին, բացվեց կնքված վիճակից։ Տասներեքերորդ համարը նույնականացնում է այն երկու ամայացնող ուժերը, որոնց վրա Միլլերը կառուցեց իր մարգարեական մոդելը։ Միլլերը տասներեքերորդ համարում «ամենօրյան» ճանաչեց որպես հեթանոսություն, իսկ «ամայացման հանցանքը»՝ որպես պապականություն։ Կարևոր է նկատել, որ այն մարգարեական մոդելը, որը հրեշտակները առաջնորդեցին Միլլերին ճանաչելու, նույնականացվում է այն երկու համարներում, որոնք ներկայացնում են գիտության աճը, որ պատմության մեջ հասավ 1798 թվականին։ Սակայն Միլլերին չտրվեց տեսնել այն հաջորդ իշխանությունը, որ պիտի հայտնվեր մարգարեական բեմում և հալածեր Աստծո ժողովրդին։
“I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.” Spalding and Magan, 1.
«Ես տեսա, որ երկու եղջյուր ունեցող գազանն ուներ վիշապի բերան, և որ նրա իշխանությունը նրա գլխում էր, և որ հրամանը պիտի ելներ նրա բերանից։ Այնուհետև ես տեսա Պոռնիկների Մորը. որ մայրը դուստրերը չէր, այլ նրանցից առանձին ու զանազան էր։ Նա ունեցել է իր օրը, և այն անցել է, իսկ նրա դուստրերը՝ բողոքական աղանդները, հաջորդն էին, որ պիտի հանդես գային ասպարեզում և դրսևորեին նույն միտքը, որ մայրն ուներ, երբ հալածում էր սրբերին։ Ես տեսա, որ ինչպես մայրը նվազում էր իր զորությամբ, դուստրերը աճում էին, և շուտով նրանք կգործադրեն այն իշխանությունը, որ մի ժամանակ գործադրում էր մայրը»։ Spalding and Magan, 1.
Miller’s inability to see the third power forced him to make conclusions that were simply wrong. Miller identified the sea beast of Revelation thirteen as pagan Rome and the earth beast as papal Rome. His application of Revelation chapter seventeen, was also flawed by his inability to see prophetic history that extended beyond the second desolating power of papalism. For this reason, when Miller identified the Roman power in Daniel’s prophecy, he treated them as one power that came in two phases. That was and is an accurate application, but it prevented him from understanding the kingdoms of Bible prophecy as anything that reached beyond a fourth kingdom represented by Rome. He saw and identified that the fourth kingdom of Rome had two phases, represented as pagan Rome and papal Rome, but could not see that papal Rome was also the fifth kingdom which was to be followed by a sixth kingdom.
Միլլերի անկարողությունը՝ տեսնելու երրորդ իշխանությունը, նրան հարկադրեց հանգելու եզրակացությունների, որոնք պարզապես սխալ էին։ Միլլերը Հայտնության տասներեքերորդ գլխի ծովի գազանին նույնացրեց հեթանոսական Հռոմի հետ, իսկ երկրի գազանին՝ պապական Հռոմի հետ։ Հայտնության տասնյոթերորդ գլխի նրա կիրառությունն էլ թերի էր՝ պայմանավորված նրա անկարողությամբ տեսնելու այն մարգարեական պատմությունը, որը տարածվում էր պապականության՝ երկրորդ ավերիչ իշխանությունից այն կողմ։ Այդ պատճառով, երբ Միլլերը Դանիելի մարգարեության մեջ նույնացրեց հռոմեական իշխանությունը, նա դրանք դիտեց որպես մեկ իշխանություն, որ հանդես էր գալիս երկու փուլով։ Դա ճշգրիտ կիրառություն էր և մնում է այդպիսին, սակայն այն խոչընդոտեց նրան հասկանալու Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունները որպես մի բան, որ անցնում էր Հռոմով ներկայացված չորրորդ թագավորությունից այն կողմ։ Նա տեսավ և նույնացրեց, որ Հռոմի չորրորդ թագավորությունն ուներ երկու փուլ՝ ներկայացված հեթանոսական Հռոմով և պապական Հռոմով, բայց չէր կարող տեսնել, որ պապական Հռոմը նաև հինգերորդ թագավորությունն էր, որին պիտի հաջորդեր վեցերորդ թագավորությունը։
In Daniel chapter two, the Millerites brought the elements of the fifth kingdom of Bible prophecy together with the fourth kingdom. At the basic level their application was correct, but incomplete, for the first reference of the kingdoms of Bible prophecy must agree with the last reference of the kingdoms of Bible prophecy, because Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning. Unable to see a distinction of two sequential kingdoms made it impossible for Miller to recognize that Revelation chapter twelve, is identifying paganism (the dragon), and the sea beast of Revelation chapter thirteen, as papalism (the beast) and the earth beast of Revelation chapter thirteen as apostate Protestantism (the false prophet).
Դանիել մարգարեի երկրորդ գլխում Միլլերականները Աստվածաշնչյան մարգարեության հինգերորդ թագավորության բաղադրիչները միավորեցին չորրորդ թագավորության հետ։ Հիմնական մակարդակում նրանց կիրառությունը ճիշտ էր, սակայն՝ անավարտ, որովհետև Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունների առաջին հիշատակումն անպայման պետք է համընկնի Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունների վերջին հիշատակման հետ, քանի որ Հիսուսը, որպես Ալֆա և Օմեգա, միշտ վերջը պատկերում է սկզբով։ Երկու հաջորդական թագավորությունների միջև եղած տարբերությունը տեսնելու անկարողությունը անհնար դարձրեց, որ Միլլերը ճանաչեր, թե Հայտնության տասներկուերորդ գլուխը նույնացնում է հեթանոսությունը (վիշապը), իսկ Հայտնության տասներեքերորդ գլխի ծովի գազանին՝ պապականության հետ (գազանը), և Հայտնության տասներեքերորդ գլխի երկրի գազանին՝ ուխտադավանությունից ընկած բողոքականության հետ (սուտ մարգարեն)։
Miller was unable to see the dragon, the beast and the false prophet as three consecutive kingdoms in chapters twelve and thirteen of Revelation, and was thus forced by his prophetic logic to assume the two chapters were not a consecutive illustration of the three powers that lead the world to Armageddon. The light Miller was given was the perfect light for his generation, and his generation was tested by that light.
Միլլերը չկարողացավ Հայտնության տասներկուերորդ և տասներեքերորդ գլուխներում վիշապին, գազանին և սուտ մարգարեին տեսնել որպես երեք հաջորդական թագավորություններ, և ուստի իր մարգարեական տրամաբանությամբ հարկադրված եղավ ենթադրելու, որ այդ երկու գլուխները աշխարհի՝ Արմագեդոն առաջնորդող երեք զորությունների հաջորդական պատկերումը չեն։ Այն լույսը, որ տրվել էր Միլլերին, կատարյալ լույս էր իր սերնդի համար, և նրա սերունդը փորձվեց այդ լույսով։
The light of the three desolating powers (the dragon, the beast and the false prophet), was given to Future for America at the “time of the end,” in 1989. The passage of Daniel which was unsealed with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of Daniel chapter eleven, and verse forty was the light of the third angel, whereas Miller had been given the light of the first angel. The last six verses of Daniel eleven, were seen to be the foundation and central pillar of the movement of Future for America, and verse forty, of Daniel chapter eleven summarizes that light, just as verses thirteen and fourteen, of Daniel chapter eight summarized the light that was unsealed in the Millerite movement.
Երեք ավերիչ զորությունների՝ վիշապի, գազանի և սուտ մարգարեի լույսը տրվեց Future for America-ին «վերջի ժամանակում»՝ 1989 թվականին։ Դանիելի այն հատվածը, որ բացվեց Խորհրդային Միության փլուզմամբ՝ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարի կատարման մեջ, երրորդ հրեշտակի լույսն էր, մինչդեռ Միլլերին տրված էր առաջին հրեշտակի լույսը։ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարները ճանաչվեցին որպես Future for America շարժման հիմքն ու կենտրոնական սյունը, իսկ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարը ամփոփում է այդ լույսը, ճիշտ այնպես, ինչպես Դանիելի ութերորդ գլխի տասներեքերորդ և տասնչորսերորդ համարներն ամփոփում էին այն լույսը, որ բացվել էր միլլերական շարժման մեջ։
And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.
Եվ վերջի ժամանակին հարավի թագավորը պիտի բախվի նրա դեմ, իսկ հյուսիսի թագավորը պիտի գա նրա վրա մրրիկի պես՝ կառքերով, հեծյալներով և բազմաթիվ նավերով. և նա պիտի մտնի երկրները, պիտի հեղեղի և անցնի։ Դանիել 11:40.
The verse identifies a war that began at the “time of the end” in 1798, between the king of the south and the king of the north. The king of the south represented atheistic France, that delivered the deadly wound to the papacy in that very year. The papacy is there represented as the king of the north. France, prophetically in 1798, was one tenth of the ten kingdoms of Daniel chapter seven. Those ten kingdoms represent pagan Rome, and pagan Rome represents the dragon. The papacy (the king of the north) represents the beast. The verse identifies the king of the north (the papacy), who had been given its deadly wound at the opening of the verse, would ultimately retaliate against the king of the south (the king of atheism). When the papacy did retaliate, the king of atheism had moved from the nation of France, to the confederacy of the Soviet Union. France was one nation, yet when the papacy retaliated against the king of the south in the verse, the king of the south was identified as “countries,” as was the former Soviet Union.
Այս համարը մատնանշում է պատերազմ, որը սկսվեց «վերջի ժամանակում»՝ 1798 թվականին, հարավի թագավորի և հյուսիսի թագավորի միջև։ Հարավի թագավորը ներկայացնում էր աթեիստական Ֆրանսիան, որը հենց այդ նույն տարում մահացու վերքը հասցրեց պապականությանը։ Այստեղ պապականությունը ներկայացված է որպես հյուսիսի թագավոր։ Մարգարեական իմաստով 1798 թվականին Ֆրանսիան Դանիելի յոթերորդ գլխի տասը թագավորություններից մեկ տասներորդն էր։ Այդ տասը թագավորությունները ներկայացնում են հեթանոսական Հռոմը, իսկ հեթանոսական Հռոմը ներկայացնում է վիշապին։ Պապականությունը (հյուսիսի թագավորը) ներկայացնում է գազանին։ Համարը ցույց է տալիս, որ հյուսիսի թագավորը (պապականությունը), որին համարի սկզբում տրվել էր իր մահացու վերքը, ի վերջո պիտի հակահարված տար հարավի թագավորին (աթեիզմի թագավորին)։ Երբ պապականությունը հակահարված տվեց, աթեիզմի թագավորը Ֆրանսիա ազգից անցել էր Խորհրդային Միության համադաշնություն։ Ֆրանսիան մեկ ազգ էր, սակայն երբ համարում պապականությունը հակահարված տվեց հարավի թագավորին, հարավի թագավորը բնորոշվում էր որպես «երկրներ», ինչպես և նախկին Խորհրդային Միությունը։
When the king of the north (the papacy) did retaliate it brought with it “chariots,” “horsemen” and “many ships.” Chariots and horsemen are symbols of military strength, and ships are symbols of economic strength. The power that formed an unholy alliance with the papacy for the purpose of bringing down the Soviet Union was the United States, and the two strengths of the United States in Revelation chapter thirteen, is identified as its ability to force the world to receive the mark of papal authority by the force of arms and economics. Men will be forbidden to buy or sell without the mark, and then further, without the mark, men will be put to death.
Երբ հյուսիսի թագավորը (պապականությունը) պատասխան հարված հասցրեց, նա իր հետ բերեց «կառքեր», «ձիավորներ» և «շատ նավեր»։ Կառքերն ու ձիավորները ռազմական ուժի խորհրդանիշներ են, իսկ նավերը՝ տնտեսական ուժի խորհրդանիշներ։ Այն իշխանությունը, որը պապականության հետ կազմեց անսուրբ դաշինք՝ Խորհրդային Միությունը տապալելու նպատակով, Միացյալ Նահանգներն էր, և Հայտնության տասներեքերորդ գլխում Միացյալ Նահանգների այս երկու ուժերը ճանաչվում են որպես նրա կարողություն՝ հարկադրելու աշխարհին ընդունել պապական իշխանության դրոշմը զենքի ուժով և տնտեսական միջոցներով։ Առանց այդ դրոշմի մարդկանց կարգելվի գնել կամ վաճառել, և ապա, ավելին, առանց այդ դրոշմի մարդիկ կմատնվեն մահվան։
Verse forty directly identifies the dragon (the king of the south), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). The foundational verse for “the time of the end” in 1989, identifies the three desolating powers that lead the world to Armageddon, just as the foundational verses of the Millerite movement identified the two desolating powers of paganism followed by papalism.
Քառասուներորդ համարը ուղղակիորեն նույնականացնում է վիշապին (հարավի թագավորին), գազանին (պապականությանը) և սուտ մարգարեին (Միացյալ Նահանգներին)։ 1989 թվականին «վերջի ժամանակի» հիմնարար համարը նույնականացնում է այն երեք ավերիչ իշխանությունները, որոնք աշխարհը տանում են դեպի Արմագեդոն, ճիշտ ինչպես Միլլերական շարժման հիմնարար համարները նույնականացնում էին հեթանոսության երկու ավերիչ իշխանությունները, որոնց հաջորդում էր պապականությունը։
The verse begins with a battle between the king of the south and the king of the north. In the beginning of the verse (1798), the king of the south prevails, but in the verse, the king of the north retaliates and prevails over the king of the south. The beginning of the verse marks the battle between the king of the north and the king of the south, and in the ending of the message contained in the verse the same battle between the northern and southern kings is illustrated, but with the opposite results. The beginning marked the “time of the end” in 1798, and the ending battle marks the “time of the end” in 1989. The verse contains within its written testimony the signature Alpha and Omega, the beginning and the ending.
Համարը սկսվում է հարավի թագավորի և հյուսիսի թագավորի միջև մղվող պատերազմով։ Համարի սկզբում (1798) հաղթում է հարավի թագավորը, սակայն նույն համարում հյուսիսի թագավորը հակահարված է հասցնում և հաղթում հարավի թագավորին։ Համարի սկիզբը նշանավորում է հյուսիսի թագավորի և հարավի թագավորի միջև մղվող պատերազմը, իսկ համարում պարունակվող պատգամի ավարտին նույն պատերազմը հյուսիսային և հարավային թագավորների միջև ներկայացված է, բայց հակառակ արդյունքներով։ Սկիզբը նշանավորեց «վերջի ժամանակը» 1798 թվականին, իսկ ավարտական պատերազմը նշանավորում է «վերջի ժամանակը» 1989 թվականին։ Համարը իր գրավոր վկայության մեջ պարունակում է Ալֆա և Օմեգա ստորագրությունը՝ սկիզբն ու ավարտը։
The actual history of the verse continues on past the collapse of the Soviet Union in 1989, through to the Sunday law of verse forty-one. At the Sunday law the three-fold union of modern Babylon is brought about by a series of rapid events. Verse forty therefore begins when the deadly wound is delivered in 1798, and the whore of Tyre is forgotten. The history represented by the verse completely ends at the Sunday law of verse forty-one, where the deadly wound is healed and the whore of Tyre is remembered. The signature of the beginning and ending is written not only upon the text found in the verse, but also the complete history represented by the verse. The verse identifies the prophetic framework that is based not upon simply paganism (the dragon) and papalism (the beast), but it identifies the structure of the three desolating powers that lead the world to Armageddon.
Համարի իրական պատմությունը շարունակվում է Խորհրդային Միության փլուզումից՝ 1989 թվականից այն կողմ, մինչև քառասունմեկերորդ համարի Կիրակնօրյա օրենքը։ Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ ժամանակակից Բաբելոնի եռակի միությունը կայանում է արագընթաց իրադարձությունների մի շարքի միջոցով։ Ուստի քառասուներորդ համարը սկսվում է այն ժամանակ, երբ մահացու վերքը հասցվում է 1798 թվականին, և Տյուրոսի պոռնիկը մոռացվում է։ Համարով ներկայացված պատմությունն ամբողջովին ավարտվում է քառասունմեկերորդ համարի Կիրակնօրյա օրենքով, որտեղ մահացու վերքը բժշկվում է, և Տյուրոսի պոռնիկը հիշվում է։ Սկզբի և ավարտի դրոշմը գրված է ոչ միայն համարում գտնված տեքստի վրա, այլև համարով ներկայացված ամբողջական պատմության վրա։ Համարը նույնացնում է մարգարեական այն շրջանակը, որը հիմնված է ոչ թե պարզապես հեթանոսության (վիշապի) և պապականության (գազանի) վրա, այլ նույնացնում է այն կառուցվածքը երեք ամայացնող զորությունների, որոնք աշխարհը տանում են դեպի Արմագեդոն։
Miller’s prophetic framework announced the arrival of God’s investigative judgment, and the prophetic framework of Future for America announces the arrival of God’s executive judgment. At the “time of the end” in 1989, a three-step testing and purification process began when the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the collapse of the Soviet Union. The distinction of Miller only seeing paganism and papalism, and not seeing apostate Protestantism, must be understood to rightly understand the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.
Միլլերի մարգարեական շրջանակը հռչակում էր Աստծո քննական դատաստանի գալուստը, իսկ Future for America-ի մարգարեական շրջանակը հռչակում է Աստծո գործադրական դատաստանի գալուստը։ 1989 թվականին՝ «վերջի ժամանակում», երեքաստիճան փորձության և մաքրման գործընթաց սկսվեց, երբ Դանիել տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարները բացվեցին Խորհրդային Միության փլուզման ժամանակ։ Այն տարբերությունը, որ Միլլերը տեսնում էր միայն հեթանոսությունն ու պապականությունը, և չէր տեսնում ուխտադրուժ բողոքականությունը, պետք է հասկացվի, որպեսզի ճիշտ հասկացվի Ուլայի գետի տեսիլքը, որ բացվեց 1798 թվականին։
We will continue that consideration in the next article.
Այդ քննարկումը մենք կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.
«Մենք ժամանակ չունենք կորցնելու։ Մեզ առջևում են դժվարին ժամանակներ։ Աշխարհը շարժման մեջ է պատերազմի ոգով։ Շուտով կկատարվեն այն նեղության տեսարանները, որոնց մասին ասված է մարգարեություններում։ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխում եղած մարգարեությունը գրեթե հասել է իր լիակատար իրականացմանը։ Այս մարգարեության կատարման մեջ տեղի ունեցած պատմության մեծ մասը պիտի կրկնվի»։
“In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’
«Երեսուներորդ համարում խոսվում է մի զորության մասին, որ «մեջբերված են 30-ից մինչև 36-րդ համարները»։»
“Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.
«Այս խոսքերում նկարագրվածներին նման տեսարաններ տեղի կունենան»։ Manuscript Releases, number 13, 394.