Daniel chapter one represents the history of the first and second angels from August 11, 1840, until October 22, 1844. Daniel chapter four also addresses the history of the first and second angels from 723 BC, until October 22, 1844. Of course, this is impossible to see without the latter rain methodology of “line upon line.”
Դանիել մարգարեի առաջին գլուխը ներկայացնում է առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատմությունը՝ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը։ Դանիել մարգարեի չորրորդ գլուխը ևս անդրադառնում է առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատմությանը՝ մ.թ.ա. 723 թվականից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը։ Իհարկե, սա անհնար է տեսնել առանց «տող առ տող» վերջին անձրևի մեթոդաբանության։
Nebuchadnezzar, in chapter four, is a very complex prophetic symbol. It is important to remind ourselves of what he represents as we begin to consider the unsealing of the Ulai River vision in the history of William Miller. Nebuchadnezzar’s second dream, not unlike William Miller’s second dream, represented the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which is the prophetic thread that weaves the entire book of Daniel together. When Daniel interpreted Nebuchadnezzar’s dream of chapter four, he warned him of a coming judgment, and in so doing typified the first angel’s message that arrived into history at the “time of the end” in 1798.
Նաբուգոդոնոսորը, չորրորդ գլխում, չափազանց բարդ մարգարեական խորհրդանիշ է։ Կարևոր է, որ մենք մեզ հիշեցնենք, թե նա ինչ է ներկայացնում, երբ սկսում ենք դիտարկել Ուլայի գետի տեսիլքի բացվելը Ուիլյամ Միլլերի պատմության մեջ։ Նաբուգոդոնոսորի երկրորդ երազը, ոչ պակաս, քան Ուիլյամ Միլլերի երկրորդ երազը, ներկայացնում էր Ղևտացոց քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակները», որը այն մարգարեական թելն է, որ հյուսում է Դանիելի ամբողջ գիրքը միասին։ Երբ Դանիելը մեկնեց չորրորդ գլխում արձանագրված Նաբուգոդոնոսորի երազը, նա զգուշացրեց նրան գալիք դատաստանի մասին, և այդպիսով նախապատկերեց առաջին հրեշտակի պատգամը, որ պատմության մեջ հասավ «վախճանի ժամանակում»՝ 1798 թվականին։
When the judgment that Nebuchadnezzar was warned was to come arrived, the arrival typified October 22, 1844, when the investigative judgment began. In chapter four, both the warning message provided by Daniel, and the arrival of the judgment connected with the warning message were represented by the word “hour”. The “hour” of Nebuchadnezzar’s judgment represented the “hour” of God’s judgment in the first angel’s message. It also typified the “hour” of the Sunday law, when God’s executive judgment begins. The portion of Daniel chapter four that represents the arrival of the first angel’s message in 1798, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, which is symbolized by the word “hour,” is then repeated and enlarged upon. The technique of repeat and enlarge is a prophetic technique that occurs repeatedly in prophecy, but especially in the book of Daniel.
Երբ վրա հասավ այն դատաստանը, որի մասին Նաբուգոդոնոսորը նախազգուշացվել էր, դրա վրա հասնելը նախապատկերեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, երբ սկսվեց քննչական դատաստանը։ Չորրորդ գլխում թե՛ Դանիելի կողմից տրված նախազգուշացման պատգամը, թե՛ այդ նախազգուշացման պատգամի հետ կապված դատաստանի վրա հասնելը ներկայացված էին «ժամ» բառով։ Նաբուգոդոնոսորի դատաստանի «ժամը» ներկայացնում էր Աստծո դատաստանի «ժամը» առաջին հրեշտակի պատգամում։ Այն նաև նախապատկերեց կիրակնօրյա օրենքի «ժամը», երբ սկսվում է Աստծո գործադիր դատաստանը։ Այնուհետև Դանիել չորրորդ գլխի այն հատվածը, որը ներկայացնում է առաջին հրեշտակի պատգամի գալուստը 1798 թվականին և երրորդ հրեշտակի գալուստը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, որը խորհրդանշվում է «ժամ» բառով, կրկնվում և ընդարձակվում է։ Կրկնության և ընդարձակման եղանակը մարգարեական եղանակ է, որ մարգարեության մեջ կրկնվում է բազմիցս, բայց հատկապես՝ Դանիելի գրքում։
Once Nebuchadnezzar arrived at the “hour” of judgment, the “seven times,” that was his judgment, began, and as the king of the north, he then represented the judgment brought upon the northern kingdom of Israel in 723 BC. He was given the heart of a beast, and a beast is a kingdom in Bible prophecy, and from 723 BC, through to 1798, he represented the two forms of paganism that are so often the subject of the book of Daniel.
Երբ Նաբուգոդոնոսորը հասավ դատաստանի «ժամին», «յոթ ժամանակները», որ նրա դատաստանն էին, սկսվեցին, և նա, որպես հյուսիսի թագավոր, այդժամ ներկայացնում էր Իսրայելի հյուսիսային թագավորության վրա մ.թ.ա. 723 թվականին բերուած դատաստանը։ Նրան տրվեց գազանի սիրտ, իսկ գազանը աստվածաշնչյան մարգարեության մեջ թագավորություն է, և մ.թ.ա. 723 թվականից մինչև 1798 թվականը նա ներկայացնում էր հեթանոսության այն երկու ձևերը, որոնք այնքան հաճախ Դանիելի գրքի նյութն են։
For twelve hundred and sixty days, representing twelve hundred and sixty years, he represented the pagan desolating power, and then for another twelve hundred and sixty days, symbolizing twelve hundred and sixty years, he represented the papal desolating power. The heart of both desolating powers was the same, for papalism is simply paganism wearing the profession of Christianity.
Հազար երկու հարյուր վաթսուն օր, որոնք ներկայացնում էին հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիներ, նա ներկայացրեց հեթանոսական ավերիչ իշխանությունը, և ապա ևս հազար երկու հարյուր վաթսուն օր, որոնք խորհրդանշում էին հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիներ, նա ներկայացրեց պապական ավերիչ իշխանությունը։ Երկու ավերիչ իշխանությունների սիրտը նույնն էր, որովհետև պապականությունը պարզապես հեթանոսությունն է, որ կրում է քրիստոնեության դավանանքի հանդերձը։
At the “end of the days,” which is a symbol identified in Daniel chapter twelve, that represents the “time of the end” in 1798, his kingdom was restored unto him. The testimony of Daniel four, and the Spirit of Prophecy, identifies that when his kingdom was restored at the “end of the days,” he was a converted man. He then becomes a prophetic symbol of four significant truths. He becomes the prophetic link between the dragon power of paganism, which he represented in the first half of his “seven times,” and of the beast power, which he represented in the last half of his “seven times.” As a symbol of those two powers, standing as a restored kingdom in 1798, he then represents the third desolating power (the false prophet), which was to reign for seventy symbolic years, while the whore of Tyre was forgotten. As the king of Babylon, Nebuchadnezzar represents the prophetic link between the three powers that would become modern Babylon in the last days, which then leads the world to Armageddon.
«Օրերի վախճանին», որը Դանիելի տասներկուերորդ գլխում նույնացված խորհրդանիշ է և ներկայացնում է 1798 թվականի «վախճանի ժամանակը», նրա թագավորությունը վերականգնվեց նրան։ Դանիել չորրորդ գլխի վկայությունը և Մարգարեության Հոգին նույնացնում են, որ երբ նրա թագավորությունը վերականգնվեց «օրերի վախճանին», նա դարձի եկած մարդ էր։ Այնուհետև նա դառնում է չորս նշանակալի ճշմարտությունների մարգարեական խորհրդանիշ։ Նա դառնում է մարգարեական կապը հեթանոսության վիշապային զորության, որին նա ներկայացնում էր իր «յոթ ժամանակների» առաջին կեսում, և գազանային զորության, որին նա ներկայացնում էր իր «յոթ ժամանակների» վերջին կեսում։ Որպես այդ երկու զորությունների խորհրդանիշ՝ 1798 թվականին կանգնած լինելով որպես վերականգնված թագավորություն, նա ապա ներկայացնում է երրորդ ամայացնող զորությունը (սուտ մարգարեին), որը պետք է իշխեր յոթանասուն խորհրդանշական տարիներ, մինչ Տյուրոսի պոռնիկը մոռացված էր։ Որպես Բաբելոնի թագավոր՝ Նաբուգոդոնոսորը ներկայացնում է մարգարեական կապը այն երեք զորությունների միջև, որոնք վերջին օրերում պիտի դառնային արդի Բաբելոն, և որն այնուհետև աշխարհը պիտի առաջնորդի դեպի Արմագեդոն։
He also represented the birth of the United States as the earth beast, which began in 1798 as a lamb, symbolized by his converted experience. He would simultaneously represent the two horns on the earth beast, which as Republicanism and Protestantism representing the strength of the United States, which was what allowed it to become the most favored nation in the world. Yet at the end of the seventy symbolic years those two horns would then be represented as apostate Republicanism and apostate Protestantism, with both horns divided into two classes. Republicanism’s horn would consist of the Democratic party that openly disregarded the sacred principles of the Constitution, and the Republican party that professed to be the defenders and champions of the Constitution, but in actuality denying the sacred principles of the Constitution, while choosing traditions and customs to supersede the principles within that sacred document.
Նա նաև ներկայացրեց Միացյալ Նահանգների ծնունդը՝ որպես երկրի գազան, որը 1798 թվականին սկսվեց իբրև գառ՝ խորհրդանշված իր դարձի փորձառությամբ։ Միաժամանակ նա պիտի ներկայացներ երկրի գազանի երկու եղջյուրները, որոնք, որպես Հանրապետականություն և Բողոքականություն, ներկայացնում էին Միացյալ Նահանգների զորությունը, և հենց դա էր, որ նրան հնարավորություն տվեց դառնալ աշխարհի ամենից առավել բարեհաճված ազգը։ Սակայն խորհրդանշական յոթանասուն տարիների վերջում այդ երկու եղջյուրները պիտի այնուհետև ներկայացվեին որպես ուխտադրուժ Հանրապետականություն և ուխտադրուժ Բողոքականություն, ընդ որում երկու եղջյուրներից յուրաքանչյուրը բաժանված պիտի լիներ երկու դասերի։ Հանրապետականության եղջյուրը պիտի բաղկանար Դեմոկրատական կուսակցությունից, որը բացահայտորեն անտեսում էր Սահմանադրության սրբազան սկզբունքները, և Հանրապետական կուսակցությունից, որը դավանում էր, թե Սահմանադրության պաշտպանն ու ջատագովն է, բայց իրականում մերժում էր Սահմանադրության սրբազան սկզբունքները՝ ընտրելով ավանդություններն ու սովորույթները, որպեսզի դրանք գերակայեն այդ սրբազան փաստաթղթի մեջ եղած սկզբունքների նկատմամբ։
The two parties were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The spirit of the Sadducees and Pharisees would also be manifested in the horn of apostate Protestantism, with one class upholding Sunday worship and the other Sabbath worship. Nebuchadnezzar’s converted condition at the “end of the days,” in 1798, fitly represents the United States, and both horns of the earth beast. All three symbols—the earth beast and its two horns, were destined to change from a lamb unto a dragon.
Երկու խմբերը Քրիստոսի օրերում նախապատկերված էին սադուկեցիներով և փարիսեցիներով։ Սադուկեցիների և փարիսեցիների ոգին նույնպես պիտի դրսևորվեր հավատուրաց բողոքականության եղջյուրում, որոնցից մի խումբը պիտի պաշտպաներ կիրակիի երկրպագությունը, իսկ մյուսը՝ շաբաթ օրվա երկրպագությունը։ Նաբուգոդոնոսորի դարձի եկած վիճակը «օրերի վերջում», 1798 թվականին, պատշաճորեն ներկայացնում է Միացյալ Նահանգները և երկրի գազանի երկու եղջյուրներն էլ։ Բոլոր երեք խորհրդանիշները՝ երկրի գազանը և նրա երկու եղջյուրները, կանխորոշված էին փոխվելու գառնից՝ վիշապի։
Nebuchadnezzar, at the end of his “seven times,” represented the link which identified his literal kingdom of Babylon as the symbol of modern Babylon in the last days, which is made up of the dragon, the beast and the false prophet. He also represented the three prophetic entities represented by the earth beast with two horns, that changes from a lamb unto a dragon during the seventy symbolic years that the whore of Tyre is forgotten. It is profound that his literal kingdom is the very kingdom that typifies the kingdom that reigns for seventy symbolic years.
Նաբուգոդոնոսորը, իր «յոթ ժամանակների» վերջում, ներկայացնում էր այն կապող օղակը, որով իր բառացի Բաբելոնի թագավորությունը նույնացվում էր որպես վերջին օրերի արդի Բաբելոնի խորհրդանիշ, որն կազմված է վիշապից, գազանից և սուտ մարգարեից։ Նա նաև ներկայացնում էր այն երեք մարգարեական էությունները, որոնք ներկայացված են երկու եղջյուր ունեցող երկրային գազանով, որը յոթանասուն խորհրդանշական տարիների ընթացքում, երբ Տյուրոսի պոռնիկը մոռացության է մատնվում, գառնից փոխվում է վիշապի։ Խորիմաստ է, որ նրա բառացի թագավորությունը հենց այն թագավորությունն է, որը նախատիպում է այն թագավորությունը, որ թագավորում է յոթանասուն խորհրդանշական տարիներ։
Nebuchadnezzar’s symbolism of chapter four, is to be laid over the top of chapter one. When that application is made, it brings together the waymarks of Millerite history, and confirms several truths of the Ulai River vision that were unsealed at that time. The foundation and central pillar of the Millerite movement was the question and answer of Daniel chapter eight, and verses thirteen and fourteen. The question was, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”
Չորրորդ գլխի Նաբուգոդոնոսորի խորհրդանշական պատկերը պետք է դրվի առաջին գլխի վրա։ Երբ այդ կիրառությունը կատարվում է, այն միավորում է Միլլերական պատմության ճանապարհային նշանները և հաստատում Ուլայի գետի տեսիլքի մի շարք ճշմարտություններ, որոնք այդ ժամանակ բացվեցին։ Միլլերական շարժման հիմքն ու կենտրոնական սյունը Դանիելի ութերորդ գլխի, տասներեքերորդ և տասնչորսերորդ համարների հարցն ու պատասխանն էր։ Հարցը հետևյալն էր. «Մինչև ե՞րբ է լինելու տեսիլքը մշտական զոհի և ամայացնող հանցանքի մասին, որ և՛ սրբարանը, և՛ զորքը տրվեն ոտնակոխ լինելու»։
Of the hundreds, if not thousands of added words in the Bible, it is only the added word “sacrifice” that inspiration identifies as not belonging to the text. When the word is properly removed it clearly identifies that “the daily and the transgression” are two distinct desolating powers. Sister White specifically identifies the word “sacrifice” was added by human wisdom and does not apply to the text, and in the same passage she also identifies that the Millerites were correct in identifying “the daily” as paganism. The grammatical terms within the question of verse thirteen, were carefully identified by Christ through the writings of Sister White, and when governed by the texts and the added inspired instructions, the question is, “How long shall be the vision concerning the two desolating powers of paganism and papalism, that were to trample down both the sanctuary and God’s people?”
Աստվածաշնչում ավելացված հարյուրավոր, եթե ոչ հազարավոր, բառերից միայն ավելացված «զոհ» բառն է, որ ներշնչումը ճանաչում է որպես տեքստին չպատկանող։ Երբ այդ բառը պատշաճ կերպով հեռացվում է, հստակ երևում է, որ «ամենօրյան և հանցանքը» երկու տարբեր ամայացնող զորություններ են։ Քույր Ուայթը մասնավորապես նշում է, որ «զոհ» բառն ավելացվել է մարդկային իմաստությամբ և չի վերաբերում տեքստին, և նույն հատվածում նա նաև նշում է, որ միլլերիտները ճիշտ էին՝ «ամենօրյան» հեթանոսություն ճանաչելու մեջ։ Տասներեքերորդ համարի հարցի մեջ եղած քերականական եզրերը Քրիստոսի կողմից, Քույր Ուայթի գրությունների միջոցով, խնամքով մատնանշվել են, և երբ դրանք կարգավորվում են տեքստերով և ներշնչված ավելացված ցուցումներով, հարցը սա է. «Մինչև ե՞րբ պիտի լինի տեսիլքը հեթանոսության և պապականության՝ ամայացնող երկու զորությունների վերաբերյալ, որոնք պիտի ոտնակոխ անեին թե՛ սրբարանը, թե՛ Աստծո ժողովրդին»։
Therefore, when Nebuchadnezzar is located at the “time of the end,” in 1798, he is representing a converted man and therefore represents the “wise” that would understand the central pillar and foundation of Adventism. His conversion identifies the “wise” that understand the “increase of knowledge” which was unsealed at that time, but his own prophetic symbolism directly illustrates the history that is the subject of the question of, “how long would be the vision of the desolating power of paganism and papalism which would trample down God’s people (the host), and God’s sanctuary?” As a symbol of a “wise virgin” who understands the “increase of knowledge,” he represents William Miller, for Miller is the symbol of those who were “wise” in the history that began at the “time of the end,” in 1798.
Հետևաբար, երբ Նաբուգոդոնոսորը տեղադրվում է «վերջի ժամանակում»՝ 1798 թվականին, նա ներկայացնում է դարձի եկած մի մարդու և, հետևաբար, ներկայացնում է այն «իմաստուններին», որոնք պիտի հասկանային ադվենտիզմի կենտրոնական սյունն ու հիմքը։ Նրա դարձը նույնականացնում է այն «իմաստուններին», որոնք հասկանում են «գիտության աճը», որ այդ ժամանակ բացվեց, սակայն նրա իսկ մարգարեական խորհրդանշանությունն ուղղակիորեն պատկերում է այն պատմությունը, որն է հարցի առարկան՝ «մինչև ե՞րբ պիտի լիներ հեթանոսության և պապականության ավերիչ զորության տեսիլքը, որը պիտի կոխկրտեր Աստծո ժողովրդին (զորքին) և Աստծո սրբարանը»։ Որպես «իմաստուն կույսի» խորհրդանիշ, որը հասկանում է «գիտության աճը», նա ներկայացնում է Ուիլյամ Միլլերին, որովհետև Միլլերը այն մարդկանց խորհրդանիշն է, որոնք «իմաստուն» էին այն պատմության մեջ, որ սկսվեց «վերջի ժամանակում»՝ 1798 թվականին։
Nebuchadnezzar is a symbol of the waymark of the “time of the end,” and when laid over chapter one, he also represents the arrival of the first angel at that time, because in chapter four, the “hour” in which Daniel provides Nebuchadnezzar with the warning message, marks when the first angel arrived, and that was 1798. The “hour” when Nebuchadnezzar’s judgment arrived, represented the “hour” of the beginning of God’s investigative judgment on October 22, 1844. The waymarks produced by the symbolism of Nebuchadnezzar in chapter four, are 723 BC, 538, 1798 (the time of the end) and October 22, 1844.
Նաբուգոդոնոսորը «վերջի ժամանակի» ճանապարհացույցի մի խորհրդանիշն է, և երբ այն համադրվում է առաջին գլխի հետ, նա նաև ներկայացնում է առաջին հրեշտակի գալուստը այդ ժամանակ, որովհետև չորրորդ գլխում այն «ժամը», երբ Դանիելը Նաբուգոդոնոսորին տալիս է նախազգուշացման պատգամը, նշում է այն պահը, երբ առաջին հրեշտակը եկավ, և դա էր 1798 թվականը։ Այն «ժամը», երբ Նաբուգոդոնոսորի դատաստանը հասավ, ներկայացնում էր այն «ժամը», երբ սկսվեց Աստծո քննական դատաստանը՝ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Չորրորդ գլխում Նաբուգոդոնոսորի խորհրդանիշով առաջացած ճանապարհացույցներն են՝ մ.թ.ա. 723 թ., 538, 1798 («վերջի ժամանակը») և 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը։
The waymarks of Millerite history in Daniel chapter one, begin with Jehoiakim, who is a symbol of the empowerment of the first message which had arrived at the “time of the end,” in 1798. The empowerment of the first message, represented by Jehoiakim, marks August 11, 1840. The conquering of Jehoiakim begins the seventy years of Babylon’s reign, that ends with the decree of Cyrus. Chapter one of Daniel identifies a three-step testing process, represented as a dietary test, followed by a visual test that concludes with a litmus test. Those three tests represent August 11, 1840, when the mighty angel that was no less a personage than Jesus Christ, came down out of heaven with a little book that God’s people were then to “eat”, just as Daniel and the three worthies chose to eat the diet of pulse, rather than the diet of Babylon.
Միլլերիական պատմության նշանաքարերը Դանիելի գրքի առաջին գլխում սկսվում են Հովակիմով, որը խորհրդանշում է առաջին պատգամի զորացումը, այն պատգամի, որ հասել էր «վախճանի ժամանակին»՝ 1798 թվականին։ Առաջին պատգամի զորացումը, որ ներկայացված է Հովակիմով, նշում է 1840 թվականի օգոստոսի 11-ը։ Հովակիմի նվաճմամբ սկսվում են Բաբելոնի իշխանության յոթանասուն տարիները, որոնք ավարտվում են Կյուրոսի հրամանագրով։ Դանիելի գրքի առաջին գլուխը ցույց է տալիս փորձության եռաստիճան ընթացք, որը ներկայացված է որպես կերակրի փորձություն, որին հաջորդում է տեսողական փորձություն, և որն ավարտվում է լակմուսային փորձությամբ։ Այդ երեք փորձությունները ներկայացնում են 1840 թվականի օգոստոսի 11-ը, երբ հզոր հրեշտակը, որ ոչ պակաս անձնավորություն էր, քան Հիսուս Քրիստոսը, իջավ երկնքից՝ ձեռքին մի փոքրիկ գիրք, որը Աստծո ժողովուրդն այն ժամանակ պետք է «ուտեր», ճիշտ ինչպես Դանիելն ու երեք արժանիները նախընտրեցին ուտել ընդեղենի կերակուրը, այլ ոչ թե Բաբելոնի կերակուրը։
The second test of that process represented the manifestation of the Protestant churches’ rejection of Miller’s message (the first angel’s message), when a distinction could then be seen between the Millerite movement, and the Protestant churches that then began their prophetic role as apostate Protestantism. The distinction between those two classes was as marked as was Daniel and the three worthies’ flesh appearing fairer and fatter for eating the heavenly food, instead of the Babylonian diet. That distinction was marked at the end of the biblical year of 1843 (April 19, 1844), when the tarrying time of the parable of the ten virgins arrived.
Այդ գործընթացի երկրորդ փորձությունը ներկայացրեց բողոքական եկեղեցիների կողմից Միլլերի լուրի (առաջին հրեշտակի լուրի) մերժման դրսևորումը, երբ արդեն հնարավոր էր տեսնել տարբերությունը Միլլերական շարժման և այն բողոքական եկեղեցիների միջև, որոնք այդ ժամանակ սկսեցին իրենց մարգարեական դերը՝ որպես ուխտադրուժ բողոքականություն։ Այդ երկու դասերի միջև եղած տարբերությունն այնքան ակնառու էր, որքան Դանիելի և երեք արժանավորների մարմնի՝ ավելի վայելուչ և պարարտ երևալը երկնային կերակուրը ուտելու պատճառով, Բաբելոնի կերակուրից օգտվելու փոխարեն։ Այդ տարբերությունն ակնառու դարձավ 1843 թվականի աստվածաշնչյան տարվա ավարտին (1844 թ. ապրիլի 19-ին), երբ հասավ տասը կույսերի առակի հապաղման ժամանակը։
The third test, which was the litmus test, represented October 22, 1844 when, after three years, the “hour” came when Nebuchadnezzar himself judged and pronounced Daniel and the three worthies “ten times” better than the Babylonian wise men. Placing Daniel chapter four, over chapter one, produces the waymarks of Millerite history beginning with the “time of the end” in 1798; the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840; the first disappointment on April 19, 1844; and the great disappointment of October 22, 1844.
Երրորդ փորձությունը, որը լակմուսային փորձությունն էր, ներկայացնում էր 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, երբ երեք տարի անց եկավ այն «ժամը», երբ ինքը՝ Նաբուգոդոնոսորը, դատեց և Դանիելին ու երեք արժանավորներին բաբելոնացի իմաստուններից «տասնապատիկ» ավելի լավ հռչակեց։ Դանիելի չորրորդ գլուխը առաջին գլխի վրա դնելը առաջ է բերում միլլերիտական պատմության ճանապարհային նշանները՝ սկսած 1798 թվականի «վերջի ժամանակից», 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին առաջին հրեշտակի լուրի զորացումից, 1844 թվականի ապրիլի 19-ի առաջին հիասթափությունից, և 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի մեծ հիասթափությունից։
Beyond identifying the specific waymarks of Millerite history, the two chapters, when brought together “line upon line,” illustrate the message of the first angel, identify the two desolating powers that are the subject of the foundational doctrine of the twenty-three hundred days, and also the three-step testing process of Daniel twelve which always occurs when the book of Daniel is unsealed.
Միլլերական պատմության առանձնահատուկ նշանաքարերը որոշելուց անդին, այդ երկու գլուխները, երբ «տող առ տող» համադրվում են, պատկերում են առաջին հրեշտակի լուրը, նույնականացնում են այն երկու ամայացնող զորությունները, որոնք երկու հազար երեք հարյուր օրերի հիմնարար վարդապետության առարկան են, ինչպես նաև Դանիել տասներկուսի երեքաստիճան փորձության գործընթացը, որը միշտ տեղի է ունենում, երբ Դանիելի գիրքը բացվում է։
They also identify that Nebuchadnezzar, as the symbol of the wise in 1798, in conjunction with his second dream in chapter four, represents William Miller, whose movement was to become the true Protestant horn. The work of William Miller, that represents the foundational truths of Adventism, are represented upon Habakkuk’s two tables, and God directed in the production of both those sacred tables.
Նրանք նաև նույնացնում են, որ Նաբուգոդոնոսորը՝ որպես 1798 թվականի իմաստունների խորհրդանիշ, իր երկրորդ երազի հետ միասին չորրորդ գլխում, ներկայացնում է Ուիլյամ Միլլերին, որի շարժումը պետք է դառնար ճշմարիտ բողոքական եղջյուրը։ Ուիլյամ Միլլերի գործը, որը ներկայացնում է ադվենտիզմի հիմնարար ճշմարտությունները, պատկերված է Ամբակումի երկու տախտակների վրա, և Աստված առաջնորդեց այդ երկու սրբազան տախտակների պատրաստության մեջ։
There were several prophetic truths that Miller did not see correctly because his vantage point of prophetic history disallowed him from recognizing that there are three desolating powers; not only paganism (the dragon), papalism (the beast), but also apostate Protestantism (the false prophet). In God’s providence those prophetic understandings of Miller, that were limited by his vantage point in history, were not represented upon the two sacred tables of Habakkuk.
Կային մի քանի մարգարեական ճշմարտություններ, որոնք Միլլերը ճիշտ չէր տեսնում, որովհետև մարգարեական պատմության մեջ նրա դիտակետը թույլ չէր տալիս նրան ճանաչել, որ գոյություն ունեն երեք ավերիչ զորություններ՝ ոչ միայն հեթանոսությունը (վիշապը), պապականությունը (գազանը), այլև հավատուրաց բողոքականությունը (սուտ մարգարեն)։ Աստծո նախախնամությամբ Միլլերի այդ մարգարեական ըմբռնումները, որոնք սահմանափակված էին պատմության մեջ նրա դիտակետով, ներկայացված չէին Ամբակումի երկու սուրբ տախտակների վրա։
Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, represents William Miller’s second dream. Both dreams address the “seven times,” and Miller’s dream identifies the rejection of his work that began in 1863, and escalates until the Midnight Cry. Both dreams end with a kingdom restored after a period of scattering. For this reason, we will consider Miller’s second dream, before we consider directly the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.
Դանիելի չորրորդ գլխում Նաբուգոդոնոսորի երկրորդ երազը ներկայացնում է Ուիլյամ Միլլերի երկրորդ երազը։ Երկու երազներն էլ վերաբերում են «յոթ ժամանակներին», և Միլլերի երազը մատնանշում է նրա գործի մերժումը, որ սկսվեց 1863 թվականին և սրվում է մինչև Կեսգիշերյան աղաղակը։ Երկու երազներն էլ ավարտվում են սփռման մի ժամանակաշրջանից հետո վերականգնված թագավորությամբ։ Այդ պատճառով մենք կքննենք Միլլերի երկրորդ երազը՝ նախքան ուղղակիորեն քննելը Ուլայի գետի տեսիլքը, որը բացվեց 1798 թվականին։
“I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.
«Ես երազում տեսա, որ Աստված, մի անտեսանելի ձեռքով, ինձ ուղարկեց մի զարմանալի կերպով պատրաստված փոքրիկ արկղ՝ մոտ տասը դյույմ երկարությամբ և վեց դյույմ քառակուսի, շինված սևափայտից և մարգարիտներից՝ զարմանալի ներձուլվածքով։ Արկղին մի բանալի էր կցված։ Ես անմիջապես վերցրի բանալին և բացեցի արկղը, երբ, ի մեծ զարմանս և ապշանքս, այն գտա լցված ամեն տեսակ և ամեն չափի գոհարներով, ադամանդակներով, թանկարժեք քարերով, և ամեն չափի ու արժեքի ոսկե և արծաթե դրամներով՝ գեղեցիկ կերպով դասավորված իրենց առանձին տեղերում արկղի մեջ. և այսպես դասավորված՝ նրանք արտացոլում էին մի լույս և փառք, որին հավասար էր միայն արևը։»
“I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.
«Ես մտածեցի, որ իմ պարտականությունը չէ այս հրաշալի տեսարանը միայնակ վայելելը, թեև իմ սիրտը լի էր անսահման ուրախությամբ՝ նրա պարունակության փայլից, գեղեցկությունից և արժեքից։ Ուստի այն դրեցի իմ սենյակի կենտրոնական սեղանի վրա և լուր տվի, որ բոլոր նրանք, ովքեր ցանկություն ունեն, կարող են գալ և տեսնել ամենափառավոր ու ամենափայլուն տեսարանը, որ մարդ երբևէ տեսել է այս կյանքում։»
“The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.
«Ժողովուրդը սկսեց ներս գալ՝ սկզբում թվով սակավ, սակայն աստիճանաբար վերածվելով բազմության։ Երբ նրանք առաջին անգամ նայում էին արկղիկի մեջ, զարմանում էին և ուրախությունից աղաղակում։ Բայց երբ դիտողների թիվն աճեց, ամենքը սկսեցին անհանգստացնել գոհարները՝ հանելով դրանք արկղիկից և ցրելով սեղանի վրա։ Ես սկսեցի մտածել, թե տերը կրկին իմ ձեռքից պիտի պահանջի արկղիկն ու գոհարները. և եթե ես թույլ տայի, որ դրանք ցրվեն, այլևս երբեք չէի կարողանա դրանք նախկինի պես իրենց տեղերում դնել արկղիկի մեջ. և զգում էի, որ երբեք ի վիճակի չեմ լինելու դիմագրավել այդ պատասխանատվությանը, որովհետև այն ահռելի կլիներ։ Այդ ժամանակ ես սկսեցի աղաչել ժողովրդին, որ չդիպչեն դրանց և չհանեն դրանք արկղիկից. բայց որքան ավելի աղաչում էի, այնքան ավելի էին դրանք ցրում. և այժմ թվում էր, թե դրանք ցրում էին ամբողջ սենյակով մեկ՝ հատակին և սենյակի կահույքի յուրաքանչյուր կտորի վրա։
“I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.
«Այնուհետև տեսա, որ իսկական գոհարների և դրամների մեջ նրանք ցրել էին կեղծ գոհարների և կեղծ դրամի անհամար քանակություն։ Ես խիստ բորբոքվեցի նրանց ստոր վարքի և ապերախտության պատճառով և դրա համար հանդիմանեցի ու նախատեցի նրանց, բայց որքան ավելի հանդիմանում էի, այնքան ավելի էին նրանք իսկականների մեջ ցրում կեղծ գոհարներն ու սուտ դրամը։»
“I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.
«Այն ժամանակ իմ մարմնական հոգու մեջ վրդովվեցի և սկսեցի մարմնական ուժ գործադրել, որպեսզի նրանց դուրս մղեմ սենյակից. բայց մինչ ես մեկին դուրս էի մղում, երեք ուրիշներ էին ներս մտնում և ներս բերում կեղտ, թեփուկներ, ավազ և ամեն տեսակ աղբ, մինչև որ ծածկեցին բոլոր իսկական գոհարները, ադամանդներն ու դրամները, այնպես որ դրանք ամբողջովին հեռացվեցին տեսադաշտից։ Նրանք նաև պատառոտեցին իմ գանձանակը և այն ցրեցին աղբի մեջ։ Ես կարծում էի, թե ոչ մի մարդ ուշադրություն չէր դարձնում իմ վշտին կամ իմ բարկությանը։ Ես ամբողջովին վհատվեցի և ընկճվեցի, նստեցի և լաց եղա։
“While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.
«Մինչ այսպես լալիս ու սգում էի իմ մեծ կորստի և պատասխանատվության համար, հիշեցի Աստծուն և ջերմեռանդորեն աղոթեցի, որ Նա ինձ օգնություն ուղարկի։ Անմիջապես դուռը բացվեց, և մի մարդ մտավ սենյակ, ու բոլոր մարդիկ դուրս եկան այնտեղից. և նա, ձեռքին ունենալով մի փոշեմաքրիչ խոզանակ, բացեց պատուհանները և սկսեց մաքրել սենյակի փոշին ու աղբը։»
“I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.
«Ես աղաղակեցի Նրան, որ խնայի, որովհետև ավերակների մեջ ցրված էին մի քանի թանկագին գոհարներ։»
“He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’
Նա ասաց ինձ. «Մի՛ վախեցիր», որովհետև ինքը «կհոգա նրանց մասին»։
“Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.
«Այնուհետև, մինչ նա հեռացնում էր կեղտն ու աղբը, կեղծ զարդերն ու կեղծ դրամները բոլորը բարձրացան և ամպի պես դուրս եկան պատուհանից, և քամին նրանց տարավ։ Այդ իրարանցման մեջ ես մի պահ աչքերս փակեցի. երբ բացեցի դրանք, ամբողջ աղբը վերացել էր։ Թանկագին զարդերը, ադամանդները, ոսկյա և արծաթյա դրամները առատորեն սփռված էին ողջ սենյակով մեկ։»
“He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.
«Այնուհետև նա սեղանի վրա դրեց մի արկղ, որը նախկինից շատ ավելի մեծ և գեղեցիկ էր, և բուռ-բուռ հավաքեց գոհարները, ադամանդները, մետաղադրամները և նետեց արկղի մեջ, մինչև ոչ մեկը չմնաց, թեև որոշ ադամանդներ ասեղի ծայրից մեծ չէին»։
“He then called upon me to ‘come and see.’
«Ապա նա կանչեց ինձ՝ «արի՛ և տես»»։
“I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.
«Ես նայեցի տապանակի մեջ, բայց իմ աչքերը շլացան այդ տեսարանից։ Դրանք փայլում էին իրենց նախկին փառքից տասնապատիկ ավելի։ Ես կարծեցի, թե դրանք ավազի մեջ մաքրվել էին այն ամբարիշտ մարդկանց ոտքերի տակ, որոնք ցրել էին դրանք և տրորել հողի մեջ։ Դրանք տապանակի մեջ դասավորված էին գեղեցիկ կարգով, յուրաքանչյուրը՝ իր տեղում, առանց որևէ տեսանելի հետքի այն մարդու գործադրած ջանքի, որը դրանք ներս էր նետել։ Ես ուրախությունից բարձրաձայն աղաղակեցի, և այդ աղաղակն արթնացրեց ինձ»։ Early Writings, 81–83.
We will address Miller’s dream in the next article.
Միլլերի երազին մենք կանդրադառնանք հաջորդ հոդվածում։
The following is an introduction of William Miller’s second dream, written by James White when he published Miller’s dream in the Advent Herald.
Ստորև ներկայացվածը Վիլյամ Միլլերի երկրորդ երազի ներածությունն է, որը գրել է Ջեյմս Ուայթը, երբ նա Միլլերի երազը հրապարակեց *Advent Herald*-ում։
“The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past Second Advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.
«Հետևյալ երազը տպագրվել է «Advent Herald»-ում՝ ավելի քան երկու տարի առաջ։ Այն ժամանակ ես տեսա, որ այն հստակորեն նշանավորում էր մեր անցյալի Երկրորդ Գալստյան փորձառությունը, և որ Աստված այդ երազը տվեց՝ ի նպաստ ցրված հոտի։»
“Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastics 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.
«Տիրոջ մեծ և ահեղ օրվա մոտենալու նշանների թվում Աստված դրել է երազները։ Տե՛ս Յովել 2:28–31, Գործք 2:17–20։ Երազները կարող են գալ երեք կերպով. նախ՝ «շատ զբաղմունքից»։ Տե՛ս Ժողովող 5:3։ Երկրորդ՝ նրանք, ովքեր գտնվում են Սատանայի պղծ ոգու և խաբեության ներքո, կարող են երազներ ունենալ նրա ազդեցությամբ։ Տե՛ս Երկրորդ Օրինաց 8:1–5, Երեմիա 23:25–28, 27:9, 29:8, Զաքարիա 10:2, Հուդա 8։ Եվ երրորդ՝ Աստված միշտ ուսուցանել է և դեռևս ուսուցանում է Իր ժողովրդին՝ ավելի կամ պակաս չափով, երազների միջոցով, որոնք գալիս են հրեշտակների և Սուրբ Հոգու ներգործությամբ։ Նրանք, ովքեր կանգնած են ճշմարտության հստակ լույսի մեջ, կիմանան, թե երբ է Աստված իրենց երազ տալիս. և այդպիսիները չեն խաբվի ու մոլորվի կեղծ երազների պատճառով»։
“‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9], and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.
«Եվ նա ասաց. Լսեցե՛ք այժմ իմ խոսքերը. եթե ձեր մեջ մարգարե լինի, Ես՝ Տերս, տեսիլքով պիտի հայտնի լինեմ նրան և երազով պիտի խոսեմ նրա հետ»։ Թվոց 12:6։ Հակոբն ասաց. «Տիրոջ հրեշտակը երազում խոսեց ինձ հետ»։ Ծննդոց 31:2։ «Եվ Աստված գիշերով, երազում, եկավ ասորի Լաբանին»։ Ծննդոց 31:24։ Կարդացե՛ք Հովսեփի երազները [Ծննդոց 37:5–9], ապա՝ դրանց կատարման հետաքրքրական պատմությունը Եգիպտոսում։ «Գաբավոնում Տերը գիշերով երազում երևաց Սողոմոնին»։ Գ Թագավորաց 3:5։ Դանիելի երկրորդ գլխի մեծ ու կարևոր արձանը տրվեց երազով, ինչպես նաև յոթերորդ գլխի չորս գազանները և այլն։ Երբ Հերովդեսը ձգտում էր կործանել մանուկ Փրկչին, Հովսեփը երազում նախազգուշացվեց փախչել Եգիպտոս։ Մատթեոս 2:13։
“‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.
«Եվ պիտի լինի ՎԵՐՋԻՆ ՕՐԵՐՈՒՄ, ասում է Աստված, որ Իմ Հոգուց պիտի թափեմ ամեն մարմնի վրա. և ձեր որդիներն ու ձեր դուստրերը պիտի մարգարեանան, և ձեր երիտասարդները պիտի տեսիլքներ տեսնեն, և ձեր ծերերը երազներ պիտի տեսնեն»։ Գործք 2:17։
“The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.
«Մարգարեության պարգևը՝ երազների և տեսիլքների միջոցով, այստեղ Սուրբ Հոգու պտուղն է, և վերջին օրերում պետք է բավականաչափ դրսևորվի, որպեսզի նշան կազմի։ Այն ավետարանական եկեղեցու պարգևներից մեկն է։»
“‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11–12.
«Եվ ոմանց տվեց առաքյալներ, ոմանց՝ ՄԱՐԳԱՐԵՆԵՐ, ոմանց՝ ավետարանիչներ, ոմանց՝ հովիվներ և ուսուցիչներ. սրբերի կատարելագործման համար, ծառայության գործի համար, Քրիստոսի մարմնի շինության համար»։ Եփեսացիներին 4:11–12։
“‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.
«Եվ Աստված եկեղեցում ոմանց կարգեց՝ նախ առաքյալներ, երկրորդաբար՝ ՄԱՐԳԱՐԵՆԵՐ» և այլն։ 1 Կորնթացիս 12:28։ «ՄԻ՛ ԱՐՀԱՄԱՐՀԵՔ ՄԱՐԳԱՐԵՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ»։ 1 Թեսաղոնիկեցիս 5:20։ Տե՛ս նաև Գործք 13:1, 21:9, Հռոմեացիս 7:6, 1 Կորնթացիս 14:1, 24, 39։ Մարգարեները կամ մարգարեությունները Քրիստոսի եկեղեցու շինության համար են. և Աստծո խոսքից հնարավոր չէ որևէ ապացույց բերել, թե դրանք պիտի դադարեին ավելի շուտ, քան ավետարանիչները, հովիվները և ուսուցիչները պիտի դադարեին։ Բայց առարկողն ասում է. «Այնքան շատ կեղծ տեսիլքներ և երազներ են եղել, որ ես չեմ կարող վստահություն ունենալ նման որևէ բանի նկատմամբ»։ Ճիշտ է, որ Սատանան ունի իր կեղծ ընդօրինակը։ Նա միշտ ունեցել է սուտ մարգարեներ, և, անշուշտ, մենք կարող ենք սպասել դրանց նաև այժմ՝ նրա խաբեության և հաղթանակի այս վերջին ժամին։ Նրանք, ովքեր մերժում են այդպիսի հատուկ հայտնությունները, քանի որ գոյություն ունի կեղծը, նույնքան իրավացիորեն կարող են մի փոքր էլ առաջ գնալ և ուրանալ, թե Աստված երբևէ երազով կամ տեսիլքով հայտնվել է մարդուն, որովհետև կեղծը միշտ գոյություն է ունեցել։
“Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.
«Երազներն ու տեսիլքները այն միջոցն են, որոնց միջոցով Աստված հայտնել է Իրեն մարդուն։ Այս միջոցով Նա խոսեց մարգարեներին. Նա մարգարեության պարգևը դրել է ավետարանի եկեղեցու պարգևների շարքում և դասել է երազներն ու տեսիլքները «ՎԵՐՋԻՆ ՕՐԵՐԻ» մյուս նշանների հետ։ Ամեն։»
“My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White.
«Վերոնշյալ դիտողություններում իմ նպատակն եղել է սուրբգրային կերպով վերացնել առարկությունները և ընթերցողի միտքը նախապատրաստել հետևյալին»։ James White.