John the Baptist was a connecting link prophet.
Հովհաննես Մկրտիչը կապող օղակ հանդիսացող մարգարե էր։
“The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.
«Մարգարե Հովհաննեսը երկու տնտեսությունների միջև կապող օղակն էր։ Որպես Աստծո ներկայացուցիչ՝ նա հանդես եկավ՝ ցույց տալու համար օրենքի և մարգարեների հարաբերությունը քրիստոնեական տնտեսության հետ։ Նա փոքր լույսն էր, որին պետք է հետևեր ավելի մեծը։ Հովհաննեսի միտքը լուսավորվել էր Սուրբ Հոգով, որպեսզի նա լույս սփռեր իր ժողովրդի վրա. սակայն ընկած մարդու վրա երբեք ուրիշ լույս այսքան հստակ չի շողացել և չի շողալու, որքան այն, որ ճառագում էր Հիսուսի ուսուցումից և օրինակից։ Քրիստոսը և Նրա առաքելությունը միայն աղոտ կերպով էին հասկացվել՝ որպես նախապատկերված ստվերային զոհաբերություններում։ Նույնիսկ Հովհաննեսը լիովին չէր ըմբռնել Փրկչի միջոցով տրվող ապագա, անմահ կյանքը»։ The Desire of Ages, 220.
Jesus was also a connecting link prophet.
Հիսուսը նաև կապող օղակի մարգարե էր։
“Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.
«Քրիստոսը ճանապարհ է հարթել երկրից դեպի երկինք։ Նա է այն կապող օղակը, որ միացնում է երկու աշխարհները։ Նա մարդուն բերում է Աստծո սերն ու խոնարհ իջնելը, և Իր վաստակներով մարդուն բարձրացնում է, որպեսզի նա հանդիպի Աստծո հաշտությանը։ Քրիստոսը ճանապարհն է, ճշմարտությունը և կյանքը։ Ծանր աշխատանք է՝ քայլ առ քայլ, ցավագին ու դանդաղ, առաջ և վեր ընթանալ մաքրության ու սրբության ճանապարհով։ Բայց Քրիստոսը լիապես ապահովել է ամեն մի առաջընթաց քայլի համար՝ աստվածային կյանքում նոր կորով և աստվածային զորություն հաղորդելու համար։ Սա այն գիտությունն ու փորձառությունն է, որ գրասենյակում գտնվող բոլոր ձեռքերը կամենում են և պիտի ունենան, այլապես նրանք օրեցօր նախատինք են բերում Քրիստոսի գործին»։ Վկայություններ, հատոր 3, էջ 193։
John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:
Հովհաննես Մկրտչի մարգարեական ծառայությունը ներառում էր երկրայինի տնտեսությունը երկնային սրբարանի հետ կապելը։ Առաջին խոսքերը, որ Հովհաննեսն ասաց, երբ առաջին անգամ տեսավ Հիսուսին, հետևյալն էին։
The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.
Հաջորդ օրը Հովհաննեսը տեսնում է, որ Հիսուսն իրեն է գալիս, և ասում է. «Ահա Աստծու Գառնը, որ վերացնում է աշխարհի մեղքը»։ Հովհաննես 1:29։
But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.
Բայց թեև Հովհաննեսը պետք է նույնացներ անցումը հին Իսրայելից դեպի հոգևոր Իսրայել, այդ անցման վերաբերյալ նրա ըմբռնումը սահմանափակ էր։
“Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.
«Քրիստոսը, Հովհաննեսի արդարացման համար, ասաց. «Բայց ի՞նչ տեսնելու համար ելաք։ Մարգարե՞։ Այո՛, ասում եմ ձեզ, և ավելի քան մարգարե»։ Հովհաննեսը ոչ միայն մարգարե էր՝ ապագա իրադարձությունները կանխասելու համար, այլև խոստման զավակ էր, իր ծննդից իսկ Սուրբ Հոգով լցված, և Աստծուց կարգված էր որպես բարենորոգիչ մի հատուկ գործ կատարելու՝ մի ժողովուրդ պատրաստելու Քրիստոսի ընդունման համար։ Հովհաննես մարգարեն երկու տնտեսությունների միջև կապող օղակն էր։»
“The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.
«Հրեաների կրոնը, Աստծուց նրանց հեռացման հետևանքով, առավելապես բաղկացած էր արարողություններից։ Հովհաննեսը փոքր լույսն էր, որին պետք է հետևեր ավելի մեծ լույսը։ Նա պետք է սասաներ ժողովրդի վստահությունը իրենց ավանդությունների հանդեպ, հիշեցներ նրանց իրենց մեղքերը և առաջնորդեր նրանց ապաշխարության, որպեսզի նրանք պատրաստ լինեին գնահատելու Քրիստոսի գործը։ Աստված ներշնչմամբ հաղորդեց Հովհաննեսին՝ լուսավորելով մարգարեին, որպեսզի նա ազնիվ հրեաների մտքերից հեռացներ սնահավատությունն ու խավարը, որոնք կեղծ ուսմունքների պատճառով սերունդների ընթացքում կուտակվել էին նրանց վրա»։
“The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.
«Ամենափոքր աշակերտը, որ հետևում էր Հիսուսին, ականատես էր լինում Նրա հրաշքներին, լսում էր Նրա աստվածային խրատական ուսուցումները և լսում մխիթարական այն խոսքերը, որ ելնում էին Նրա շուրթերից, ավելի արտոնյալ էր, քան Հովհաննես Մկրտիչը, որովհետև նա ուներ ավելի հստակ լույս։ Մեղավոր, ընկած մարդու մտքի վրա ոչ մի ուրիշ լույս չի շողացել և երբեք էլ չի շողալու, բացի այն լույսից, որ փոխանցվել է և փոխանցվում է Նրանով, Ով աշխարհի լույսն է։ Քրիստոսը և Նրա առաքելությունը ստվերակերպ զոհաբերությունների միջոցով միայն աղոտ կերպով էին հասկացվել։ Նույնիսկ Հովհաննեսը կարծում էր, թե Քրիստոսի թագավորությունը լինելու է Երուսաղեմում, և թե Նա հաստատելու է ժամանակավոր մի թագավորություն, որի հպատակները սուրբ պիտի լինեն»։ Review and Herald, April 8, 1873.
The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.
Պողոս առաքյալը նույնպես կապող օղակ մարգարե էր, որը պետք է նույնականացներ բառացիից դեպի հոգևորը անցման մարգարեական կիրառությունները։ Նա հասկանում էր, որ բառացի Երուսաղեմն այլևս մարգարեության Երուսաղեմը չէր, որովհետև այն այդ ժամանակ արդեն անցել էր դեպի երկնային Երուսաղեմը։
For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.
Քանզի այս Ագարը Արաբիայում գտնվող Սինա լեռն է և համապատասխանում է ներկայիս Երուսաղեմին, և իր որդիների հետ հանդերձ ստրկության մեջ է։ Բայց վերին Երուսաղեմն ազատ է, որը մեր բոլորի մայրն է։ Գաղատացիներ 4:25, 26։
In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.
Մեր դիտարկած Բ Թեսաղոնիկեցիների երկրորդ գլխում Պողոսը մատնանշեց, որ բառացի հեթանոսական Հռոմը այն իշխանությունն էր, որ զսպում էր հոգևոր պապական Հռոմի գահ բարձրանալը մինչև 538 թվականը։ Այդ գլխում նա նույնացնում է, որ «մեղքի մարդը», որը նստած է Աստծու տաճարում, նույն «թագավորն» էր, որին Դանիելը հիշատակում է տասնմեկերորդ գլխի երեսունվեցերորդ խոսքում։ Այն ապացույցը, որ Դանիել տասնմեկի վերջին վեց խոսքերում հիշատակված «հյուսիսի թագավորը» պապականությունն է, դարձավ այն բանալին, որով հաստատվեց այն ճշմարտության շրջանակը, որ Future for America-ն գործածեց 1989 թվականին գիտելիքի աճից ի վեր։
In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.
Նույն գլխում Պողոսը նույնացրեց հեթանոսական Հռոմի գործը՝ զսպելու պապության վերելքը, մինչև այն ժամանակը, երբ հեթանոսական Հռոմը պիտի հեռացվեր, և այդպիսով նույնացրեց, որ Դանիելի գրքում «ամենօրյա»-ն հեթանոսական Հռոմն էր։ Այդ ճշմարտությունը դարձավ հենց այն բանալին՝ հաստատելու ճշմարտության այն շրջանակը, որը 1798 թվականին առաջ բերեց գիտելիքի աճը։
In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.
Ուիլյամ Միլլերի պատմության մեջ լուրը հռչակվեց այն ժամանակ, երբ պիտի տեղի ունենար անցում Ֆիլադելֆիական շարժումից դեպի Լաոդիկեական շարժումը։ Future for America-ի պատմության մեջ այժմ տեղի է ունենում անցումը Լաոդիկեական շարժումից դեպի Ֆիլադելֆիական շարժումը։
The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.
Պողոսը 2 Թեսաղոնիկեցիներին գրքում ներկայացրած այն ճշմարտությունը, որով բացահայտվում էր անցումը բառացի հեթանոսական Հռոմից դեպի հոգևոր պապական Հռոմ, դարձավ Միլլերի մարգարեական ըմբռնման շրջանակը։ Թե՛ Հովհաննես Մկրտիչը, թե՛ Պողոսը կանգնեցվեցին՝ բացատրելու բառացիից դեպի հոգևոր անցումը։ Ուիլյամ Միլլերը նախապատկերված էր Հովհաննես Մկրտչով, և նրա գործում էական էր, որ նա ճանաչեր հեթանոսական և պապական Հռոմի փոխհարաբերությունն ու անցումը՝ այն անցումը, որի ճանաչեցման համար Հովհաննեսը կանգնեցվել էր։
There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.
Դանիելի գրքում «մշտականի» վերաբերյալ հինգ հիշատակություն կա, և դրանք միշտ նախորդում են պապական իշխանության մի խորհրդանիշի։ Մարգարեական անցման այն համատեքստում, որ մենք դիտարկում ենք, այդ հինգ հիշատակություններից յուրաքանչյուրն ընդգրկում է բառացի Հռոմից դեպի հոգևոր Հռոմ անցումը։ Դանիելի գրքում «մշտականը» այն ճշմարտություններից մեկն է, որ ներկայացված են Ամբակումի երկու տախտակների վրա, և հետևաբար այն հիմնարար ճշմարտություն է, որը պետք է պաշտպանվեր. մի ճշմարտություն, որը ի վերջո պիտի ծածկվեր կեղծ և խարդախ գոհարներով ու մետաղադրամներով։ Պատահական չէ, որ երկու սուրբ գծագրերի վրա ներկայացված յուրաքանչյուր ճշմարտություն ունի ուղղակի ներշնչյալ հաստատումներ Էլեն Ուայթի գրություններում։ Հիմնարար ճշմարտություններից որևէ մեկը մերժելը (ներառյալ «մշտականը») միաժամանակ նշանակում է մերժել Մարգարեության Հոգու հեղինակությունը։
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Այնուհետև «Ամենօրյայի» վերաբերյալ տեսա, որ «զոհ» բառը ավելացվել է մարդկային իմաստությամբ և չի պատկանում բնագրին, և որ Տերը դրա ճշմարիտ ըմբռնումը տվեց նրանց, ովքեր հռչակում էին դատաստանի ժամի աղաղակը։ Երբ միություն կար՝ մինչև 1844 թվականը, գրեթե բոլորը միացած էին «Ամենօրյայի» ճիշտ ըմբռնման մեջ, իսկ 1844 թվականից հետո, խառնաշփոթության մեջ, ընդունվել են այլ տեսակետներ, և դրանց հետևել են խավարն ու խառնաշփոթությունը»։ Review and Herald, November 1, 1850.
Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.
Նրանք, «ովքեր հնչեցրին դատաստանի ժամի աղաղակը», «ամենօրյան» հասկանում էին որպես հեթանոսության, և/կամ հեթանոս Հռոմի խորհրդանիշ։ Նրանց ըմբռնումը ներառում էր նաև այն փաստը, որ «զոհ» բառը չէր պատկանում Դանիելի այն հատվածին, ուր այն ավելացվել էր Թագավոր Հակոբի Աստվածաշնչի թարգմանիչների կողմից (մարդկային իմաստությամբ)։ Ռահվիրայական ըմբռնումը նաև ներառում էր, որ «ամենօրյան» միշտ ներկայացվում էր պապական իշխանության երկու խորհրդանիշներից մեկի հետ կապակցությամբ, և որ հեթանոսությունը («ամենօրյան») միշտ նախորդում էր պապական խորհրդանիշին։ Դրանք միշտ նույնացվում էին այն հաջորդականությամբ, որով մուտք էին գործում մարգարեական պատմության մեջ։ Դանիելի և Հայտնության գրքերը երբեք չեն շեղվում այն պատմական հաջորդականությունից, ըստ որի հեթանոսությունը նախորդում է պապականությանը, և երբ Հայտնության գիրքը ներկայացնում է կեղծ մարգարեի երրորդ ավերիչ իշխանությունը, այդ հաջորդականությունը միշտ պահպանվում է։
Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).
Առանց Պողոսի այն ուսուցման, որ մարգարեության բառացի իրողությունները խաչի ժամանակաշրջանում անցան դեպի հոգևորը, խնդիր է առաջանում Քրիստոսի՝ Երուսաղեմի կործանման վերաբերյալ կանխագուշակության առնչությամբ, որը գտնվում է բոլոր Ավետարաններում, բացի Հովհաննեսից։ Պապության երկու խորհրդանիշները, որոնք կապված են «մշտականի» հետ Դանիելի գրքում, պղծության գարշելիքն ու ամայության հանցանքն են։ Այդ երկու խորհրդանիշները ներկայացնում են գազանի դրոշմը (գարշելիքը) և գազանի պատկերը (հանցանքը)։
The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.
Այն հանցանքը, որը պապականությանը թույլ է տալիս սպանել նրանց, ում նա համարում է հերետիկոսներ, եկեղեցու և պետության միավորումն է, որտեղ այդ հարաբերության վերահսկողությունը եկեղեցու ձեռքում է։ Այսպիսով, Դանիելը եկեղեցու և պետության այն միավորումը, որը պապական գազանի պատկերը է, ներկայացնում է որպես ամայացման հանցանք։ Աստվածաշունչը կռապաշտությունը նույնացնում է որպես պղծություն, և պապական իշխանության ամբողջ կռապաշտությունը ներկայացված է իր կռապաշտ շաբաթով, որը Հովհաննեսը կոչում է գազանի նշան, իսկ Դանիելը՝ ամայացում գործող պղծություն։
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.
Եվ դրանցից մեկից ելավ մի փոքր եղջյուր, որը չափազանց մեծացավ դեպի հարավ, դեպի արևելք և դեպի փառավոր երկիրը։ Եվ այն մեծացավ մինչև անգամ մինչև երկնքի զորքը. և զորքից ու աստղերից ոմանց գետնին վայր գցեց և կոխոտեց նրանց։ Այո՛, նա մեծարեց իրեն մինչև անգամ մինչև զորքի Իշխանը, և նրա միջոցով մշտական զոհը վերցվեց, և նրա սրբարանի տեղը կործանվեց։ Եվ մի զորք տրվեց նրան մշտական զոհի դեմ՝ հանցանքի պատճառով, և այն ճշմարտությունը գետնին վայր գցեց. և գործեց ու հաջողեց։ Դանիել 8:9–12։
We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.
Մենք այս համարներին ավելի մանրամասն կանդրադառնանք մեկ այլ հոդվածում, սակայն տասնմեկերորդ համարում այն իշխանությունը, որ մեծարեց իրեն ընդդեմ Քրիստոսի, հեթանոսական Հռոմն էր, երբ նրանք Նրա ծննդյան ժամանակ փորձեցին սպանել Նրան, ապա վերջապես դա կատարեցին խաչի վրա։ Համարը ասում է, որ «նրա միջոցով» (հեթանոսական Հռոմի) «մշտականը վեր առնվեց»։ «Վեր առնվեց» թարգմանված եբրայերեն բառը «rum» է, և այն նշանակում է «բարձրացնել և մեծարել»։ Հեթանոսական Հռոմը պիտի բարձրացներ և մեծարեր հեթանոսության կրոնը, և նրանք հենց այդ բանն էլ արեցին պատմության ընթացքում։ Ահա թե ինչու նրանք կոչվում են «հեթանոսական» Հռոմ։
The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.
Հաջորդ համարը ցույց է տալիս, որ պապական Հռոմին տրվեց «զորք» (ռազմական իշխանություն), որը դեմ էր, կամ նախատեսված էր հաղթահարելու «ամենօրյան» (հեթանոսությունը)։ Սա ևս պատմական փաստ է, որովհետև ռազմական ուժ գործադրվեց պապության կողմից (թեև նա երբեք սեփական բանակ չի ունեցել)՝ հաղթահարելու այն արգելքը, որ դրված էր նրա իշխանության բարձրացման վրա։ Այդ իշխանությունը գալիս էր հեթանոս Հռոմից։ Ռազմական այն ուժը, որ նա գործադրեց, նրան տրվեց «հանցանքի» միջոցով, որովհետև այն հանցանքը, որ նրան թույլ տվեց վերահսկել այն թագավորների բանակները, որոնք նրան գահ բարձրացրին 538 թվականին, եկեղեցու և պետության միավորման հանցանքն էր։ Նախ՝ տասնմեկերորդ համարում խոսք է ուղղվում հեթանոս Հռոմին՝ տեղեկացնելով ուսումնասիրողին, որ հեթանոս Հռոմը պիտի ելնի Քրիստոսի դեմ, և որ այն պիտի բարձրացնի հեթանոսության կրոնը։
The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.
Հաջորդ համարը նկարագրում է եկեղեցու և պետության միավորման այն հանցանքը, որը պապականությանը հնարավորություն տվեց հաղթահարելու և հեռացնելու այն զսպումը, որ հեթանոսական Հռոմը նրա դեմ գործադրել էր։ Պատմությունը հաստատում է այդ երկու համարների կիրառությունը։ «Ամենօրյա»-ն ներկայացնում է կա՛մ հեթանոսական Հռոմը՝ այն իշխանությունը, որ կանգնած էր Քրիստոսի դեմ, կա՛մ հեթանոսության կրոնը, որը մեծարվել էր հեթանոսական Հռոմի կողմից։ «Ամենօրյա»-ի խորհրդանիշին այնուհետև հաջորդում է պապականությունը, քանի որ այն մատնանշում է եկեղեցու և պետության այն հանցանքը, որն է հենց այն, ինչ զորք է տրամադրում պապականությանը, որպեսզի այն կատարի իր կեղտոտ գործը։ Դանիելի կողմից «ամենօրյա»-ի երրորդ գործածությունը այն հարցն է, որը ծնում է այն պատասխանը, որը Ադվենտիզմի կենտրոնական սյունն է։
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Այնուհետև լսեցի, թե մի սուրբ խոսում էր, և մեկ ուրիշ սուրբ ասաց այն սրբին, որ խոսում էր. «Մինչև ե՞րբ պիտի տևի տեսիլքը մշտական զոհաբերության, ամայացնող հանցանքի մասին, որպեսզի թե՛ սրբարանը և թե՛ զորքը ոտնակոխ լինեն»։ Դանիել 8:13.
In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”
Այս համարում տրվում է այն հարցը, թե մինչև երբ է լինելու տեսիլքը, այսպիսով պահանջելով պատասխան, որ ներկայացնում է տևողություն, և ոչ թե ժամանակի մի կետ։ Հարցը այն չէ, թե ո՛ր ամսաթվին պիտի կատարվի տեսիլքը, այլ՝ ո՞րն է տեսիլքի տևողությունը։ Համարը չի հարցնում՝ «Ե՞րբ», այլ հարցնում է՝ «Մինչև ե՞րբ»։ Տեսիլքը վերաբերում է հեթանոսության ամայացնող զորություններին, որոնք ներկայացված են որպես «ամենօրյա»-ն, և պապականությանը՝ ինչպես ներկայացված է պապության հանցանքով, որ կատարվում է, երբ նա պոռնկանում է երկրի թագավորների հետ։ Այդ երկու ամայացնող զորությունները՝ հեթանոսությունը, որին հաջորդում է պապականությունը, պիտի ոտնակոխ անեին սրբարանը և զորքը «յոթ ժամանակների» ընթացքում։
It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.
Կարևոր է գիտակցել, որ բառացի սրբարանի կոխկրտումը, որը սկսվեց Բաբելոնի օրերում և շարունակվեց մինչև Երուսաղեմի կործանումը հեթանոս Հռոմի կողմից մ.թ. 70 թվականին, ամբողջ ընթացքում՝ պատմության սկզբից մինչև վերջ, կատարվեց հեթանոս ուժերի կողմից։ Ուստի հենց բառացի հեթանոսությունն էր՝ հոգնակիով, որ կոխկրտեց բառացի սրբարանը և բառացի զորքը (Աստծու ժողովրդին)։ Իսկ հոգևոր Հռոմն էր, որ կոխկրտեց հոգևոր Երուսաղեմն ու հոգևոր Իսրայելին։
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
Բայց տաճարից դուրս եղող գավիթը թող դուրս մնա, և մի՛ չափիր այն, որովհետև այն տրված է հեթանոսներին. և նրանք քառասուներկու ամիս պիտի ոտնակոխ անեն սուրբ քաղաքը։ Եվ Ես իշխանություն պիտի տամ Իմ երկու վկաներին, և նրանք պիտի մարգարեանան հազար երկու հարյուր վաթսուն օր՝ քուրձ հագած։ Հայտնություն 11:2, 3.
John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.
Հովհաննես Մկրտիչը կապող օղակի մարգարե էր, որ, առանց իր ծառայության ամբողջ լիությունը գիտենալու, ճանաչեց տնտեսության փոփոխությունը երկրային սրբարանից դեպի երկնայինը։ Պողոսը կապող օղակի մարգարե էր, որ ճանաչեց տնտեսության փոփոխությունը բառացի Իսրայելից (զորքից) դեպի հոգևոր Իսրայելը։ Երուսաղեմը, որ քառասուներկու ամիս կոխկրտվեց, հոգևոր Երուսաղեմն էր։
“The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.
«Այստեղ հիշատակված ժամանակահատվածները՝ «քառասուն և երկու ամիսը» և «հազար երկու հարյուր վաթսուն օրը», նույնն են՝ երկուսն էլ ներկայացնելով այն ժամանակը, որի ընթացքում Քրիստոսի եկեղեցին պետք է Հռոմից ճնշում կրեր։ Պապական գերիշխանության 1260 տարիները սկսվեցին մ.թ. 538 թվականին, և, հետևաբար, պետք է ավարտվեին 1798 թվականին։ Այդ ժամանակ ֆրանսիական բանակը մտավ Հռոմ և պապին գերի վերցրեց, և նա մահացավ աքսորի մեջ։ Թեև շուտով դրանից հետո նոր պապ ընտրվեց, պապական հիերարխիան այլևս երբեք չկարողացավ գործադրել այն իշխանությունը, որ նախկինում ուներ»։ The Great Controversy, 266.
Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.
Պողոսը ցույց տվեց, որ այն անցման պահին, որ տեղի ունեցավ խաչի պատմության մեջ, «վերին» հոգևոր Երուսաղեմը դարձավ այն քաղաքը, որն Աստված ընտրեց՝ այնտեղ դնելու Իր անունը, իսկ բառացի Երուսաղեմը դադարեց լինել Աստվածաշնչյան մարգարեության Երուսաղեմը։
For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.
Քանի որ այս Ագարը Արաբիայում գտնվող Սինա լեռն է և համապատասխանում է այժմյան Երուսաղեմին, և ստրկության մեջ է իր որդիների հետ։ Բայց վերին Երուսաղեմն ազատ է, որը բոլորիս մայրն է։ Գաղատացիներ 4:25, 26։
This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.
Այս ճշմարտությունը էական է ճիշտ հասկանալու համար, և բառացի Երուսաղեմը որպես աստվածաշնչյան մարգարեության խորհրդանիշ կեղծորեն կիրառելը այն խաբեության մի մասն է, որ ստեղծվել է ճիզվիտների կողմից՝ խարխլելու այն ճշմարտությունը, թե Հռոմի պապը նեռնն է։ Այդ կեղծ ուսմունքը ուրացյալ բողոքականության մեջ ծնում է մի համոզմունք, որը նրանց թույլ է տալիս մարգարեության խորհրդանիշի կարգով սխալ կերպով դիմել ժամանակակից հրեական Իսրայել ազգին։ Բառացի Երուսաղեմը խաչի ժամանակներից դադարեց Աստծո Երուսաղեմը լինելուց։
“The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.
«Երուսաղեմ քաղաքն այլևս սուրբ տեղ չէ։ Աստծո անեծքը նրա վրա է՝ Քրիստոսին մերժելու և խաչելու պատճառով։ Մեղավորության մի խավար բիծ հանգչում է նրա վրա, և նա այլևս երբեք սուրբ տեղ չի լինի, մինչև որ չմաքրվի երկնքի մաքրագործող կրակներով։ Այն ժամանակ, երբ մեղքի անեծքով պատված այս երկիրը կմաքրվի մեղքի ամեն բծից, Քրիստոսը դարձյալ կկանգնի Ձիթենյաց լեռան վրա։ Երբ Նրա ոտքերը հանգչեն նրա վրա, այն կպատռվի երկու մասի և կդառնա մի մեծ դաշտավայր՝ պատրաստված Աստծո քաղաքի համար»։ Review and Herald, July 30, 1901.
The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.
Բառացի Երուսաղեմի և հոգևոր Երուսաղեմի միջև եղած տարբերության նշանակությանը կանդրադառնանք, երբ քննենք աշխարհի վախճանի վերաբերյալ Քրիստոսի մարգարեությունը։ «Ամենօրյա»-ն Դանիելը չորրորդ անգամ նույնացնում է տասնմեկերորդ գլխում։
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
Եվ զորքեր պիտի կանգնեն նրա կողմից, և պիտի պղծեն զորության սրբարանը, և պիտի վերացնեն մշտնջենական զոհաբերությունը, և պիտի կանգնեցնեն ամայացնող պղծությունը։ Դանիել 11:31.
This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.
Այս համարը մատնանշում է հեթանոսական Հռոմի գործը՝ 538 թվականին պապականությունը երկրի գահին հաստատելու մեջ։ «Բազուկները» ներկայացնում են հեթանոսական Հռոմի ռազմական զորությունը, որը պապականության կողմը կանգնեց՝ սկսելով ֆրանկների թագավոր Քլովիսից՝ 496 թվականին։ Քլովիսից հետո եվրոպական տարբեր թագավորներ գործեցին պապականությունը հաստատելու համար, սակայն այս համարը մատնանշում է այն չորս բաները, որ եվրոպական թագավորները (բազուկները) արեցին պապականության համար, երբ նրանք հանցավոր կերպով անցան սահմանը՝ Տյուրոսի պոռնիկի հետ եկեղեցու և պետության դաշինք կազմելով։
Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.
Երբ նրանք կանգնեցին պապականության կողմը, նրանք «պղծեցին» կամ կործանեցին Հռոմ քաղաքը, որը զորության խորհրդանիշն էր թե՛ հեթանոսական, թե՛ պապական Հռոմի համար։ Համարի այս պղծումը տարիների ընթացքում բազմիցս իրականացվեց, քանի որ Հռոմ քաղաքը ենթարկվում էր շարունակական ռազմական հարձակումների։ Այդ եվրոպացի թագավորները (բազուկները) նաև «կվերցնեն մշտականը»։ Այս համարում «վերցնել» թարգմանված եբրայերեն բառը «րում» չէ, ինչպես ութերորդ գլխում էր։ Այս համարում «վերցնել» թարգմանված բառը «սուր» է, և այն նշանակում է հեռացնել։ Եվրոպացի թագավորների բազուկները կհեռացնեին պապականության վերելքին հակադրվող հեթանոսական դիմադրությունը 508 թվականին։ Ապա 538 թվականին այդ բազուկները պապականությանը պիտի դնեին երկրի գահի վրա։ Այնուհետև հենց այդ նույն տարում, Օռլեանի խորհրդում, պապականությունը գործադրեց կիրակնօրյա օրենք։
Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.
Կիրակին՝ որպես երկրպագության օր, այն է, ինչ Քույր Ուայթը կոչում է «կռապաշտական» շաբաթ, իսկ կռապաշտությունը «գարշելիություն» բառի կատարյալ աստվածաշնչյան սահմանումն է։ 538 թվականին հեթանոսական Հռոմի բազուկները կանգնեցրին ավերակող գարշելիությունը։
“All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.
«Բոլոր նրանք, ովքեր կմեծարեն և կերկրպագեն կուռք շաբաթը՝ մի օր, որ Աստված չի օրհնել, օգնում են սատանային և նրա հրեշտակներին՝ իրենց աստվածատուր կարողության ամբողջ զորությամբ, որը նրանք խեղաթյուրել են սխալ կիրառության համար։ Մեկ այլ հոգուց ներշնչված, որը կուրացնում է նրանց զանազանությունը, նրանք չեն կարող տեսնել, որ կիրակիի մեծարումը ամբողջովին Կաթոլիկ Եկեղեցու հաստատությունն է»։ Selected Messages, գիրք 3, 423.
Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.
Մարգարեությունն ու պատմությունը հաստատում են այն կիրառությունը, որը մենք հենց նոր նույնացրինք երեսունմեկերորդ համարի համար։ Երբ ասում ենք, որ մարգարեությունը հաստատում է այս կիրառությունը, նկատի ունենք այն փաստը, որ կան այլ մարգարեություններ, որոնք անդրադառնում են այս նույն փաստերին՝ առանց դրանք տվյալ պահին քննարկման առարկա դարձնելու։ Հինգերորդ և վերջին անգամ, երբ Դանիելը գործածում է «ամենօրյա»-ն, գտնվում է տասներկուերորդ գլխում։
And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.
Եվ այն ժամանակից, երբ մշտական զոհը վերցվի, և կանգնեցվի ամայություն պատճառող պղծությունը, պիտի լինեն հազար երկու հարյուր իննսուն օր։ Երանելի է նա, ով համբերի և հասնի հազար երեք հարյուր երեսունհինգ օրվան։ Դանիել 12:11, 12.
Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.
Մարգարեությունն ու պատմությունը վկայում են, որ 508 թվականին պապականության վերելքին դիմադրությունը, ըստ էության, ավարտվեց, երբ Դանիել մարգարեի յոթերորդ գլխում նշված երեք աշխարհագրական խոչընդոտներից վերջինը (գոթերը) արմատախիլ արվեց։
I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.
Ես նայում էի եղջյուրներին, և ահա նրանց մեջ ելավ մի այլ փոքր եղջյուր, որի առաջ առաջին եղջյուրներից երեքը արմատախիլ եղան. և ահա այս եղջյուրի վրա կային աչքեր՝ մարդու աչքերի նման, և մի բերան, որ մեծամեծ բաներ էր խոսում։ Դանիել 7:8.
The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.
Հեռացված երեք եղջյուրները պատկերավորված են երկու սուրբ տախտակների վրա, և երբ այդ երեք աշխարհագրական խոչընդոտներից երրորդը դուրս մղվեց Հռոմ քաղաքից՝ 508 թվականին, պապական իշխանության վերելքի դեմ եղած դիմադրությունը վերացվեց։ Տասնմեկերորդ համարում հիշատակված հաստատումը ներկայացնում է 508-ից մինչև 538 թվականների միջև եղած երեսուն տարիները։ Այն մատնանշում է այն երեսուն տարիները, որոնց ընթացքում ավարտին հասցվեց Աստծու տաճարում մեղքի մարդուն հաստատելու նախապատրաստությունը։
The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.
«վերցված» թարգմանված բառը նաև «sur» է, որը նշանակում է հեռացնել, և 508 թվականին պապականության վերելքի դեմ եղած դիմադրությունը հեռացվեց (վերցվեց)։ Այդ թվականից հազար երկու հարյուր իննսուն տարիները հասցնում են ձեզ 1798 թվականը և պապականության մահաբեր վերքը։ Հազար երեք հարյուր երեսունհինգ օրերը հասցնում են ձեզ առաջին հիասթափությանը և ուշացման ժամանակի սկզբին՝ 1843 թվականի հենց վերջում։ Համարը օրհնություն է խոստանում նրանց, ովքեր «հասնում են» 1843 թվականին։ «Հասնում է» բառը նշանակում է դիպչել։ 1844 թվականի առաջին օրը նշում է առաջին հիասթափությունը, բայց 1843 թվականի վերջին օրը դիպչում է 1844 թվականի առաջին ակնթարթին։ Տարվա վերջին օրը դիպչում է հաջորդ տարվա առաջին օրվան։ Այդ թվականի հետ կապված օրհնությունը հաստատվում է պատմությամբ և մարգարեությամբ։
We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.
Հաջորդ հոդվածում մենք կշարունակենք «ամենօրյա»-ի նշանակության մեր քննությունը՝ որպես հիմնարար ճշմարտություն։
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
«1840–1844 թվականներին տրված բոլոր պատգամները այժմ պետք է հնչեն զորությամբ, որովհետև շատ մարդիկ կորցրել են իրենց կողմնորոշումը։ Պատգամները պետք է հասնեն բոլոր եկեղեցիներին։»
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
«Քրիստոսն ասաց. “Երանի է ձեր աչքերին, որովհետև տեսնում են, և ձեր ականջներին, որովհետև լսում են. որովհետև ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, որ շատ մարգարեներ և արդար մարդիկ ցանկացել են տեսնել այն բաները, որ դուք տեսնում եք, և չեն տեսել, և լսել այն բաները, որ դուք լսում եք, և չեն լսել” [Մատթեոս 13:16, 17]։ Երանի այն աչքերին, որոնք տեսան այն բաները, որ տեսնվեցին 1843 և 1844 թվականներին։»
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
«Լուրը տրվեց։ Եվ չպետք է որևէ ուշացում լինի լուրը կրկնելու մեջ, որովհետև ժամանակների նշանները կատարվում են. ավարտական գործը պետք է կատարվի։ Մեծ գործ պիտի կատարվի կարճ ժամանակում։ Շուտով, Աստծո տնօրինությամբ, պիտի տրվի մի լուր, որը պիտի վերածվի բարձրաձայն աղաղակի։ Այնժամ Դանիելը պիտի կանգնի իր վիճակում՝ իր վկայությունը տալու համար»։ Manuscript Releases, հատոր 21, 437.