In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.
Դանիելի ութերորդ գլխում Դանիելին տրվում է Սուրբ Գրքի մարգարեության թագավորությունների մասին մի տեսիլք, և դրանից հետո նա լսում է երկնային մի երկխոսություն, որը ներկայացված է հարցի և պատասխանի միջոցով։
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Ապա լսեցի, որ մի սուրբ խոսում էր, և մեկ ուրիշ սուրբ ասաց այն խոսող սրբին. «Մինչե՞վ պիտի տևի տեսիլքը մշտական զոհաբերության և ամայացնող հանցանքի մասին, որ թե՛ սրբարանը, թե՛ զորքը ոտնատակ տրվեն»։ Եվ նա ինձ ասաց. «Մինչև երկու հազար երեք հարյուր օր, ապա սրբարանը պիտի մաքրվի»։ Դանիել 8:13, 14.
The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”
Առաջին տասներկու համարները ներկայացնում են տեսիլքը, իսկ տասներեքերորդ և տասնչորսերորդ համարները մատնանշում են մեկ այլ տեսիլք։ Ինչպես «վերցնել» թարգմանված երկու տարբեր եբրայերեն բառերի, և «սրբարան» թարգմանված երկու տարբեր եբրայերեն բառերի պարագայում, Դանիելի ութերորդ գլխում կան նաև երկու տարբեր եբրայերեն բառեր, որոնք երկուսն էլ թարգմանվում են որպես «տեսիլք»։
When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.
Ինչ վերաբերում է «վերցնել» թարգմանված երկու բառերին, Ադվենտիզմի աստվածաբանները պնդում են, թե երկուսն էլ պետք է հասկացվեն «հեռացնել» իմաստով։ Ինչ վերաբերում է «սրբարան» թարգմանված երկու բառերին, Ադվենտիզմի աստվածաբանները պնդում են, թե երկուսն էլ պետք է հասկացվեն որպես «Աստծո սրբարան», իսկ ինչ վերաբերում է «տեսիլք» թարգմանված երկու բառերին, Ադվենտիզմի աստվածաբանները, դարձյալ, անտեսում են այդ երկու բառերի միջև եղած տարբերությունները։ Տարբերությունն այնքան կարևոր էր Դանիելի համար, որ նա դիտավորյալ գործածեց երկու խիստ տարբեր եբրայական բառեր, ուստի մենք պետք է նույնականացնենք և պահպանենք այդ տարբերությունը։ Տասներեքերորդ խոսքում «տեսիլք» բառը եբրայական «chazon» բառն է, և այն նշանակում է երազ, հայտնություն կամ պատգամ՝ տեսիլք։
The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.
«Տեսիլք» բառը Դանիելի ութերորդ գլխում հանդիպում է տասը անգամ, սակայն այն ներկայացնում է եբրայերեն երկու տարբեր բառեր։ «Chazon»-ը, որը գտնվում է տասներեքերորդ խոսքում, առկա է նաև առաջին խոսքում, ապա՝ երկրորդ խոսքում երկու անգամ, իհարկե՝ տասներեքերորդ խոսքում, և մեկական անգամ՝ տասնհինգերորդ, տասնյոթերորդ և քսանվեցերորդ խոսքերում։ Այն տասը դեպքերից յոթում, երբ «տեսիլք» բառը հանդիպում է Դանիելի ութերորդ գլխում, դա «chazon» բառն է՝ պարզապես նշանակելով «մի տեսիլք»։
The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?
Դանիելի ութերորդ գլխում «տեսիլք» բառի գործածված մյուս երեք դեպքերում օգտագործված է եբրայերեն «mareh» բառը, որ նշանակում է տեսք կամ երևույթ։ Ութերորդ գլխում եբրայերեն «mareh» բառը մեկ անգամ ևս թարգմանված է ոչ թե որպես «տեսիլք», այլ որպես «երևույթ», դրանով ավելի ճշգրտորեն ցույց տալով այդ բառի նշանակությունը։ Ինչո՞ւ Դանիելը գործածեց երկու տարբեր եբրայերեն բառեր, որոնք իմաստով այնքան մոտ են միմյանց, որ թարգմանիչները դրանք կվերաբերեին որպես նույն բառը։ Արդյոք դա նշանակությո՞ւն ունի։
“Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.
«Աստծո խոսքի մեջ յուրաքանչյուր սկզբունք ունի իր տեղը, յուրաքանչյուր փաստ՝ իր նշանակությունը։ Եվ ամբողջ կառույցը՝ թե՛ իր մտահղացմամբ, թե՛ իր իրականացմամբ, վկայություն է տալիս Իր Հեղինակի մասին։ Այդպիսի մի կառույց ո՛չ մի միտք, բացի միայն Անսահմանի մտքից, չէր կարող ո՛չ մտահղանալ, ո՛չ էլ ձևավորել»։ Education, 123.
The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”
Երկրորդ հարցի պատասխանը՝ այո է. իրապես նշանակություն ունի, թե ինչու Դանիելը կատարեց այդ տարբերակումը, և, հետևաբար, մարգարեության ուսումնասերի պարտականությունն է ձգտել հասկանալու առաջին հարցը, որը հարցնում է, թե ինչու Դանիելը կատարեց այդ տարբերակումը։ Այն տարբերակումները, որ նա կատարեց «սրբարան» թարգմանված բառի և «վերցնել» թարգմանված բառի վերաբերյալ, ունեն հավիտենական հետևանքներ, ուստի ինչո՞ւ որևէ մեկը պետք է ակնկալի պակաս կարևորություն «տեսիլք» թարգմանված բառի դեպքում։ «Ամեն փաստ» ունի «իր նշանակությունը» «Աստծո խոսքում» և ներգործում է մարգարեական «կառույցի» վրա, ինչպես նաև մարգարեության կատարման վրա, երբ այն «գործադրվում» է։
As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”
Երբ սկսում ենք քննել ութերորդ գլխում եղած «տեսիլք» բառը, Դանիելի վկայության համար «նշանակություն» ունեցող մի «փաստ» է այն, թե ով էր, որ Դանիել ութերորդ գլխի տասներեքերորդ խոսքում տրված հարցին պատասխանեց. «Մինչև երկու հազար երեք հարյուր օր. ապա սրբարանը պիտի մաքրվի»։
There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.
Կան չորս փաստեր, որոնք անմիջական «առնչություն» ունեն Դանիելի ութերորդ գլխի հետ, և ես մտադիր եմ դրանց անդրադառնալ։ Դրանցից մեկը այն է, որ Ուլայի գետի տեսիլքը ճանաչվել է որպես մարգարեություն վերջին օրերի համար, և այն նաև Դանիելի գրքի այն «գիտության» խորհրդանիշն է, որը «վերջի ժամանակ»՝ 1798 թվականին, «բացվեց»։
“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.
«Աստծո Խոսքի շատ ավելի սերտ ուսումնասիրության կարիք կա։ Հատկապես Դանիելն ու Հայտնությունը պետք է արժանանան այնպիսի ուշադրության, ինչպիսին երբեք առաջ չի եղել մեր աշխատանքի պատմության ընթացքում։ Հռոմեական իշխանության և պապականության վերաբերյալ գուցե որոշ ուղղություններով ավելի քիչ բան ասելու լինենք, սակայն մենք պետք է ուշադրություն հրավիրենք այն բանի վրա, ինչ մարգարեները և առաքյալները գրել են Աստծո Հոգու ներշնչմամբ։ Սուրբ Հոգին այնպես է ձևավորել հանգամանքները՝ թե՛ մարգարեության տրման, թե՛ պատկերված իրադարձությունների մեջ, որպեսզի ուսուցանի, որ մարդկային գործակիցը պետք է հեռու մնա տեսադաշտից, ծածկված լինի Քրիստոսում, իսկ երկնքի Տեր Աստված և Նրա օրենքը պետք է բարձրացվեն»։
“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.
«Կարդացե՛ք Դանիելի գիրքը։ Մեկ առ մեկ մտաբերե՛ք այնտեղ ներկայացված թագավորությունների պատմությունը։ Տեսե՛ք պետական գործիչներին, խորհուրդներին, զորավոր բանակներին, և տեսե՛ք, թե ինչպես Աստված գործեց՝ խոնարհեցնելու մարդկանց հպարտությունը և մարդկային փառքը փոշու մեջ դնելու համար։ Միայն Աստված է ներկայացված որպես մեծ։ Մարգարեի տեսիլքում Նա երևում է՝ մեկ հզոր իշխանի գահընկեց անելով և մեկ ուրիշին կանգնեցնելով։ Նա հայտնվում է որպես տիեզերքի Միապետը, որ պատրաստվում է հաստատելու Իր հավիտենական թագավորությունը,— Օրերի Հնագույնը, կենդանի Աստվածը, ամենայն իմաստության Աղբյուրը, ներկայի Իշխանը, ապագայի Հայտնողը։ Կարդացե՛ք և հասկացե՛ք, թե որքան աղքատ, որքան տկար, որքան կարճատև, որքան մոլորվող, որքան մեղավոր է մարդը, երբ իր անձը ունայնությանն է բարձրացնում»։
“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].
«Սուրբ Հոգին Եսայիայի միջոցով մեր ուշադրությունը ուղղում է դեպի Աստվածը՝ կենդանի Աստվածը, որպես գլխավոր ուշադրության առարկա՝ դեպի Աստվածը, ինչպես որ Նա հայտնված է Քրիստոսի մեջ։ «Որովհետև մեզ համար մանուկ ծնվեց, մեզ որդի տրվեց, և իշխանությունը պիտի լինի Նրա ուսի վրա. և Նրա անունը պիտի կոչվի Սքանչելի, Խորհրդական, Հզոր Աստված, Հավիտենական Հայր, Խաղաղության Իշխան» [Եսայիա 9:6]։»
“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.
«Այն լույսը, որ Դանիելը ստացավ անմիջապես Աստծուց, տրվեց հատկապես այս վերջին օրերի համար։ Այն տեսիլքները, որ նա տեսավ Ուլայի և Հիդդեկելի ափերին՝ Սենաարի մեծ գետերի մոտ, այժմ կատարման ընթացքի մեջ են, և բոլոր կանխասված իրադարձությունները շուտով պիտի իրականանան։»
“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.
«Քննեցե՛ք հրեական ազգի դրությունը այն ժամանակ, երբ տրվեցին Դանիելի մարգարեությունները։ Իսրայելացիները գերության մեջ էին, նրանց տաճարը կործանված էր, նրանց տաճարային ծառայությունը՝ դադարեցված։ Նրանց կրոնը կենտրոնացած էր զոհաբերական համակարգի արարողությունների վրա։ Նրանք արտաքին ձևերը դարձրել էին ամենակարևորը, մինչդեռ կորցրել էին ճշմարիտ պաշտամունքի ոգին։ Նրանց ծառայությունները ապականվել էին հեթանոսության ավանդություններով և սովորություններով, և զոհաբերական ծեսերը կատարելիս նրանք ստվերից այն կողմ՝ դեպի էությունը, չէին նայում։ Նրանք չէին զանազանում Քրիստոսին՝ մարդկանց մեղքերի համար ճշմարիտ ընծային։ Տերը գործեց, որպեսզի ժողովրդին մատնի գերության և դադարեցնի տաճարի ծառայությունները, որպեսզի արտաքին արարողությունները չդառնան նրանց կրոնի ամբողջությունը։ Նրանց սկզբունքներն ու գործելակերպը պետք է մաքրվեին հեթանոսությունից։ Ծիսական ծառայությունը դադարեց, որպեսզի սրտի ծառայությունը վերակենդանանա։ Արտաքին փառքը հեռացվեց, որպեսզի հոգևորը հայտնվի։»
“In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.
«Նրանց գերության երկրում, երբ ժողովուրդը ապաշխարությամբ դարձավ դեպի Տերը, Նա հայտնեց Իրեն նրանց։ Նրանք զուրկ էին Նրա ներկայության արտաքին դրսևորումից, սակայն Արդարության Արեգակի պայծառ շողերը լուսավորում էին նրանց միտքն ու սիրտը։ Երբ նրանք իրենց խոնարհության և նեղության մեջ աղաղակում էին առ Աստված, Նրա մարգարեներին տեսիլքներ էին տրվում, որոնք բացահայտում էին ապագայի իրադարձությունները՝ Աստծո ժողովրդի ճնշողների կործանումը, Փրկչի գալուստը և հավիտենական թագավորության հաստատումը»։ Manuscript Releases, volume 16, 333–335.
The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”
Ուլայի գետի տեսիլքը վերջին օրերի համար տրված լինելու «փաստը» պահանջում է, որ մարգարեության ուսանողը ջանք գործադրի հասկանալու, թե այն ինչ է կանխագուշակել տեսիլքում ներկայացված իրադարձությունների մասին։ Ուլայի գետի տեսիլքի հետ կապված մարգարեական «բաները» «ձևավորվել» են «Սուրբ Հոգու» կողմից՝ «թե՛ մարգարեությունը տալու ժամանակ, թե՛ պատկերված իրադարձությունների մեջ»։ Այն, ինչ տեղի էր ունենում մարգարեի հետ, երբ նա տեսիլք էր ստանում, ինչպես նաև մարգարեության այն իրադարձությունները, որոնք մարգարեն նույնացնում է, պետք է ուսումնասիրվեն այն գիտակցությամբ, որ երկուսն էլ մարգարեական ներկայացում են այն բանի, ինչը պիտի կատարվի վերջին օրերին։ Նախորդ հատվածը շեշտում է, որ մենք պետք է ճանաչենք, որ Դանիելը գտնվում էր «յոթ ժամանակների» գերության մեջ։
Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”
Դանիելը ներկայացնում է նրանց, ովքեր Հայտնության տասնմեկերորդ գլխի երեքուկես օրերի ավարտին ճանաչում են իրենց գերությունը, ապա ապաշխարությամբ դառնում են դեպի Տերը, կատարում են Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի աղոթքը, զատում են թանկագինը անարգից, և այն ժամանակ Տերը կատարում է Իր խոստումը՝ ժողովելու սփռվածներին, երբ Իրեն հայտնում է նրանց։ Այդ դեպքում նրանց «ուշադրության գլխավոր առարկան» «Աստվածն է, ինչպես հայտնված է Քրիստոսում»։
The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.
Ուլայի գետի տեսիլքի «կրողությունը» և այն, թե ինչպես է այն նպաստում մարգարեական պատգամի «կառուցվածքին», որը «ձևավորվել» էր Քրիստոսի կողմից, առաջին «փաստն» է, որ մենք հակիրճ քննեցինք, և մեջբերված հատվածը ցույց է տալիս, որ մեր գլխավոր նպատակը պետք է լինի Աստծո հայտնությունը, ինչպես «հայտնված է Քրիստոսում»։ Դանիելի ութերորդ գլխում Քրիստոսը ներկայացված չէ այնպես, ինչպես Նրան ներկայացրեց Եսայիան, երբ Եսայիան հայտնեց, որ Քրիստոսի «անունը պիտի կոչվի Սքանչելի, Խորհրդական, Հզոր Աստված, Հավիտենական Հայր, Խաղաղության Իշխան»։ Դանիելի ութերորդ գլխում Աստված Քրիստոսում հայտնվում է որպես Պաղմոնի, որ նշանակում է Սքանչելի Համարիչ, կամ Գաղտնիքների Համարիչ։
That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.
Այդ «փաստը» պահանջում է, որ «Փալմոնի» անվան «նշանակությունը» քննվի, ինչպես նաև այն, թե այդ անունն ինչպես է նպաստում մարգարեության «կառուցվածքին» և «ծրագրին»։ Դանիելի ութերորդ գլխում առկա երրորդ «փաստը», որ պետք է ճանաչվի, այն է, որ հենց այդ գլխում է ներկայացվում Միլլերիտական շարժման կենտրոնական վարդապետական սյունը։ Միլլերի ամենափայլուն գոհարը գտնվում էր տասնչորսերորդ համարում, և մենք պետք է ձգտենք հասկանալ, թե այդ «փաստը» ինչ «նշանակություն» ունի Ուլայի գետի տեսիլքի համար, որն այժմ կատարման ընթացքի մեջ է։
In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”
Միլլերի երազում, երբ դագաղը դրվեց նրա սենյակի կենտրոնում գտնվող սեղանի վրա, այն փայլեց արեգակի պայծառությամբ, սակայն վերջին օրերում դագաղն ավելի մեծ է և տասն անգամ ավելի պայծառ է փայլում, քան փայլում էր, երբ սկզբնապես դրվեց Միլլերի սեղանի վրա։ Ի՞նչ կա Ուլայի գետի տեսիլքում, որն իր մեջ ներառում է Միլլերիական շարժման կենտրոնական սյունը, որ վերջին օրերում այդ վարդապետության լույսը տասնապատիկ է դարձնում։ Ի՞նչ է հայտնվում վերջին օրերում, որ չէր հայտնվել վախճանի ժամանակ՝ 1798 թվականին։ Որո՞նք են Ուլայի գետի տեսիլքի «դեպքերը», որոնց մասին Քույր Ուայթն ասում է, թե «այժմ կատարման ընթացքի մեջ են»։
If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.
Եթե մենք անկեղծորեն միավորենք այս առաջին երեք փաստերը (Ուլայի տեսիլքը, Քրիստոսը՝ որպես Պաղմոնի հայտնված, և վարդապետական կենտրոնական սյունը), ապա պիտի պատրաստ լինենք ընդունելու մի պարզ նախադրյալ, որը պիտի ազդեցություն գործի Ուլայ գետի տեսիլքի մեր ուսումնասիրության վրա։ Այդ համակցված փաստերը հայտնում են նրանց, ովքեր ցանկանում են տեսնել, որ այն լուրը, որը բացվեց 1798 թվականին, մի լուր էր, որ «կախված էր ժամանակից»։ Առանց կանխասացական ժամանակի մարգարեության տարրի՝ Միլլերի լուրը չէր էլ գոյանա։
The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.
Այս գլխի հետ առնչություն ունեցող չորրորդ «փաստն» այն է, որ միլլերականները ներկայացրին մի պատգամ՝ հիմնված մարգարեական ժամանակի վրա։ Այս փաստը շեշտելու համար Աստված հայտնվեց Քրիստոսում՝ տասներեքերորդ և տասնչորսերորդ համարներում որպես Հրաշալի Թվիչ (Palmoni)։ Այն միտքը, թե տեսիլքը բաղկացած էր միայն տասնչորսերորդ համարի երկու հազար երեք հարյուր օրերի ավարտը որպես 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի նույնականացումից, նշանակում է սառը ջուր լցնել այն հայտնության վրա, որ Աստված հայտնվում էր Քրիստոսի միջոցով՝ որպես Palmoni։
The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.
Ադվենտականության աստվածաբանները ջանասիրաբար աշխատել են Դանիելի ութերորդ գլխի տասներեքերորդ համարի հարցի նշանակությունը թաղելու համար, որպեսզի իրենց առասպելների ճաշատեսակին հաղորդեն այն համը, որի մասին իրենք վճռել են, թե անուսներին՝ ականջների քորի մեջ գտնվողներին, պիտի հեռու պահի Ադվենտականության կենտրոնական սյան հետ կապված ճշմարտությունների նկատմամբ մտահոգվելուց։
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.
«Այն Գրությունը, որ բոլոր մյուսներից առավել եղել էր Ադվենտական հավատի և՛ հիմքը, և՛ կենտրոնական սյունը, այս հայտարարությունն էր. «Մինչև երկու հազար և երեք հարյուր օր, ապա սրբարանը պիտի մաքրվի»։ [Դանիել 8:14։] Այս խոսքերը ծանոթ էին Տիրոջ շուտափույթ գալստյանը հավատացող բոլոր հավատացյալներին։ Հազարավորների շուրթերով այս մարգարեությունը կրկնվում էր որպես նրանց հավատի նշանաբան։ Բոլորը զգում էին, որ այնտեղ կանխասված իրադարձություններից էին կախված իրենց ամենապայծառ ակնկալիքներն ու ամենասիրելի հույսերը։ Ցույց էր տրվել, որ այս մարգարեական օրերը լրանալու էին 1844 թվականի աշնանը։ Մնացած քրիստոնեական աշխարհի հետ միասին, ադվենտիստներն այն ժամանակ համարում էին, թե երկիրը, կամ նրա մի մասը, սրբարանն է։ Նրանք հասկանում էին, որ սրբարանի մաքրումը երկրի մաքրագործումն է վերջին մեծ օրվա կրակներով, և որ սա տեղի էր ունենալու երկրորդ գալստյան ժամանակ։ Ուստի եզրակացությունն այն էր, որ Քրիստոսը 1844 թվականին պիտի վերադառնար երկիր»։
“But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.
«Բայց սահմանված ժամանակն անցել էր, և Տերը չէր երևացել։ Հավատացյալները գիտեին, որ Աստծո Խոսքը չէր կարող ձախողվել. մարգարեության իրենց մեկնությունն անպայման սխալ պետք է լիներ. բայց որտե՞ղ էր սխալը։ Շատերը անխոհեմաբար դժվարության այս հանգույցը կտրեցին՝ ուրանալով, թե 2300 օրերը ավարտվել էին 1844 թվականին։ Դրա համար ոչ մի պատճառ չէին կարող բերել, բացի այն հանգամանքից, որ Քրիստոսը չէր եկել այն ժամանակ, երբ իրենք սպասում էին Նրան։ Նրանք պնդում էին, թե եթե մարգարեական օրերը ավարտված լինեին 1844 թվականին, ապա Քրիստոսը այդժամ վերադարձած պիտի լիներ՝ սրբարանը մաքրելու երկրի՝ կրակով մաքրվելու միջոցով. և քանի որ Նա չէր եկել, օրերը չէին կարող ավարտված լինել։»
“To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.
«Այս եզրակացությունն ընդունելը նշանակում էր հրաժարվել մարգարեական ժամանակաշրջանների նախկին հաշվարկից։ Հայտնաբերվել էր, որ 2300 օրերը սկսվում էին այն ժամանակ, երբ ուժի մեջ մտավ Երուսաղեմի վերականգնման և շինության վերաբերյալ Արտաշեսի հրամանը՝ մ.թ.ա. 457 թվականի աշնանը։ Սա ընդունելով որպես ելակետ՝ կատարյալ ներդաշնակություն էր առկա Դանիել 9:25–27-ում այդ ժամանակաշրջանի բացատրության մեջ կանխասված բոլոր իրադարձությունների կիրառման մեջ։ Վաթսունինը շաբաթը՝ 2300 տարիներից առաջին 483-ը, պիտի հասներ մինչև Մեսիան՝ Օծյալը, և Քրիստոսի մկրտությունն ու Սուրբ Հոգով օծումը մ.թ. 27 թվականին ճշգրտորեն կատարեցին այդ նշումը։ Յոթանասուներորդ շաբաթվա մեջտեղում Մեսիան պիտի կտրվեր։ Իր մկրտությունից երեքուկես տարի անց Քրիստոս խաչվեց՝ մ.թ. 31 թվականի գարնանը։ Յոթանասուն շաբաթները, կամ 490 տարիները, պիտի հատկապես վերաբերվեին հրեաներին։ Այս ժամանակաշրջանի լրանալուն պես ազգը, հալածելով Նրա աշակերտներին, կնքեց իր՝ Քրիստոսին մերժելը, և առաքյալները դարձան դեպի հեթանոսները՝ մ.թ. 34 թվականին։ Քանի որ այդ ժամանակ ավարտվել էին 2300-ի առաջին 490 տարիները, կմնար 1810 տարի։ Մ.թ. 34 թվականից 1810 տարիները հասնում են մինչև 1844 թվականը։ «Այն ժամանակ,— ասաց հրեշտակը,— սրբարանը պիտի մաքրվի»։ Մարգարեության բոլոր նախորդ նշումները, առանց որևէ կասկածի, կատարվել էին նշանակված ժամանակին։ Այս հաշվարկով ամեն ինչ պարզ ու ներդաշնակ էր, բացի այն հանգամանքից, որ չէր երևում, թե 1844 թվականին տեղի էր ունեցել որևէ իրադարձություն, որը կհամապատասխաներ սրբարանի մաքրմանը։ Ժխտել, որ օրերը այդ ժամանակ ավարտվեցին, նշանակում էր ամբողջ հարցը շփոթության մեջ գցել և հրաժարվել այն դիրքերից, որոնք հաստատվել էին մարգարեության աներկբա կատարմամբ»։
“But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.
«Սակայն Աստված Իր ժողովրդին առաջնորդել էր մեծ Ադվենտական շարժման մեջ. Նրա զորությունն ու փառքը ուղեկցել էին այդ գործը, և Նա չէր թույլատրի, որ այն ավարտվեր խավարի և հիասթափության մեջ՝ որպես կեղծ և մոլեռանդական ոգևորություն նախատինքի ենթարկվելով։ Նա չէր թողնի, որ Իր խոսքը թաղված մնար կասկածի և անորոշության մեջ։ Թեև շատերը հրաժարվեցին մարգարեական ժամանակաշրջանների իրենց նախկին հաշվարկից և հերքեցին դրա վրա հիմնված շարժման ճշտությունը, ուրիշները պատրաստ չէին հրաժարվել հավատի և փորձառության այն կետերից, որոնք հաստատված էին Սուրբ Գրքերով և Աստծո Հոգու վկայությամբ։ Նրանք հավատում էին, որ մարգարեությունների ուսումնասիրության մեջ որդեգրել էին մեկնության առողջ սկզբունքներ, և որ իրենց պարտքն էր ամուր պահել արդեն ձեռք բերված ճշմարտությունները և շարունակել աստվածաշնչյան հետազոտության նույն ընթացքը։ Ջերմեռանդ աղոթքով նրանք վերաքննեցին իրենց դիրքը և ուսումնասիրեցին Սուրբ Գրքերը՝ իրենց սխալը հայտնաբերելու համար։ Քանի որ նրանք չէին կարող տեսնել որևէ սխալ մարգարեական ժամանակաշրջանների իրենց հաշվարկի մեջ, առաջնորդվեցին առավել մոտիկից քննության առնելու սրբարանի թեման»։ Մեծ պայքար, 409, 410։
We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.
Մեզ տեղեկացվել է Քույր Ուայթի կողմից, նույն այն հատվածում, որտեղ նույնացվում է Ուլայի գետի տեսիլքը, որ «անհրաժեշտ է Աստծո Խոսքի շատ ավելի մանրակրկիտ ուսումնասիրություն»։ Աստվածաբանները «Մեծ պայքար»-ից նախորդ հատվածում «մարգարեական ժամանակաշրջաններ» թեման կներկայացնեն այնպես, կարծես այն «մարգարեական ժամանակաշրջանները», որոնց վերաբերյալ Քույր Ուայթը սահմանափակում է իր մեկնաբանությունը, այն հինգ մարգարեություններն են, որոնք ներկայացված են երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեության շրջանակում։ Ի վերջո, պնդում են նրանք, այդ մարգարեություններից չորսը տվյալ հատվածում հատուկ կերպով շոշափվում են։ Բայց այդ թեմայի «շատ ավելի մանրակրկիտ ուսումնասիրությունը» ցույց է տալիս, որ Քույր Ուայթի գրվածքներում «մարգարեական ժամանակաշրջաններ» եզրը՝ հոգնակի թվով, ավելի ճշգրիտ կերպով վերաբերում է այն երկու մարգարեություններին, որոնք պետք է կատարվեին 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։
There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?
Գաբրիելը Դանիելին մատնանշեց հինգ հատուկ ժամանակային մարգարեություններ, որոնք մաս են կազմում երկու հազար երեք հարյուր տարիներին։ Առաջինը նշում է քառասունինը տարի, երբ «փողոցներն ու պարիսպները պիտի շինվեին նեղության ժամանակներում»։ Երկրորդը Քրիստոսի մկրտությունն էր՝ մ.թ.ա. 457 թվականը որպես մեկնակետ ունենալուց հետո չորս հարյուր ութսուներեք տարի անց։ Երրորդը Նրա խաչելությունն էր, չորրորդը ցույց էր տալիս, թե երբ Ավետարանը պիտի գնա հեթանոսներին՝ այն չորս հարյուր իննսուն տարիների ավարտին, որոնք հատուկ առանձնացված էին հրեական ազգի համար, իսկ հինգերորդ, և միայն հինգերորդ, ժամանակային մարգարեությունն ավարտվեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Նախորդ չորս ժամանակային մարգարեություններն ավարտվել էին 1844 թվականից շատ առաջ։ Ուրեմն ի՞նչ է Քույր Ուայթը իրականում նկատի ունենում, երբ օգտագործում է «մարգարեական ժամանակաշրջաններ» արտահայտությունը հոգնակի թվով՝ ասելով, որ դրանք պիտի ավարտվեին 1844 թվականին։
Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:
Միլլերականների առաջին հիասթափությանը անդրադառնալով՝ նա նույնացնում է այդ հարցի պատասխանը։
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
«Ես տեսա Աստծո ժողովրդին՝ ուրախ ակնկալությամբ՝ սպասելիս իրենց Տիրոջը։ Բայց Աստված նախատեսել էր փորձել նրանց։ Նրա ձեռքը ծածկել էր մի սխալ՝ մարգարեական ժամանակահատվածների հաշվարկի մեջ։ Նրանք, ովքեր սպասում էին իրենց Տիրոջը, չնկատեցին այդ սխալը, և ժամանակին հակառակ կանգնած առավել ուսյալ մարդիկ ևս չկարողացան այն տեսնել։ Աստված նախատեսել էր, որ Իր ժողովուրդը հիասթափություն պիտի կրի։ Ժամանակը անցավ, և նրանք, ովքեր իրենց Փրկչին ուրախ ակնկալությամբ էին սպասել, տրտմեցին և քաջալերանքից զրկվեցին, մինչդեռ նրանք, ովքեր չէին սիրել Հիսուսի հայտնությունը, այլ երկյուղից էին ընդունել պատգամը, ուրախ էին, որ Նա չեկավ սպասված ժամանակին։ Նրանց դավանությունը չէր ազդել սրտի վրա և չէր մաքրել կյանքը։ Ժամանակի անցնելը ճշգրիտ հաշվարկված էր՝ այդպիսի սրտերը բացահայտելու համար։ Նրանք առաջինն էին, որ շրջվեցին և ծաղրի ենթարկեցին այն վշտահար, հիասթափվածներին, որոնք իսկապես սիրում էին իրենց Փրկչի հայտնությունը։ Ես տեսա Աստծո իմաստությունը՝ Իր ժողովրդին փորձելու և նրանց քննող փորձություն տալու մեջ, որպեսզի հայտնի դարձնի նրանց, ովքեր նեղության ժամին պիտի նահանջեին և հետ դառնային»։
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.
«Հիսուսը և ողջ երկնային զորքը կարեկցանքով և սիրով էին նայում նրանց, ովքեր քաղցր ակնկալությամբ տենչացել էին տեսնել Նրան, Ովին իրենց հոգիները սիրում էին։ Հրեշտակները սավառնում էին նրանց շուրջը՝ նրանց զորացնելու իրենց փորձության ժամին։ Նրանք, ովքեր անտեսել էին երկնային պատգամն ընդունելը, մնացին խավարի մեջ, և Աստծո բարկությունը բորբոքվեց նրանց դեմ, որովհետև նրանք չէին ընդունում այն լույսը, որ Նա երկնքից ուղարկել էր նրանց։ Այդ հավատարիմ, հիասթափված մարդիկ, որոնք չէին կարողանում հասկանալ, թե ինչու իրենց Տերը չեկավ, խավարի մեջ չթողնվեցին։ Դարձյալ նրանք առաջնորդվեցին դեպի իրենց Աստվածաշնչերը՝ մարգարեական ժամանակաշրջանները քննելու համար։ Տիրոջ ձեռքը հանվեց թվերից, և սխալը բացատրվեց։ Նրանք տեսան, որ մարգարեական ժամանակաշրջանները հասնում էին մինչև 1844 թվականը, և որ նույն ապացույցը, որ նրանք ներկայացրել էին ցույց տալու համար, թե մարգարեական ժամանակաշրջաններն ավարտվում էին 1843 թվականին, ապացուցում էր, որ դրանք պիտի ավարտվեին 1844 թվականին»։ Վաղ Գրվածքներ, 235–237։
The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.
«Մարգարեական ժամանակաշրջանները» այն «մարգարեական ժամանակաշրջաններն» էին, որոնք «հասնում էին մինչև 1844 թվականը», և որոնց մասին միլլերականները սկզբում հավատացել էին, թե հասնում էին մինչև 1843 թվականը։ «Մարգարեական ժամանակաշրջանները», որոնք հասնում էին մինչև 1844 թվականը, երեք մարգարեական ժամանակաշրջաններ էին, և բոլորը ներկայացված են Ամբակումի աղյուսակների վրա։ Երեք ժամանակաշրջաններից մեկը պարզապես «դիպչում է» 1844-ին, իսկ մյուս երկուսը հասնում են մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը։ Հազար երեք հարյուր երեսունհինգ օրերը հասնում էին մինչև 1844 թվականի հենց առաջին օրը, երբ վրա հասավ միլլերականների առաջին հիասթափությունը, և սկսվեց թե՛ Ամբակումի երկրորդ գլխի, թե՛ Մատթեոսի քսանհինգերորդ գլխում գտնվող տասը կույսերի առակի ուշացման ժամանակը։
The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.
Դանիելի ութերորդ գլխի տասնչորսերորդ խոսքի երկու հազար երեք հարյուր օրերը հասնում էին մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, և այնտեղ էլ ավարտվում էին Հուդայի հարավային թագավորության դեմ ուղղված «յոթ ժամանակների» երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիները։ Դանիել ութերորդ գլխի տասներեքերորդ խոսքում Պաղմոնին իրեն ներկայացնում է որպես Սքանչելի Թվիչ, և այն մարգարեական «կառույցը» և «նախագիծը», որ նա այնուհետև ներկայացրեց, ներառում էին առնվազն տասը փոխկապակցված ժամանակային մարգարեություններ։
We will begin to consider these truths further in the next article.
Հաջորդ հոդվածում կսկսենք առավել ևս դիտարկել այս ճշմարտությունները։
“Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.
«Քրիստոսն աշխարհին տվեց մի դաս, որ պետք է դրոշմված լինի մտքի և հոգու վրա։ «Եվ սա է հավիտենական կյանքը,— ասաց Նա,— որ ճանաչեն Քեզ՝ միակ ճշմարիտ Աստծուն, և Հիսուս Քրիստոսին, որին ուղարկեցիր»։ Բայց Սատանան գործում է մարդկային մտքերի վրա՝ ասելով. արա այս կամ այն գործը, և աստվածների պես կլինեք։ Խաբուսիկ դատողություններով նա Ադամին ու Եվային մղեց կասկածելու Աստծո խոսքին և դրա տեղը լրացնելու մի տեսությամբ, որ հանգեցրեց հանցանքի և անհնազանդության։ Եվ նրա սոփեստությունը այսօր էլ անում է այն, ինչ արեց Եդեմում։ Երբ Քրիստոսը եկավ մեր աշխարհը, Իր եկեղեցու հիմքի համար Նա ընտրեց խոնարհ ձկնորսների։ Այս աշակերտներին Նա փորձում էր բացատրել Իր թագավորության և առաքելության բնույթը։ Բայց նրանց սահմանափակ ըմբռնումը Նրա վրա զսպող ազդեցություն էր գործում։ Նրանք ընդունում էին դպիրների և փարիսեցիների խոսքերը, ուստի նրանց հավատացածներից շատ բան ճշմարիտ չէր։ Եվ թեև Քրիստոսը շատ բան ուներ նրանց ասելու, նրանք անկարող էին լսել այն շատը, որ Նա տենչում էր նրանց հաղորդել»։
“Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.
«Քրիստոսը այս ժամանակի կրոնականներին գտնում է այնքան լի սխալ ըմբռնումներով, որ նրանց մտքերում ճշմարտության համար տեղ չկա։ Տրված կրթությամբ ուսուցիչները խառնում են անհավատ հեղինակների կարծիքները։ Այսպես նրանք որոմ են սերմանել երիտասարդների մտքերում։ Նրանք արտահայտում են այնպիսի մտքեր, որոնք չպետք է ներկայացվեն ոչ երիտասարդներին, ոչ էլ տարեցներին՝ երբեք չմտածելով, թե ինչպիսի սերմ են ցանում, կամ թե ինչ բերք պիտի հնձեն դրա հետևանքով»։ Review and Herald, July 3, 1900.