We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”
Վերջերս հրապարակված մի հոդված ավարտեցինք «Մարգարեներ և թագավորներ» գրքից մի հատվածով, որտեղ Քույր Ուայթը նշում էր, որ Դանիելը ձգտում էր «ըմբռնել այն կապը, որ յոթանասուն տարվա գերությունը, ինչպես Երեմիայի միջոցով էր մարգարեացվել, պահպանում էր երկու հազար երեք հարյուր տարիների հետ, որոնց մասին տեսիլքում նա լսեց, որ երկնային այցելուն հայտարարում էր՝ պետք է անցնեն մինչև Աստծո սրբարանի մաքրագործումը»։
“Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.
«Մեկ այլ տեսիլքի միջոցով ապագայի իրադարձությունների վրա ավելի մեծ լույս սփռվեց, և այս տեսիլքի ավարտին էր, որ Դանիելը լսեց «մի սուրբ խոսում էր, և մեկ ուրիշ սուրբ ասաց այն սրբին, որ խոսում էր. Մինչև ե՞րբ պիտի լինի տեսիլքը»։ Դանիել 8:13։ Տրված պատասխանը՝ «Մինչև երկու հազար երեք հարյուր երեկո և առավոտ. ապա սրբարանը պիտի մաքրվի» (համար 14), նրան լցրեց տարակուսանքով։ Նա ջանասիրաբար որոնում էր տեսիլքի իմաստը։ Նա չէր կարող հասկանալ այն կապը, որ Երեմիայի միջոցով մարգարեացված յոթանասուն տարվա գերության և այն երկու հազար երեք հարյուր տարիների միջև էր, որոնք, ինչպես նա լսեց տեսիլքում, երկնային այցելուն հայտարարեց, թե պետք է անցնեն մինչև Աստծո սրբարանի մաքրվելը։ Գաբրիել հրեշտակը նրան տվեց մասնակի բացատրություն, սակայն երբ մարգարեն լսեց «Տեսիլքը … շատ օրերի համար պիտի լինի» խոսքերը, նա ուշաթափ եղավ։ «Ես՝ Դանիելս, ուշաթափ եղա,— իր ապրածի մասին արձանագրում է նա,— և մի քանի օր հիվանդ էի. ապա վեր կացա և կատարում էի թագավորի գործը. և ես ապշած էի տեսիլքից, բայց ոչ ոք այն չէր հասկանում»։ Համարներ 26, 27»։ Մարգարեներ և թագավորներ, 553, 554։
The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.
Միլլերի հետևորդները երբեք չհասան իրենց հռչակած հիմնարար պատգամի լիակատար ըմբռնմանը։ Երբ եկավ այն ժամանակը, երբ Հուդայի ցեղի Առյուծը կամեցավ «յոթ ժամանակների» վերաբերյալ ավելի շատ տեղեկություն տալ, նրանք անցան Լաոդիկիայի փորձառության մեջ, և յոթ տարի անց ամբողջապես մերժեցին «յոթ ժամանակների» լույսը։ Նրանք երբեք չտեսան յոթանասուն տարիների և երկու հազար երեք հարյուր տարիների ամբողջական փոխհարաբերությունը, որը Դանիելը ջանասիրաբար ձգտել էր հասկանալ։ Դանիելը ներկայացնում է վերջին օրերի Աստծո ժողովրդին։
The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.
Երկրի՝ իր շաբաթները վայելելը ուխտի այն մասն էր, որ տրվել էր հին Իսրայելին և ներառում էր երկրի՝ յուրաքանչյուր յոթերորդ տարում հանգստանալու լույսը։ Այդ ուխտը ներառում էր յոթ տարվա պարբերաշրջանը, որը կրկնվում էր յոթ անգամ։ Այն ներառում էր նաև ունեցվածքի և ծառաների արձակումը և վերականգնումը յոթ տարվա յոթ շրջափուլերի (քառասունինը տարի) ավարտական եզրափակչին՝ հոբելյան կոչվող տոնակատարության ընթացքում։ Հրեաները անհնազանդ գտնվեցին այդ ուխտի սկզբունքներին, և 2 Մնացորդաց գիրքը ցույց է տալիս, որ գերության յոթանասուն տարիները, որոնց մասին խոսել էր Երեմիա մարգարեն, ներկայացնում էին նախորդ չորս հարյուր իննսուն տարվա ապստամբությունը։ Չորս հարյուր իննսուն տարվա ընթացքում, եթե հին Իսրայելը հնազանդվեր ուխտի ներսում տրված հրահանգներին, ինչպես շարադրված է Ղևտացոց քսանհինգերորդ գլխում, ապա ընդհանուր առմամբ կլիներ այդպիսի յոթանասուն տարի, որոնց ընթացքում երկիրը կհանգստանար։ Աստվածաշնչյան տարին երեք հարյուր վաթսուն օր է, և երեք հարյուր վաթսուն օրը բազմապատկած յոթով («յոթ անգամ») հավասար է երկու հազար հինգ հարյուր քսան օրվա։
The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.
Յոթանասուն տարիները բացարձակապես կապված են երկրի հանգստանալու հետ, ինչը բացարձակապես կապված է «յոթ ժամանակների» հետ։ Դանիելը ձգտում էր «հասկանալ հարաբերությունը» «յոթանասուն տարվա գերության» և «երկու հազար երեք հարյուր տարիների» միջև՝ «Աստծու սրբարանի մաքրագործումից առաջ»։ Հետևաբար նա ձգտում էր հասկանալ «chazon» տեսիլքի և «mareh» տեսիլքի հարաբերությունը։ Անհնար է հասկանալ այդ հարաբերությունը՝ առանց ընդունելու Ղևտականք քսանհինգերորդ և քսանվեցերորդ գլուխներում երկրի հանգստանալը՝ Երեմիայի կողմից խոսված յոթանասուն տարվա գերության հետ միասին։ Եթե չեք հավատում, որ «յոթ ժամանակները» ներկայացնում են երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարվա մարգարեական ժամանակաշրջան, դուք ձեզ դուրս եք դնում նրանց թվից, ովքեր ներկայացված են Դանիելով վերջին օրերում։ Միլլերականները հավատում էին, որ «յոթ ժամանակները» ժամանակային մարգարեություն էին, սակայն Ադվենտիզմն այլևս այդպես չի հավատում։
Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.
Դանիելը, ինչպես բոլոր մարգարեները, ներկայացնում է Աստծո ժողովրդին աշխարհի վախճանին, և Քույր Ուայթի մեկնաբանությունները՝ յոթանասուն տարիների («յոթ ժամանակների») և երկու հազար երեք հարյուր տարիների միջև եղած հարաբերությունը հասկանալու նրա փափագի վերաբերյալ, ներկայացնում են այն փափագը, որ վերջին օրերի Աստծո ժողովուրդը պետք է ունենա։ Ինչպես նշվել է նախորդ հոդվածներում, 1843 և 1850 թվականների քարտեզների վրա ներկայացված որևէ ճշմարտություն չկա, որ ուղղակիորեն չհաստատվի (բազմիցս) Քույր Ուայթի գրվածքներում։
Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.
Միլլերի գոհարները վերջին օրերի Կեսգիշերային աղաղակում տասնապատիկ ավելի պայծառ պիտի շողան, և դրանով իսկ այդ գոհարները ներկայացնում են ադվենտականության կույսերի համար վերջին փորձությունը։ Այդ գոհարներն այն հիմնարար ճշմարտություններն են, որոնք ներկայացված են Ամբակումի տախտակների վրա, ինչպես նաև այն գոհարները՝ դրված զարդատուփի մեջ, որը Միլլերի սենյակի մեջտեղում դրված էր սեղանի վրա։ Հիմնարար փորձությունը վերջին փորձությունն է, սակայն այդպես է նաև Մարգարեության Հոգու հեղինակությունը։ Մերժել այն հիմնարար ճշմարտությունները, որոնք Միլլերի երազում նախապատկերվել էին որպես գոհարներ, նշանակում է միաժամանակ մերժել նաև Մարգարեության Հոգին։
“The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.
«Սատանայի ամենավերջին խաբեությունը լինելու է Աստծո Հոգու վկայությունը անուժ դարձնելը։ «Որտեղ հայտնություն չկա, ժողովուրդը կորչում է» (Առակաց 29:18)։ Սատանան հմտորեն կգործի՝ տարբեր կերպերով և տարբեր միջոցներով, որպեսզի խարխլի Աստծո մնացորդյալ ժողովրդի վստահությունը ճշմարիտ վկայության հանդեպ։ Նա մոլորեցնելու համար կմտցնի կեղծ տեսիլքներ և կխառնի սուտը ճշմարտության հետ, և այդպիսով մարդկանց այն աստիճան զզվեցնի, որ նրանք այն ամենը, ինչ կրում է տեսիլքների անունը, կհամարեն մոլեռանդության մի տեսակ։ Բայց ազնիվ հոգիները, կեղծն ու ճշմարիտը միմյանց հակադրելով, կարող կլինեն զանազանել դրանք»։ Selected Messages, հատոր 2, 78.
We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.
Այժմ մենք անդրադառնում ենք գիտության այն աճին, որ տեղի ունեցավ միլլերականների պատմության մեջ՝ 1798 թվականից մինչև 1844 թվականը, սակայն նշում ենք, որ թեև միլլերականները ճիշտ էին իրենց մարգարեական կիրառություններում, nevertheless they were limited by the history where they were raised up. Այժմ մենք գտնվում ենք վերջին օրերում և ադվենտիզմի վերջնական սերնդում (չորրորդում)։ Ժամանակի այս շրջանում ադվենտիզմն այնքան է ներմուծվել ավանդույթներով և սովորույթներով (կեղծ զարդերով), որ այլևս չգիտի, թե որոնք էին հիմնարար ճշմարտությունները։ Այդ ճշմարտությունները չիմանալը խանգարում է ադվենտիզմին հասկանալ այդ ճշմարտությունների նշանակությունը և անիմաստ է դարձնում այդ ճշմարտությունները պաշտպանելու և պահպանելու կրկնվող պատվերները։
Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.
Մինչ մենք առավել առաջ ընթանանք Ուլայի գետի տեսիլքի վերաբերյալ Գաբրիելի մեկնության մեջ, կանդրադառնանք մի քանի առնչվող հարցերի, որոնք կապված են հիմնարար ճշմարտությունների և Մարգարեության Հոգու հեղինակության հետ։ Ժամանակակից աստվածաբանները պնդում են, որ հետևյալ հատվածը ցույց է տալիս, թե Աստվածաշնչում ամենաերկար ժամանակային մարգարեությունը երկու հազար երեք հարյուր տարիներն են։
“The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.
Քրիստոսի առաջին գալստյան ժամանակ «արքայության ավետարանը» քարոզած աշակերտների փորձառությունն իր համապատասխանությունն ուներ նրանց փորձառության մեջ, ովքեր հռչակում էին Նրա երկրորդ գալստյան պատգամը։ Ինչպես աշակերտները դուրս եկան՝ քարոզելով. «Ժամանակը կատարվեց, և Աստծո արքայությունը մոտեցել է», այնպես էլ Միլլերը և նրա գործակիցները հռչակում էին, որ Աստվածաշնչում ներկայացված ամենաերկար և վերջին մարգարեական ժամանակահատվածը մոտ էր իր ավարտին, որ դատաստանը մոտ էր, և որ հավիտենական արքայությունը պետք է հաստատուէր։ Ժամանակի վերաբերյալ աշակերտների քարոզությունը հիմնված էր Դանիել 9-ի յոթանասուն շաբաթների վրա։ Միլլերի և նրա գործակիցների տված պատգամը հռչակում էր Դանիել 8.14-ի 2300 օրերի ավարտը, որոնց մի մասը կազմում են յոթանասուն շաբաթները։ Յուրաքանչյուրի քարոզությունը հիմնված էր նույն մեծ մարգարեական ժամանակահատվածի տարբեր մասի կատարման վրա։
“Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.
«Ինչպես առաջին աշակերտները, Ուիլյամ Միլլերն ու նրա գործընկերները նույնպես իրենք լիովին չէին ըմբռնում այն պատգամի նշանակությունը, որ կրում էին։ Եկեղեցում վաղուց հաստատված սխալները նրանց խանգարեցին մարգարեության մեջ եղած մի կարևոր կետի ճիշտ մեկնաբանության հասնելուն։ Ուստի, թեև նրանք հռչակում էին այն պատգամը, որ Աստված նրանց էր վստահել աշխարհին տալու համար, այնուամենայնիվ նրա իմաստի սխալ ըմբռնման պատճառով նրանք հիասթափություն կրեցին»։ The Great Controversy, 351.
The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.
Այս հատվածում ասվում է, որ «Միլլերն ու նրա գործակիցները հռչակում էին, որ Աստվածաշնչում ներկայացված ամենաերկար և վերջին մարգարեական ժամանակահատվածը մոտենում էր իր ավարտին», և աստվածաբանները պնդում են, թե ամենաերկար և վերջին մարգարեական ժամանակահատվածը երկու հազար երեք հարյուր տարիներն են։ Նրանք առավել ևս պնդում են, թե հենց սա է Քույր Ուայթը նույնացնում այդ հատվածում, որովհետև, նրանց պնդմամբ, նա անմիջականորեն անդրադառնում է երկու հազար երեք հարյուր տարիների ժամանակահատվածին։ Նրանք կույր են յոթանասուն տարիների և երկու հազար երեք հարյուր տարիների ժամանակահատվածի միջև եղած որևէ առնչության հանդեպ։ Նրանք կույր են այն լույսի հանդեպ, որը Դանիելը ձգտում էր հասկանալ։
Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.
Էլեն Ուայթը միլլերական էր, և նա գիտեր այն պատգամները, որոնք դրված էին 1843 թվականի ռահվիրայական քարտեզի վրա, ինչպես նաև 1850 թվականի ռահվիրայական քարտեզի վրա, որը հրատարակվել էր Ֆ. Դ. Նիկոլսի կողմից։ 1850 թվականի քարտեզը, որը կազմվել էր Նիկոլսի կողմից, պատրաստվել էր Նիկոլսի տանը հենց այն ժամանակ, երբ Ջեյմս և Էլեն Ուայթերը բնակվում էին Նիկոլսի հետ։ Աստվածաշնչում ամենաերկար մարգարեական ժամանակահատվածը, որը ներկայացված է այդ երկու քարտեզների վրա էլ, ոչ թե երկու հազար երեք հարյուր տարին է, այլ Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակները»։
To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”
Պնդել, թե նախորդ հատվածը ներշնչյալ նույնականացում է երկու հազար երեք հարյուր տարիների՝ որպես ամենաերկար և վերջին մարգարեական ժամանակաշրջանի, նշանակում է Քույր Ուայթի գրությունները հակասեցնել իրենց իսկ: Եթե նա հավատում էր այն բանին, ինչ աստվածաբաններն են պնդում այս հատվածի վերաբերյալ, ապա ի՞նչ է նշանակում, երբ նա հավանություն է տալիս այն աղյուսակներին, որոնք հաստատում են «յոթ ժամանակները»։
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
«Ես տեսել եմ, որ 1843 թվականի աղյուսակը ուղղորդված էր Տիրոջ ձեռքով, և որ այն չպետք է փոփոխվեր. որ թվերը այնպիսին էին, ինչպես Նա էր կամենում. որ Նրա ձեռքը տարածված էր նրա վրա և թաքցրել էր սխալը որոշ թվերի մեջ, որպեսզի ոչ ոք չկարողանար այն տեսնել, մինչև որ Նրա ձեռքը հեռացվեց»։ Early Writings, 74.
Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”
Նրանք, ովքեր ցանկանում են պահպանել իրենց ավանդություններն ու առասպելները, կարող են պնդել, թե 1843 թվականի աղյուսակի վրա Տերը Իր ձեռքը պահել էր «յոթ ժամանակների» սխալի վրա, մինչև որ ավելի ուշ մի ժամանակ հեռացրեց Իր ձեռքը։ Այդ ենթադրության խնդիրն այն է, որ Քույր Ուայթը նշել է, թե երբ Տերը հեռացրեց Իր ձեռքը թվերից. Նրա ձեռքը հեռացվեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ից առաջ՝ առաջին հիասթափությունից անմիջապես հետո։ Այդ իրադարձության վերաբերյալ իր վկայության մեջ նա մատնանշում է այն սխալը, որ ուղղվեց, և հստակ է, որ այդ սխալը «յոթ ժամանակները» չէր։
“Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.
«Այն հավատարիմ, հիասթափված անձինք, որոնք չէին կարողանում հասկանալ, թե ինչու իրենց Տերը չեկավ, խավարի մեջ չթողնվեցին։ Նրանք կրկին առաջնորդվեցին դեպի իրենց Աստվածաշունչները՝ մարգարեական ժամանակաշրջանները քննելու համար։ Տիրոջ ձեռքը հեռացվեց թվերից, և սխալը բացատրվեց։ Նրանք տեսան, որ մարգարեական ժամանակաշրջանները հասնում էին մինչև 1844 թվականը, և որ նույն ապացույցը, որը նրանք ներկայացրել էին՝ ցույց տալու համար, թե մարգարեական ժամանակաշրջանները ավարտվել էին 1843 թվականին, ապացուցում էր, որ դրանք ավարտվելու էին 1844 թվականին»։ Early Writings, 237.
When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.
Երբ Տիրոջ ձեռքը «հեռացվեց գծապատկերներից, և սխալը բացատրվեց», ապա նրանք ճանաչեցին, «որ նույն ապացույցը, որը ներկայացրել էին՝ ցույց տալու համար, թե մարգարեական ժամանակաշրջանները փակվում էին 1843 թվականին, ապացուցում էր, որ դրանք ավարտվելու էին 1844 թվականին»։ Այն մարգարեական ժամանակաշրջանները, որոնք սկզբում համարվել էին, թե ավարտվում են 1843 թվականին, պատկերված են 1843 թվականի աղյուսակի վրա, որը այն աղյուսակն է, որ օգտագործում էր երեք հարյուր Միլլերիտ քարոզիչներից յուրաքանչյուրը։ Այդ աղյուսակի վրա ներկայացված մարգարեական ժամանակաշրջանները, որոնք ավարտվում էին 1843 թվականին, էին՝ Դանիել ութերորդ գլխի տասնչորսերորդ խոսքի երկու հազար երեք հարյուր տարիները, Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիները և Դանիել տասներկուերորդ գլխի հազար երեք հարյուր երեսունհինգ տարիները։ Առաջին հիասթափությունից հետո Տերը հեռացրեց Իր ձեռքը սխալից, և ապա Միլլերիտները ճանաչեցին, որ նույն ապացույցը, որը ցույց էր տալիս մարգարեական ժամանակաշրջանների ավարտը 1843 թվականին, իրականում ապացուցում էր, որ այդ ժամանակաշրջաններն ավարտվել են 1844 թվականին։
The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”
1850 թվականի աղյուսակը պատրաստվեց 1850 թվականին և վաճառքի հանվեց 1851 թվականի հունվարին։ Էլեն Ուայթը արձանագրեց, որ այդ աղյուսակը նույնպես Ամբակումի մարգարեության կատարման մի մասն էր, ինչպես որ նա արձանագրել էր նաև 1843 թվականի աղյուսակի վերաբերյալ։ Այդ աղյուսակը նաև ներկայացնում էր ամենաերկար մարգարեական ժամանակահատվածը՝ Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակները»։
“I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.
«Ես տեսա, որ Աստված Եղբայր Նիկոլսի կողմից աղյուսակի հրատարակության մեջ էր։ Ես տեսա, որ Աստվածաշնչում այս աղյուսակի վերաբերյալ մարգարեություն կար, և եթե այս աղյուսակը նախատեսված է Աստծո ժողովրդի համար, եթե այն բավարար է մեկի համար, ապա մյուսի համար ևս է, և եթե մեկին պետք էր նոր աղյուսակ՝ ավելի մեծ չափերով գծված, ապա բոլորին այն նույնքան էր պետք»։ Manuscript Releases, հատոր 13, 359.
To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.
Պնդել, թե Քույր Ուայթի այն հիշատակումը, որ Միլլերականները «հռչակում էին, թե Աստվածաշնչում ցույց տրված ամենաերկար և վերջին մարգարեական ժամանակահատվածը մոտ էր իր լրումին», ճշգրիտ է, իրավացի է, որովհետև նրանք հենց այդպես էլ անում էին։ Պնդել, թե այդ «ամենաերկար» «մարգարեական ժամանակահատվածը» երկու հազար երեք հարյուր տարիներն են, նշանակում է Քույր Ուայթի վկայությունը շրջել իր իսկ դեմ և պատմական արձանագրության դեմ։ Այդ առասպելին հավատալը նշանակում է հավատալ ստի, իսկ վերջին օրերում նրանք, ովքեր ընտրում են հավատալ ստի, այդպես են վարվում, որովհետև ճշմարտությունը չեն սիրում։
Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.
Հիսուս հրաշագործ կերպով Իրեն չներարկեց աստվածային անզգայացման մի տեսակով, որպեսզի անցնի խաչի չարչարանքների միջով։ Հիսուսը տառապեց աստվածային տառապանքով, անհամեմատ ավելի, քան Իր արարածներից որևէ մեկը կարող էր կրել։ Սակայն մարդկությունը ստեղծվել է Նրա պատկերով, և ներշնչյալ վկայությունը ցույց է տալիս, որ մարդկությունը պետք է հաղթահարի, ինչպես Ինքը հաղթահարեց։ Այն, ինչը հնարավորություն տվեց Քրիստոսին դիմանալու խաչի տառապանքներին, մի հատկություն էր, որին Նա տիրապետում էր, և որին մարդկությունն էլ է տիրապետում։
Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.
Նայելով Հիսուսին՝ մեր հավատի հեղինակի և կատարելագործողի վրա, որը, Իր առաջ դրված ուրախության համար, հանձն առավ խաչը՝ արհամարհելով ամոթը, և նստեց Աստծո աթոռի աջ կողմում։ Եբրայեցիներ 12:1.
Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.
Հիսուս խաչի չարչարանքները համբերեց, որովհետև Իր առջև դրված նպատակ ուներ, և մենք ստեղծվել ենք Նրա պատկերով, ուստի նպատակներով մղվող էակներ ենք։ Սա մեր կառուցվածքի մի մասն է։ Եթե մեզ առաջնորդել են հավատալու, թե Ադվենտիզմի հիմքերը հասկանալը կարևոր չէ, ապա մենք ոչ մի խթան չենք ունենա հենց այդ բանը կատարելու համար։ Միակ աստվածային խթանը, որ Սուրբ Հոգին կարող է արթնացնել՝ այդ Լաոդիկեական վիճակը հաղթահարելու համար, ճշմարտության հանդեպ սերն է։ Ճշմարտության հանդեպ սերը պիտի փորձվի՝ մեր քոր եկող ականջները հանգստացնելու համար նախատեսված հեշտ սովորույթների և ավանդությունների մատչելիությամբ։ Եթե, մեր Լաոդիկեական հարմարավետության մեջ, մենք ցանկություն չունենանք ինքներս մեզ համար հասկանալու ճշմարտությունը, ապա կկորչենք։ Ահա թե որտեղ է այսօր կանգնած Ադվենտիզմը։
Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.
Դանիելը Աստծո ժողովրդի օրինակն է վերջին օրերում, որոնք մարգարեական խոսքի միջոցով ձգտում են հասկանալ յոթանասուն տարվա գերության և երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեության փոխհարաբերությունը։ Երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեությունը որպես ամենաերկար և վերջին մարգարեական ժամանակաշրջան ճանաչելը նշանակում է մերժել ադվենտիզմի հիմնարար ճշմարտությունները և, միաժամանակ, մերժել Մարգարեության Հոգու հեղինակությունը։ Պնդել, թե երբ միլլերիտները ներկայացրին ամենաերկար և վերջին մարգարեական ժամանակաշրջանը, դա երկու հազար երեք հարյուր տարիներն էին, նշանակում է մերժել պատմական արձանագրությունը։
“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.
«Մենք ապագայի համար վախենալու ոչինչ չունենք, բացի այն բանից, որ մոռանանք, թե ինչպես է Տերը առաջնորդել մեզ, և Նրա ուսուցումը մեր անցյալ պատմության մեջ»։ Life Sketches, 196.
Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.
Գաբրիելը եկավ, որպեսզի Դանիելին հասկացողություն տա թե՛ «mareh»-ի և թե՛ «chazon»-ի տեսիլքների վերաբերյալ, և նա Դանիելին հրահանգեց մտովի զատել այդ երկու տեսիլքները, թեև ակնհայտ էր, որ դրանք մարգարեական փոխհարաբերություն ունեին։ Տեսիլքը ներառում էր Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունները յոթերորդ և ութերորդ գլուխներում, որոնք երկրորդ գլխում ներկայացված նույն թագավորությունների կրկնությունն ու ընդարձակումը էին։ Տրված տեղեկությունը ներառում էր նաև երկնային երկխոսությունը, որը մեկ տեսիլքը ներկայացնում էր որպես Աստծո սրբարանի և ժողովրդի ոտնակոխ լինելը, իսկ մյուս տեսիլքը՝ որպես ժողովրդի և սրբարանի վերականգնման գործը։
As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”
Երբ Գաբրիելը ներկայացրեց մեկնությունը, որը վերջիվերջո դարձավ միլլերականների կողմից հռչակված պատգամի սիրտը, գոյություն ուներ փոխհարաբերություն այդ երկու տեսիլքների միջև, որը պետք է նկատի առնվի նրանց կողմից, ովքեր կատարում են մեկնությունը մտովի տարանջատելու պատվերը։ Տարբերություններից մեկը ներկայացված է այն երկու բառերով, որոնք երկուսն էլ թարգմանվում են որպես «որոշված»։
Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.
Յոթանասուն շաբաթ վճռված է քո ժողովրդի և քո սուրբ քաղաքի վրա՝ հանցանքը ավարտին հասցնելու, մեղքերին վերջ դնելու, անօրենության համար քավություն անելու, հավիտենական արդարություն բերելու, տեսիլքն ու մարգարեությունը կնքելու և Ամենասուրբին օծելու համար։ Ուրեմն իմացի՛ր և հասկացի՛ր, որ Երուսաղեմը վերականգնելու և շինելու հրամանի հրապարակումից մինչև Մեսիան՝ Իշխանը, պիտի լինի յոթ շաբաթ և վաթսուներկու շաբաթ. հրապարակը պիտի նորից շինվի, և պարիսպը՝ նույնիսկ նեղության ժամանակներում։ Եվ վաթսուներկու շաբաթից հետո Մեսիան պիտի կտրվի, բայց ոչ իր համար. և գալիք իշխանի ժողովուրդը պիտի կործանի քաղաքն ու սրբարանը, և դրա վախճանը պիտի լինի հեղեղով, և մինչև պատերազմի վերջը ավերումներ են վճռված։ Եվ նա մեկ շաբաթով ուխտը պիտի հաստատի շատերի հետ. և շաբաթվա կեսին պիտի դադարեցնի զոհն ու ընծան, և պղծությունների տարածման պատճառով այն պիտի ամայի դարձնի՝ մինչև վախճանը, և վճռվածը պիտի թափվի ամայացյալի վրա։ Դանիել 9:24–27.
Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.
Յոթանասուն շաբաթները (չորս հարյուր իննսուն տարիները) որոշված են ժողովրդի և սուրբ քաղաքի վրա։ «Որոշված» թարգմանված բառը նշանակում է «կտրված», և այդ բառը մատնանշում է մի ժամանակաշրջան կամ փորձության շրջան հրեաների և Երուսաղեմի համար։ Այն նաև ներկայացնում էր այն ապստամբության շրջանը, որը հանգեցրեց Երուսաղեմի կործանմանը և յոթանասուն տարվա գերությանը։ Այնուհետև չորս հարյուր իննսուն տարիները «որոշվեցին»՝ սկսվելով երրորդ հրամանագրից։ Ապստամբության առաջին չորս հարյուր իննսուն տարիները պատճառ դարձան Նաբուգոդոնոսորի երեք արշավանքներին, Երուսաղեմի վերջնական կործանմանը և բառացի Իսրայելի ցրմանն ու յոթանասուն տարվա գերությանը բառացի Բաբելոնում։
The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.
Առաջին հրամանագիրը նշանավորեց գերության ավարտը և Երուսաղեմի վերաշինության գործի սկիզբը։ Երրորդ հրամանագիրը նշանավորեց երկու հազար երեք հարյուր տարիների սկիզբը։ Առաջին հրեշտակի գալուստը նշանավորեց հոգևոր Իսրայելի գերության ավարտը հոգևոր Բաբելոնում՝ հազար երկու հարյուր վաթսուն տարի տևած, և այն նշանավորեց քառասունվեց տարիների մի ժամանակաշրջանի սկիզբը, երբ Քրիստոսը Միլլերիտներին օգտագործեց՝ գերությունից դուրս գալու և հոգևոր տաճար կանգնեցնելու համար։
The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.
Այն բառը, որ քսանվեցերորդ և քսանյոթերորդ համարներում երկու անգամ թարգմանված է «վճռված», «charats» է, և այն նշանակում է «վիրավորել» և «վճիռ»։ Մարգարեաբար «վճռված» էր, որ պապականությունը առաջին բարկության ավարտին մահացու «վերք» պիտի ստանար։ Դա նույն բառն է, որ Դանիելը գործածում է տասնմեկերորդ գլխի երեսունվեցերորդ համարում։
And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
Եվ թագավորը կվարվի իր կամքի համաձայն, և կբարձրացնի իրեն, և կմեծարի իրեն ամեն աստծուց վեր, և զարմանալի բաներ կխոսի աստվածների Աստծու դեմ, և կհաջողի, մինչև որ բարկությունն ավարտվի. որովհետև այն, ինչ որ որոշված է, պիտի կատարվի։ Դանիել 11:36։
In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”
Երեսունվեցերորդ համարում «թագավորը» պապականությունն է։ Պապականությունը պիտի բարգավաճեր մինչև 1798 թվականը, երբ ստացավ իր մահաբեր վերքը։ Այնժամ առաջին «բարկությունը» պիտի «կատարվեր», որովհետև այդ «բարկությունը» «որոշված» էր (հրամանագրված) «լինելու»։ Իսրայելի հյուսիսային թագավորության դեմ առաջին բարկության վերջում, որը սկսվեց մ.թ.ա. 723 թվականին և ավարտվեց 1798-ին, պապականությունը ստացավ «մահաբեր վերք»։ «Որոշված» բառը նշանակում է «վերք»։
And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.
Եվ տեսա նրա գլուխներից մեկը՝ ասես մահու չափ վիրավորված. և նրա մահաբեր վերքը բժշկվեց. և ամբողջ աշխարհը զարմանքով հետևեց գազանին։ Հայտնություն 13:3.
The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.
Միլլերի հետևորդների մարգարեական կառուցվածքը հիմնված էր հեթանոսության՝ ապա պապականության երկու ամայացնող իշխանությունների վրա։ Նրանք հասկանում էին, որ այդ երկու իշխանությունները պիտի կոխկռտեն սրբարանն ու զորքը, ինչպես ներկայացված է Դանիելի ութերորդ գլխի տասներեքերորդ համարի «խազոն» տեսիլքում։
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Ապա լսեցի, որ մի սուրբ խոսում էր. և մեկ ուրիշ սուրբ ասաց այն սուրբին, որ խոսում էր. «Մինչև ե՞րբ պիտի լինի տեսիլքը մշտական զոհաբերության, ավերող հանցանքի մասին, որպեսզի թե՛ սրբարանը և թե՛ զորքը ոտնակոխ լինեն»։ Դանիել 8:13.
The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.
Պապական ամայացնող իշխանությունը պետք է տրորեր սրբարանը և զորքը հազար երկու հարյուր վաթսուն տարի։
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
Բայց տաճարից դուրս եղող գավիթը դո՛ւրս թող և մի՛ չափիր այն, որովհետև այն տրված է հեթանոսներին. և նրանք սուրբ քաղաքը ոտնակոխ պիտի անեն քառասուներկու ամիս։ Եվ Ես իշխանություն պիտի տամ Իմ երկու վկաներին, և նրանք մարգարեություն պիտի անեն հազար երկու հարյուր վաթսուն օր՝ քուրձ հագած։ Հայտնություն 11:2, 3.
At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.
1798 թվականին առաջին բարկության ավարտին մարգարեությունը սահմանել էր «վիրավորել» պապականությանը։ Դանիել իննի գրքում այդ որոշումը ներկայացված է վերջին երկու համարներում, և այդ համարներում երկու անգամ «սահմանված» թարգմանված բառը կապված է «chazon» տեսիլքի հետ, մինչդեռ քսանչորսերորդ համարում «սահմանված» թարգմանված բառը այլ եբրայական բառ է և կապված է «mareh» տեսիլքի հետ։ Դանիելը, ներկայացնելով վերջին օրերի Աստծո ժողովրդին, ձգտում էր հասկանալ այդ երկու տեսիլքների փոխհարաբերությունը, որոնք Գաբրիելը նրան ասել էր մտովի զատել։
We will continue this subject in the next article.
Մենք կշարունակենք այս թեման հաջորդ հոդվածում։
“God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.
«Աստված մեզ նոր պատգամ չի տալիս։ Մենք պետք է հռչակենք այն պատգամը, որը 1843 և 1844 թվականներին մեզ դուրս բերեց մյուս եկեղեցիներից»։ Review and Herald, January 19, 1905.