Reasoning from cause to effect is worthless if you define the effect incorrectly, as has been done by Laodicean Adventist historians who pontificate on the circumstances and personalities associated with the 1888 General Conference at Minneapolis. The inspired commentary identifies the event as a repetition of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, which was motivated by the judgment that assigned them to wander in the wilderness for forty years until they died. That same judgment had been pronounced upon Laodicean Adventism.
Պատճառից դեպի հետևանք տրամաբանելը արժեքազուրկ է, եթե հետևանքը սխալ է սահմանվում, ինչպես արել են Լաոդիկյան Ադվենտիստ պատմաբանները, որոնք հեղինակաբար դատողություններ են անում Միննեապոլիսում տեղի ունեցած 1888 թվականի Գլխավոր Համաժողովի հետ առնչվող հանգամանքների և անձանց մասին։ Ներշնչված մեկնաբանությունը այդ իրադարձությունը ներկայացնում է որպես Կորխի, Դաթանի և Աբիրամի ապստամբության կրկնություն, որը շարժառիթ էր ստացել այն դատաստանից, որով նրանց վիճակված էր քառասուն տարի թափառել անապատում, մինչև որ մեռնեին։ Այդ նույն դատաստանը հայտարարված էր նաև Լաոդիկյան Ադվենտիզմի վրա։
The rebellion included secret discussions where the rebels were in such extreme Laodicean blindness that it prevented them from understanding that God was aware of their closed-door planning and rebellion. As Korah, Dathan and Abiram hid in their tents and made their plans and spread their rebellion against Moses, so too did the ancient men of 1888, hide behind the closed doors of their houses, to plot against Sister White, her son and the chosen messengers. From that point Sister White, Jones and Waggoner were to be attacked.
Ապստամբությունը ներառում էր գաղտնի քննարկումներ, որոնց ընթացքում ապստամբներն այնքան ծայրահեղ լաոդիկյան կուրության մեջ էին, որ դա նրանց թույլ չէր տալիս հասկանալ, թե Աստված տեղյակ էր նրանց փակ դռների հետևում կատարվող ծրագրումներին և ապստամբությանը։ Ինչպես Կորխը, Դաթանը և Աբիրամը թաքնվեցին իրենց վրաններում, կազմեցին իրենց ծրագրերը և տարածեցին իրենց ապստամբությունը Մովսեսի դեմ, այնպես էլ 1888 թվականի հին մարդիկ թաքնվեցին իրենց տների փակ դռների հետևում՝ դավ նյութելու Քույր Ուայթի, նրա որդու և ընտրված պատգամաբերների դեմ։ Այդ պահից ի վեր Քույր Ուայթը, Ջոնսը և Վագգոները պիտի ենթարկվեին հարձակումների։
The four generations of Adventism progressively grew in its rebellion, as illustrated in Ezekiel chapter eight. The chambers of imagery within the physical temple and human temple had become entrenched with wicked imaginations, and spiritualism settled upon the ancient men who were appointed to protect the people. Leading up to 1888, the ancient men both cast dispersions upon the authority of the Bible and then the Spirit of Prophecy, and in 1884, the open visions ceased. Kellogg’s pantheistic spiritualism began to make its way in the history preceding 1888, and 1888 marks the arrival of the second generation. The Adventist historians may have not recorded the actual historical testimony of the rebellion manifested at the meeting, but according to inspiration the heavenly Watchers “heard every word and registered” the “words in the books of heaven.”
Ադվենտիզմի չորս սերունդները աստիճանաբար աճեցին իրենց ապստամբության մեջ, ինչպես պատկերված է Եզեկիելի ութերորդ գլխում։ Պատկերների սենյակները՝ թե՛ նյութական տաճարի, թե՛ մարդկային տաճարի ներսում, արմատավորվել էին ամբարիշտ երևակայություններով, և հոգևորապաշտությունը հաստատվել էր այն ծերերի վրա, որոնք նշանակված էին ժողովրդին պաշտպանելու համար։ Մինչև 1888 թվականը այդ ծերերը նախ կասկածի տակ էին դնում Աստվածաշնչի հեղինակությունը, ապա՝ Մարգարեության Հոգին, իսկ 1884 թվականին բաց տեսիլքները դադարեցին։ Քելլոգի պանթեիստական հոգևորապաշտությունը սկսեց իր ճանապարհը հարթել 1888-ին նախորդող պատմության ընթացքում, իսկ 1888 թվականը նշանավորում է երկրորդ սերնդի գալուստը։ Ադվենտիստ պատմաբանները գուցե չեն արձանագրել ժողովի ժամանակ դրսևորված ապստամբության իրական պատմական վկայությունը, սակայն ներշնչման համաձայն՝ երկնային Դիտորդները «լսեցին ամեն մի խոսք և արձանագրեցին» այդ «խոսքերը երկնքի գրքերում»։
The rebellion represented by Ezekiel’s “secret chambers of imagery,” represented an attack upon the true foundations. It represented an attack upon the prophetess and the chosen messengers, and it marked the arrival of spiritualism. In that generation the next major attack was going to be carried out by Satan against the very foundation of William Miller’s foundations.
Եզեկիելի «պատկերների գաղտնի սենյակներով» ներկայացված ապստամբությունը հարձակում էր ճշմարիտ հիմքերի վրա։ Այն հարձակում էր մարգարեուհու և ընտրված պատգամաբերների վրա, և այն նշանավորեց սպիրիտիզմի գալուստը։ Այդ սերնդում հաջորդ մեծ հարձակումը Սատանան պիտի իրականացներ հենց Ուիլյամ Միլլերի հիմքերի իսկ հիմքի դեմ։
Miller based the framework of all his prophetic applications upon the understanding that the two desolating powers in Daniel chapter eight, verse thirteen, represented paganism followed by papalism. In 1901, Lewis Conradi, a leader of Laodicean Adventism in Germany, re-introduced the fallen Protestant view that the “the daily” in the book of Daniel represented Christ’s sanctuary ministry.
Միլլերը իր բոլոր մարգարեական կիրառությունների շրջանակը հիմնեց այն ըմբռնման վրա, որ Դանիելի գրքի ութերորդ գլխի տասներեքերորդ խոսքում հիշատակված երկու ամայացնող զորությունները ներկայացնում էին հեթանոսությունը, որին հաջորդում էր պապականությունը։ 1901 թվականին Գերմանիայում լաոդիկեական ադվենտիզմի առաջնորդ Լուիս Կոնրադին կրկին ներմուծեց ընկած բողոքական այն տեսակետը, թե Դանիելի գրքում հիշատակված «մշտականը» ներկայացնում էր Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը։
During the period of history following the 1888 Minneapolis meeting, the spiritualism of the leader of the health work escalated, alienation continued between leaders as the fallout of the rejection of the message of Jones and Waggoner continued to take its toll. In the beginning of the new century W. W. Prescott, a Laodicean Adventist leader who had received theological credentials from the schools of apostate Protestantism, took up the satanic mantle to promote Conradi’s view of “the daily,” and as is always the case “the victors write the history.”
1888 թվականի Մինեապոլիսի ժողովից հետո հաջորդած պատմական ժամանակաշրջանում առողջապահական գործի առաջնորդի սպիրիտուալիզմը սաստկացավ, առաջնորդների միջև օտարացումն էլ շարունակվեց, քանի որ Ջոնսի և Վագգոների լուրի մերժման հետևանքները շարունակում էին իրենց կործանարար ներգործությունը գործել։ Նոր դարի սկզբում Վ. Վ. Պրեսկոտը՝ Լաոդիկեական ադվենտիստ առաջնորդը, որը աստվածաբանական լիազորություններ էր ստացել ուխտադրուժ բողոքականության դպրոցներից, իր վրա առավ սատանայական խալաթը՝ առաջ մղելու Կոնրադիի «մշտականի» վերաբերյալ տեսակետը, և, ինչպես միշտ է լինում, «պատմությունը գրում են հաղթողները»։
The holy angels recorded the true history, but Laodicean Adventism produced a historical position of the controversy over the rejection of the Millerite understanding of “the daily,” that leaves any of the “unlearned” in Laodicean Adventism to believe that the definition of “the daily,” which Sister White identified as coming from “angels that were expelled from heaven,” is actually a true doctrine. During the early years of the twentieth century W. W. Prescott led out in producing a publication titled, The Protestant. The entire premise of the publication was to teach that Miller’s understanding of “the daily” was incorrect, and that apostate Protestantism, where he had obtained his theological credentials, was correct in assigning a satanic symbol to Christ. In that history A. G. Daniells (General Conference President), joined forces with Prescott in the satanic attack against truth, in spite of the fact that Sister White had directly endorsed Miller’s view of “the daily” as correct.
Սուրբ հրեշտակները գրի առան ճշմարիտ պատմությունը, սակայն Լաոդիկեական ադվենտիզմը «ամենօրյա»-ի միլլերական հասկացության մերժման շուրջ հակամարտության վերաբերյալ ձևավորեց այնպիսի պատմական դիրքորոշում, որը Լաոդիկեական ադվենտիզմի մեջ գտնվող «անուսներից» որևէ մեկին թողնում է այն հավատալու, թե «ամենօրյա»-ի այն սահմանումը, որը Քույր Ուայթը բնորոշել էր որպես եկած «այն հրեշտակներից, որոնք երկնքից վտարված էին», իրականում ճշմարիտ վարդապետություն է։ Քսաներորդ դարի առաջին տարիներին Վ. Վ. Պրեսքոթը գլխավոր դեր ստանձնեց The Protestant վերնագրով մի հրատարակություն ստեղծելու գործում։ Այդ հրատարակության ողջ հիմնադրույթն այն էր, որ ուսուցանի, թե Միլլերի «ամենօրյա»-ի վերաբերյալ հասկացությունը սխալ էր, և որ ուրացող բողոքականությունը, որտեղից նա ստացել էր իր աստվածաբանական որակավորումները, ճիշտ էր՝ Քրիստոսին վերագրելով սատանայական խորհրդանիշ։ Այդ պատմության մեջ Ա. Գ. Դանիելսը (Գլխավոր համաժողովի նախագահը) միացավ Պրեսքոթին՝ ճշմարտության դեմ ուղղված սատանայական հարձակման մեջ, չնայած այն հանգամանքին, որ Քույր Ուայթը ուղղակիորեն հավանություն էր տվել Միլլերի «ամենօրյա»-ի վերաբերյալ տեսակետին որպես ճիշտ։
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.
«Տերը ինձ ցույց տվեց, որ 1843 թվականի աղյուսակը ուղղված էր Իր ձեռքով, և որ դրա ոչ մի մասը չպետք է փոփոխվեր, որ թվերն այնպիսին էին, ինչպես Նա էր կամենում։ Որ Նրա ձեռքը դրա վրա էր և թաքցրել էր որոշ թվերից մեկում եղած մի սխալ, այնպես որ ոչ ոք չէր կարող այն տեսնել, մինչև որ Նրա ձեռքը հեռացվեց»։
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Այն ժամանակ ես «Ամենօրյա»-ի վերաբերյալ տեսա, որ «զոհաբերություն» բառը ավելացվել է մարդկային իմաստությամբ և տեքստին չի պատկանում, և որ Տերը դրա ճիշտ ըմբռնումը տվել էր նրանց, ովքեր հռչակում էին դատաստանի ժամի աղաղակը։ Երբ միություն էր տիրում՝ մինչև 1844 թվականը, գրեթե բոլորը միացած էին «Ամենօրյա»-ի ճիշտ ըմբռնման մեջ, բայց 1844 թվականից հետո՝ խառնակության մեջ, ընդունվել են այլ տեսակետներ, և դրանց հետևել են խավարն ու խառնակությունը»։ Review and Herald, November 1, 1850.
At the time of Prescott and Daniells’ attack against the truth of “the daily,” Prescott and Daniells were representing a minority opinion on the subject, and Sister White’s counsel during the controversy towards the two men was that they should shut up, although she said it in more diplomatic terms, such as “in silence is your wisdom.” When she rebuked them for their false view she also emphasized that the subject of “the daily,” was not to be made a test question. The historical revisionists, which revisionism is a historical method that is credited with beginning with the Jesuit order of the Catholic church, have used her statements about “the daily” not being made a test question, in order to prevent an honest evaluation of the doctrine. They misrepresent her statements for they invariably leave out that when she counselled against agitating the subject of “the daily,” she always qualified her statements with statements such as, “at this time,” or “under current circumstances.”
Պրեսքոթի և Դանիելսի՝ «մշտականի» ճշմարտության դեմ ուղղված հարձակման ժամանակ Պրեսքոթն ու Դանիելսը այդ թեմայի շուրջ ներկայացնում էին փոքրամասնության տեսակետ, և վեճի ընթացքում Քույր Ուայթի խորհուրդը այդ երկու մարդկանց այն էր, որ նրանք պետք է լռեն, թեև նա դա արտահայտեց ավելի դիվանագիտական ձևակերպումներով, ինչպես օրինակ՝ «լռության մեջ է ձեր իմաստությունը»։ Երբ նա հանդիմանեց նրանց իրենց սխալ տեսակետի համար, նաև շեշտեց, որ «մշտականի» թեման չպետք է դարձվի փորձաքարային հարց։ Պատմական ռևիզիոնիստները, որոնց ռևիզիոնիզմը պատմական մեթոդ է, որ համարվում է սկիզբ առած կաթոլիկ եկեղեցու ճիզվիտական կարգից, նրա՝ «մշտականի» մասին արած այն հայտարարությունները, թե դա չպետք է դարձվի փորձաքարային հարց, օգտագործել են՝ վարդապետության ազնիվ քննությունը կանխելու համար։ Նրանք խեղաթյուրում են նրա խոսքերը, որովհետև անփոփոխ կերպով դուրս են թողնում այն, որ երբ նա խորհուրդ էր տալիս «մշտականի» թեման չգրգռել, նա միշտ իր խոսքերը սահմանափակում էր այնպիսի արտահայտություններով, ինչպիսիք են՝ «այս ժամանակում» կամ «ներկա հանգամանքներում»։
As a prophetess she was trying to rein in an escalating controversy that was on the verge of causing a great division in the church at large, by a minority of persons who thought that because they were leaders they had the authority to promote whatever they determined to be truth. And the Lord, through her influence, kept the satanic work in check, until she died. Then in 1931, a new push to reject the truth of “the daily” was attempted, and ultimately accomplished. Today the true understanding of the definition of “the daily” is the minority understanding in Laodicean Adventism, and under the current circumstances “the daily,” is now most certainly a test question.
Որպես մարգարեուհի՝ նա փորձում էր սանձել սաստկացող մի վեճ, որը կանգնած էր եկեղեցու ընդհանրության մեջ մեծ պառակտում առաջացնելու շեմին՝ այն մարդկանց փոքրամասնության կողմից, որոնք կարծում էին, թե, քանի որ առաջնորդներ էին, իրավունք ունեն առաջ մղելու այն ամենը, ինչ իրենք ճշմարտություն էին որոշում համարել։ Եվ Տերը, նրա ազդեցության միջոցով, սատանայական գործը զսպված պահեց, մինչև որ նա մահացավ։ Ապա 1931 թվականին փորձ արվեց նոր ճնշմամբ մերժելու «ամենօրյայի» մասին ճշմարտությունը, և ի վերջո դա իրականացվեց։ Այսօր «ամենօրյայի» նշանակության ճշմարիտ ըմբռնումը Լաոդիկեական ադվենտիզմում փոքրամասնության ըմբռնումն է, և ներկա հանգամանքներում «ամենօրյան» այժմ, անկասկած, փորձաքարային հարց է։
When the majority opinion held the true understanding it was not a test, but when any truth is defined as error, it is then a test. When the compilation of manuscripts that is titled Manuscript Releases, was published in the 1980’s, or there about, there was then recognized an article that is as direct in its opposition to Prescott and Daniells’ view of “the daily,” as is her endorsement of Miller’s view.
Երբ մեծամասնության կարծիքը պահում էր ճշմարիտ հասկացողությունը, դա փորձություն չէր, բայց երբ որևէ ճշմարտություն սահմանվում է որպես սխալ, այն ժամանակ դա դառնում է փորձություն։ Երբ 1980-ական թվականներին, կամ մոտավորապես այդ ժամանակ, հրատարակվեց այն ձեռագրերի ժողովածուն, որը վերնագրված է Manuscript Releases, այդ ժամանակ ճանաչվեց մի հոդված, որը «մշտականի» վերաբերյալ Պրեսքոթի և Դանիելսի տեսակետի հանդեպ իր հակադրությամբ նույնքան ուղղակի է, որքան նրա հավանությունը Միլլերի տեսակետին։
“At this stage of our experience we are not to have our minds drawn away from the special light given [us] to consider at the important gathering of our conference. And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven. Satan’s work was to divert your minds that jots and tittles should be brought in which the Lord did not inspire you to bring in. They were not essential. But this meant much to the cause of truth. And the ideas of your minds, if you could be drawn away to jots or tittles, is a work of Satan’s devising. To correct little things in the books written, you suppose would be doing a great work. But I am charged, Silence is eloquence.
«Մեր փորձառության այս փուլում չպետք է թույլ տանք, որ մեր միտքերը շեղվեն այն հատուկ լույսից, որ տրվել է [մեզ]՝ խորհելու համար մեր համաժողովի կարևոր ժողովում։ Եվ այնտեղ էր եղբայր Դանիելսը, որի մտքի վրա թշնամին էր աշխատում. և ձեր միտքն ու Երեց Փրեսքոթի միտքը գործադրվում էին այն հրեշտակների կողմից, որոնք արտաքսվել էին երկնքից։ Սատանայի գործն էր շեղել ձեր միտքերը, որպեսզի ներմուծվեն յոտերն ու կետերը, որոնք Տերը ձեզ չէր ներշնչել ներմուծելու։ Դրանք էական չէին։ Բայց սա շատ բան էր նշանակում ճշմարտության գործի համար։ Եվ ձեր մտքերի գաղափարները, եթե կարելի լիներ ձեզ շեղել դեպի յոտեր կամ կետեր, Սատանայի հնարած գործն է։ Դուք կարծում եք, թե գրքերի մեջ գրված փոքր բաները շտկելով՝ մեծ գործ կկատարեիք։ Բայց ինձ հանձնարարված է. Լռությունը պերճախոսություն է։»
“I am to say, Stop your picking flaws. If this purpose of the devil could only be carried out, then [it] appears to you [that] your work would be considered as most wonderful in conception. It was the enemy’s plan to get all the supposed objectionable features where all classes of minds did not agree.
«Ես պետք է ասեմ. Դադարեցրե՛ք թերություններ փնտրելը։ Եթե սատանայի այս նպատակը միայն իրականացվել կարողանար, ապա ձեզ թվում է, թե ձեր գործը կհամարվեր մտահղացմամբ ամենահրաշալին։ Թշնամու ծրագիրն էր բոլոր ենթադրյալ առարկելի գծերը հավաքել այնտեղ, որտեղ ամեն տեսակի մտքեր ունեցող մարդիկ համաձայն չէին»։
“And what then? The very work that pleases the devil would come to pass. There would be a representation given to the outsiders not of our faith just what would suit them, that would develop traits of character which would cause great confusion and occupy the golden moments which should be used zealously to bring the great message before the people. The presentations upon any subject we have worked upon could not all harmonize, and the results would be to confuse the minds of believers and unbelievers. This is the very thing that Satan had planned that should take place—anything that could be magnified as a disagreement.
«Եվ ապա՞ ինչ։ Հենց այն գործը, որ հաճելի է սատանային, տեղի կունենար։ Արտաքինների առաջ կներկայացվեր մեր հավատքից ոչ թե այն, ինչ ճշմարիտ է, այլ հենց այն, ինչ նրանց հարմար կլիներ, և դա կզարգացներ բնավորության այնպիսի գծեր, որոնք մեծ խառնաշփոթ կառաջացնեին և կզբաղեցնեին այն ոսկե պահերը, որոնք պետք է եռանդով գործածվեին՝ ժողովրդի առաջ մեծ պատգամը դնելու համար։ Այն ներկայացումները, որ մենք մշակել ենք որևէ նյութի շուրջ, չէին կարող բոլորովին ներդաշնակ լինել, և հետևանքը կլիներ հավատացյալների և անհավատների մտքերի շփոթեցումը։ Սա հենց այն բանն է, որ սատանան ծրագրել էր, որպեսզի տեղի ունենա՝ ամեն ինչ, որ կարելի լիներ ուռճացնել որպես անհամաձայնություն»։
“Read Ezekiel, chapter 28. Now, here is a grand work, where strange spirits can figure. But the Lord has a work to [be] done to save perishing souls; and the places which Satan, disguised, could fill in, bringing confusion into our ranks, he will do to perfection, and all those little differences will become enlarged, prominent.
«Կարդացե՛ք Եզեկիել, գլուխ 28-ը։ Արդ, այստեղ մի մեծ գործ է, որտեղ օտար հոգիները կարող են դեր կատարել։ Սակայն Տերը մի գործ ունի, որ պետք է կատարվի՝ կորչող հոգիները փրկելու համար. և այն տեղերը, որոնք Սատանան, կերպարանափոխված, կարող էր լրացնել՝ մեր շարքերում խառնակություն առաջ բերելով, նա դա կատարյալ կերպով կանի, և բոլոր այդ փոքր տարբերությունները կմեծանան, աչքի ընկնող կդառնան»։
“And I was shown from the first that the Lord had given neither Elders Daniells nor Prescott the burden of this work. Should Satan’s wiles be brought in, should this “Daily” be such a great matter as to be brought in to confuse minds and hinder the advancement of the work at this important period of time? It should not, whatever may be. This subject should not be introduced, for the spirit that would be brought in would be forbidding, and Lucifer is watching every movement. Satanic agencies would commence his work and there would be confusion brought into our ranks. You have no call to hunt up the difference of opinion that is not a testing question; but your silence is eloquence. I have the matter all plainly before me. If the devil could involve any one of our own people on these subjects, as he has proposed to do, Satan’s cause would triumph. Now the work without delay is to be taken up and not a [difference] of opinion expressed.
«Եվ ինձ հենց սկզբից ցույց տրվեց, որ Տերը ո՛չ Երեց Դենիելսին և ո՛չ էլ Պրեսկոտին չէր տվել այս գործի բեռը։ Մի՞թե Սատանայի խորամանկությունները պետք է ներմուծվեն, մի՞թե այս «Ամենօրյա»-ն պետք է դառնա այնքան մեծ խնդիր, որ ներմուծվի՝ շփոթեցնելու մտքերը և արգելակելու գործի առաջխաղացումը ժամանակի այս կարևոր շրջանում։ Դա չպետք է լինի, ինչ էլ որ լինի։ Այս հարցը չպետք է ներկայացվի, որովհետև այն ոգին, որ կներմուծվեր, կլինի արգելող, և Լյուցիֆերը հետևում է ամեն շարժման։ Սատանայական գործակալությունները կսկսեին նրա գործը, և մեր շարքերում շփոթություն կներմուծվեր։ Դուք կանչված չեք փնտրելու այն կարծիքների տարբերությունը, որ քննության հարց չէ, սակայն ձեր լռությունը պերճախոսություն է։ Ես ամբողջ հարցը պարզ կերպով ունեմ իմ առաջ։ Եթե սատանան կարողանար մեր սեփական ժողովրդից որևէ մեկին ներքաշել այս թեմաների մեջ, ինչպես նա մտադրվել է անել, Սատանայի գործը կհաղթանակեր։ Այժմ գործը, առանց հապաղելու, պետք է ձեռնարկվի, և ոչ մի [տարբերություն] կարծիքի չպետք է արտահայտվի։»
“Satan would inspire those men who have gone out from us to unite with evil angels and retard our work on unimportant questions, and what rejoicing [there] would be in the camp of the enemy. Press together, press together. Let every difference be buried. Our work now is to devote all our physical and brain-nerve power to put these differences out of the way, and all harmonize. If Satan could with his great unsanctified wisdom be permitted to get the least hold, [he would rejoice].
«Սատանան պիտի դրդեր այն մարդկանց, որ մեզնից դուրս են եկել, միավորվելու չար հրեշտակների հետ և անկարևոր հարցերով արգելակելու մեր գործը, և ինչպիսի՛ ցնծություն պիտի լիներ թշնամու բանակում։ Միմյանց սեղմվելով միացե՛ք, միացե՛ք։ Թող ամեն մի տարաձայնություն թաղվի։ Մեր գործն այժմ այն է, որ մեր բոլոր մարմնական ուժերը և ուղեղի-նյարդային ողջ կարողությունը նվիրենք այս տարաձայնությունները ճանապարհից հեռացնելուն, և բոլորը ներդաշնակ լինեն։ Եթե Սատանային իր մեծ, չսրբագործված իմաստությամբ թույլ տրվեր թեկուզ նվազագույն չափով ամրանալ, [նա պիտի ցնծար]»։
“Now, when I saw how you were working, my mind took in the whole situation and the results if you should go forward and give the parties that have left us the least chance to bring confusion into our ranks. Your lack of wisdom would be just what Satan would have it. Your loud proclamation was not under the inspiration of the Holy Spirit. I was instructed to say to you that your picking flaws in the writings of men that have been led of God is not inspired of God. And if this is the wisdom that Elder Daniells would give to the people, by no means give him an official position, for he cannot reason from cause to effect. Your silence on this subject is your wisdom. Now, everything like picking flaws in the publications of men who are not alive is not the work God has given any of you to do. For if these men—Elders Daniells and Prescott—had followed the directions given in working the cities, there would have been many, very many, convinced of the truth and converted, able men that [now] are in positions where they never will be reached.
«Այժմ, երբ ես տեսա, թե ինչպես էիք գործում, իմ միտքն ընդգրկեց ողջ վիճակը և այն հետևանքները, եթե առաջ գնաք և մեզ թողած կողմերին տաք թեկուզ ամենափոքր հնարավորությունը՝ խառնակություն մտցնելու մեր շարքերի մեջ։ Ձեր իմաստության պակասը հենց այն կլիներ, ինչ Սատանան կուզենար։ Ձեր բարձրաձայն հռչակումը Սուրբ Հոգու ներշնչմամբ չէր։ Ինձ հանձնարարվեց ձեզ ասել, որ Աստծուց առաջնորդված մարդկանց գրվածքներում թերություններ փնտրելը Աստծուց ներշնչված չէ։ Եվ եթե սա է այն իմաստությունը, որ Երեց Դանիելսը կտար ժողովրդին, ապա ոչ մի կերպ նրան պաշտոնական դիրք մի տվեք, որովհետև նա չի կարող պատճառից հետևանք դատել։ Այս նյութի վերաբերյալ ձեր լռությունը ձեր իմաստությունն է։ Այժմ, այն ամենը, ինչ նման է այլևս կենդանի չեղած մարդկանց հրատարակություններում թերություններ փնտրելուն, այն գործը չէ, որ Աստված ձեզանից որևէ մեկին տվել է անելու։ Որովհետև եթե այս մարդիկ՝ Երեցներ Դանիելսը և Պրեսկոտը, հետևած լինեին քաղաքներում աշխատելու վերաբերյալ տրված ցուցումներին, շատերը, շատ շատերը կհամոզվեին ճշմարտությամբ և կդարձի գային, ընդունակ մարդիկ, որոնք [այժմ] գտնվում են այնպիսի դիրքերում, ուր նրանց այլևս երբեք չեն հասնի։»
“All the world is to be regarded as one great family. And when you have such a fountain of knowledge to draw from, why have you left the world to perish for years with the testimonies given by our Lord Jesus Christ? True religion teaches us to regard every man and woman as a person to whom we can do good.
«Ամբողջ աշխարհը պետք է դիտվի որպես մի մեծ ընտանիք։ Եվ երբ դուք ունեք գիտության այդպիսի աղբյուր, որից կարող եք առնել, ինչո՞ւ եք տարիներ շարունակ աշխարհը թողել կորչելու՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի տրված վկայություններով։ Ճշմարիտ կրոնը մեզ սովորեցնում է յուրաքանչյուր տղամարդու և կնոջ վերաբերվել որպես անձի, որի համար կարող ենք բարիք գործել։»
“This has been in print many years: ‘A Balanced Mind,’ testimony to Elder Andrews. The mind may be cultivated to become a power to know when to speak and what burdens to take up and to bear, for Christ is your teacher. And I feared greatly for you [when I saw you] exalting your wisdom and pursuing a course to bring in differences of opinion. The Lord calls for wise men who can hold their peace when it [is] wisdom for them to do so. If you would be a whole man, you need sanctification through Jesus Christ. Now there is a work just started, and let wisdom be seen in every minister, in every president of [a] conference. But here was a work for you to take hold of years ago where you were needed to lift your voice for this very work. Christ gave all His people special directions what they shall do and the things they shall not do. And there is a little time left us to work out the righteousness of the Lord. You can understand the way of the Lord. I saw your purpose of carrying things after your own devising after you were placed as president. You had thought you would do wonderful things, which would be a work God had not placed in your hands to do. Now, your work is not to oppress but to release every necessity possible if the Lord has accepted you to serve. But you have very early given evidence that wisdom and sanctified judgment have not been manifested by you. You blazed out matters that would not be received unless the Lord should give light.
«Սա երկար տարիներ տպագրված է եղել. «Հավասարակշռված միտք», վկայություն Երեց Էնդրյուսին։ Միտքը կարող է մշակվել, որպեսզի դառնա ուժ՝ իմանալու, թե երբ պետք է խոսել և ինչ բեռներ պետք է իր վրա վերցնել ու կրել, որովհետև Քրիստոսն է քո ուսուցիչը։ Եվ ես մեծապես վախեցա քեզ համար [երբ տեսա քեզ], որ դու բարձրացնում էիր քո իմաստությունը և ընթանում էիր մի ընթացքով՝ կարծիքների տարբերություններ մտցնելու համար։ Տերը կանչում է իմաստուն մարդկանց, որոնք կարող են լռությունը պահել, երբ նրանց համար այդպես վարվելն իմաստություն [է]։ Եթե կամենում ես լինել ամբողջական մարդ, քեզ հարկավոր է սրբագործում Հիսուս Քրիստոսի միջոցով։ Այժմ մի գործ հենց նոր է սկսվել, և թող իմաստությունը երևա յուրաքանչյուր ծառայողի, յուրաքանչյուր [մի] համաժողովի նախագահի մեջ։ Բայց այստեղ մի գործ կար, որին դու տարիներ առաջ պիտի ձեռնամուխ լինեիր, որտեղ քեզ հարկավոր էր բարձրացնել քո ձայնը հենց այս գործի համար։ Քրիստոս Իր ամբողջ ժողովրդին տվել է հատուկ ցուցումներ, թե ինչ պետք է անեն և ինչ բաներ չպետք է անեն։ Եվ մեզ մնացել է մի քիչ ժամանակ՝ Տիրոջ արդարությունը գործադրելու համար։ Դու կարող ես հասկանալ Տիրոջ ճանապարհը։ Ես տեսա քո նպատակը՝ գործերը քո սեփական մտահղացմամբ վարելուց հետո, երբ նախագահ էիր նշանակվել։ Դու կարծել էիր, թե հրաշալի բաներ պիտի անես, որոնք մի գործ էին, որ Աստված քո ձեռքը չէր դրել անելու համար։ Այժմ քո գործը ճնշելը չէ, այլ ազատ արձակել ամեն հնարավոր անհրաժեշտություն, եթե Տերը քեզ ընդունել է ծառայելու համար։ Բայց դու շատ վաղ տվել ես այն ապացույցը, որ իմաստությունն ու սրբագործված դատողությունը քո կողմից չեն դրսևորվել։ Դու հրապարակ էիր բերում այնպիսի հարցեր, որոնք չէին ընդունվի, եթե Տերը լույս չտար։»
“I have been instructed that such hasty movements should not have [been] made [such] as selecting you as president of the conference even another year. But the Lord forbids any more such hasty transactions until the matter is brought before the Lord in prayer; and as you have had the message come to you that the work of the Lord resting upon the president is a most solemn responsibility, you had no moral right to blaze out as you did upon the subject of the ‘Daily’ and suppose your influence would decide the question. There was Elder Haskell, who has carried the heavy responsibilities, and there is Elder Irwin and several men I might mention who have the heavy responsibilities.
«Ինձ հրահանգվել է, որ այդպիսի հապճեպ քայլեր չպետք է արվեին, ինչպիսին էր ձեզ ևս մեկ տարով համաժողովի նախագահ ընտրելը։ Բայց Տերը արգելում է այլևս որևէ այդպիսի հապճեպ գործողություն, մինչև հարցը աղոթքով չներկայացվի Տիրոջ առաջ. և քանի որ ձեզ հասել էր այն պատգամը, որ Տիրոջ գործը, որը դրված է նախագահի վրա, ամենայն լրջագույն պատասխանատվություն է, դուք ոչ մի բարոյական իրավունք չունեիք, ինչպես արեցիք, բռնկվելու «Daily»-ի հարցի շուրջ և ենթադրելու, թե ձեր ազդեցությունը կվճռի այդ հարցը։ Կար Երեց Հասկելը, որը կրել է ծանր պատասխանատվությունները, և կա Երեց Իրվինը, ինչպես նաև մի քանի տղամարդիկ, որոնց կարող էի հիշատակել, որոնք կրում են ծանր պատասխանատվություններ»։
“Where was your respect for the men of age? What authority could you exercise without taking all the responsible men to weigh the matter? But let us now investigate the matter. We must now reconsider whether it is the Lord’s judgment, in the face of the work that has been neglected, of showing your zeal to carry the work even another year. If you should carry the work another year with the help that shall unite with you, there should be a change take place in you and Elder Prescott. And humble your own hearts before God. The Lord will have to see in you a showing of a different experience, for if ever men needed to be reconverted at this present [time], it [is] Elder Daniells and Elder Prescott.
«Ո՞ւր էր ձեր հարգանքը տարեց մարդկանց հանդեպ։ Ի՞նչ իշխանություն կարող էիք գործադրել՝ առանց բոլոր պատասխանատու մարդկանց ներգրավելու՝ հարցը կշռադատելու համար։ Բայց այժմ եկեք քննենք այս հարցը։ Այժմ մենք պետք է վերանայենք, թե արդյոք, այն աշխատանքի դիմաց, որ անտեսվել է, Տիրոջ դատաստա՞նն է՝ ձեր նախանձախնդրությունը ցույց տալ աշխատանքը ևս մեկ տարի առաջ տանելու համար։ Եթե դուք պետք է ևս մեկ տարի շարունակեք աշխատանքը այն օգնությամբ, որ կմիանա ձեզ, ապա փոփոխություն պետք է տեղի ունենա ձեր և Երեց Պրեսկոտի մեջ։ Եվ խոնարհեցրե՛ք ձեր իսկ սրտերը Աստծո առաջ։ Տերը պետք է ձեր մեջ տեսնի այլ փորձառության դրսևորում, որովհետև եթե երբևէ մարդիկ կարիք են ունեցել կրկին դարձի գալու այս ներկա [ժամանակին], ապա դրանք [են] Երեց Դանիելսը և Երեց Պրեսկոտը։»
“Seven men should be chosen that are men of wisdom and through the working of the grace of God [give] evidence [of] a reconversion. For any men who are so blinded that they cannot reason from cause to effect, that they would ignore the men who have borne the responsibilities of the work and these presidents of conferences, [that] men [who] carry the work for over two years should be disregarded and such an impulsive consequence take place that men would neglect the very work kept before them for years—work the cities—and no, or but very little, attention [be] given to the old men for counsel, but proclaim the things they choose to give the people, bears its own testimony of the unsafety of the men to be entrusted with such a grand and wonderful work.
«Յոթ մարդ պետք է ընտրվեն, որ լինեն իմաստության տեր մարդիկ և Աստծո շնորհի ներգործությամբ ապացույց տան վերափոխման։ Քանզի այն մարդիկ, որոնք այնքան կուրացած են, որ չեն կարող պատճառից հետևանք դատել, այնպես որ անտեսեն այն մարդկանց, որոնք կրել են գործի պատասխանատվությունները, և այդ համաժողովների նախագահներին, [և որ] այն մարդիկ, [որոնք] ավելի քան երկու տարի առաջ են տարել գործը, արհամարհվեն, և տեղի ունենա այսպիսի հախուռն հետևանք, այնպես որ մարդիկ անտեսեն հենց այն գործը, որ տարիներ շարունակ իրենց առաջ է դրված եղել՝ քաղաքներում աշխատելու գործը,— և ծեր մարդկանցից խորհուրդ ստանալու համար ոչ մի, կամ շատ քիչ, ուշադրություն դարձվի, այլ ժողովրդին հռչակեն այն բաները, որ իրենք են ընտրում տալ,— ինքնին վկայում է այն մարդկանց անվստահելիության մասին, որոնց պետք է վստահվի այսպիսի մեծ և հրաշալի գործ»։
“Christ is not dead. He will never suffer His work to be carried on in this strange way. Let the books alone. If any change is essential, God will have the harmony in that change consistent, but when a message has been entrusted to men with the large responsibilities involved, [God] demands faithfulness that will work by love and purify the soul. Elders Daniells and Prescott both need reconversion. A strange work has come in, and it is not in harmony with the work Christ came to our world to do; and all who are truly converted will work the works of Christ.
«Քրիստոսը մեռած չէ։ Նա երբեք չի հանդուրժի, որ Իր գործն այս տարօրինակ կերպով շարունակվի։ Թող գրքերը մնան ինչպես որ են։ Եթե որևէ փոփոխություն էական լինի, Աստված այդ փոփոխության մեջ կապահովի ներդաշնակություն, սակայն երբ մի պատգամ վստահվել է մարդկանց՝ դրա մեջ ներգրավված մեծ պատասխանատվություններով հանդերձ, [Աստված] պահանջում է հավատարմություն, որ գործելու է սիրո միջոցով և մաքրելու է հոգին։ Երեցներ Դանիելսը և Պրեսկոտը երկուսն էլ նորադարձության կարիք ունեն։ Մի տարօրինակ գործ է ներս եկել, և այն ներդաշնակ չէ այն գործի հետ, որ Քրիստոսը եկավ մեր աշխարհն անելու. և բոլոր նրանք, որ ճշմարտապես դարձի են եկել, պիտի գործեն Քրիստոսի գործերը։»
“We are everyone [to] work out the work which shall glorify the Father. We have come to the crisis—either to conform to the character of Jesus Christ right in this preparatory time or not attempt [it]. Elder Daniells, [you are not] to feel at liberty to let your voice be heard on high as you have done under similar circumstances. And understand, the president of a conference is not a ruler. He works in connection with the wise men who occupy the position as presidents whom God has accepted. He has not liberty to meddle with the writings in printed books from the pens that God has accepted. They are no longer to bear sway unless they show less of the ruling, dominating power. The crisis has come, for God will be dishonored.
«Մենք բոլորս պետք է կատարենք այն գործը, որը պիտի փառավորի Հորը։ Մենք հասել ենք ճգնաժամի՝ կա՛մ հենց այս պատրաստության ժամանակ համապատասխանել Հիսուս Քրիստոսի բնավորությանը, կա՛մ չփորձել [դա]։ Երեց Դանիելս, [դուք չպետք է] ձեզ ազատ զգաք, որ ձեր ձայնը բարձր հնչեցնեք, ինչպես արել եք նմանատիպ հանգամանքներում։ Եվ հասկացե՛ք, համաժողովի նախագահը կառավարիչ չէ։ Նա գործում է այն իմաստուն մարդկանց հետ համագործակցաբար, որոնք զբաղեցնում են նախագահների պաշտոնը և որոնց Աստված ընդունել է։ Նա ազատություն չունի միջամտելու տպագիր գրքերում եղած այն գրվածքներին, որոնք բխել են այն գրիչներից, որոնց Աստված ընդունել է։ Նրանք այլևս չպետք է իշխանություն գործադրեն, եթե ցույց չտան կառավարող, տիրապետող զորության ավելի քիչ դրսևորում։ Ճգնաժամը հասել է, որովհետև Աստված պիտի անարգվի»։
“How does the Lord look upon the unworked cities? Christ is in heaven. Now its acknowledgment is to be, ‘There is no kingly rule. And now is the crisis of this world. Now I am the Power to save or to destroy. Now is the time when the destiny of all is in My hands. I have given My life to save the world. And “I, if I be lifted up,” the saving grace I shall impart will prove that all who will be fashioned after the divine similitude and will be one with Me shall work as I work with My power of redeeming grace.’ Whoever will, [let him] take hold with his brethren to do the work given them to do when in responsible places under the counsel the Lord gives, and seek most earnestly to work in complete harmony with Him who so loved the world He gave His life a full sacrifice for the saving of the world. I speak to our ministers, that as they enter upon the work in our cities let there be a calm sacredness attending the ministry of the Word. We cannot make the proper impression upon the minds of the people if we . . .
«Ինչպե՞ս է Տերը նայում չմշակված քաղաքներին։ Քրիստոսը երկնքում է։ Այժմ դրա ճանաչումը պիտի լինի՝ «Թագավորական իշխանություն չկա։ Եվ այժմ է այս աշխարհի ճգնաժամը։ Այժմ Ես եմ փրկելու կամ կործանելու Զորությունը։ Այժմ այն ժամանակն է, երբ բոլորի ճակատագիրը Իմ ձեռքում է։ Ես տվել եմ Իմ կյանքը՝ աշխարհը փրկելու համար։ Եվ «Ես, եթե վեր բարձրացվեմ», այն փրկարար շնորհը, որ Ես պիտի հաղորդեմ, պիտի ապացուցի, որ բոլոր նրանք, ովքեր պիտի կերպավորվեն աստվածային նմանությամբ և Ինձ հետ մեկ լինեն, պիտի գործեն այնպես, ինչպես Ես եմ գործում՝ Իմ քավիչ շնորհի զորությամբ»։ Ով որ կամենա, [թող նա] իր եղբայրների հետ միասին հանձն առնի անել այն գործը, որ նրանց տրված է կատարելու, երբ պատասխանատու դիրքերում են՝ Տիրոջ տված խորհրդի ներքո, և ամենայն ջանասիրությամբ ձգտի կատարել այն՝ լիակատար ներդաշնակությամբ Նրա հետ, Ով այնքան սիրեց աշխարհը, որ տվեց Իր կյանքը՝ որպես լիակատար զոհ՝ աշխարհի փրկության համար։ Ես դիմում եմ մեր ծառայողներին, որ երբ նրանք ձեռնարկեն աշխատանքը մեր քաղաքներում, թող Խոսքի ծառայությանը ուղեկցի խաղաղ սրբություն։ Մենք չենք կարող պատշաճ տպավորություն գործել ժողովրդի մտքերի վրա, եթե մենք...»
“I copy from my Diary. The truth as it is in Jesus—talk it, pray it, believe every word in its simplicity. What would you gain if mistakes are brought before the men who have departed from the faith and given heed to seducing spirits, men who were not long ago with us in the faith? Will you stand on the devil’s side? Give your attention to the unworked fields. A world-wide work is before us. I was given representations of John Kellogg.
«Իմ Օրագրից եմ արտագրում։ Ճշմարտությունը, ինչպես որ այն Հիսուսի մեջ է,—խոսեցե՛ք դրա մասին, աղոթեցե՛ք դրա մասին, իր պարզության մեջ հավատացե՛ք ամեն մի խոսքին։ Ի՞նչ պիտի շահեք, եթե սխալները ներկայացվեն այն մարդկանց առաջ, որոնք հեռացել են հավատքից և ականջ դրել մոլորեցնող ոգիներին, մարդկանց, որոնք ոչ վաղ անցյալում մեզ հետ էին հավատքի մեջ։ Մի՞թե պիտի կանգնեք սատանայի կողմը։ Ձեր ուշադրությունը դարձրե՛ք անմշակ դաշտերին։ Մեր առաջ համաշխարհային գործ է դրված։ Ինձ ներկայացումներ տրվեցին Ջոն Քելոգգի վերաբերյալ։»
“A very attractive personage was representing the ideas of the specious arguments that he was presenting, sentiments different from the genuine Bible truth. And those who are hungering and thirsting after something new were advancing ideas [so specious] that Elder Prescott was in great danger. Elder Daniells was in great danger [of] becoming wrapped in a delusion that if these sentiments could be spoken everywhere it would be as a new world.
«Մի չափազանց գրավիչ անձնավորություն ներկայացնում էր այն ճարտարամիտ փաստարկների գաղափարները, որոնք ինքը ներկայացնում էր՝ զգացումներ, որոնք տարբեր էին Աստվածաշնչի ճշմարիտ ճշմարտությունից։ Եվ նրանք, ովքեր քաղցած ու ծարավ էին ինչ-որ նոր բանի հանդեպ, առաջ էին քաշում այնպիսի գաղափարներ [այնքան ճարտարամիտ], որ Երեց Պրեսկոտը մեծ վտանգի մեջ էր։ Երեց Դանիելսը մեծ վտանգի մեջ էր՝ պարուրվելու այն մոլորությամբ, թե եթե այս զգացումները ամենուր հնչեցվեին, դա ասես մի նոր աշխարհ լիներ»։
“Yes, it would, but while their minds were thus absorbed I was shown that Brother Daniells and Brother Prescott were weaving into their experience sentiments of a spiritual[istic] appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect. I have to trace with my pen [the fact] that these brethren would see defects in their delusive ideas that would place the truth in an uncertainty; and [yet] they [would] stand out as [if they had] great spiritual discernment. Now I am to tell them [that] when I was shown this matter, when Elder Daniells was lifting up his voice like a trumpet in advocating his ideas of the ‘Daily,’ the after results were presented. Our people were becoming confused. I saw the result, and then there were given me cautions that if Elder Daniells without respect to the outcome should thus be impressed and let himself believe he was under the inspiration of God, skepticism would be sown among our ranks everywhere, and we should be where Satan would carry his messages. Set unbelief and skepticism would be sown in human minds, and strange crops of evil would take the place of truth.” Manuscript Releases, volume 20, 17–22.
«Այո՛, այդպես կլիներ, սակայն մինչ նրանց միտքերը այսպես էին կլանված, ինձ ցույց տրվեց, որ Եղբայր Դանիելսը և Եղբայր Պրեսկոտը իրենց փորձառության մեջ հյուսում էին հոգևոր[իստական] երևույթ ունեցող զգացմունքներ և մեր ժողովրդին տանում էին դեպի գեղեցիկ զգացմունքներ, որոնք, եթե հնարավոր լիներ, պիտի խաբեին իսկ ընտրյալներին։ Ես պիտի իմ գրչով նշեմ [այն փաստը], որ այս եղբայրները պիտի տեսնեին թերություններ իրենց խաբուսիկ գաղափարների մեջ, որոնք ճշմարտությունը պիտի դնեին անորոշության մեջ, և [այնուամենայնիվ] իրենք պիտի հանդես գային որպես [թե ունենային] մեծ հոգևոր ըմբռնում։ Այժմ ես պետք է նրանց ասեմ [այն], որ երբ ինձ ցույց տրվեց այս հարցը, երբ Երեց Դանիելսը փողի պես բարձրացնում էր իր ձայնը՝ պաշտպանելով «Daily»-ի վերաբերյալ իր գաղափարները, ներկայացվեցին հետագա հետևանքները։ Մեր ժողովուրդը շփոթության մեջ էր ընկնում։ Ես տեսա արդյունքը, և ապա ինձ տրվեցին նախազգուշացումներ, որ եթե Երեց Դանիելսը, առանց հաշվի առնելու հետևանքը, այսպես ներգործվեր և իրեն թույլ տար հավատալ, թե ինքը Աստծո ներշնչման ներքո է, ապա կասկածամտություն պիտի սերմանվեր մեր շարքերում ամենուր, և մենք պիտի գտնվեինք այնտեղ, ուր Սատանան պիտի փոխանցեր իր պատգամները։ Հաստատված անհավատություն և կասկածամտություն պիտի սերմանվեին մարդկային մտքերում, և չարիքի տարօրինակ բերքեր պիտի ճշմարտության տեղը գրավեին»։ Manuscript Releases, հատոր 20, 17–22։
The history of the second generation identifies an escalation of rebellion. The spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery illustrate that “Brother Daniells and Brother Prescott were weaving into their experience sentiments of a spiritualistic appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect.” The spiritualism associated with the false view of “the daily,” is the symbol of what, if possible, would deceive the very elect. She ties together the spiritualism of pantheism that was being promoted by Kellogg with Prescott and Daniells’ push to define “the daily” as Christ’s sanctuary ministry.
Երկրորդ սերնդի պատմությունը ցույց է տալիս ապստամբության սաստկացումը։ Եզեկիելի պատկերասրահների սենյակներով ներկայացված հոգևորապաշտությունը ցույց է տալիս, որ «եղբայր Դանիելսը և եղբայր Պրեսքոթը իրենց փորձառության մեջ հյուսում էին հոգևորապաշտական տեսք ունեցող զգացումներ և մեր ժողովրդին առաջնորդում էին դեպի գեղեցիկ զգացումներ, որոնք, եթե հնարավոր լիներ, կմոլորեցնեին իսկ ընտրյալներին»։ «Մշտականի» վերաբերյալ կեղծ տեսակետի հետ կապված հոգևորապաշտությունը այն բանի խորհրդանիշն է, ինչը, եթե հնարավոր լիներ, կմոլորեցներ իսկ ընտրյալներին։ Նա իրար է կապում Քելլոգի կողմից առաջ մղվող պանթեիզմի հոգևորապաշտությունը և Պրեսքոթի ու Դանիելսի ջանքը՝ «մշտականը» սահմանելու որպես Քրիստոսի սրբարանի ծառայություն։
She informs them to leave the books alone, by which she was addressing the push by Prescott and Daniells to re-write Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation, in order to remove his teaching that identified “the daily,” just as Miller identified it. The historical revisionists of Laodicea, who Isaiah identifies as “the learned”, have accomplished a wonderful work upon the unlearned of Adventism, for they have misrepresented the testimony of the history to lead those with itching ears and shallow study habits to think that the subject of “the daily,” is unimportant, and that Miller was incorrect on the subject. That work of revision is part of the rubbish Miller was shown that was to be swept away by the dirt brush man, in the time when the manifestation of the power of God in the Midnight Cry is repeated.
Նա տեղեկացնում է նրանց, որ գրքերը թողնեն անձեռնմխելի, որով դիմում էր Փրեսքոթի և Դանիելսի կողմից Ուրայա Սմիթի «Daniel and the Revelation» գրքի վերաշարադրման ճնշմանը՝ հեռացնելու համար նրա այն ուսուցումը, որը «the daily»-ն նույնացնում էր այնպես, ինչպես այն նույնացրել էր Միլլերը։ Լաոդիկեայի պատմական վերանայողները, որոնց Եսային նույնացնում է որպես «the learned», հրաշալի գործ են կատարել ադվենտիզմի անուսյալների վրա, որովհետև նրանք խեղաթյուրել են պատմության վկայությունը, որպեսզի քոր ունեցող ականջներով և մակերեսային ուսումնասիրության սովորություններով մարդկանց առաջնորդեն մտածելու, թե «the daily»-ի թեման անկարևոր է, և թե Միլլերը սխալ էր այդ հարցում։ Այդ վերանայման գործը այն աղբի մի մասն է, որ Միլլերին ցույց տրվեց, թե պետք է սրբվի փոշու խոզանակով մարդու կողմից, այն ժամանակ, երբ Կեսգիշերյան Աղաղակի մեջ Աստծո զորության դրսևորումը կրկնվում է։
We will continue our consideration of the second generation of Laodicean Adventism in the next article.
Հաջորդ հոդվածում մենք կշարունակենք մեր քննությունը Լաոդիկեական ադվենտիզմի երկրորդ սերնդի վերաբերյալ։
“The message ‘Go forward’ is still to be heard and respected. The varying circumstances taking place in our world call for labor which will meet these peculiar developments. The Lord has need of men who are spiritually sharp and clear-sighted, men worked by the Holy Spirit, who are certainly receiving manna fresh from heaven. Upon the minds of such, God’s Word flashes light, revealing to them more than ever before the safe path. The Holy Spirit works upon mind and heart. The time has come when through God’s messengers the scroll is being unrolled to the world. Instructors in our schools should never be bound about by being told that they are to teach only what has been taught hitherto. Away with these restrictions. There is a God to give the message His people shall speak. Let not any minister feel under bonds or be gauged by men’s measurement. The gospel must be fulfilled in accordance with the messages God sends. That which God gives His servants to speak today would not perhaps have been present truth twenty years ago, but it is God’s message for this time.” The 1888 Materials, 133.
««Առաջ գնացե՛ք» պատգամը տակավին պետք է լսվի և հարգվի։ Մեր աշխարհում տեղի ունեցող բազմազան հանգամանքները պահանջում են այնպիսի աշխատանք, որը կհամապատասխանի այս յուրահատուկ զարգացումներին։ Տիրոջը պետք են հոգևորապես սուր և հեռատես մարդիկ, Սուրբ Հոգու կողմից մշակված մարդիկ, որոնք անշուշտ երկնքից թարմ մանանա են ընդունում։ Այդպիսի մարդկանց մտքի վրա Աստծո Խոսքը լույս է շողարձակում՝ նրանց բացահայտելով առավել քան երբևէ ապահով ճանապարհը։ Սուրբ Հոգին գործում է մտքի և սրտի վրա։ Ժամանակը եկել է, երբ Աստծո պատգամաբերների միջոցով գալարը բացվում է աշխարհի առաջ։ Մեր դպրոցների ուսուցիչները երբեք չպետք է կաշկանդված լինեն այն բանի պատճառով, որ նրանց ասվում է՝ պետք է ուսուցանեն միայն այն, ինչ մինչ այժմ է ուսուցանվել։ Հեռո՛ւ այս սահմանափակումները։ Կա մի Աստված, որ պիտի տա այն պատգամը, որը Նրա ժողովուրդը պետք է խոսի։ Թող ոչ մի ծառայող իրեն կապանքների մեջ չզգա կամ չափվի մարդկանց չափանիշով։ Ավետարանը պետք է իրականացվի Աստծո ուղարկած պատգամների համաձայն։ Այն, ինչ Աստված այսօր տալիս է Իր ծառաներին խոսելու, գուցե քսան տարի առաջ ներկա ճշմարտություն չէր, բայց այս ժամանակի համար դա Աստծո պատգամն է»։ The 1888 Materials, 133.