We are dealing with the parallel between the movements of the first and third angels, in order to better understand what the increase of knowledge represents symbolically when it is unsealed at the time of the end. We are attempting to demonstrate that it represents an escalation of truth that ultimately climaxes as the latter rain, which is the message of the Midnight Cry. As a symbol, the “increase of knowledge” is derived from the book of Daniel, and it is there identified as the prophetic knowledge that tests and produces two classes of worshippers.
Մենք զբաղվում ենք առաջին և երրորդ հրեշտակների շարժումների միջև զուգահեռությամբ, որպեսզի ավելի լավ հասկանանք, թե խորհրդանշական իմաստով ինչ է ներկայացնում գիտության աճը, երբ այն բացվում է վախճանի ժամանակ։ Մենք ձգտում ենք ցույց տալ, որ այն ներկայացնում է ճշմարտության մի սաստկացում, որը վերջապես գագաթնակետին է հասնում որպես վերջին անձրև, որը Կեսգիշերյան աղաղակի պատգամն է։ Որպես խորհրդանիշ՝ «գիտության աճը» բխում է Դանիելի գրքից, և այնտեղ այն նույնացվում է որպես մարգարեական գիտություն, որը փորձության է ենթարկում և ձևավորում երկրպագուների երկու դաս։
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
Եվ նա ասաց. «Գնա՛ քո ճանապարհով, Դանիե՛լ, որովհետև այս խոսքերը փակված և կնքված են մինչև վախճանի ժամանակը։ Շատերը պիտի մաքրվեն, պիտի սպիտականան և պիտի փորձվեն, բայց ամբարիշտները պիտի ամբարշտություն գործեն. և ամբարիշտներից ոչ մեկը չի հասկանա, բայց իմաստունները պիտի հասկանան»։ Դանիել 12:9, 10.
In 1989 an “increase of knowledge” was unsealed that will ultimately demonstrate two classes of worshippers. Those two classes are illustrated in the context of how they relate to the message of the latter rain. The wicked do not recognize or receive the latter rain, and the wise do. The wicked therefore do not see when the latter rain begins to fall, and it began to fall when the nations were angered on September 11, 2001. We have been addressing the leadership of Laodicean Adventism as represented in Ezekiel chapters eight and nine, and also in Isaiah chapter twenty-eight. In Isaiah the “scornful men” “made lies” their “refuge” and “hid” themselves “under falsehood.”
1989 թվականին «գիտության աճը» արձակվեց, որը վերջնականապես պիտի ցուցադրի երկրպագուների երկու դաս։ Այդ երկու դասերը պատկերված են այն համատեքստում, թե նրանք ինչպես են առնչվում վերջին անձրևի պատգամին։ Չարերը չեն ճանաչում և չեն ընդունում վերջին անձրևը, իսկ իմաստունները՝ ճանաչում և ընդունում են։ Ուստի չարերը չեն տեսնում, թե երբ է վերջին անձրևը սկսում տեղալ, իսկ այն սկսեց տեղալ, երբ ազգերը բարկացան՝ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին։ Մենք դիմում էինք Լաոդիկեական ադվենտիզմի առաջնորդությանը, ինչպես այն ներկայացված է Եզեկիել գրքի ութերորդ և իններորդ գլուխներում, ինչպես նաև Եսայիա գրքի քսանութերորդ գլխում։ Եսայիայի մեջ «ծաղրող մարդիկ» «սուտը» իրենց «ապաստան» դարձրին և «ստության տակ» «թաքնվեցին»։
Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:14, 15.
Ուստի լսե՛ք Տիրոջ խոսքը, ո՛վ արհամարհող մարդիկ, որ իշխում եք այս ժողովրդի վրա, որը Երուսաղեմում է։ Որովհետև ասել եք. «Մենք մահվան հետ ուխտ ենք կապել, և դժոխքի հետ համաձայնության մեջ ենք. երբ հեղեղող պատուհասը անցնի, մեզ չի հասնի, որովհետև սուտը մեր ապաստանն ենք դարձրել, և կեղծիքի տակ ենք թաքնվել»։ Եսայիա 28:14, 15.
The ancient men of Jerusalem of the last days fail the test of “the rest and refreshing” that is represented by the methodology of “line upon line,” which allows the wise to recognize the latter rain of the last days, through the historical illustration of the latter rain in the Millerite history. The prophetic characteristic of “the scornful men” that Isaiah emphasizes in the passage, is the lies and falsehood that they hid under and made their refuge. Therefore, in connection with the test of the latter rain message (the rest and refreshing that they would not hear), the ancient men of Jerusalem have accepted a lie.
Վերջին օրերի Երուսաղեմի հին մարդիկ չեն անցնում «հանգստի և զովացման» փորձությունը, որը ներկայացված է «տող առ տող» մեթոդաբանությամբ, և որը իմաստուններին հնարավորություն է տալիս ճանաչելու վերջին օրերի ուշ անձրևը՝ Միլլերական պատմության մեջ ուշ անձրևի պատմական պատկերավորման միջոցով։ Այն մարգարեական բնութագիրը, որ Եսայիան շեշտում է այս հատվածում «ծաղրող մարդկանց» վերաբերյալ, այն սուտն ու կեղծիքն է, որի տակ նրանք ծածկվեցին և որը դարձրին իրենց ապավենը։ Հետևաբար, ուշ անձրևի պատգամի փորձության հետ առնչությամբ («հանգիստն ու զովացումը», որին նրանք չէին կամենում լսել), Երուսաղեմի հին մարդիկ ընդունել են սուտը։
The latter rain message arrives with a debate, as represented in Habakkuk chapter two, when the watchman there asks God what he should answer in the “debate” of his history, for the word “reproved” in verse one of chapter two means “argued with”.
Վերջին անձրևի պատգամը գալիս է մի վիճաբանությամբ, ինչպես ներկայացված է Ամբակումի գրքի երկրորդ գլխում, երբ այնտեղ պահապանը հարցնում է Աստծուն, թե իր պատմության «վիճաբանության» մեջ ինքը ինչ պիտի պատասխանի, որովհետև երկրորդ գլխի առաջին համարում «հանդիմանված» բառը նշանակում է «վիճաբանված»։
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.
Ես կկանգնեմ իմ պահակատեղիում, և կկանգնեմ աշտարակի վրա, և կհետևեմ՝ տեսնելու, թե ինչ պիտի ասի ինձ, և ինչ պիտի պատասխանեմ, երբ ինձ հանդիմանեն։ Ամբակում 2:1։
The wise during the debate of the latter rain, present the truths represented as Miller’s jewels, which are also the foundational truths identified, established and presented by the Millerites. Those truths are represented as Christ, the Rock of Ages.
Խոհեմները վերջին անձրևի վերաբերյալ վեճի ընթացքում ներկայացնում են այն ճշմարտությունները, որոնք ներկայացված են որպես Միլլերի գոհարներ, և որոնք միաժամանակ այն հիմնարար ճշմարտություններն են, որ նույնականացվել, հաստատվել և ներկայացվել են միլլերիտների կողմից։ Այդ ճշմարտությունները ներկայացված են որպես Քրիստոս՝ Հավիտենական Վեմը։
“Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.
«Թող նրանք, ովքեր կանգնած են որպես Աստծո պահապաններ Սիոնի պարիսպների վրա, լինեն մարդիկ, որոնք կարող են վտանգները տեսնել ժողովրդի առջևից,—մարդիկ, որոնք կարող են զանազանել ճշմարտությունն ու մոլորությունը, արդարությունն ու անիրավությունը։»
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
«Զգուշացումը տրվել է. չպետք է թույլատրվի, որ ներս մտնի որևէ բան, որը պիտի խախտի այն հավատի հիմքը, որի վրա մենք կառուցում ենք այն օրից ի վեր, երբ լուրը եկավ 1842, 1843 և 1844 թվականներին։ Ես եղել եմ այս լուրի մեջ, և այն ժամանակվանից ի վեր կանգնած եմ եղել աշխարհի առաջ՝ հավատարիմ այն լույսին, որ Աստված տվել է մեզ։ Մենք մտադիր չենք մեր ոտքերը հեռացնել այն հարթակից, որի վրա դրանք դրվեցին, երբ օրեցօր Տիրոջն էինք փնտրում ջերմեռանդ աղոթքով՝ լույս որոնելով։ Կարծո՞ւմ եք, թե ես կարող էի հրաժարվել այն լույսից, որ Աստված տվել է ինձ։ Այն պետք է լինի ինչպես Դարերի Վեմը։ Այն առաջնորդել է ինձ այն պահից ի վեր, երբ տրվեց»։ Review and Herald, April 14, 1903.
The ancient men present a false latter rain message that is represented by Isaiah as a “lie” and a falsehood. In Ezekiel chapter eight, the history that identifies when the ancient men of Jerusalem are bowing to the sun, and are contrasted with those who receive the seal of God in the next chapter. The third abomination (generation), represents a false latter rain message, as represented by the “weeping for Tammuz.” In the third generation of Adventism, which began in 1919, a “lie” was introduced in connection with the false gospel publicly presented by W. W. Prescott at the 1919 Bible Conference. That “lie” is a specific subject of the third generation, and the “lie” is the false foundation of the false latter rain message, represented by the “weeping for Tammuz.”
Հին մարդիկ ներկայացնում են կեղծ ուշ անձրևի լուր, որը Եսայիան ներկայացնում է որպես «սուտ» և կեղծիք։ Եզեկիելի ութերորդ գլխում տրված է այն պատմությունը, որը ցույց է տալիս, թե երբ Երուսաղեմի հին մարդիկ երկրպագում էին արեգակին, և հակադրվում են նրանց, ովքեր հաջորդ գլխում ստանում են Աստծո կնիքը։ Երրորդ գարշելիությունը (սերունդը) ներկայացնում է կեղծ ուշ անձրևի լուր, ինչպես ներկայացված է «Թամմուզի համար լացով»։ Ադվենտիզմի երրորդ սերնդում, որը սկսվեց 1919 թվականին, ներմուծվեց մի «սուտ»՝ կապված այն կեղծ ավետարանի հետ, որը W. W. Prescott-ը հրապարակայնորեն ներկայացրեց 1919 թվականի Աստվածաշնչյան համաժողովում։ Այդ «սուտը» երրորդ սերնդի մի առանձնահատուկ թեմա է, և այդ «սուտը» կեղծ ուշ անձրևի լուրի կեղծ հիմքն է, որը ներկայացված է «Թամմուզի համար լացով»։
It is important to spend time pinpointing the “lie” in prophecy, for the “lie” is the major reason Laodicean Adventism cannot see the increase of knowledge in 1989. The “lie” is that “the daily” in the book of Daniel represents Christ’s sanctuary ministry. Applying “the daily” prophetically as Christ’s sanctuary ministry is a false and incorrect prophetic application, but the “lie” is not simply identifying the false identification of “the daily” as a prophetic symbol, it also represents a “lie” that claims that Sister White agreed with the false application, and then using that falsehood to then establish the incorrect application as established truth.
Կարևոր է ժամանակ հատկացնել մարգարեության մեջ «ստի» ճշգրիտ բացահայտմանը, որովհետև հենց «սուտն» է այն գլխավոր պատճառը, որ Լաոդիկեական ադվենտիզմը չի կարող տեսնել գիտության աճը 1989 թվականին։ «Սուտն» այն է, թե Դանիելի գրքում «ամենօրյան» ներկայացնում է Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը։ «Ամենօրյան» մարգարեաբար կիրառել որպես Քրիստոսի սրբարանի ծառայություն՝ կեղծ և սխալ մարգարեական կիրառություն է, սակայն «սուտը» պարզապես այն չէ, որ բացահայտվում է «ամենօրյայի»՝ որպես մարգարեական խորհրդանիշի կեղծ նույնականացումը. այն նաև ներկայացնում է մի «սուտ», որը պնդում է, թե Քույր Ուայթը համաձայն էր այդ կեղծ կիրառության հետ, և ապա այդ կեղծիքն օգտագործվում է՝ սխալ կիրառությունը որպես հաստատված ճշմարտություն հաստատելու համար։
The correct understanding of the last six verses of Daniel eleven, have been typified by verses thirty to thirty-six, and when Sister White identifies the complete fulfillment of Daniel chapter eleven, she states that “scenes similar to those described” in verses thirty to thirty-six “will be repeated.”
Դանիել տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարների ճշմարիտ ըմբռնումը նախատիպվել է երեսունից մինչև երեսունվեց համարներով, և երբ Քույր Ուայթը մատնանշում է Դանիել տասնմեկերորդ գլխի ամբողջական կատարման իրողությունը, նա ասում է, որ երեսունից մինչև երեսունվեց համարներում «նկարագրվածներին նման տեսարաններ» «կկրկնվեն»։
Employing the false definition of “the daily,” produces a false historical structure. The history represented in Daniel chapter eleven, verses thirty to thirty-six, includes the taking away of “the daily.” “The daily” is either the Millerite application, or application of Prescott and Daniells. Depending on which application is chosen, two different historical structures will be produced.
«Ամենօրյայի» կեղծ սահմանումը կիրառելը ծնում է կեղծ պատմական կառուցվածք։ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի երեսունից երեսունվեց համարներում ներկայացված պատմությունն ընդգրկում է «ամենօրյայի» վերացումը։ «Ամենօրյան» կա՛մ միլլերիտական կիրառությունն է, կա՛մ Պրեսքոթի և Դանիելսի կիրառությունը։ Կախված նրանից, թե որ կիրառությունն է ընտրվում, կձևավորվեն երկու տարբեր պատմական կառուցվածքներ։
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
Եվ զորքեր պիտի կանգնեն նրա կողմից, և պիտի պղծեն ամրության սրբավայրը, և պիտի վերցնեն մշտնջենական զոհը, և պիտի դնեն ավերիչ պղծությունը։ Դանիել 11:31.
According to inspiration the prophetic history represented in this verse, and including verse thirty, and verses thirty-two through thirty-six is to be repeated in verses forty through forty-five of Daniel eleven.
Ըստ ներշնչման՝ այս համարում ներկայացված մարգարեական պատմությունը, ինչպես նաև երեսուներորդ համարը և երեսուներկուից մինչև երեսունվեց համարները, պետք է կրկնվի Դանիել տասնմեկի քառասունից մինչև քառասունհինգ համարներում։
“The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]
«Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի մարգարեությունը գրեթե հասել է իր լիակատար իրականացմանը։ Այս մարգարեության կատարման մեջ տեղի ունեցած պատմության մեծ մասը պիտի կրկնվի։ Երեսուներորդ խոսքում խոսվում է մի իշխանության մասին, որը «կվշտանա, [Դանիել 11:30–36՝ մեջբերված]։»
“Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.
«Այս խոսքերում նկարագրվածներին նման տեսարաններ տեղի կունենան»։ Manuscript Releases, թիվ 13, 394.
The verse where we find “the daily,” is verse thirty-one.
Այն համարը, որտեղ մենք գտնում ենք «ամենօրյան», երեսունմեկերորդ համարն է։
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
Եվ զորքեր պիտի կանգնեն նրա կողմից, պիտի պղծեն զորության սրբարանը, պիտի վերցնեն ամենօրյա զոհը, և պիտի դնեն ամայացնող պղծությունը։ Դանիել 11:31.
The “arms” in the verse stand up on “his part.” The “arms” are a power, as is the one they “stand up” for. It is the “arms” in the verse that “stand on his part,” and the “arms” that “pollute the sanctuary of strength,” and the “arms” “take away the daily” and it is also the “arms” that “place the abomination that maketh desolate.” In Revelation chapter thirteen, the dragon, which is pagan Rome provides three things for the papacy.
Այս համարում հիշատակված «բազուկները» կանգնում են «նրա կողմից»։ «Բազուկները» իշխանություն են, ինչպես նաև նա, որի համար դրանք «կանգնում են»։ Համարում հենց «բազուկներն» են, որ «կանգնում են նրա կողմից», և «բազուկներն» են, որ «պղծում են զորության սրբարանը», և «բազուկներն» են, որ «վերացնում են ամենօրյան», և նաև «բազուկներն» են, որ «կանգնեցնում են ամայացնող պղծությունը»։ Հայտնության տասներեքերորդ գլխում վիշապը, որ հեթանոսական Հռոմն է, պապությանը տալիս է երեք բան։
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
Եվ այն գազանը, որ ես տեսա, նման էր ընձառյուծի, և նրա ոտքերը՝ արջի ոտքերի պես, և նրա բերանը՝ առյուծի բերանի պես. և վիշապը նրան տվեց իր զորությունը, իր աթոռը և մեծ իշխանություն։ Հայտնություն 13:2.
The leopard-like beast is identified by Sister White as the papacy, and in chapter twelve Sister White identifies that the dragon is both Satan, and also pagan Rome.
Հովազանման գազանը Քույր Ուայթի կողմից նույնացվում է պապականության հետ, իսկ տասներկուերորդ գլխում Քույր Ուայթը նույնացնում է, որ վիշապը և՛ սատանան է, և՛ նաև հեթանոսական Հռոմը։
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
«Այսպիսով, մինչ վիշապը նախ և առաջ ներկայացնում է Սատանային, երկրորդական իմաստով այն հեթանոսական Հռոմի խորհրդանիշն է»։ The Great Controversy, 439.
In verse two, of Revelation chapter thirteen, pagan Rome gave its military power, its “arms”, unto the papacy, beginning with Clovis king of the Franks (France), in the year 496. Pagan Rome gave papal Rome its seat of authority in the year 330, when the emperor Constantine vacated the city of Rome and moved the capitol of imperial Rome to the city of Constantinople. Pagan Rome gave the civil authority to the papacy in the year 533, when Justinian issued a decree identifying the papacy as the head of all the churches, and the corrector of heretics.
Հայտնության տասներեքերորդ գլխի երկրորդ համարում հեթանոսական Հռոմը իր ռազմական զորությունը՝ իր «բազուկները», տվեց պապությանը՝ սկիզբ առնելով ֆրանկների (Ֆրանսիա) արքա Քլովիսից՝ 496 թվականին։ Հեթանոսական Հռոմը պապական Հռոմին իր իշխանության աթոռը տվեց 330 թվականին, երբ Կոստանդինոս կայսրը լքեց Հռոմ քաղաքը և կայսերական Հռոմի մայրաքաղաքը տեղափոխեց Կոստանդնուպոլիս քաղաքը։ Հեթանոսական Հռոմը քաղաքացիական իշխանությունը տվեց պապությանը 533 թվականին, երբ Հուստինիանոսը հրապարակեց մի հրովարտակ, որով պապությունը ճանաչվում էր բոլոր եկեղեցիների գլուխը և հերետիկոսների ուղղիչը։
In verse thirty-one the “arms” that stand up, are the military forces of pagan Rome, that stood up for the papacy beginning with Clovis in the year 496. For this act the papacy identifies France as the “first born of the Catholic church,” and sometimes as “the eldest daughter of the Catholic church.” In verse thirty-one, after Constantine passed a Sunday law in the year 321, and then moved the capital from the city of Rome unto the city of Constantinople in the year 330, the formerly invincible empire began to crumble, as the first four Trumpet powers of Revelation chapter eight began an ongoing warfare against the Roman empire. The focus of the attacks carried out by the Barbarians and Genseric were directed against the city of Rome, which before the year 330, had been the “sanctuary of strength” for the Roman empire. From the year 330 and onward invading barbarian warfare was to “pollute the sanctuary of strength,” until the “arms” of pagan Rome were to stand up for the papacy, beginning in the year 496.
Երեսունմեկերորդ համարում «բազուկները», որ պիտի կանգնեն, հեթանոսական Հռոմի ռազմական ուժերն են, որոնք պապականության կողմը կանգնեցին՝ սկսած Կլովիսից՝ 496 թվականին։ Այս արարքի համար պապականությունը Ֆրանսիան ճանաչում է որպես «Կաթոլիկ եկեղեցու անդրանիկ», իսկ երբեմն՝ որպես «Կաթոլիկ եկեղեցու ավագ դուստր»։ Երեսունմեկերորդ համարում, այն բանից հետո, երբ Կոստանդիանոսը 321 թվականին կիրակնօրյա օրենք արձակեց, ապա 330 թվականին մայրաքաղաքը Հռոմ քաղաքից տեղափոխեց Կոստանդնուպոլիս քաղաքը, նախկինում անպարտելի կայսրությունը սկսեց փլուզվել, մինչ Հայտնության ութերորդ գլխի առաջին չորս Փողերի զորությունները սկսեցին շարունակական պատերազմ վարել Հռոմեական կայսրության դեմ։ Բարբարոսների և Գենսերիկի կողմից իրականացված հարձակումների գլխավոր թիրախը Հռոմ քաղաքն էր, որը մինչև 330 թվականը Հռոմեական կայսրության համար եղել էր «ուժի սրբարանը»։ 330 թվականից և այնուհետ ներխուժող բարբարոսական պատերազմը պետք է «պղծեր ուժի սրբարանը», մինչև որ հեթանոսական Հռոմի «բազուկները» կանգնեին պապականության կողմը՝ սկսած 496 թվականից։
Not only did pagan Rome provide three things for the papal power, by giving it the military power, the civil authority and the seat of the city of Rome, but it also removed three horns for papal Rome.
Հեթանոսական Հռոմը ոչ միայն երեք բան տվեց պապական իշխանությանը՝ նրան շնորհելով ռազմական զորություն, քաղաքացիական իշխանություն և Հռոմ քաղաքի աթոռը, այլև պապական Հռոմի համար վերացրեց նաև երեք եղջյուր։
I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.
Ես նայում էի եղջյուրներին, և ահա նրանց մեջ ելավ մեկ ուրիշ փոքրիկ եղջյուր, որի առաջ առաջին եղջյուրներից երեքը արմատախիլ եղան. և ահա այս եղջյուրի վրա կային մարդու աչքերի նման աչքեր և մեծամեծ բաներ խոսող բերան։ Դանիել 7:8.
The three horns that were to be “plucked up” in Daniel chapter seven, represented three primary powers that were resisting the rise of the papacy to power. The last of those three horns was removed when the Goths were driven from the city of Rome in the year 538. They were driven out of the city by the “arms” of pagan Rome, for those “arms” were to place the papacy (the abomination of desolation), on the throne of the then-known world in the year 538.
Դանիել մարգարեի յոթերորդ գլխում այն երեք եղջյուրները, որ պիտի «արմատախիլ արվեին», ներկայացնում էին երեք գլխավոր զորություններ, որոնք դիմադրում էին պապականության՝ իշխանության բարձրանալուն։ Այդ երեք եղջյուրներից վերջինը վերացվեց, երբ 538 թվականին գոթերը դուրս մղվեցին Հռոմ քաղաքից։ Նրանք քաղաքից դուրս մղվեցին հեթանոսական Հռոմի «բազուկների» միջոցով, որովհետև այդ «բազուկները» պիտի պապականությանը (ամայացման գարշելիքը) նստեցնեին այն ժամանակ հայտնի աշխարհի գահին՝ 538 թվականին։
Verse thirty-one of Daniel eleven, identifies four things the “arms” (pagan Rome), were going to do. They were to “stand up” for the papacy, as they did in the year 496. They were to pollute the “sanctuary of strength” as represented by the military struggles that were carried out upon the city of Rome for roughly two centuries. They were to “place” the papacy on the throne of the earth in the year 538, and they were also to “take away the daily.”
Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի երեսունմեկերորդ համարը նշում է չորս բան, որ «բազուկները» (հեթանոսական Հռոմը) պիտի անեին։ Նրանք պիտի «կանգնեին» պապության կողմը, ինչպես արեցին 496 թվականին։ Նրանք պիտի պղծեին «զորության սրբարանը», ինչպես ներկայացված է այն ռազմական պայքարներով, որ իրականացվեցին Հռոմ քաղաքի վրա մոտավորապես երկու դար շարունակ։ Նրանք պիտի «տեղադրեին» պապությանը երկրի գահի վրա 538 թվականին, և նաև պիտի «վերացնեին ամենօրյան»։
The Hebrew word translated as “take away” in the verse (sur), means “to remove”. By the year 508, the resistance from paganism that existed in the Roman empire, that had been working to prevent the rise of the papacy to power, had been fully brought into subjection or eliminated.
Այդ համարում «վերցնել հեռացնել» թարգմանված եբրայերեն բառը (sur) նշանակում է «հեռացնել»։ 508 թվականին հեթանոսությունից բխող դիմադրությունը, որ գոյություն ուներ Հռոմեական կայսրությունում և գործում էր՝ խոչընդոտելու պապականության իշխանության բարձրանալը, ամբողջությամբ ենթարկվել կամ վերացվել էր։
To identify “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application, but the actual work that was accomplished in Laodicean Adventist history that identified the false application as the truth, was based upon a specific “lie” that was accomplished in the third generation of Adventism. Sister White’s direction that the history of verses thirty to thirty-six will be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven, made it impossible for “the scornful men” that rule Jerusalem to place an interpretation upon verse thirty-one without simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy.
«Ամենօրյան» նույնացնելը Քրիստոսի սրբարանի ծառայության հետ կեղծ կիրառություն է, սակայն այն իրական գործը, որ կատարվեց Լաոդիկեական Ադվենտիստական պատմության մեջ և այդ կեղծ կիրառությունը ճանաչեց որպես ճշմարտություն, հիմնված էր որոշակի «ստի» վրա, որը գործադրվեց ադվենտիզմի երրորդ սերնդում։ Քույր Ուայթի այն ցուցումը, թե երեսունից մինչև երեսունվեց համարների պատմությունը պիտի կրկնվի Դանիել տասնմեկի վերջնական կատարման մեջ, անհնար էր դարձնում, որպեսզի Երուսաղեմը կառավարող «արհամարհող մարդիկ» երեսունմեկերորդ համարի վրա որևէ մեկնություն դնեին՝ առանց միաժամանակ Մարգարեության Հոգին մերժելու։
The “scornful men” teach that the papacy took away the true understanding of Christ’s sanctuary ministry, by the introduction of the papal mass, which is a counterfeit of Christ’s work in the heavenly sanctuary. If this were the actual meaning of “the daily,” then the “arms” that stood up in verse thirty-one would be the papacy, for the grammatical structure of the verse demands that the “arms” are the power that takes away “the daily.”
«Ծաղրող մարդիկ» ուսուցանում են, թե պապականությունը վերացրեց Քրիստոսի սրբարանի ծառայության ճշմարիտ ըմբռնումը՝ ներմուծելով պապական պատարագը, որը երկնային սրբարանում Քրիստոսի գործի կեղծ նմանակությունն է։ Եթե «ամենօրյա»-ի իրական իմաստը սա լիներ, ապա երեսունմեկերորդ համարում կանգնած «բազուկները» պիտի պապականությունն լինեին, որովհետև համարի քերականական կառուցվածքը պահանջում է, որ «բազուկները» լինեն այն իշխանությունը, որ վերացնում է «ամենօրյա»-ն։
In order to uphold their dish of fables, they argue that the papacy (arms) polluted Christ’s heavenly sanctuary. The Hebrew word translated as “sanctuary (miqdash) of strength” is either a pagan sanctuary or God’s sanctuary. If Daniel wanted to convey that God’s sanctuary was to be polluted by the papacy, he would have employed the Hebrew word “qodesh”, which can only represent God’s sanctuary. So where is it recorded in the Bible or the Spirit of Prophecy that the heavenly sanctuary ever was or ever will be, polluted by the papacy?
Իրենց առասպելների կերակրատաշտը պահպանելու համար նրանք պնդում են, թե պապականությունը (բազուկները) պղծեց Քրիստոսի երկնային սրբարանը։ «Զորության սրբարան (miqdash)» թարգմանված եբրայերեն բառը կա՛մ հեթանոսական սրբարան է, կա՛մ Աստծո սրբարանը։ Եթե Դանիելը ցանկանար փոխանցել, որ Աստծո սրբարանը պետք է պղծվեր պապականության կողմից, նա կկիրառեր «qodesh» եբրայերեն բառը, որը կարող է նշանակել միայն Աստծո սրբարանը։ Ուրեմն որտե՞ղ է Աստվածաշնչում կամ Մարգարեության Հոգում արձանագրված, որ երկնային սրբարանը երբևէ պղծվել է կամ երբևէ պիտի պղծվի պապականության կողմից։
Certainly, the sins of Christians are registered in the books of the heavenly sanctuary, but that representation does not mean God’s sanctuary was polluted. The cleansing of the sanctuary represented the cleansing of the record books that are located in the sanctuary. Furthermore, the papal power has never been Christian, so it has never been entered into the books of the investigative judgment. The only judgment identified for the papacy is the executive judgment of God’s wrath.
Անշուշտ, քրիստոնյաների մեղքերը գրանցվում են երկնային սրբարանի գրքերում, սակայն այդ պատկերացումը չի նշանակում, թե Աստծո սրբարանը պղծվել էր։ Սրբարանի մաքրագործումը ներկայացնում էր սրբարանում գտնվող գրանցամատյանների մաքրագործումը։ Ավելին, պապական իշխանությունը երբեք քրիստոնեական չի եղել, ուստի այն երբեք չի մուտքագրվել քննական դատաստանի գրքերում։ Պապության համար հիշատակված միակ դատաստանը Աստծո բարկության գործադիր դատաստանն է։
The “arms” also were to “place the abomination that maketh desolate,” which would be what power? What power did the papacy place? And what power is it, in the very opening of verse thirty-one that the papacy stood up for?
«Բազուկները» նաև պետք է «տեղադրեին պղծությունը, որ ամայացնում է», որը ո՞ր իշխանությունը պիտի լիներ։ Պապականությունը ո՞ր իշխանությունը հաստատեց։ Եվ ո՞ր իշխանության համար էր, հենց երեսունմեկերորդ համարի ամենասկզբում, որ պապականությունը կանգնեց։
The unlearned in Laodicean Adventism who have placed their eternal life into the hands of men who have been identified as being unable to read the book that is sealed, may be comfortable having their itching ears soothed with that type of corrupted biblical application, but it is even more absurd to try and take the history they must identify to uphold their error, and align it with the last six verses of Daniel eleven.
Լաոդիկեական ադվենտիզմի այն անուսյալները, որոնք իրենց հավիտենական կյանքը հանձնել են այն մարդկանց ձեռքը, որոնց մասին նշված է, որ անկարող են կարդալ կնքված գիրքը, գուցե հանգիստ զգան, երբ իրենց քոր եկող ականջները շոյվում են այդպիսի ապականված աստվածաշնչյան կիրառությամբ, սակայն առավել ևս անհեթեթ է փորձել վերցնել այն պատմությունը, որը նրանք պետք է նույնացնեն՝ իրենց մոլորությունը պաշտպանելու համար, և այն համապատասխանեցնել Դանիել տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարներին։
In the history leading up to the collapse of the Soviet Union, which can be shown to be represented as the King of the South in verse forty of Daniel eleven, the military strength of the United States stood up for the papacy, as Ronald Reagan formed a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy. In so doing, it signaled that any Protestant resistance to the rise of the papacy had been subdued in the United States, as typified by the removal of the resistance of paganism in the year 508. The King of the North (the papacy) in the passage first swept away the Soviet Union in 1989, and did so in partnership with “chariots” and “horseman,” representing the military strength of the United States, and also with the economic strength of the United States as represented by the “ships.”
Խորհրդային Միության փլուզմանը նախորդած պատմության մեջ, որը կարելի է ցույց տալ, որ Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ խոսքում ներկայացված է որպես Հարավի թագավորը, Միացյալ Նահանգների ռազմական ուժը ոտքի կանգնեց հօգուտ պապականության, երբ Ռոնալդ Ռեյգանը գաղտնի դաշինք կազմեց աստվածաշնչյան մարգարեության նեռի հետ։ Այդ կերպ ազդարարվեց, որ պապականության վերելքի դեմ ցանկացած բողոքական դիմադրություն Միացյալ Նահանգներում ճնշվել էր, ինչպես որ 508 թվականին հեթանոսության դիմադրության վերացումը նախատիպորեն ցույց էր տալիս։ Հյուսիսի թագավորը (պապականությունը) այդ հատվածում նախ ավլեց հեռացրեց Խորհրդային Միությանը 1989 թվականին, և դա արեց «կառքերի» ու «հեծյալների» հետ համագործակցությամբ, որոնք ներկայացնում են Միացյալ Նահանգների ռազմական ուժը, ինչպես նաև Միացյալ Նահանգների տնտեսական ուժով, որը ներկայացված է «նավերով»։
The United States was the “arms” that stood up for the papacy. Protestantism was taken away, just as the resistance of paganism was subdued by the year 508. In verse forty-one the United States will be conquered by the papacy, and the Constitution of the United States, which is the “sanctuary of strength” of the United States will be overturned as the United States places the King of the North (the papacy), upon the throne of the earth, as did pagan Rome in 538. If you are reading the articles on this website, then you can download The Time of the End magazine, and read a more thorough presentation of the last six verses of Daniel eleven, but we are now simply identifying that the identification of “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application of the symbol. We are doing this in order to show that the false application was brought upon Laodicean Adventism by a purposeful lie.
Միացյալ Նահանգներն էին այն «բազուկները», որ կանգնեցին պապականության համար։ Բողոքականությունը հեռացվեց, ճիշտ ինչպես հեթանոսության դիմադրությունը խոնարհվեց մինչև 508 թվականը։ Քառասունմեկերորդ համարում Միացյալ Նահանգները պիտի նվաճվեն պապականության կողմից, և Միացյալ Նահանգների Սահմանադրությունը, որը Միացյալ Նահանգների «ուժի սրբարանն» է, պիտի տապալվի, երբ Միացյալ Նահանգները երկրի գահի վրա նստեցնեն Հյուսիսի Թագավորին (պապականությանը), ինչպես արեց հեթանոսական Հռոմը 538 թվականին։ Եթե դուք կարդում եք այս կայքի հոդվածները, ապա կարող եք ներբեռնել «Վախճանի ժամանակը» հանդեսը և կարդալ Դանիել տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարների ավելի հանգամանալի ներկայացումը, բայց այժմ մենք պարզապես ցույց ենք տալիս, որ «ամենօրյա»-ի նույնացումը՝ որպես Քրիստոսի սրբարանի ծառայություն, խորհրդանիշի սխալ կիրարկում է։ Մենք դա անում ենք, որպեսզի ցույց տանք, որ այդ սխալ կիրարկումը Լաոդիկյան ադվենտիզմի վրա բերվեց կանխամտածված ստի միջոցով։
We will continue to consider the prophetic lie in the next article.
Հաջորդ հոդվածում մենք կշարունակենք քննել մարգարեական սուտը։
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.
«Մենք ժամանակ չունենք կորցնելու։ Նեղության ժամանակներ են մեր առջև։ Աշխարհը հուզված է պատերազմի ոգով։ Շուտով տեղի կունենան մարգարեություններում հիշված նեղության տեսարանները։ Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխի մարգարեությունը գրեթե հասել է իր լիակատար կատարմանը։ Այս մարգարեության կատարման մեջ տեղի ունեցած պատմության մեծ մասը պիտի կրկնվի»։
“In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.
«Երեսուներորդ համարում խոսվում է մի իշխանության մասին, որ «կտրտմի, և պիտի դառնա, և բարկանա սուրբ ուխտի դեմ. այսպես պիտի անի. նա դարձյալ պիտի դառնա և միաբանվի նրանց հետ, որ թողել են սուրբ ուխտը։ Եվ զորքեր պիտի կանգնեն նրա կողմից, և պիտի պղծեն զորության սրբարանը, և պիտի վերացնեն մշտական զոհը, և պիտի հաստատեն այն պղծությունը, որ ավերում է։ Եվ նրանք, որ անօրենություն են գործում ուխտի դեմ, նա պիտի ապականի շողոքորթություններով. բայց այն ժողովուրդը, որ ճանաչում է իր Աստծուն, պիտի զորանա և սխրանքներ գործի։ Եվ ժողովրդի մեջ խոհեմ եղողները պիտի շատերին խրատեն. սակայն պիտի ընկնեն սրով, և կրակով, և գերությամբ, և ավարառությամբ՝ շատ օրեր։ Եվ երբ նրանք ընկնեն, պիտի օգնություն ստանան մի փոքր օգնությամբ. բայց շատերը պիտի միանան նրանց շողոքորթություններով։ Եվ խոհեմներից ոմանք պիտի ընկնեն, որպեսզի փորձվեն, և մաքրվեն, և սպիտականան մինչև վերջի ժամանակը, որովհետև դեռ նշանակված ժամանակ կա։ Եվ թագավորը պիտի անի իր կամքի համաձայն. և պիտի բարձրացնի իրեն, և պիտի մեծարի իրեն ամեն աստծուց վեր, և զարմանալի բաներ պիտի խոսի աստվածների Աստծու դեմ, և պիտի հաջողի, մինչև որ բարկությունն ավարտվի, որովհետև ինչ որ վճռված է, պիտի կատարվի»։ Դանիել 11:30–36։
“Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:
«Այս խոսքերում նկարագրվածներին նման տեսարաններ տեղի կունենան։ Մենք տեսնում ենք ապացույցներ, որ սատանան արագորեն ձեռք է բերում այն մարդկանց մտքերի նկատմամբ վերահսկողություն, որոնց առջև Աստծո երկյուղը չկա։ Թող բոլորը կարդան և հասկանան այս գրքի մարգարեությունները, որովհետև մենք այժմ մտնում ենք խոսված նեղության ժամանակի մեջ.»
“‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.
«Եվ այն ժամանակ Միքայելը պիտի կանգնի՝ այն մեծ իշխանը, որ կանգնած է քո ժողովրդի որդիների համար. և պիտի լինի նեղության մի ժամանակ, ինչպիսին չի եղել այն ազգի գոյանալուց ի վեր մինչև նույն այդ ժամանակը. և այն ժամանակ քո ժողովուրդը պիտի ազատվի՝ ամեն ոք, ով պիտի գտնվի գրքում գրված։ Եվ երկրի հողի փոշու մեջ ննջողներից շատերը պիտի արթնանան, ոմանք՝ հավիտենական կյանքի համար, և ոմանք՝ ամոթի և հավիտենական արհամարհանքի համար։ Եվ իմաստունները պիտի փայլեն երկնակամարի պայծառության պես, և նրանք, որ շատերին դարձնում են արդարության, ինչպես աստղերը՝ հավիտյանս հավիտենից։ Բայց դու, ո՛վ Դանիել, ծածկիր այս խոսքերը և կնքիր գիրքը մինչև վախճանի ժամանակը. շատերը պիտի այս ու այն կողմ վազեն, և գիտությունը պիտի շատանա»։ Դանիել 12:1–4։ Manuscript Releases, թիվ 13, 394։