The testing process that begins when the angel descends is represented by the test of whether to take the book out of the angel’s hand and eat it. Those that did choose to eat the message were then destined for a disappointment where the group who refused to eat were left behind. The little book that was to be eaten represented an “increase of knowledge” of the message that had first been unsealed at “the time of the end” at either 1798 or 1989, and then later formalized into a message that would hold the generation then alive accountable to the light of the increased knowledge. In either history, once the prophecy of Islam was fulfilled, then the message to be eaten in the angel’s hand was either received or rejected. If the message represented by the book is rejected, those who do so, and still seek to uphold the profession of still being the chosen of God, are forced to produce a counterfeit latter rain message.
Փորձության գործընթացը, որ սկսվում է այն ժամանակ, երբ հրեշտակը իջնում է, ներկայացված է այն փորձությամբ, թե արդյոք գիրքը վերցնել հրեշտակի ձեռքից և ուտել այն։ Նրանք, ովքեր ընտրեցին ուտել այդ պատգամը, ապա վիճակված էին հասնելու մի հիասթափության, որի ժամանակ այն խումբը, որ հրաժարվեց ուտել, թողնվեց հետևում։ Այն փոքրիկ գիրքը, որ պետք է ուտվեր, ներկայացնում էր պատգամի «գիտելիքի ավելացում», որը նախ բացվել էր «վախճանի ժամանակում»՝ կամ 1798-ին, կամ 1989-ին, և ապա ավելի ուշ ձևակերպվել էր որպես մի պատգամ, որը պատասխանատու պիտի պահեր այդ ժամանակ կենդանի եղող սերնդին՝ ավելացած գիտելիքի լույսի առաջ։ Երկու պատմություններից յուրաքանչյուրում, երբ Իսլամի մասին մարգարեությունը կատարվեց, ապա հրեշտակի ձեռքում եղած այն պատգամը, որ պետք է ուտվեր, կա՛մ ընդունվեց, կա՛մ մերժվեց։ Եթե գրքով ներկայացված պատգամը մերժվում է, ապա նրանք, ովքեր այդպես են անում և nevertheless ձգտում են պահպանել այն դավանությունը, թե դեռևս Աստծու ընտրյալներն են, հարկադրված են առաջ բերելու մի կեղծ վերջին անձրևի պատգամ։
On September 11, 2001 the past rebellions of the generations of Adventism were again made testing issues. Habakkuk chapter two identifies a debate that occurs in the prophetic history represented therein, which is a parallel prophetic line to the parable of the ten virgins. When the watchman asked what he shall answer in the history of the parable of the ten virgins, he was commanded to “write the vision, and make it plain upon tables.” The watchmen of Millerite history produced the 1843 chart in 1842, and its production became a waymark. It was the “vision” of Habakkuk two, that had been made plain upon tables that was to speak at the end.
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին ադվենտիզմի սերունդների անցյալի ապստամբությունները դարձյալ դարձան փորձող հարցեր։ Ամբակումի գրքի երկրորդ գլուխը մատնանշում է մի բանավեճ, որ տեղի է ունենում այնտեղ ներկայացված մարգարեական պատմության մեջ, որը զուգահեռ մարգարեական գիծ է տասը կույսերի առակի հետ։ Երբ պահապանը հարցրեց, թե ինքը ինչ պիտի պատասխանի տասը կույսերի առակի պատմության մեջ, նրան հրամայվեց «գրի առնել տեսիլքը և այն տախտակների վրա պարզ դարձնել»։ Միլլերիտական պատմության պահապանները 1842 թվականին կազմեցին 1843 թվականի աղյուսակը, և դրա կազմությունը դարձավ մի ճանապարհային նշան։ Դա էր Ամբակումի երկրորդ գլխի «տեսիլքը», որ տախտակների վրա պարզ դարձված, պիտի խոսեր վախճանում։
Shortly after September 11, 2001 those who recognized the activity of Islam of the third woe, were led to return to Jeremiah’s “old paths,” and to walk therein. Those “old paths” identified that the three woes of Revelation chapter eight, verse thirteen represented the prophetic role of Islam. Immediately thereafter, Future for America began to reproduce the two charts of Habakkuk chapter two at the very same point in the parallel history of the Millerites, the two charts were set forth as a waymark, which had been represented by the production of the 1843 chart, in 1842.
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից կարճ ժամանակ անց նրանք, ովքեր ճանաչեցին երրորդ վայի Իսլամի գործունեությունը, առաջնորդվեցին վերադառնալու Երեմիայի «հին շավիղներին» և ընթանալու դրանցով։ Այդ «հին շավիղները» բացահայտում էին, որ Հայտնության ութերորդ գլխի տասներեքերորդ խոսքում հիշատակված երեք վայերը ներկայացնում էին Իսլամի մարգարեական դերը։ Անմիջապես դրանից հետո Future for America-ն սկսեց վերարտադրել Ամբակումի երկրորդ գլխի երկու քարտեզները՝ հենց այն նույն կետում Միլլերիտների զուգահեռ պատմության մեջ, երբ երկու քարտեզները ներկայացվեցին որպես ճանապարհային նշան, ինչը 1842 թվականին ներկայացվել էր 1843 թվականի քարտեզի հրատարակմամբ։
“In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, [Massachusetts]. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.
1842 թվականի մայիսին [Մասաչուսեթսի] Բոստոնում գումարվեց Ընդհանուր համաժողով։ Այս ժողովի բացման ժամանակ Հավերհիլից եղբայրներ Չարլզ Ֆիթչը և Ապողղոս Հեյլը ներկայացրին Դանիելի և Հովհաննեսի պատկերավոր մարգարեությունները, որոնք նրանք նկարել էին կտորի վրա՝ մարգարեական թվերով հանդերձ՝ ցույց տալով դրանց կատարումը։ Եղբայր Ֆիթչը, Համաժողովի առաջ իր աղյուսակից բացատրելով, ասաց, որ այս մարգարեությունները քննելիս մտածել էր, թե եթե կարողանար այստեղ ներկայացվածի նման մի բան պատրաստել, դա կպարզեցներ թեման և իրեն ավելի դյուրին կդարձներ այն ունկնդիրների առջև ներկայացնելը։ Ահա ավելի մեծ լույս մեր ճանապարհի վրա։ Այս եղբայրներն անում էին այն, ինչ Տերը 2,468 տարի առաջ ցույց էր տվել Ամբակումին իր տեսիլքում՝ ասելով. «Գրի՛ր տեսիլքը և պարզ դարձրու այն տախտակների վրա, որպեսզի կարդացողը վազի։ Որովհետև տեսիլքը դեռ նշանակված ժամանակի համար է»։ Ամբակում 2:2։
“After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.
«Այս հարցի շուրջ որոշ քննարկումից հետո միաձայն քվեարկվեց, որ սույնի նման երեք հարյուրը լիտոգրաֆվեն, ինչը շուտով կատարվեց։ Դրանք կոչվեցին «43-ի գծապատկերներ»։ Սա շատ կարևոր համաժողով էր»։ Ջոզեֆ Բեյթսի ինքնակենսագրությունը, 263։
“It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.
«Երկրորդ Գալուստի քարոզիչների և պարբերականների միացյալ վկայությունն էր, երբ նրանք կանգնած էին «սկզբնական հավատի» վրա, որ աղյուսակի հրատարակությունը Ամբակում 2։2, 3-ի կատարարումն էր։ Եթե աղյուսակը մարգարեության առարկա էր (իսկ նրանք, ովքեր դա ժխտում են, թողնում են սկզբնական հավատը), ապա հետևում է, որ մ.թ.ա. 457 թվականն այն տարին էր, որից պետք էր հաշվել 2300 օրերը։ Անհրաժեշտ էր, որ 1843 թվականը լինի առաջին հրապարակված ժամանակը, որպեսզի «տեսիլքը» «ուշանա», կամ որպեսզի լինի ուշանալու ժամանակ, որի ընթացքում կույսերի խումբը պետք է ննջեր և քներ ժամանակի մեծ հարցի վերաբերյալ՝ հենց նախքան այն, երբ նրանք պետք է արթնացվեին Կեսգիշերյան Աղաղակով»։ Ջեյմս Ուայթ, Second Advent Review and Sabbath Herald, Հատոր I, Թիվ 2։
“Now our history shows that there were hundreds teaching from the same chronological charts that William Miller was, all of one stamp. Then it was the oneness of the message all on one theme, the coming of the Lord Jesus at a certain time, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.
«Այժմ մեր պատմությունը ցույց է տալիս, որ կային հարյուրավորներ, ովքեր ուսուցանում էին այն նույն ժամանակագրական աղյուսակներից, որոնցից ուսուցանում էր Ուիլյամ Միլլերը՝ բոլորը միևնույն դրոշմով։ Այդ ժամանակ ուղերձի միասնությունն ամբողջությամբ մեկ թեմայի շուրջ էր՝ Տեր Հիսուս Քրիստոսի գալուստը մի որոշակի ժամանակ՝ 1844 թվականին»։ Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.
The reprinting of the 1843 and 1850 charts, in the immediate post-September 11, 2001 history was as much a fulfillment of Habakkuk two, as was the publication of the 1843 chart in 1842. The production of the tables is part of the narrative of Habakkuk chapter two, and it had to happen. On September 11, 2001 the rebellion of 1863 was again repeated by those Laodicean Adventists who refused to return to Jeremiah’s “old paths.”
1843 և 1850 թվականների գծապատկերների վերահրատարակումը՝ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից անմիջապես հետո եղած պատմության մեջ, նույնքան Հաբակուկի երկրորդ գլխի կատարման դրսևորումն էր, որքան 1842 թվականին 1843 թվականի գծապատկերի հրատարակությունը։ Աղյուսակների պատրաստումը Հաբակուկի երկրորդ գլխի պատումի մի մասն է, և դա պետք է տեղի ունենար։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին 1863 թվականի ապստամբությունը կրկին կրկնվեց այն Լաոդիկեական ադվենտիստների կողմից, որոնք հրաժարվեցին վերադառնալ Երեմիայի «հին շավիղներին»։
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]
«Թշնամին ձգտում է մեր եղբայրների և քույրերի միտքը շեղել այն գործից, որով պետք է պատրաստվի մի ժողովուրդ՝ կանգնելու այս վերջին օրերում։ Նրա մոլորեցուցիչ խոհակերտումները նպատակ ունեն միտքը հեռացնելու այս ժամի վտանգներից և պարտականություններից։ Նրանք չնչին արժեք են վերագրում այն լույսին, որ Քրիստոսը երկնքից եկավ տալու Հովհաննեսին՝ Իր ժողովրդի համար։ Նրանք սովորեցնում են, թե այն տեսարանները, որ հենց մեր առջև են, բավարար կարևորություն չունեն, որպեսզի հատուկ ուշադրություն ստանան։ Նրանք անզոր են դարձնում երկնային ծագում ունեցող ճշմարտությունը և Աստծո ժողովրդին զրկում են նրանց անցյալի փորձառությունից՝ դրա փոխարեն նրանց տալով կեղծ գիտություն։ «Այսպես է ասում Տերը. Կանգնեցե՛ք ճանապարհների վրա և տեսե՛ք, հարցրե՛ք հին շավիղների մասին, թե ո՛րն է բարի ճանապարհը, և գնացե՛ք նրանով»։ [Երեմիա 6:16։]
“Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
«Թող ոչ ոք չձգտի քանդել մեր հավատի հիմքերը,—այն հիմքերը, որոնք դրվեցին մեր գործի սկզբում՝ Խոսքի աղոթական ուսումնասիրությամբ և հայտնությամբ։ Այդ հիմքերի վրա մենք կառուցում ենք արդեն ավելի քան հիսուն տարի։ Մարդիկ կարող են ենթադրել, թե իրենք նոր ճանապարհ են գտել, թե կարող են ավելի ամուր հիմք դնել, քան այն, որ արդեն դրված է. սակայն սա մեծ խաբեություն է։ «Ոչ ոք չի կարող ուրիշ հիմք դնել, բացի նրանից, որ դրված է»։ [1 Corinthians 3:11.] Անցյալում շատերը ձեռնարկել են նոր հավատ կառուցել, նոր սկզբունքներ հաստատել. բայց որքան ժամանակ կանգուն մնաց նրանց շինությունը՞ Այն շուտով ընկավ, որովհետև Վեմի վրա հիմնված չէր»։ Testimonies, volume 8, 296, 297.
Jeremiah identifies that to walk in the “old paths,” is to find “the rest”, and the rest is “the latter rain”, which began when the nations were angered on September 11, 2001, when the great buildings of New York City came down. Those that then ate the message became Habakkuk’s watchmen who were to “write the vision, and make it plain”. Jeremiah identifies the very same watchmen during the time of “the rest”, which is “the latter rain”.
Երեմիան ցույց է տալիս, որ «հին շավիղներով» ընթանալը նշանակում է գտնել «հանգիստը», իսկ այդ հանգիստը «վերջին անձրևն» է, որը սկսվեց, երբ ազգերը բարկացան 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, երբ Նյու Յորք քաղաքի մեծ շենքերը փլվեցին։ Նրանք, ովքեր ապա ճաշակեցին պատգամը, դարձան Ամբակումի պահապանները, որոնք պետք է «գրեն տեսիլքը և այն պարզ դարձնեն»։ Երեմիան նույն այդ պահապաններին նույնականացնում է «հանգստի» ժամանակ, որը «վերջին անձրևն» է։
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Այսպես է ասում Տերը. «Կանգնեցե՛ք ճանապարհների վրա, և տեսե՛ք, և հարցրե՛ք հին շավիղների համար, թե ո՛րն է բարի ճանապարհը, և գնացե՛ք նրանով, և հանգիստ պիտի գտնեք ձեր հոգիների համար»։ Բայց նրանք ասացին. «Չենք գնա նրանով»։ «Եվ ես ձեզ վրա պահապաններ կանգնեցրի՝ ասելով. «Ականջ դարձրե՛ք փողի ձայնին»։ Բայց նրանք ասացին. «Չենք ականջ դնի»։ Երեմիա 6:16, 17.
The trumpet that they were to sound is the sixth trumpet of the second woe in Millerite history, and in the last days it is the seventh trumpet of the third woe. Habakkuk’s watchmen, who are Jeremiah’s watchmen, sound a warning message that in the rebellion of 1888, was rejected. The sixth trumpet that was rejected in 1888, was the message to Laodicea.
Նրանք պիտի հնչեցնեին այն փողը, որը միլլերական պատմության մեջ երկրորդ վայի վեցերորդ փողն է, իսկ վերջին օրերում՝ երրորդ վայի յոթերորդ փողը։ Ամբակումի պահապանները, որոնք Երեմիայի պահապաններն են, հնչեցնում են նախազգուշացման մի պատգամ, որը 1888 թվականի ապստամբության ժամանակ մերժվեց։ Այն վեցերորդ փողը, որը մերժվեց 1888 թվականին, Լաոդիկիայի ուղղված պատգամն էր։
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
«Ա. Տ. Ջոնսի և Է. Ջ. Վագոների միջոցով մեզ տրված լուրը Աստծո լուրն է Լաոդիկիայի եկեղեցուն, և վա՜յ այն ամեն մեկին, ով դավանում է, թե հավատում է ճշմարտությանը, սակայն ուրիշներին չի արտացոլում Աստծուց տրված ճառագայթները»։ The 1888 Materials, 1053.
The seventh trumpet message of 1888, was first sounded to Laodicea in 1856, and then the Laodicean message was placed within the context of the increasing light of the “seven times.” On September 11, 2001 the call to return to Jeremiah’s old paths, and to walk therein for the purpose of obtaining the message of the latter rain, included the seventh Trumpet warning message that is represented as the message to Laodicea, and the “seven times,” which is the symbol of the foundations.
1888 թվականի յոթերորդ փողի լուրը առաջին անգամ հնչեց Լաոդիկիային 1856 թվականին, և ապա լաոդիկյան լուրը տեղադրվեց «յոթ ժամանակների» աճող լույսի համատեքստում։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Երեմիայի հին շավիղներին վերադառնալու և դրանցով ընթանալու կոչը՝ վերջին անձրևի լուրը ստանալու նպատակով, ներառում էր յոթերորդ Փողի նախազգուշացնող լուրը, որը ներկայացված է որպես Լաոդիկիային ուղղված լուր, ինչպես նաև «յոթ ժամանակները», որը հիմքերի խորհրդանիշն է։
The “lie” identified by prophecy that produces the strong delusion of Paul’s writings was placed into the third generation of Laodicean Adventism in 1931, sixteen years after the death of the prophetess. The “lie” which arrived in the third generation is prophetically located in the period represented as the “women weeping for Tammuz,” and is therefore associated with the false latter rain message.
Մարգարեությամբ նույնացված այն «սուտը», որը առաջացնում է Պողոսի գրություններում հիշատակված զորեղ մոլորությունը, ներմուծվեց Լաոդիկեական ադվենտիզմի երրորդ սերնդի մեջ 1931 թվականին՝ մարգարեուհու մահից տասնվեց տարի անց։ Երրորդ սերունդ հասած այդ «սուտը» մարգարեաբար տեղակայված է այն ժամանակաշրջանում, որը ներկայացված է որպես «կանայք, որ ողբում էին Թամմուզի համար», և, հետևաբար, կապված է վերջին անձրևի կեղծ պատգամի հետ։
The details of how the “lie” was propagated should be understood, as should the prophetic role of the “lie” in end-time prophecy. The scornful men that rule Jerusalem in the time of the latter rain, which is the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, created a false latter rain message in the third generation of Adventism, as represented by the “women weeping for Tammuz,” in Ezekiel chapter eight. Their false latter rain message is also represented as a false foundation, a false wall of protection, and a false peace and safety message by Ezekiel.
Պետք է հասկանալ, թե ինչպես է տարածվել «սուտը», ինչպես նաև «ստի» մարգարեական դերը վերջին ժամանակների մարգարեության մեջ։ Այն ծաղրասեր մարդիկ, որոնք իշխում են Երուսաղեմում ուշ անձրևի ժամանակ, որը հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակն է, ադվենտիզմի երրորդ սերնդում ստեղծեցին ուշ անձրևի կեղծ պատգամ, ինչպես ներկայացված է «կանայք, որ ողբում էին Թամմուզի համար» պատկերով՝ Եզեկիելի ութերորդ գլխում։ Նրանց կեղծ ուշ անձրևի պատգամը Եզեկիելի կողմից ներկայացված է նաև որպես կեղծ հիմք, պաշտպանության կեղծ պատ, և կեղծ խաղաղության ու ապահովության պատգամ։
Have ye not seen a vain vision, and have ye not spoken a lying divination, whereas ye say, The Lord saith it; albeit I have not spoken? Therefore thus saith the Lord God; Because ye have spoken vanity, and seen lies, therefore, behold, I am against you, saith the Lord God. And mine hand shall be upon the prophets that see vanity, and that divine lies: they shall not be in the assembly of my people, neither shall they be written in the writing of the house of Israel, neither shall they enter into the land of Israel; and ye shall know that I am the Lord God. Because, even because they have seduced my people, saying, Peace; and there was no peace; and one built up a wall, and, lo, others daubed it with untempered mortar: Say unto them which daub it with untempered mortar, that it shall fall: there shall be an overflowing shower; and ye, O great hailstones, shall fall; and a stormy wind shall rend it. Lo, when the wall is fallen, shall it not be said unto you, Where is the daubing wherewith ye have daubed it? Therefore thus saith the Lord God; I will even rend it with a stormy wind in my fury; and there shall be an overflowing shower in mine anger, and great hailstones in my fury to consume it. So will I break down the wall that ye have daubed with untempered mortar, and bring it down to the ground, so that the foundation thereof shall be discovered, and it shall fall, and ye shall be consumed in the midst thereof: and ye shall know that I am the Lord. Thus will I accomplish my wrath upon the wall, and upon them that have daubed it with untempered mortar, and will say unto you, The wall is no more, neither they that daubed it; To wit, the prophets of Israel which prophesy concerning Jerusalem, and which see visions of peace for her, and there is no peace, saith the Lord God. Ezekiel 13:7–16.
Մի՞թե ունայն տեսիլք չեք տեսել և սուտ գուշակություն չե՞ք խոսել, մինչ ասում եք. «Տերն է ասում», մինչդեռ ես չեմ խոսել։ Ուստի այսպես է ասում Տեր Աստվածը. Քանի որ ունայնություն եք խոսել և սուտեր եք տեսել, ահա ես ձեր դեմ եմ,— ասում է Տեր Աստվածը։ Եվ իմ ձեռքը պիտի լինի այն մարգարեների վրա, որոնք ունայնություն են տեսնում և սուտ են գուշակում. նրանք իմ ժողովրդի ժողովում չեն լինի, Իսրայելի տան գրքում չեն գրվի, և Իսրայելի երկիրը չեն մտնի. և դուք պիտի գիտենաք, որ ես եմ Տեր Աստվածը։ Որովհետև, այո՛, որովհետև իմ ժողովրդին մոլորեցրել են՝ ասելով. «Խաղաղություն», մինչ խաղաղություն չկար. և մեկը պատ էր շինում, ու ահա ուրիշները այն ծեփում էին չկոփված շաղախով։ Ասա՛ նրանց, որ ծեփում են չկոփված շաղախով, թե այն պիտի ընկնի. պիտի լինի հեղեղաբեր անձրև, և դուք, ո՛վ մեծ կարկտաքարեր, պիտի թափվեք, և մրրկալի քամին պիտի պատռի այն։ Ահա երբ պատը ընկնի, մի՞թե ձեզ չեն ասելու. «Ո՞ւր է այն ծեփը, որով ծեփեցիք այն»։ Ուստի այսպես է ասում Տեր Աստվածը. Իմ բարկության մեջ պիտի պատառոտեմ այն մրրկալի քամով, և իմ ցասման մեջ պիտի լինի հեղեղաբեր անձրև, և մեծ կարկտաքարեր՝ իմ բորբոքման մեջ, որպեսզի ոչնչացնեն այն։ Եվ ես պիտի քանդեմ այն պատը, որ ծեփել եք չկոփված շաղախով, և գետնին պիտի հավասարեցնեմ այն, այնպես որ նրա հիմքը պիտի բացվի, և այն պիտի ընկնի, և դուք նրա մեջ պիտի սպառվեք. և պիտի գիտենաք, որ ես եմ Տերը։ Այսպես պիտի կատարեմ իմ բարկությունը պատի վրա և նրանց վրա, որ այն ծեփել են չկոփված շաղախով, և պիտի ասեմ ձեզ. «Այլևս պատը չկա, և չկան էլ այն ծեփողները»։ Այսինքն՝ Իսրայելի այն մարգարեները, որոնք մարգարեանում են Երուսաղեմի վերաբերյալ և նրա համար խաղաղության տեսիլքներ են տեսնում, մինչ խաղաղություն չկա,— ասում է Տեր Աստվածը։ Եզեկիել 13:7–16։
The falsehood and lies which the scornful men in Jerusalem hide beneath in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine are ultimately judged and destroyed by the “overflowing scourge.”
Սուտն ու կեղծիքը, որոնց տակ Երուսաղեմում եղող ծաղրող մարդիկ թաքնվում են Եսայի մարգարեի քսանութերորդ և քսանիններորդ գլուխներում, ի վերջո դատաստանի են ենթարկվում և կործանվում «հորդող մտրակի» միջոցով։
Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:17, 18.
Եվ դատաստանը պիտի դնեմ չափագծի վրա, և արդարությունը՝ կշռաքարի վրա. և կարկուտը պիտի մաքրի ստության ապաստարանը, և ջրերը պիտի հեղեղեն ծածկավայրը։ Եվ ձեր ուխտը մահվան հետ պիտի չեղյալ համարվի, և ձեր համաձայնությունը դժոխքի հետ պիտի չկայանա. երբ հեղեղող պատուհասը անցնի, այն ժամանակ դուք պիտի ոտնակոխ լինեք նրա կողմից։ Եսայիա 28:17, 18.
Isaiah’s “overflowing scourge” is Ezekiel’s “overflowing shower,” that is brought upon those who have “divined lies,” by presenting a “vain vision” and by claiming “the Lord saith it,” “albeit” the Lord had “not spoken.” The “lie” that the ancient men hide under is represented as something they claim that the Lord had spoken, so it is a “lie” about God’s Word. Either they have identified a doctrine from God’s Word as error, or they have erroneously claimed that God directed their understanding (God had spoken), upon a doctrine of the Bible.
Եսայիայի «հեղեղող պատուհասը» Եզեկիելի «հեղեղող տեղատարափն» է, որ բերվում է նրանց վրա, ովքեր «ստություն են գուշակել»՝ ներկայացնելով «ունայն տեսիլք» և պնդելով՝ «Տերն ասում է», «թեև» Տերը «չէր խոսել»։ Այն «ստությունը», որի տակ հին մարդկանցիցները ծածկվում են, ներկայացված է որպես մի բան, որ նրանք պնդում են, թե Տերն ասել էր, ուստի այն Աստծո Խոսքի վերաբերյալ «ստություն» է։ Կամ նրանք Աստծո Խոսքից բխող որևէ վարդապետություն սխալ են համարել, կամ էլ սխալմամբ պնդել են, թե Աստված առաջնորդել է իրենց հասկացողությունը (Աստված խոսել էր) Աստվածաշնչի որևէ վարդապետության վերաբերյալ։
The “lie” that arrived in 1931, was a claim that Sister White had endorsed the false view of “the daily,” in the book of Daniel. The false view that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry was premised upon a “lie” which claimed that in 1910, Ellen White had informed A. G. Daniells that he and Prescott’s view of “the daily,” representing Christ’s sanctuary ministry was actually correct, in spite of her direct written words to the contrary.
1931 թվականին հայտնված «սուտը» այն պնդումն էր, թե Քույր Ուայթը Դանիելի գրքում «մշտականի» վերաբերյալ պաշտպանել էր կեղծ տեսակետը։ Այն կեղծ տեսակետը, թե «մշտականը» ներկայացնում է Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը, հիմնված էր մի «ստի» վրա, ըստ որի՝ 1910 թվականին Էլեն Ուայթը տեղեկացրել էր Ա. Գ. Դանիելսին, որ իր և Պրեսկոտի տեսակետը, ըստ որի «մշտականը» ներկայացնում է Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը, իրականում ճիշտ էր՝ հակառակ այդ մասին իր ուղղակի գրավոր խոսքերին։
The false view of “the daily,” that was then (1931) established within Laodicean Adventism, became the theological foundation which was employed to build a message that is described by Ezekiel as “peace and safety.” The various arguments that are employed to uphold the false foundation are the various counterfeit coins and jewels that Miller saw in his dream. By the end of his dream his original jewels are fully covered with counterfeits and rubbish, and the rubbish and counterfeit jewels and coins represent the message that was based upon their foundational error that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry.
«ամենօրյայի» վերաբերյալ այն կեղծ տեսակետը, որը այն ժամանակ (1931 թ.) հաստատվեց Լաոդիկյան ադվենտիզմի ներսում, դարձավ այն աստվածաբանական հիմքը, որի վրա կառուցվեց մի պատգամ, որ Եզեկիելը նկարագրում է որպես «խաղաղություն և ապահովություն»։ Այն զանազան փաստարկները, որոնք գործադրվում են այդ կեղծ հիմքը պաշտպանելու համար, հենց այն զանազան կեղծադրամներն ու գոհարներն են, որ Միլլերն իր երազում տեսավ։ Իր երազի ավարտին նրա սկզբնական գոհարները լիովին ծածկված են կեղծերով և աղբով, իսկ աղբն ու կեղծ գոհարներն ու դրամները ներկայացնում են այն պատգամը, որ հիմնված էր նրանց այն սկզբնադիր սխալի վրա, թե «ամենօրյան» ներկայացնում է Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը։
In Ezekiel’s passage the rubbish and counterfeit jewels is represented as a “wall” that has been built with a cement that is so weak it cannot hold up under the stress of the “stormy wind” or the “overflowing shower.”
Եզեկիելի հատվածում աղբն ու կեղծ զարդերը ներկայացված են որպես «պատ», որը շինված է այնպիսի թույլ շաղախով, որ չի կարող դիմանալ «մրրկալից քամու» կամ «հորդառատ անձրևի» ճնշմանը։
The disobedient prophet from Judah that rebuked Jeroboam, ultimately died between an “ass” and a “lion”. The lion represents Babylon and the ass represents Islam. The two doctrines which Laodicean Adventism cannot see, that are represented by the death of the disobedient prophet are the message of the papacy (the lion), and the message of Islam of the third Woe (the ass).
Հուդայից եղած այն անհնազանդ մարգարեն, որ հանդիմանեց Երովաբոամին, ի վերջո մահացավ «ավանակի» և «առյուծի» միջև։ Առյուծը ներկայացնում է Բաբելոնը, իսկ ավանակը՝ իսլամը։ Այն երկու վարդապետությունները, որոնք Լաոդիկեական ադվենտիզմը չի կարող տեսնել, և որոնք ներկայացված են անհնազանդ մարգարեի մահով, պապության պատգամն են (առյուծը) և երրորդ Վայի իսլամի պատգամը (ավանակը)։
Ezekiel’s “stormy wind,” is a symbol of Isaiah’s “rough wind that is stayed” in “the day of the east wind” in chapter twenty seven. Ezekiel’s “stormy wind” is also the “four winds” of Revelation chapter seven, that are held until God’s servants are sealed. Ezekiel’s “stormy wind” is his message from the “four winds” in chapter thirty-seven, that brings the dead dry bones to life as a mighty army. Ezekiel’s “stormy wind” that brings down the “wall built with untempered mortar,” is the latter rain message of the third Woe.
Եզեկիելի «մրրկալի քամին» Եսայիայի «սաստիկ քամու» խորհրդանիշն է, որ «զսպվում է» «արևելյան քամու օրը» քսանյոթերորդ գլխում։ Եզեկիելի «մրրկալի քամին» նաև Հայտնության յոթերորդ գլխի «չորս քամիներն» են, որոնք պահվում են, մինչև Աստծո ծառաները կնքվեն։ Եզեկիելի «մրրկալի քամին» նրա պատգամն է «չորս քամիներից» երեսունյոթերորդ գլխում, որը մեռած չոր ոսկորներին կյանք է բերում՝ որպես հզոր բանակ։ Եզեկիելի «մրրկալի քամին», որ կործանում է «անընդունակ շաղախով շինված պատը», երրորդ Վայ-ի վերջին անձրևի պատգամն է։
Ezekiel’s “overflowing shower” is a symbol of the papacy, and more specifically it is the symbol of the period of the Sunday law crisis which begins at the soon-coming Sunday law in the United States. The disobedient prophet from Judah that died between the ass and the lion, represented the death of Laodicean Adventism that takes place between September 11, 2001, at the arrival of the ass (the third woe), and the soon-coming Sunday law (the lion). Laodicean Adventism’s death occurs during the sealing of the one hundred and forty-four thousand that began when the nations were angered, yet held in check on September 11, 2001, and concludes at the soon-coming Sunday law. Their death, as illustrated by the disobedient prophet, is brought about because they returned to the methodology of apostate Protestantism, though they had been directly informed to never return to the “assembly of mockers.”
Եզեկիելի «հորդառատ հեղեղը» պապականության խորհրդանիշն է, և առավել որոշակի՝ այն Կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամի ժամանակահատվածի խորհրդանիշն է, որը սկսվում է Միացյալ Նահանգներում շուտով գալիք Կիրակնօրյա օրենքով։ Հուդայից եղած այն անհնազանդ մարգարեն, որ մահացավ էշի և առյուծի միջև, ներկայացնում էր Լաոդիկեական ադվենտիզմի մահը, որը տեղի է ունենում 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի՝ էշի գալուստի (երրորդ վայ) և շուտով գալիք Կիրակնօրյա օրենքի (առյուծի) միջև։ Լաոդիկեական ադվենտիզմի մահը տեղի է ունենում հարյուր քառասունչորս հազարի կնիքման ընթացքում, որը սկսվեց, երբ ազգերը բարկացան, սակայն զսպված պահվեցին 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, և ավարտվում է շուտով գալիք Կիրակնօրյա օրենքով։ Նրանց մահը, ինչպես պատկերված է անհնազանդ մարգարեի միջոցով, վրա է հասնում այն պատճառով, որ նրանք վերադարձան ուրացող բողոքականության մեթոդաբանությանը, թեև նրանց ուղղակիորեն տեղեկացվել էր երբեք չվերադառնալ «ծաղրողների ժողովը»։
Their death occurs in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. As soon as God’s people are sealed, the destroying angels begin their work. From September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law the judgment of the living is accomplished in God’s church, for judgment begins in Jerusalem, and it begins with the ancient men that were to be the guardians of the people, but who had abandoned their responsibilities over four generations. Those who receive the seal in that period are the ensign that is lifted up to the nations. They are sealed before the soon-coming Sunday law for the only way God’s other flock can be warned is by seeing men and women in the Sunday law crisis who have the seal of God.
Նրանց մահը տեղի է ունենում հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման պատմության մեջ։ Հենց որ Աստծո ժողովուրդը կնքվում է, կործանիչ հրեշտակները սկսում են իրենց գործը։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից մինչև շուտով գալիկ կիրակնօրյա օրենքը կենդանիների դատաստանն իրականացվում է Աստծո եկեղեցում, որովհետև դատաստանը սկսվում է Երուսաղեմից, և այն սկսվում է այն ծեր մարդկանցից, որոնք պետք է լինեին ժողովրդի պահապանները, բայց որոնք չորս սերունդների ընթացքում լքել էին իրենց պատասխանատվությունները։ Նրանք, ովքեր այդ ժամանակահատվածում ստանում են կնիքը, այն դրոշն են, որ բարձրացվում է ազգերի առաջ։ Նրանք կնքվում են շուտով գալիկ կիրակնօրյա օրենքից առաջ, որովհետև Աստծո մյուս հոտը զգուշացվելու միակ ճանապարհը այն է, որ կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամի ժամանակ տեսնի Աստծո կնիքն ունեցող տղամարդկանց և կանանց։
“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.
«Սուրբ Հոգու գործն է աշխարհին համոզել մեղքի, արդարության և դատաստանի վերաբերյալ։ Աշխարհը կարող է զգուշացվել միայն այն ժամանակ, երբ տեսնում է, որ նրանք, ովքեր հավատում են ճշմարտությանը, ճշմարտությամբ սրբագործված են՝ գործելով բարձր և սուրբ սկզբունքներով, վեհ ու բարձր իմաստով ցույց տալով այն սահմանագիծը, որ զատում է Աստծո պատվիրանները պահողներին նրանցից, ովքեր ոտքի տակ են տալիս դրանք։ Հոգու սրբագործությունը նշանավորում է այն տարբերությունը նրանց միջև, ովքեր ունեն Աստծո կնիքը, և նրանց, ովքեր պահում են կեղծ հանգստյան օրը։ Երբ փորձությունը գա, հստակ կերպով կերևա, թե ինչ է գազանի նշանը։ Դա կիրակին պահելն է։ Նրանք, ովքեր, ճշմարտությունը լսելուց հետո, շարունակում են այս օրը սուրբ համարել, կրում են մեղքի մարդու ստորագրությունը, որը խորհեց փոխել ժամանակներն ու օրենքները»։ Bible Training School, December 1, 1903.
The death of Laodicean Adventism is accomplished during the history of the latter rain, that began to sprinkle on September 11, 2001, and is poured out without measure at the soon-coming Sunday law, when God has established and then lifts up as an ensign a people who have been sealed for eternity.
Լաոդիկեական ադվենտիզմի մահը կատարվում է վերջին անձրևի պատմության ընթացքում, որը սկսեց ցողել 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին և առանց չափի թափվում է շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, երբ Աստված հաստատել է և ապա որպես դրոշ բարձրացնում է մի ժողովուրդ, որ կնքված է հավիտենության համար։
In that period of time, those in Laodicean Adventism that are preparing for, and will receive the mark of the beast, are represented by the twenty-five men bowing to the sun in Ezekiel chapter eight. They are those who have accepted Ezekiel’s false “peace and safety” message, that represents a counterfeit of the true latter rain message, that is being proclaimed by the true watchmen in that history. The foundation of that false latter rain message is the identification that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of Christ, when it is actually a symbol of Satan. That false foundational belief is the doctrine that the “scornful men that rule the people of Jerusalem” employ to erect their untempered wall.
Այդ ժամանակաշրջանում Լաոդիկեական ադվենտիզմի մեջ գտնվող նրանք, ովքեր պատրաստվում են ընդունելու, և կընդունեն գազանի դրոշմը, ներկայացված են Եզեկիելի ութերորդ գլխում արևին երկրպագությամբ խոնարհվող քսանհինգ մարդկանցով։ Նրանք են, ովքեր ընդունել են Եզեկիելի կեղծ «խաղաղություն և ապահովություն» լուրը, որը ներկայացնում է ճշմարիտ վերջին անձրևի լուրի կեղծ նմանակը, և որը այդ պատմական ժամանակահատվածում հռչակվում է ճշմարիտ պահապանների կողմից։ Այդ կեղծ վերջին անձրևի լուրի հիմքը այն նույնացումն է, թե Դանիելի գրքում «ամենօրյա»-ն Քրիստոսի խորհրդանիշն է, մինչդեռ այն իրականում Սատանայի խորհրդանիշն է։ Այդ կեղծ հիմնարար համոզմունքն է այն վարդապետությունը, որ «Երուսաղեմի ժողովրդի վրա իշխող արհամարհող մարդիկ» գործածում են իրենց չկրաշաղախված պատը կանգնեցնելու համար։
The identification of “the daily,” as a symbol of Christ was historically put in place by a “lie,” in 1931. From then onward the untempered wall of counterfeit coins and jewels was erected. That “wall” is destined to come down when the dirt brush man arrives to thoroughly purge His floor. That purging is accomplished in the prophetic period of history between the “stormy wind” (the ass of September 11, 2001), and the “overflowing showers” (the lion of the soon-coming Sunday law). In that history the disobedient prophet is slain and buried in the tomb of the false prophet of Bethel. Sister White identifies the “wall” of prophecy as the law of God.
«ամենօրյայի»՝ որպես Քրիստոսի խորհրդանիշի նույնականացումը պատմականորեն հաստատվեց «ստով»՝ 1931 թվականին։ Այդ ժամանակվանից ի վեր կանգնեցվեց կեղծ դրամների և զարդաքարերի չկոփված պատը։ Այդ «պատը» վիճակված է փլվել, երբ կժամանի փոշին մաքրող մարդը՝ լիովին մաքրագործելու Իր կալը։ Այդ մաքրագործումը կատարվում է պատմության մարգարեական ժամանակաշրջանում՝ «մրրկաշունչ քամու» (2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի էշը) և «հորդ անձրևների» (շուտով գալիք կիրակնօրյա օրենքի առյուծը) միջև։ Այդ պատմության մեջ անհնազանդ մարգարեն սպանվում և թաղվում է Բեթելի սուտ մարգարեի գերեզմանում։ Քույր Ուայթը մարգարեության «պատը» նույնացնում է Աստծո օրենքի հետ։
“The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.
«Մարգարեն այստեղ նկարագրում է մի ժողովուրդ, որը ճշմարտությունից և արդարությունից ընդհանուր հեռացման ժամանակ ձգտում է վերականգնել այն սկզբունքները, որոնք Աստծո արքայության հիմքն են։ Նրանք վերականգնողներն են այն ճեղքվածքի, որ առաջացել է Աստծո օրենքում՝ այն պարսպում, որ Նա կանգնեցրել է Իր ընտրյալների շուրջ՝ նրանց պաշտպանության համար, և որի արդարության, ճշմարտության ու մաքրության պատվիրաններին հնազանդվելը պետք է լինի նրանց մշտական պահպանությունը։»
“In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 678.
«Անշփոթելի իմաստ ունեցող խոսքերով մարգարեն մատնանշում է այս պատի շինարար մնացորդ ժողովրդի առանձնահատուկ գործը։ «Եթե քո ոտքը հետ պահես շաբաթից, Իմ սուրբ օրը քո հաճույքը կատարելուց, և շաբաթը կոչես վայելք, Տիրոջ սուրբ օրը՝ պատվական, և պատվես Նրան՝ չընթանալով քո սեփական ճանապարհներով, չփնտրելով քո հաճույքը և չխոսելով քո սեփական խոսքերը, այն ժամանակ պիտի վայելես Տիրոջը, և Ես պիտի քեզ բարձրացնեմ երկրի բարձունքների վրա և կկերակրեմ քեզ քո հոր՝ Հակոբի ժառանգությամբ, որովհետև Տիրոջ բերանն է խոսել»։ Եսայիա 58։13, 14»։ Մարգարեներ և Թագավորներ, 678։
The beginning of the fourth generation of Adventism is marked by the publication of a book, as was the beginning of the third generation. The third generation began with the publication of W. W. Prescott’s, The Doctrine of Christ, and that generation ended with the publication of Questions on Doctrine. The Doctrine of Christ presented a gospel that was purposely void of the Millerite prophetic message. Questions on Doctrine presented a gospel that denied the work of sanctification that is accomplished by Christ. The Doctrine of Christ removed the light of the (chazon) vision of prophetic history, and Questions on Doctrine removed the light of the (Mareh) vision of Christ’s “appearance”.
Ադվենտիզմի չորրորդ սերնդի սկիզբը, ինչպես և երրորդ սերնդի սկիզբը, նշանավորվում է մի գրքի հրատարակությամբ։ Երրորդ սերունդը սկսվեց Վ. Վ. Պրեսքոթի «Քրիստոսի վարդապետությունը» գրքի հրատարակությամբ, և այդ սերունդն ավարտվեց «Questions on Doctrine» գրքի հրատարակությամբ։ «Քրիստոսի վարդապետությունը» ներկայացրեց մի ավետարան, որ դիտավորությամբ զուրկ էր միլլերական մարգարեական լուրից։ «Questions on Doctrine»-ը ներկայացրեց մի ավետարան, որը մերժում էր սրբագործության այն գործը, որ իրականացվում է Քրիստոսի միջոցով։ «Քրիստոսի վարդապետությունը» հեռացրեց մարգարեական պատմության (chazon) տեսիլքի լույսը, իսկ «Questions on Doctrine»-ը հեռացրեց Քրիստոսի «երևման» (Mareh) տեսիլքի լույսը։
In between those two books the false latter rain message represented by the “women weeping for Tammuz” was developed. It was in that history that the “lie of 1931,” was promoted. That third generation (abomination) is also represented by the compromise of the third church of Pergamos. The symbol of compromise in the third church, identifies the work of seeking accreditation from the worldly institutions that dictated rules for theology and rules for medicine. It was in the third generation that the compromise of truth was accomplished, which included the introduction and emphasis on the use of Bibles that had been translated from corrupted manuscripts.
Այդ երկու գրքերի միջև զարգացվեց կեղծ ուշ անձրևի լուրը, որը ներկայացված է «կանայք, որ լալիս էին Թամմուզի համար» պատկերով։ Հենց այդ պատմության ընթացքում առաջ մղվեց «1931 թվականի սուտը»։ Այդ երրորդ սերունդը (գարշելիքը) ներկայացված է նաև Պերգամոսի երրորդ եկեղեցու փոխզիջմամբ։ Երրորդ եկեղեցու մեջ փոխզիջման խորհրդանիշը ցույց է տալիս աշխարհիկ հաստատություններից հավատարմագրում ստանալու ձգտման գործը, այն հաստատություններից, որոնք թելադրում էին կանոններ աստվածաբանության համար և կանոններ՝ բժշկության համար։ Հենց երրորդ սերնդի ժամանակ ճշմարտության փոխզիջումն իրականացվեց, ինչը ներառում էր նաև աղճատված ձեռագրերից թարգմանված Աստվածաշնչերի գործածության ներմուծումն ու դրա վրա դրված շեշտադրումը։
In 1957, the book Questions on Doctrine, represented a capitulation of the primary truth of the gospel. That truth being Jesus died to save us “from” sin, but he did not die to save us “in” sin. The Catholic and apostate Protestant teaching that a man cannot be obedient to God’s Word is Satan’s eternal argument. Man can, and must be obedient to God’s Word, even if Satan claims that “thou shall not surely die.” The fallen apostate Protestant view that men cannot overcome sin, and therefore men cannot be obedient to God’s law until Jesus magically transforms them into obedient robots at His second coming, was incorporated into the teachings of the book Questions on Doctrine.
1957 թվականին լույս տեսած Questions on Doctrine գիրքը ներկայացնում էր ավետարանի հիմնարար ճշմարտության հանդեպ կապիտուլյացիա։ Այդ ճշմարտությունն այն է, որ Հիսուսը մեռավ, որպեսզի մեզ փրկի մեղքից, բայց Նա չմեռավ, որպեսզի մեզ փրկի մեղքի մեջ։ Այն կաթոլիկ և հավատուրաց բողոքական ուսմունքը, թե մարդը չի կարող հնազանդ լինել Աստծո Խոսքին, Սատանայի հավիտենական փաստարկն է։ Մարդը կարող է և պարտավոր է հնազանդ լինել Աստծո Խոսքին, նույնիսկ եթե Սատանան պնդում է, թե «անպատճառ չեք մեռնի»։ Ընկած հավատուրաց բողոքական այն տեսակետը, թե մարդիկ չեն կարող հաղթահարել մեղքը, և հետևաբար չեն կարող հնազանդ լինել Աստծո օրենքին, մինչև որ Հիսուսն Իր երկրորդ գալստյան ժամանակ հրաշքով նրանց չվերածի հնազանդ ռոբոտների, ներառվել էր Questions on Doctrine գրքի ուսմունքների մեջ։
In 1957, the fourth generation of Laodicean Adventism began, and its untempered wall (law), had been established, thus providing the logic that will allow the twenty-five ancient men to bow to the sun at the conclusion of the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That untempered wall, which is the belief that keeping the law of God is impossible, is swept away when the “wall” of separation of Church and State is removed, at the soon-coming Sunday law. The Sunday law is the overflowing showers, or as Isaiah expresses it, it is the overflowing scourge, and that flood begins at the soon-coming Sunday law in the United States.
1957 թվականին սկսվեց Լաոդիկեական ադվենտիզմի չորրորդ սերունդը, և նրա չկոփված պատը (օրենքը) հաստատվեց՝ այդպիսով տրամադրելով այն տրամաբանությունը, որը թույլ կտա քսանհինգ ծերերին խոնարհվել արևի առաջ՝ հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակի ավարտին։ Այդ չկոփված պատը, որը այն համոզմունքն է, թե Աստծո օրենքը պահելն անհնար է, սրբվում է, երբ Եկեղեցու և Պետության բաժանման «պատը» վերացվում է՝ շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Կիրակնօրյա օրենքը հեղեղող անձրևներն են, կամ, ինչպես Եսայիան է արտահայտում, այն հեղեղող պատուհասն է, և այդ ջրհեղեղը սկսվում է Միացյալ Նահանգներում շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։
At the Sunday law in the United States the enemy (the pope) comes in “as a flood” (the overflowing scourge), and it is then that “the ensign” is lifted up against him. It is then that the “untempered wall” that Laodicean Adventism erected upon the false application of “the daily” is swept away.
Միացյալ Նահանգներում կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ թշնամին (պապը) ներխուժում է «ինչպես հեղեղ» («հորդառատ պատուհասը»), և հենց այն ժամանակ է, որ «դրոշակը» բարձրացվում է նրա դեմ։ Հենց այն ժամանակ է, որ Լաոդիկեական ադվենտիզմի կողմից «մշտականի» սխալ կիրառության վրա կառուցված «չծեփված պատը» քշվում-տարվում է։
According to their deeds, accordingly he will repay, fury to his adversaries, recompense to his enemies; to the islands he will repay recompense. So shall they fear the name of the Lord from the west, and his glory from the rising of the sun. When the enemy shall come in like a flood, the Spirit of the Lord shall lift up a standard against him. And the Redeemer shall come to Zion, and unto them that turn from transgression in Jacob, saith the Lord. As for me, this is my covenant with them, saith the Lord; My spirit that is upon thee, and my words which I have put in thy mouth, shall not depart out of thy mouth, nor out of the mouth of thy seed, nor out of the mouth of thy seed’s seed, saith the Lord, from henceforth and forever. Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee. For, behold, the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and his glory shall be seen upon thee. And the Gentiles shall come to thy light, and kings to the brightness of thy rising. Isaiah 59:18–60:3.
Նրանց գործերի համեմատ նա պիտի հատուցի, ցասում՝ իր հակառակորդներին, հատուցում՝ իր թշնամիներին. կղզիներին էլ պիտի հատուցում տա։ Եվ նրանք արևմուտքից պիտի երկյուղեն Տիրոջ անունից, և արևածագից՝ նրա փառքից։ Երբ թշնամին հեղեղի պես գա, Տիրոջ Հոգին դրոշ պիտի բարձրացնի նրա դեմ։ Եվ Քավիչը պիտի գա Սիոն, և Հակոբի մեջ նրանց մոտ, ովքեր դարձի են գալիս հանցանքից, ասում է Տերը։ Իսկ ես, սա է իմ ուխտը նրանց հետ, ասում է Տերը. Իմ Հոգին, որ քեզ վրա է, և իմ խոսքերը, որ դրել եմ քո բերանում, պիտի չհեռանան քո բերանից, ոչ էլ քո սերնդի բերանից, ոչ էլ քո սերնդի սերնդի բերանից, ասում է Տերը, այսուհետև և հավիտյան։ Վեր կաց, շողա՛, որովհետև քո լույսը եկել է, և Տիրոջ փառքը ծագել է քեզ վրա։ Ահա խավարը պիտի ծածկի երկիրը, և թանձր խավարը՝ ժողովուրդներին, բայց Տերը պիտի ծագի քեզ վրա, և նրա փառքը պիտի երևա քեզ վրա։ Եվ հեթանոսները պիտի գան դեպի քո լույսը, և թագավորները՝ դեպի քո ծագման պայծառությունը։ Եսայիա 59:18–60:3։
The Gentiles come to the light when God’s glory is upon His people, and this occurs when the enemy comes in as a flood. When that enemy comes in God lifts up a standard (ensign) against him. The glory of the Lord that is upon those people who the Gentiles respond to, is His character, and His character does not sin. It is a false peace and safety message that teaches that men and women cannot overcome sin. That message is a false latter rain message that is proclaimed during the time of the true latter rain message, which arrived on September 11, 2001. That false message is a false message concerning God’s law, which is the “wall.” That false doctrine is represented in the book Questions on Doctrine, that marked the arrival of Laodicean Adventism’s fourth and final generation.
Հեթանոսները գալիս են դեպի լույսը, երբ Աստծո փառքը Նրա ժողովրդի վրա է, և դա տեղի է ունենում, երբ թշնամին գալիս է ինչպես հեղեղ։ Երբ այդ թշնամին գալիս է, Աստված նրա դեմ բարձրացնում է դրոշ (նշան)։ Տիրոջ այն փառքը, որ նրանց վրա է՝ այն ժողովրդի, որին հեթանոսներն արձագանքում են, Նրա բնավորությունն է, և Նրա բնավորությունը մեղք չի գործում։ Կեղծ է այն խաղաղության և ապահովության լուրը, որ ուսուցանում է, թե տղամարդիկ և կանայք չեն կարող հաղթահարել մեղքը։ Այդ լուրը կեղծ վերջին անձրևի լուր է, որ հռչակվում է ճշմարիտ վերջին անձրևի լուրի ժամանակ, որը հասավ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին։ Այդ կեղծ լուրը կեղծ լուր է Աստծո օրենքի վերաբերյալ, որը «պատն» է։ Այդ կեղծ վարդապետությունը ներկայացված է Questions on Doctrine գրքում, որը նշանավորեց Լաոդիկեական ադվենտիզմի չորրորդ և վերջին սերնդի գալուստը։
On September 11, 2001, the four rebellions of Laodicean Adventism arrived to test that final generation with the sins of their fathers. On that date God directed His people to return to Jeremiah’s old paths, that they might understand and accept the foundational message represented as Miller’s jewels. If they did so, they would find the latter rain, which Jeremiah called the “rest.” The call to return to the old paths was a repetition of the test that produced the rebellion of 1863.
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Լաոդիկեական ադվենտիզմի չորս ապստամբությունները հասան՝ վերջին սերնդին նրանց հայրերի մեղքերով փորձելու համար։ Այդ օրը Աստված Իր ժողովրդին առաջնորդեց վերադառնալու Երեմիայի հին շավիղներին, որպեսզի նրանք հասկանան և ընդունեն այն հիմնարար պատգամը, որը ներկայացված է որպես Միլլերի գոհարներ։ Եթե նրանք այդպես վարվեին, ապա պիտի գտնեին վերջին անձրևը, որը Երեմիան կոչեց «հանգիստ»։ Հին շավիղներին վերադառնալու կոչը այն փորձության կրկնությունն էր, որը ծնեց 1863 թվականի ապստամբությունը։
On September 11, 2001, which is Isaiah’s “day of the east and rough wind” the “song of the vineyard” was to be sung, by those who in Revelation chapter fourteen, verse three and also in chapter fifteen, verse three sing the song of Moses and the Lamb. That song is the Laodicean message that identifies that the former chosen people were then being passed by, for God was then in the process of giving His vineyard to men and women that would bring forth the intended fruits of the vineyard. That vineyard message is the message to Laodicea, which was the message presented by Jones and Waggoner at the rebellion of 1888.
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, որը Եսայիայի «արևելյան օրվա և սաստիկ քամու» օրն է, պետք է երգվեր «այգու երգը» նրանց կողմից, ովքեր Հայտնության տասնչորսերորդ գլխի երրորդ համարում, ինչպես նաև տասնհինգերորդ գլխի երրորդ համարում, երգում են Մովսեսի և Գառան երգը։ Այդ երգը Լաոդիկիայի պատգամն է, որը ցույց է տալիս, որ նախկին ընտրյալ ժողովուրդն այն ժամանակ շրջանցվում էր, որովհետև Աստված այն ժամանակ իր այգին հանձնելու ընթացքի մեջ էր այն տղամարդկանց և կանանց, որոնք պիտի բերեին այգուց ակնկալված պտուղները։ Այդ այգու պատգամը Լաոդիկիային ուղղված պատգամն է, որը 1888 թվականի ապստամբության ժամանակ ներկայացված պատգամն էր Ջոնսի և Վագգոների կողմից։
On September 11, 2001, the latter rain began, and in the debate of Habakkuk chapter two it identifies a class who presented the message of the two tables, for they had returned to Jeremiah’s old paths and were receiving the “rest and refreshing,” that Isaiah identifies is brought upon those whose methodology is “line upon line.” The debate they were involved in was in opposition to a false latter rain message, represented by the “women weeping for Tammuz,” which encouraged the sleeping Laodicean people with a peace and safety message.
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին սկսվեց վերջին անձրևը, և Ամբակումի գրքի երկրորդ գլխի բանավեճում նշվում է մի խումբ, որը ներկայացրեց երկու տախտակների պատգամը, որովհետև նրանք վերադարձել էին Երեմիայի հին շավիղներին և ընդունում էին «հանգիստն ու զովությունը», որը, ըստ Եսայու, բերվում է նրանց վրա, որոնց մեթոդաբանությունը «տող առ տող» է։ Այն բանավեճը, որի մեջ նրանք ներգրավված էին, ուղղված էր վերջին անձրևի կեղծ պատգամի դեմ, որը ներկայացված էր «կանանց՝ Թամմուզի համար ողբալու» պատկերով, և որը խաղաղության ու ապահովության պատգամով քաջալերում էր քնած Լաոդիկեացի ժողովրդին։
The peace and safety message claims that it is impossible for men and women not to sin, and therefore God can and will only justify them “in” their sins. The scornful men claim their peace and safety message is the true message of justification by faith, that Jones and Waggoner presented, but it leaves off the truth that he who God justifies, He also sanctifies, for God did not die to save people in their sins, but from their sins.
«Խաղաղություն և անվտանգություն» լուրը պնդում է, թե անհնար է, որ տղամարդիկ և կանայք չմեղանչեն, և, հետևաբար, Աստված նրանց կարող է և պիտի արդարացնի միայն իրենց մեղքերի «մեջ»։ Ծաղրող մարդիկ պնդում են, թե իրենց «խաղաղություն և անվտանգություն» լուրը հավատքով արդարացման ճշմարիտ լուրն է, որ ներկայացրել էին Jones-ը և Waggoner-ը, սակայն այն բաց է թողնում այն ճշմարտությունը, որ ում Աստված արդարացնում է, նրան նաև սրբացնում է, որովհետև Աստված չմեռավ մարդկանց իրենց մեղքերի մեջ փրկելու համար, այլ՝ նրանց մեղքերից։
September 11, 2001, marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that concludes with one class receiving the seal of God, as represented by those who sigh and cry for the abominations in the church and in the land, and another class that have turned their backs upon the temple, where the final work of the third angel is being accomplished, and they are bowing to the sun. The history of the Millerites illustrates the history of the movement of the third angel, and in so doing the climax is about the message of the latter rain, and the experience it produces in those who choose to eat.
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ը նշանավորեց հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակաշրջանի սկիզբը, որը ավարտվում է նրանով, որ մի դասը ստանում է Աստծո կնիքը, ինչպես ներկայացված է նրանցով, ովքեր հառաչում և աղաղակում են եկեղեցում և երկրում եղող պղծությունների համար, իսկ մեկ այլ դաս, որ մեջքով է կանգնել դեպի տաճարը, որտեղ կատարվում է երրորդ հրեշտակի վերջին գործը, խոնարհվում է արևին։ Միլլերականների պատմությունը պատկերում է երրորդ հրեշտակի շարժման պատմությունը, և այդպիսով գագաթնակետը վերաբերում է վերջի անձրևի լուրին և այն փորձառությանը, որ այն արտադրում է նրանց մեջ, ովքեր ընտրում են ուտել։
We will continue this study in the next article.
Մենք այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
«Նախապես կազմված կարծիքներից հրաժարվելու և այս ճշմարտությունն ընդունելու չկամությունը հիմնքումն էր Մինեապոլիսում Եղբայրներ Վագգոների և Ջոնսի միջոցով Տիրոջ պատգամի դեմ ցուցաբերված ընդդիմության մեծ մասի։ Այդ ընդդիմությունը գրգռելով՝ սատանան մեծ չափով հաջողվեց մեր ժողովրդից հեռու պահել Սուրբ Հոգու այն հատուկ զորությունը, որ Աստված փափագում էր նրանց հաղորդել։ Թշնամին նրանց խանգարեց ձեռք բերելու այն արդյունավետությունը, որ կարող էր իրենցը լինել՝ ճշմարտությունը աշխարհին հասցնելու գործում, ինչպես առաքյալներն էին հռչակում այն Պենտեկոստեի օրվանից հետո։ Այն լույսը, որ իր փառքով պիտի լուսավորի ամբողջ երկիրը, դիմադրության հանդիպեց, և մեր իսկ եղբայրների գործողության հետևանքով մեծ չափով հեռու է պահվել աշխարհից»։ Selected Messages, գիրք 1, 235։