If you looked closely at the last passage in the previous article, you will have looked at the original source of the passage that is found in the book Early Writings, which A. G. Daniells claims to have taken with him in his interview on the subject of “the daily” with Sister White in 1910. Those who were working to establish the “lie” that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry needed to undermine Sister White’s direct and clear endorsement of the correct view being given to those who gave the judgment hour cry. The “lie” they invented was that the only warning Sister White was being specific about was the warning of time setting. That is what Arthur White works to establish in his biography, and it is what his father, Ellen White’s son, and Daniells were trying to prove by the invented interview.
Եթե նախորդ հոդվածի վերջին հատվածին ուշադիր նայեիք, ապա կտեսնեիք այդ հատվածի սկզբնաղբյուրը, որը գտնվում է «Վաղ գրություններ» գրքում, և որը, ըստ Ա. Գ. Դանիելսի պնդման, նա իր հետ տարել էր 1910 թվականին Քույր Ուայթի հետ «մշտականի» թեմայով ունեցած իր հարցազրույցին։ Նրանք, ովքեր աշխատում էին հաստատելու այն «սուտը», թե «մշտականը» ներկայացնում է Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը, կարիք ունեին խարխլելու Քույր Ուայթի ուղղակի և հստակ հավանությունը այն ճիշտ տեսակետին, որ ներկայացվում էր դատաստանի ժամի աղաղակը հռչակողներին։ Նրանց հորինած «սուտն» այն էր, թե միակ նախազգուշացումը, որի վերաբերյալ Քույր Ուայթը կոնկրետ էր արտահայտվում, ժամանակ սահմանելու վերաբերյալ նախազգուշացումն էր։ Ահա այն, ինչ Արթուր Ուայթը ձգտում է հաստատել իր կենսագրության մեջ, և ահա այն, ինչ նրա հայրը՝ Էլեն Ուայթի որդին, և Դանիելսը փորձում էին ապացուցել այդ հորինված հարցազրույցի միջոցով։
As already noted, there is no record of any interview between Sister White and Daniells on the subject of “the daily.” The supposed interview was proposed in 1931. If Sister White had endorsed Daniells fallen view of “the daily” at an interview in 1910, why would he, someone Sister White identified was zealous to promote his view, keep silent about her endorsement for twenty-one years? It wasn’t an interview, it was an invention.
Ինչպես արդեն նշվել է, Սպիտակ Քույրի և Դանիելսի միջև «ամենօրյա»-ի թեմայով որևէ զրույցի մասին որևէ արձանագրություն չկա։ Ենթադրյալ այդ զրույցն առաջ է քաշվել 1931 թվականին։ Եթե Սպիտակ Քույրը 1910 թվականի մի զրույցի ընթացքում հավանություն տված լիներ Դանիելսի՝ «ամենօրյա»-ի վերաբերյալ ընկած տեսակետին, ապա ինչո՞ւ նա, որին Սպիտակ Քույրը բնութագրել էր որպես իր տեսակետը առաջ տանելու նախանձախնդիր անձ, քսանմեկ տարի լռեր նրա հավանության մասին։ Դա զրույց չէր, այլ հորինվածք։
The invention of the interview sought to place the context of her statement of “the daily” as if it was something that was incidental to her warning against time setting, and Arthur White placed his fingerprints on the lie in the fashion he presented in the history of 1931. As a Christian he should have simply reported the history, and left historical revisionism out of the equation. We ended the last article with the passage from 1850, that the passage in Early Writings is derived from. The statement first appeared in 1850, in the Review, and then again in the book Experience and Views. The third time it appears is in the book Early Writings, but in its evolution to the book Early Writings certain changes occurred. However, we would not say that many of the Spirit of Prophecy writings have been changed as some claim in their effort to discredit her work.
Հարցազրույցի հորինումը նպատակ ուներ նրա «ամենօրյա»-ի վերաբերյալ արտահայտության համատեքստը ներկայացնել այնպես, ասես այն ընդամենը պատահական մի բան էր՝ կապված ժամանակ սահմանելու դեմ նրա նախազգուշացման հետ, և Արթուր Ուայթը իր մատնահետքերը դրեց այդ ստության վրա՝ այն կերպով, որով ներկայացրեց 1931 թվականի պատմությունը։ Որպես քրիստոնյա՝ նա պարզապես պետք է հաղորդեր պատմությունը և պատմական ռևիզիոնիզմը դուրս թողներ քննարկումից։ Նախորդ հոդվածը մենք ավարտեցինք 1850 թվականի այն հատվածով, որից բխում է Early Writings-ի այդ հատվածը։ Այդ հայտարարությունն առաջին անգամ հայտնվեց 1850 թվականին՝ Review-ում, ապա կրկին՝ Experience and Views գրքում։ Երրորդ անգամ այն հայտնվում է Early Writings գրքում, սակայն դեպի Early Writings գիրքը դրա զարգացման ընթացքում որոշ փոփոխություններ տեղի ունեցան։ Այնուամենայնիվ, մենք չէինք ասի, թե Մարգարեության Հոգու գրվածքներից շատերը փոխվել են, ինչպես ոմանք պնդում են՝ նրա աշխատանքի վարկաբեկման իրենց ջանքերում։
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.
«Տերը ինձ ցույց տվեց, որ 1843 թվականի աղյուսակը առաջնորդված էր Իր ձեռքով, և որ դրա ոչ մի մասը չպետք է փոփոխվի. որ թվերը հենց այնպես էին, ինչպես Նա էր կամենում։ Որ Նրա ձեռքը դրա վրա էր և ծածկել էր որոշ թվերի մեջ եղած մի սխալ, որպեսզի ոչ ոք չկարողանար այն տեսնել, մինչև որ Նրա ձեռքը չվերցվեր»։
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Ապա ես «Ամենօրյայի» վերաբերյալ տեսա, որ «զոհաբերություն» բառը ավելացվել է մարդկային իմաստությամբ և չի պատկանում բնագրին. և որ Տերը դրա ճշմարիտ ըմբռնումը տվեց նրանց, ովքեր հռչակում էին դատաստանի ժամի աղաղակը։ Երբ միություն կար, 1844-ից առաջ, գրեթե բոլորը միացած էին «Ամենօրյայի» վերաբերյալ ճշմարիտ ըմբռնման մեջ. բայց 1844-ից ի վեր, շփոթության մեջ, ընդունվել են այլ տեսակետներ, և դրանց հետևել են խավարն ու շփոթությունը»։ Review and Herald, November 1, 1850.
This passage was originally in the publication titled The Present Truth from 1849, but it was printed in the Review and Herald in November, 1850. In the original manuscript Sister White directly states that she is writing out several things which the Lord had recently shown her, and as you read the entire article you will see many subjects addressed. There are about twenty various subjects that she was shown. The point is that in the original article the subject of “the daily,” and the subject of “time setting” were two different revelations of things she was shown.
Այս հատվածը սկզբնապես եղել է 1849 թվականի The Present Truth հրատարակության մեջ, սակայն տպագրվել է Review and Herald-ում 1850 թվականի նոյեմբերին։ Սկզբնական ձեռագրում Քույր Ուայթը ուղղակիորեն հայտարարում է, որ գրի է առնում մի քանի բաներ, որոնք Տերը վերջերս ցույց էր տվել իրեն, և երբ կարդաք ամբողջ հոդվածը, կտեսնեք, որ այնտեղ արծարծվում են բազմաթիվ թեմաներ։ Կան մոտավորապես քսան զանազան թեմաներ, որոնք ցույց էին տրվել նրան։ Կարևոր միտքն այն է, որ սկզբնական հոդվածում «մշտականի» թեման և «ժամանակ սահմանելու» թեման երկու տարբեր հայտնություններ էին այն բաների վերաբերյալ, որոնք ցույց էին տրվել նրան։
In the original manuscript they were identified in different paragraphs. When the passage was reprinted in Experience and Views the editors combined the paragraph where Sister White upholds the pioneer view of “the daily,” with the following paragraph that warns against time setting. As you read the original, take note that emphasis is placed upon some subjects through Capitalization. In the paragraph where she endorses the pioneer view of “the daily,” she Capitalizes the word Daily, and in the next paragraph she Capitalizes the word Time, thus marking a direct distinction between the two subjects she was shown.
Բնագրային ձեռագրում դրանք առանձնացված էին տարբեր պարբերություններում։ Երբ այդ հատվածը վերահրատարակվեց «Experience and Views»-ում, խմբագիրները միավորեցին այն պարբերությունը, որտեղ Քույր Ուայթը պաշտպանում է «the daily»-ի վերաբերյալ պիոներական տեսակետը, հաջորդ պարբերության հետ, որը զգուշացնում է ժամանակ սահմանելու դեմ։ Երբ կարդաք բնագիրը, ուշադրություն դարձրեք, որ որոշ թեմաների վրա շեշտադրում է դրված Մեծատառերի գործածությամբ։ Այն պարբերության մեջ, որտեղ նա հավանություն է տալիս «the daily»-ի վերաբերյալ պիոներական տեսակետին, նա մեծատառով է գրում Daily բառը, իսկ հաջորդ պարբերության մեջ մեծատառով է գրում Time բառը՝ այսպիսով հստակ տարբերություն նշելով այն երկու թեմաների միջև, որոնք նրան ցույց էին տրվել։
“Dear Brethren and Sisters,
«Սիրելի եղբայրներ և քույրեր,
“I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision. I was shown the loveliness of Jesus, and the love that the angels have for one another. Said the angel—Can ye not behold their love?—follow it. Just so God’s people must love one another. Rather let blame fall on thyself than on a brother. I saw that the message ‘sell that ye have and give alms’ had not been given, by some, in its clear light; that the true object of the words of our Saviour had not been clearly presented. I saw that the object of selling was not to give to those who are able to labor and support themselves; but to spread the truth. It is a sin to support and indulge those who are able to labor, in idleness. Some have been zealous to attend all the meetings; not to glorify God, but for the ‘loaves and fishes.’ Such had much better been at home laboring with their hands, ‘the thing that is good,’ to supply the wants of their families, and to have something to give to sustain the precious cause of present truth.
«Ցանկանում եմ ձեզ տալ մի կարճ ուրվագիծ այն բանի, ինչ Տերը վերջին շրջանում ինձ ցույց տվեց տեսիլքում։ Ինձ ցույց տրվեց Հիսուսի հմայքը և այն սերը, որ հրեշտակները միմյանց հանդեպ ունեն։ Հրեշտակն ասաց.— Մի՞թե չեք կարող տեսնել նրանց սերը.— հետևե՛ք դրան։ Այդպես էլ Աստծո ժողովուրդը պետք է սիրի միմյանց։ Ավելի շուտ թող մեղադրանքը ընկնի քո՛ վրա, քան եղբոր։ Ես տեսա, որ «վաճառեցե՛ք, ինչ որ ունեք, և ողորմությո՛ւն տվեք» պատգամը ոմանց կողմից չէր տրվել իր հստակ լույսի մեջ. որ մեր Փրկչի խոսքերի ճշմարիտ նպատակը հստակորեն չէր ներկայացվել։ Ես տեսա, որ վաճառելու նպատակը այն չէր, որպեսզի տրվի նրանց, ովքեր կարող են աշխատել և իրենք իրենց պահել, այլ՝ ճշմարտությունը տարածելու համար։ Մեղք է անգործության մեջ պահել ու երես տալ նրանց, ովքեր կարող են աշխատել։ Ոմանք նախանձախնդիր էին բոլոր ժողովներին մասնակցելու՝ ոչ թե Աստծուն փառավորելու, այլ «հացերի և ձկների» համար։ Այդպիսիք շատ ավելի լավ է տանը լինեն՝ իրենց ձեռքերով «բարի բանը» գործելով, իրենց ընտանիքների կարիքները հոգալու և թանկագին ներկա ճշմարտության գործը պահպանելու համար տալու բան ունենալու նպատակով։»
“Some, I saw, had erred in praying for the sick to be healed before unbelievers. If any among us are sick, and call for the elders of the church to pray over them, according to James 5:14, 15, we should follow the example of Jesus. He put unbelievers out of the room, then healed the sick; so we should seek to be separated from the unbelief of those who have not faith, when we pray for the sick among us.
«Ես տեսա, որ ոմանք սխալվել էին՝ անհավատների ներկայությամբ աղոթելով, որ հիվանդները բժշկվեն։ Եթե մեզանում որևէ մեկը հիվանդ է և, ըստ Հակոբոս 5:14, 15-ի, կանչում է եկեղեցու երեցներին, որպեսզի նրանք նրա վրա աղոթեն, մենք պետք է հետևենք Հիսուսի օրինակին։ Նա անհավատներին դուրս հանեց սենյակից, ապա բժշկեց հիվանդին. ուստի, երբ աղոթում ենք մեզանում եղող հիվանդների համար, պետք է ձգտենք առանձնանալ նրանց անհավատությունից, ովքեր հավատք չունեն»։
“Then I was pointed back to the time that Jesus took his disciples away alone, into an upper room, and first washed their feet, and then gave them to eat of the broken bread, to represent his broken body, and juice of the vine to represent his spilled blood. I saw that all should move understandingly, and follow the example of Jesus in these things, and when attending to these ordinances, should be as separate from unbelievers as possible.
«Ապա իմ ուշադրությունը դարձվեց դեպի այն ժամանակը, երբ Հիսուսն Իր աշակերտներին առանձին տարավ վերնատուն, և նախ լվաց նրանց ոտքերը, ապա նրանց տվեց ուտելու կոտրված հացը՝ որպես Իր կոտրված մարմնի խորհրդանիշ, և որթատունկի հյութը՝ որպես Իր թափված արյան խորհրդանիշ։ Ես տեսա, որ բոլորը պետք է այս բաներում գործեն հասկացողությամբ և հետևեն Հիսուսի օրինակին, և երբ մասնակցում են այս կարգադրություններին, պետք է որքան հնարավոր է առանձին լինեն անհավատներից։»
“Then I was shown that the seven last plagues will be poured out, after Jesus leaves the Sanctuary. Said the angel—It is the wrath of God and the Lamb that causes the destruction or death of the wicked. At the voice of God the saints will be mighty and terrible as an army with banners; but they will not then execute the judgment written. The execution of the judgment will be at the close of the 1000 years.
«Այնժամ ինձ ցույց տրվեց, որ յոթ վերջին պատուհասները պիտի թափվեն այն բանից հետո, երբ Հիսուսը դուրս գա Սրբարանից։ Հրեշտակն ասաց. «Աստծու և Գառի բարկությունն է, որ պատճառում է ամբարիշտների կործանումը կամ մահը։ Աստծու ձայնի ժամանակ սրբերը պիտի լինեն հզոր և ահեղ՝ ինչպես դրոշներով բանակ. սակայն այնժամ նրանք չեն կատարի գրված դատաստանը։ Այդ դատաստանի գործադրությունը կլինի 1000 տարիների վերջում»։
“After the saints are changed to immortality, and are caught up together, and receive their harps, crowns, &c., and enter the Holy City, Jesus and the saints set in judgment. The books are opened, the book of life and the book of death; the book of life contains the good deeds of the saints, and the book of death contains the evil deeds of the wicked. These books were compared with the Statute book, the Bible, and according to that they were judged. The saints in unison with Jesus pass their judgment upon the wicked dead. Behold ye! said the angel, the saints sit in judgment, in unison with Jesus, and mete out to each of the wicked, according to the deeds done in the body, and it is set off against their names what they must receive, at the execution of the judgment. This, I saw, was the work of the saints with Jesus, in the Holy City before it descends to the earth, through the 1000 years. Then at the close of the 1000 years, Jesus, and the angels, and all the saints with him, leaves the Holy City, and while he is descending to the earth with them, the wicked dead are raised, and then the very men that ‘pierced him,’ being raised, will see him afar off in all his glory, the angels and saints with him, and will wail because of him. They will see the prints of the nails in his hands, and in his feet, and where they thrust the spear into his side. The prints of the nails and the spear will then be his glory. It is at the close of the 1000 years that Jesus stands upon the Mount of Olives, and the Mount parts asunder, and it becomes a mighty plain, and those who flee at that time are the wicked, that have just been raised. Then the Holy City comes down and settles on the plain.
«Այն բանից հետո, երբ սրբերը փոխվում են անմահության, և միասին վեր են առնվում, և ստանում են իրենց քնարները, պսակները և այլն, և մտնում Սուրբ Քաղաքը, Հիսուսն ու սրբերը նստում են դատաստանի։ Գրքերը բացվում են՝ կյանքի գիրքը և մահվան գիրքը. կյանքի գիրքը պարունակում է սրբերի բարի գործերը, իսկ մահվան գիրքը՝ ամբարիշտների չար գործերը։ Այս գրքերը համեմատվեցին Օրենսգրքի՝ Աստվածաշնչի հետ, և ըստ դրա նրանք դատապարտվեցին։ Սրբերը, Հիսուսի հետ միաբան, իրենց դատաստանն են անցկացնում ամբարիշտ մեռյալների վրա։ Ահա՛, ասաց հրեշտակը, սրբերը նստում են դատաստանի, Հիսուսի հետ միաբան, և յուրաքանչյուր ամբարիշտի հատուցում են ըստ մարմնի մեջ գործած գործերի, և նրանց անունների դիմաց նշանակվում է, թե ինչ պիտի ստանան դատաստանի իրագործման ժամանակ։ Սա, ես տեսա, սրբերի գործն էր Հիսուսի հետ Սուրբ Քաղաքում, նախքան այն երկրի վրա իջնելը, 1000 տարիների ընթացքում։ Ապա 1000 տարիների վերջում Հիսուսը, հրեշտակները և նրա հետ եղող բոլոր սրբերը լքում են Սուրբ Քաղաքը, և մինչ նա նրանց հետ իջնում է երկիր, ամբարիշտ մեռյալները հարություն են առնում, և այն նույն մարդիկ, որ «խոցեցին նրան», հարություն առած, նրան կտեսնեն հեռվից՝ իր ամբողջ փառքի մեջ, հրեշտակներով և սրբերով հանդերձ, և նրա պատճառով ողբալու են։ Նրանք պիտի տեսնեն մեխերի հետքերը նրա ձեռքերի և նրա ոտքերի վրա, և այն տեղը, ուր նիզակով խոցեցին նրա կողը։ Այն ժամանակ մեխերի և նիզակի հետքերը պիտի լինեն նրա փառքը։ 1000 տարիների վերջում է, որ Հիսուսը կանգնում է Ձիթենյաց լեռան վրա, և լեռը ճեղքվում է երկու մասի, և դառնում է մի հզոր դաշտավայր, և նրանք, որ այդ ժամանակ փախչում են, հենց նոր հարություն առած ամբարիշտներն են։ Այնուհետև Սուրբ Քաղաքը իջնում է և հաստատվում դաշտավայրի վրա»։
“Then Satan imbues the wicked, that have been raised, with his spirit. He flatters them that the army in the City is small, and that his army is large, and that they can overcome the saints and take the City. While Satan was rallying his army, the saints were in the City, beholding the beauty and glory of the Paradise of God. Jesus was at their head, leading them. All at once the lovely Saviour was gone from our company; but soon we heard his lovely voice, saying, ‘Come ye blessed of my Father inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.’ We gathered about Jesus, and just as he closed the gates of the City, the curse was pronounced upon the wicked. The gates were shut. Then the saints used their wings and mounted to the top of the wall of the City. Jesus was also with them; his crown looked brilliant and glorious. It was a crown within a crown, seven in number. The crowns of the saints were of the most pure gold, decked with stars. Their faces shone with glory, for they were in the express image of Jesus; and as they arose, and moved all together to the top of the City, I was enraptured with the sight.
«Ապա սատանան իր հոգով է լցնում հարություն առած ամբարիշտներին։ Նա շողոքորթում է նրանց, թե Քաղաքի մեջ եղած զորքը փոքր է, իսկ իր զորքը՝ մեծ, և թե նրանք կարող են հաղթահարել սրբերին ու գրավել Քաղաքը։ Մինչ սատանան համախմբում էր իր զորքը, սրբերը Քաղաքի մեջ էին՝ դիտելով Աստծու Դրախտի գեղեցկությունն ու փառքը։ Հիսուսը նրանց առջևում էր՝ առաջնորդելով նրանց։ Հանկարծ մեր միջից չքացավ այն սիրասուն Փրկիչը, բայց շուտով մենք լսեցինք նրա սիրելի ձայնը, որ ասում էր. “Եկե՛ք, իմ Հոր օրհնյալնե՛ր, ժառանգեցե՛ք ձեզ համար աշխարհի հիմնադրումից պատրաստված արքայությունը”։ Մենք հավաքվեցինք Հիսուսի շուրջը, և հենց որ նա փակեց Քաղաքի դռները, ամբարիշտների վրա արտասանվեց անեծքը։ Դռները փակվեցին։ Այն ժամանակ սրբերը գործածեցին իրենց թևերը և բարձրացան Քաղաքի պարսպի գագաթը։ Հիսուսն էլ նրանց հետ էր. նրա պսակը պայծառ ու փառավոր էր երևում։ Դա պսակ էր պսակի մեջ՝ թվով յոթ։ Սրբերի պսակները ամենամաքուր ոսկուց էին՝ աստղերով զարդարված։ Նրանց դեմքերը փայլում էին փառքով, որովհետև նրանք Հիսուսի ճշգրիտ պատկերն էին կրում. և երբ նրանք բարձրացան ու բոլորը միասին շարժվեցին դեպի Քաղաքի գագաթը, ես հափշտակվեցի այդ տեսարանից»։
“Then the wicked saw what they had lost; and fire was breathed from God upon them, and consumed them. This was the Execution of the Judgment. The wicked then received according as the saints in unison with Jesus had meted out to them during the 1000 years. The same fire from God that consumed the wicked, purified the whole earth. The broken ragged mountains melted with fervent heat, the atmosphere, also, and all the stubble was consumed. Then our inheritance opened before us, glorious and beautiful, and we inherited the whole earth made new. We all shouted with a loud voice, Glory, Alleluia.
«Այնժամ ամբարիշտները տեսան, թե ինչ էին կորցրել. և Աստծուց կրակ շնչվեց նրանց վրա ու սպառեց նրանց։ Սա էր Դատաստանի իրագործումը։ Այն ժամանակ ամբարիշտները հատուցում ստացան ըստ այնմ, ինչպես սրբերը, Հիսուսի հետ միաբան, չափել էին նրանց համար այդ 1000 տարիների ընթացքում։ Աստծուց ելած նույն կրակը, որ սպառեց ամբարիշտներին, մաքրեց ամբողջ երկիրը։ Փշրված ու ժանգոտ լեռները հալվեցին սաստիկ տապով, մթնոլորտը ևս, և ամբողջ ծղոտը սպառվեց։ Այնժամ մեր ժառանգությունը բացվեց մեր առաջ՝ փառավոր և գեղեցիկ, և մենք ժառանգեցինք ամբողջ նորոգված երկիրը։ Մենք բոլորս բարձրաձայն աղաղակեցինք. Փա՛ռք, Ալելուիա»։
“I also saw that the shepherds should consult those in whom they have reason to have confidence, those who have been in all the messages, and are firm in all the present truth, before they advocate any new point of importance, which they may think the Bible sustains. Then the shepherds will be perfectly united, and the union of the shepherds will be felt by the church. Such a course I saw would prevent unhappy divisions, and then there would be no danger of the precious flock being divided, and the sheep scattered, without a shepherd.
«Ես նաև տեսա, որ հովիվները պետք է խորհրդակցեն նրանց հետ, որոնց նկատմամբ իրենք վստահություն ունենալու հիմք ունեն, նրանց հետ, որոնք եղել են բոլոր պատգամների մեջ և հաստատուն են ամբողջ ներկա ճշմարտության մեջ, նախքան որևէ կարևոր նոր կետ պաշտպանելը, որը, ըստ իրենց կարծիքի, Աստվածաշունչը հաստատում է։ Այդ ժամանակ հովիվները կլինեն կատարյալ միաբանության մեջ, և հովիվների միությունը կզգացվի եկեղեցու կողմից։ Ես տեսա, որ այդպիսի ընթացքը կկանխեր դժբախտ բաժանումները, և այդ ժամանակ վտանգ չէր լինի, որ թանկագին հոտը բաժանվի, և ոչխարները ցրվեն՝ առանց հովվի։»
“September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.
«Սեպտեմբերի 23-ին Տերը ցույց տվեց ինձ, որ Իր ձեռքը երկրորդ անգամ էր մեկնել՝ Իր ժողովրդի մնացորդին վերագտնելու համար, և որ այս հավաքման ժամանակ ջանքերը պետք է կրկնապատկվեն։ Ցրման ժամանակ Իսրայելը հարվածվեց և պատառոտվեց, բայց այժմ՝ հավաքման ժամանակ, Աստված պիտի բժշկի և կապի Իր ժողովրդին։ Ցրման ժամանակ ճշմարտությունը տարածելու համար գործադրված ջանքերը միայն սակավ ազդեցություն ունեին, քիչ բան էին կատարում կամ ոչինչ. բայց հավաքման ժամանակ, երբ Աստված ձեռքն է դրել՝ Իր ժողովրդին հավաքելու համար, ճշմարտությունը տարածելու ջանքերը կունենան իրենց նպատակված ազդեցությունը։ Բոլորը պետք է լինեն միաբան և նախանձախնդիր՝ այս գործում։ Ես տեսա, որ ամոթալի է, երբ որևէ մեկը դիմում է ցրման ժամանակի օրինակներին, որպեսզի դրանք ղեկավարեն մեզ այժմ՝ հավաքման ժամանակ. որովհետև եթե Աստված այժմ մեզ համար ավելին չանի, քան այն ժամանակ արեց, Իսրայելը երբեք չէր հավաքվի։ Նույնքան անհրաժեշտ է, որ ճշմարտությունը հրատարակվի թերթում, որքան՝ քարոզվի»։
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.
«Տերը ինձ ցույց տվեց, որ 1843 թվականի աղյուսակը առաջնորդված էր Իր ձեռքով, և որ դրա ոչ մի մասը չպետք է փոփոխվի. որ թվերը այնպիսին էին, ինչպես Նա էր ցանկանում։ Որ Նրա ձեռքը դրա վրա էր և ծածկել էր թվերից մի քանիսի մեջ եղած մի սխալ, որպեսզի ոչ ոք չկարողանար այն տեսնել, մինչև որ Նրա ձեռքը հեռացվեց։»
“Then I saw in relation to the “Daily,” that the word “sacrifice” was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.
«Այն ժամանակ ես «Մշտականի» վերաբերյալ տեսա, որ «զոհաբերություն» բառը ավելացվել է մարդկային իմաստությամբ և չի պատկանում բնագրին, և որ Տերն այդ մասին ճիշտ հասկացողությունը տվել էր նրանց, ովքեր հռչակեցին դատաստանի ժամի աղաղակը։ Երբ միություն էր տիրում՝ մինչև 1844 թվականը, գրեթե բոլորը միացած էին «Մշտականի» ճիշտ հասկացողության մեջ, բայց 1844 թվականից ի վեր, խառնաշփոթության մեջ, ընդունվել են այլ տեսակետներ, և դրանց հետևել են խավարն ու խառնաշփոթությունը։»
“The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.
«Տերը ինձ ցույց տվեց, որ 1844 թվականից ի վեր ժամանակը փորձություն չի եղել, և որ ժամանակը այլևս երբեք փորձություն չի լինելու»։
“Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Այնուհետև իմ ուշադրությունը հրավիրվեց ոմանց վրա, որոնք մեծ մոլորության մեջ են, թե սրբերը դեռ պիտի գնան Հին Երուսաղեմ և այլն, նախքան Տիրոջ գալը։ Այդպիսի տեսակետը միտված է միտքն ու հետաքրքրությունը հեռացնել Աստծու ներկայիս գործից՝ երրորդ հրեշտակի պատգամի ներքո. որովհետև եթե մենք պիտի գնանք Երուսաղեմ, ապա մեր միտքն, բնականաբար, այնտեղ պիտի լինի, և մեր միջոցները կզսպվեն այլ գործածություններից, որպեսզի սրբերին հասցնեն Երուսաղեմ։ Ես տեսա, որ պատճառը, թե ինչու նրանք թողնված էին գնալու այս մեծ մոլորության մեջ, այն է, որ նրանք չեն խոստովանել և չեն լքել իրենց մոլորությունները, որոնց մեջ եղել են անցած մի շարք տարիների ընթացքում»։ Review and Herald, November 1, 1850.
The passage begins by stating, “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision.” There were several subjects presented, and she did not combine the paragraph addressing “the daily,” with the next paragraph. That was done later by editors who placed the passage in Experience and Views, and thereafter in Early Writings. In Experience and Views, the editors left off the first eight paragraphs, and combined the paragraphs addressing what she was shown of “the daily” and of time setting. Experience and Views was published in 1851, and then Early Writings was published in 1882.
Հատվածը սկսվում է այս խոսքերով. «Կցանկանայի ձեզ տալ համառոտ ուրվագիծ այն բանի, ինչ Տերը վերջերս ինձ ցույց է տվել տեսիլքի մեջ»։ Ներկայացվել էին մի քանի թեմաներ, և նա «ամենօրյա»-ին վերաբերող պարբերությունը չէր միացրել հաջորդ պարբերությանը։ Դա արվել է ավելի ուշ խմբագիրների կողմից, որոնք այդ հատվածը տեղադրեցին Experience and Views-ում, իսկ դրանից հետո՝ Early Writings-ում։ Experience and Views-ում խմբագիրները բաց էին թողել առաջին ութ պարբերությունները և միավորել էին այն պարբերությունները, որոնք վերաբերում էին նրան, ինչ իրեն ցույց էր տրվել «ամենօրյա»-ի և ժամանակ սահմանելու մասին։ Experience and Views-ը հրատարակվել է 1851 թվականին, իսկ ապա Early Writings-ը հրատարակվել է 1882 թվականին։
Early Writings was essentially the same four paragraphs that had appeared in Experience and Views, but with one significant exception. In Experience and Views, the one sentence paragraph that addressed time setting was combined with the previous paragraph that addressed “the daily.” Then the paragraph that originally followed the paragraph addressing time setting was included. In Early Writings a paragraph that came from a different passage in Experience and Views, was placed between the paragraph that now addresses both “the daily,” and time setting, which was originally followed by a paragraph identifying why it was wrong to make pilgrimages to old Jerusalem.
Վաղ գրվածքները, ըստ էության, նույն այն չորս պարբերություններն էին, որոնք հայտնվել էին «Փորձառություն և տեսիլքներ»-ում, բայց մեկ նշանակալի բացառությամբ։ «Փորձառություն և տեսիլքներ»-ում ժամանակ սահմանելուն վերաբերող մեկ նախադասությունից բաղկացած պարբերությունը միացված էր նախորդ պարբերությանը, որը վերաբերում էր «ամենօրյա»-ին։ Այնուհետև ներառված էր այն պարբերությունը, որը սկզբնապես հաջորդում էր ժամանակ սահմանելուն վերաբերող պարբերությանը։ «Վաղ գրվածքներ»-ում «Փորձառություն և տեսիլքներ»-ի մեկ այլ հատվածից վերցված մի պարբերություն դրվել էր այն պարբերության միջև, որն այժմ վերաբերում է թե՛ «ամենօրյա»-ին, թե՛ ժամանակ սահմանելուն, և որին սկզբնապես հաջորդում էր մի պարբերություն, որտեղ նշվում էր, թե ինչու էր սխալ ուխտագնացություններ կատարել դեպի հին Երուսաղեմ։
The paragraph that was removed from a different page of Experience and Views, and then was inserted into the passage of Early Writings, only added to the confusion about “the daily” that had begun since 1844. The paragraph was not in Sister White’s original narrative of her vision.
Experience and Views-ի մեկ այլ էջից հեռացված, ապա Early Writings-ի հատվածի մեջ զետեղված պարբերությունը միայն հավելեց «ամենօրյա»-ի վերաբերյալ այն շփոթությանը, որը սկսվել էր 1844 թվականից ի վեր։ Այդ պարբերությունը քույր Ուայթի տեսիլքի մասին նրա սկզբնական պատմության մեջ չէր գտնվում։
“The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.
«Տերն ինձ ցույց է տվել, որ երրորդ հրեշտակի պատգամը պետք է գնա և հռչակվի Տիրոջ ցրված զավակներին, և որ այն չպետք է կախված դրվի ժամանակից, որովհետև ժամանակը այլևս երբեք փորձություն չի լինելու։ Ես տեսա, որ ոմանք ընկնում էին կեղծ ոգևորության մեջ, որը ծագում էր ժամանակի մասին քարոզելուց. որ երրորդ հրեշտակի պատգամը ավելի զորեղ էր, քան ժամանակը երբևէ կարող էր լինել։ Ես տեսա, որ այս պատգամը կարող է կանգնել իր իսկ հիմքի վրա, և որ այն ժամանակի կարիքը չունի՝ իրեն զորացնելու համար, և որ այն պիտի գնա հզոր զորությամբ, կատարի իր գործը, և պիտի կարճվի արդարությամբ»։ Experience and Views, 48.
The paragraph from page forty-eight of Experience and Views, was inserted after the paragraph in Early Writings, that had been created by combining two different paragraphs, and it placed an emphasis upon time setting that did not exist in the original narrative.
«Փորձառություն և Տեսիլքներ»-ի քառասունութերորդ էջից վերցված պարբերությունը «Վաղ Գրվածքներ»-ում զետեղվել էր այն պարբերությունից հետո, որը կազմվել էր երկու տարբեր պարբերությունների միավորումով, և այն շեշտադրում էր ժամանակի սահմանման վրա, ինչպիսին բնագրային շարադրանքում գոյություն չուներ։
In 1931, the ancient men that ruled the people of Jerusalem invented a story which claimed Daniells had interviewed Sister White in 1910, and in the testimony that Daniells provided he refers to the 1843 chart, and says he pointed to the non-existent sanctuary on the chart, as he interviewed Sister White. He supposedly had the book Early Writings with him, and as he asked her about what she meant, and based upon her responses he could only conclude that the passage endorsing the pioneer view of “the daily,” in Early Writings, was actually a warning against time setting. Twenty-one years after the invented interview and sixteen years after the death of the persons supposedly interviewed, Daniells places the testimony into the history of the third generation.
1931 թվականին Երուսաղեմի ժողովրդի վրա իշխող հին մարդիկ հորինեցին մի պատմություն, ըստ որի՝ Դանիելսը 1910 թվականին հարցազրույց էր վերցրել Քույր Ուայթից, և Դանիելսի ներկայացրած վկայության մեջ նա անդրադառնում է 1843 թվականի քարտեզին ու ասում է, թե, հարցազրույց վերցնելիս Քույր Ուայթից, ինքը մատնացույց էր արել այդ քարտեզի վրա պատկերված, սակայն իրականում գոյություն չունեցող սրբարանը։ Ենթադրաբար նա իր հետ ուներ Early Writings գիրքը, և երբ նա հարցնում էր նրան, թե ինչ էր նա նկատի ունեցել, իր ստացած պատասխանների հիման վրա կարող էր միայն այն եզրակացության գալ, որ Early Writings-ում «the daily»-ի վերաբերյալ պիոներական տեսակետը հաստատող հատվածը իրականում ժամանակ սահմանելու դեմ ուղղված նախազգուշացում էր։ Հորինված հարցազրույցից քսանմեկ տարի անց և ենթադրաբար հարցազրույցի ենթարկված անձանց մահից տասնվեց տարի անց Դանիելսը այդ վկայությունը տեղադրում է երրորդ սերնդի պատմության մեջ։
F. C. Gilbert was a Hebrew scholar and he did not simply support the correct view of the “daily” as Paganism because the pioneers and Ellen White said it was so. He defended it based upon an understanding of the Hebrew text that Daniel the prophet had employed. He was the prominent Adventist Hebrew scholar during the time period. As the controversy about “the daily” that Daniells and Prescott were pushing continued to grow, Gilbert was one of the prominent scholars who stood in defense of the pioneer position. He had an interview with Ellen White on June 8, 1910, and he later recorded what he and Sister White discussed. Daniells’ testimony is completely contrary to F. C. Gilbert’s.
Ֆ. Ս. Գիլբերտը եբրայերեն լեզվի գիտնական էր, և նա «ամենօրյա»-ի՝ որպես հեթանոսության ճիշտ տեսակետին պարզապես չէր սատարում այն պատճառով, որ pioneers-ները և Էլեն Ուայթը այդպես էին ասել։ Նա այն պաշտպանում էր՝ հիմնվելով այն եբրայական տեքստի ըմբռնման վրա, որ գործածել էր մարգարե Դանիելը։ Այդ ժամանակաշրջանում նա նշանավոր ադվենտիստ եբրայագետն էր։ Երբ Դանիելսի և Պրեսքոտի կողմից առաջ մղվող «ամենօրյա»-ի վերաբերյալ վեճը շարունակեց աճել, Գիլբերտը այն նշանավոր գիտնականներից էր, որոնք կանգնեցին pioneers-ների դիրքորոշման պաշտպանության մեջ։ 1910 թվականի հունիսի 8-ին նա հարցազրույց ունեցավ Էլեն Ուայթի հետ, և հետագայում արձանագրեց, թե ինչ էին ինքը և Քույր Ուայթը քննարկել։ Դանիելսի վկայությունը լիովին հակառակ է Ֆ. Ս. Գիլբերտի վկայությանը։
In volume twenty, pages seventeen through twenty-two, of Manuscript Releases, Sister White’s addresses Daniells’ and Prescott’s position on the “daily”. The phrases that you find in F. C. Gilbert’s report of his interview with Ellen White are almost identical to what Sister White herself stated in the passage from Manuscript Releases. So, for many years before Manuscript Releases were published and released, there was no concrete inspired testimony to refute or uphold Daniells’ claim about the content of the interview he supposedly had with Sister White. More importantly, there was no inspired endorsement for his flawed view of the “daily”. Even more importantly, now that Manuscript Releases are available—there still isn’t an inspired endorsement for his flawed view of “the daily!”
Manuscript Releases-ի քսաներորդ հատորում, տասնյոթից մինչև քսաներկուերորդ էջերում, Քույր Ուայթը անդրադառնում է «մշտականի» վերաբերյալ Դենիելսի և Պրեսկոտի դիրքորոշմանը։ Այն արտահայտությունները, որ դուք գտնում եք Էլեն Ուայթի հետ իր հարցազրույցի վերաբերյալ Ֆ. Ս. Գիլբերտի զեկույցում, գրեթե նույնական են այն բանի հետ, ինչ Քույր Ուայթն ինքը հայտնել է Manuscript Releases-ից բերված այդ հատվածում։ Ուստի, Manuscript Releases-ի հրատարակվելուց և շրջանառության մեջ դրվելուց շատ տարիներ առաջ, չկար որևէ հստակ ներշնչյալ վկայություն՝ հերքելու կամ հաստատելու Դենիելսի պնդումը այն հարցազրույցի բովանդակության մասին, որը նա, ենթադրաբար, ունեցել էր Քույր Ուայթի հետ։ Իսկ առավել կարևորն այն է, որ չկար որևէ ներշնչյալ հավանություն նրա «մշտականի» վերաբերյալ սխալ տեսակետին։ Եվ առավել ևս կարևոր է, որ այժմ, երբ Manuscript Releases-ը մատչելի է, նրա «մշտականի» վերաբերյալ սխալ տեսակետի համար դեռևս չկա որևէ ներշնչյալ հավանություն։
And yet today, Laodicean Adventism is taught that Sister White has no position on the “daily”, except that it is not a “test question” and we should “keep quiet on this subject”. Something is reversed today, and what is reversed is that the true position of “the daily” is now in the minority opinion among God’s people. In 1910, the minority view was Conradi’s view that was being pushed by Daniells and Prescott, and the majority view was the pioneer position.
Եվ այնուամենայնիվ, այսօր Լաոդիկեական ադվենտիզմին ուսուցանվում է, թե Քույր Ուայթը «մշտականի» վերաբերյալ որևէ դիրքորոշում չունի, բացի նրանից, որ դա «փորձաքարային հարց» չէ, և մենք պետք է «լուռ մնանք այս թեմայի շուրջ»։ Այսօր ինչ-որ բան շրջված է, և այն, ինչ շրջված է, այն է, որ «մշտականի» ճշմարիտ դիրքորոշումն այժմ Աստծո ժողովրդի մեջ փոքրամասնության կարծիք է։ 1910 թվականին փոքրամասնության տեսակետը Կոնրադիի տեսակետն էր, որը առաջ էր մղվում Դանիելսի և Պրեսքոթի կողմից, իսկ մեծամասնության տեսակետը նախակարապետների դիրքորոշումն էր։
The following is F. C. Gilbert’s statement about his interview with Sister White, that should be compared with Manuscript Releases, that has been placed in its entirety, in the eighty-first article of this The Book of Daniel series.
Ստորև ներկայացվում է Ֆ. Ս. Գիլբերտի հայտարարությունը Քույր Ուայթի հետ ունեցած իր հարցազրույցի վերաբերյալ, որը պետք է համեմատվեր Manuscript Releases-ի հետ, որն ամբողջությամբ զետեղվել է «Դանիելի գիրքը» այս շարքի ութսունմեկերորդ հոդվածում։
“Daniells and Prescott . . . would not give the older brethren in the cause any chance to say anything. . . . Daniells was here to see me, and I would not see him. . . . I would not have anything to say to him about anything. About the ‘daily’ that they are trying to work up, there is nothing to it. . . . When I was in Washington there seemed to be something that just encased their minds, and I could not seem to touch them. We are to have nothing to do with this subject of the ‘daily’ . . . I knew they would work against my message, and then the people would not think there was anything to my message. I have written to him and told him that he was showing himself not fit to be president of the General Conference. . . . not the man to keep the Presidency.
«Դանիելսն ու Պրեսքոթը... գործի մեջ եղած ավագ եղբայրներին ոչ մի հնարավորություն չէին տալիս որևէ բան ասելու.... Դանիելսը այստեղ էր՝ ինձ տեսնելու համար, և ես նրան չտեսա.... Ես չէի ուզում որևէ բանի մասին նրա հետ որևէ բան խոսել։ «Ամենօրյա»-ի մասին, որ նրանք փորձում են առաջ քաշել, դրա մեջ ոչինչ չկա.... Երբ Վաշինգտոնում էի, թվում էր, թե մի բան պարզապես պատել էր նրանց մտքերը, և ես կարծես չէի կարողանում հասնել նրանց։ Մենք այս «ամենօրյա»-ի թեմայի հետ ոչ մի առնչություն չպետք է ունենանք... Ես գիտեի, որ նրանք պիտի գործեին իմ լուրի դեմ, և այդ ժամանակ ժողովուրդը չէր մտածի, թե իմ լուրի մեջ որևէ բան կա։ Ես նրան գրել եմ և ասել, որ նա իրեն ցույց է տալիս որպես ոչ պիտանի՝ Գլխավոր համաժողովի նախագահ լինելու համար.... այն մարդը չէ, որ պահի նախագահությունը»։
“If this message of the ‘daily’ were a testing message the Lord would have shown me. These people do not see the end from the beginning in this thing. . . .I utterly refuse to see any of them who are engaged in this work.
«Եթե «ամենօրյա»-ի վերաբերյալ այս լուրը փորձության լուր լիներ, Տերը ինձ ցույց կտար։ Այս մարդիկ այս հարցում սկզբից վերջը չեն տեսնում։... Ես վճռականապես հրաժարվում եմ տեսնել որևէ մեկին նրանցից, ովքեր ներգրավված են այս գործում»։
“The light that was given me of God is that Brother Daniells has stood in the Presidency long enough. . . . and I was told not to have any more conversation with him about any of these things. I would not see Daniells about the matter, and I would not have one word with him. They pled with me to give him an interview, but I would not. . . . I was told to warn our people not to have anything to do with this thing they are teaching. . . . I was forbidden of the Lord to listen to it. I have expressed myself as not having a particle of confidence in it. . . . This whole thing they are doing is a scheme of the devil.” F. C. Gilbert’s report of an interview given him by Ellen White on June 8, 1910.
«Աստծուց ինձ տրված լույսն այն է, որ եղբայր Դանիելսը բավական երկար ժամանակ է կանգնած եղել Նախագահության մեջ.... և ինձ ասվեց նրա հետ այլևս ոչ մի խոսակցություն չունենալ այս բաներից որևէ մեկի մասին։ Ես Դանիելսի հետ այս հարցի վերաբերյալ չէի հանդիպի, և նրա հետ ոչ մի խոսք չէի ասի։ Նրանք աղաչում էին ինձ նրան ընդունել առանձնազրույցի, սակայն ես չէի անի.... Ինձ ասվեց նախազգուշացնել մեր ժողովրդին, որ ոչ մի առնչություն չունենան այս բանի հետ, որ նրանք ուսուցանում են.... Տերը ինձ արգելեց լսել այն։ Ես արտահայտվել եմ, որ դրա հանդեպ վստահության նույնիսկ մի նշույլ չունեմ.... Այս ամբողջ բանը, որ նրանք անում են, սատանայի հնարք է»։ Ֆ. Ս. Գիլբերտի հաղորդումը 1910 թվականի հունիսի 8-ին Էլեն Ուայթի կողմից իրեն տրված հարցազրույցի մասին։
We will continue this subject in the next article.
Մենք այս թեման կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ ‘Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
«Նա, ով տեսնում է արտաքինի տակ, ով կարդում է բոլոր մարդկանց սրտերը, մեծ լույս ունեցածների մասին ասում է. «Նրանք չեն նեղվում և զարմանում իրենց բարոյական և հոգևոր վիճակի պատճառով»։ «Այո՛, նրանք ընտրել են իրենց սեփական ճանապարհները, և նրանց անձը հաճույք է գտնում իրենց գարշելիքներում։ Ես էլ կընտրեմ նրանց մոլորությունները և նրանց վրա կբերեմ այն, ինչից նրանք վախենում են. որովհետև երբ Ես կանչեցի, ոչ ոք չպատասխանեց, երբ Ես խոսեցի, նրանք չլսեցին, այլ չար գործեցին Իմ աչքի առաջ և ընտրեցին այն, ինչից Ես հաճություն չունեի»։ «Աստված նրանց վրա կուղարկի զորեղ մոլորություն, որպեսզի նրանք հավատան ստին», որովհետև «չընդունեցին ճշմարտության սերը, որպեսզի փրկվեն», «այլ հաճույք էին գտնում անիրավության մեջ»։ Եսայիա 66:3, 4; 2 Թեսաղոնիկեցիներ 2:11, 10, 12։
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’
«Երկնային Վարդապետը հարցրեց. “Ի՞նչ ավելի զորեղ մոլորություն կարող է խաբել միտքը, քան այն ձևանալը, թե դու կառուցում ես ճիշտ հիմքի վրա, և թե Աստված ընդունում է քո գործերը, մինչդեռ իրականում շատ բաներ իրականացնում ես աշխարհիկ քաղաքականության համաձայն և մեղանչում ես Եհովայի դեմ։ Ո՜վ, դա մեծ խաբեություն է, մի հրապուրիչ մոլորություն, որ տիրում է մտքերին, երբ մարդիկ, որոնք մի ժամանակ ճանաչել են ճշմարտությունը, աստվածապաշտության կերպարը շփոթում են դրա հոգու և զորության հետ. երբ ենթադրում են, թե հարուստ են, հարստացած են բարիքներով և ոչնչի կարիք չունեն, մինչդեռ իրականում ամեն բանի կարիք ունեն”»։
“God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.
«Աստված չի փոխվել Իր այն հավատարիմ ծառաների նկատմամբ, որոնք իրենց հանդերձները անբիծ են պահում։ Սակայն շատերն աղաղակում են. «Խաղաղություն և ապահովություն», մինչ հանկարծական կործանում է գալիս նրանց վրա։ Եթե չլինի հիմնավոր ապաշխարություն, եթե մարդիկ իրենց սրտերը չխոնարհեցնեն խոստովանությամբ և չընդունեն ճշմարտությունն այնպես, ինչպես այն Հիսուսում է, նրանք երբեք երկինք չեն մտնի։ Երբ մաքրագործությունը տեղի ունենա մեր շարքերում, մենք այլևս անտարբեր հանգստության մեջ չենք մնա՝ պարծենալով, թե հարուստ ենք, հարստացել ենք և ոչնչի կարիք չունենք»։
“Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? “How is the faithful city become an harlot!” My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’
«Ո՞վ կարող է ճշմարտապես ասել. «Մեր ոսկին կրակով փորձված է, մեր հանդերձները աշխարհից անարատ են»։ Ես տեսա, թե ինչպես մեր Խրատիչը ցույց էր տալիս այսպես կոչված արդարության հանդերձները։ Դրանք հանելով՝ Նա մերկացրեց ներքևում եղած պղծությունը։ Ապա ասաց ինձ. «Չե՞ս տեսնում, թե ինչպես նրանք ցուցադրական կերպով ծածկել են իրենց պղծությունն ու բնավորության փտախտը։ “Ինչպե՜ս է հավատարիմ քաղաքը պոռնիկ դարձել”։ Իմ Հոր տունը առևտրի տուն է դարձել, մի վայր, որտեղից աստվածային ներկայությունն ու փառքը հեռացել են։ Այս պատճառով է, որ թուլություն կա, և զորությունը պակասում է»։
“Unless the church, which is now being leavened with her own backsliding, shall repent and be converted, she will eat of the fruit of her own doing, until she shall abhor herself. When she resists the evil and chooses the good, when she seeks God with all humility and reaches her high calling in Christ, standing on the platform of eternal truth and by faith laying hold upon the attainments prepared for her, she will be healed. She will appear in her God-given simplicity and purity, separate from earthly entanglements, showing that the truth has made her free indeed. Then her members will indeed be the chosen of God, His representatives.” Testimonies, volume 8, 249, 250.
«Եթե եկեղեցին, որն այժմ խմորվում է իր իսկ հետընթացով, չապաշխարի և չդառնա, նա պիտի ուտի իր իսկ արարքների պտղից, մինչև որ զզվի իրենից։ Երբ նա դիմակայի չարին և ընտրի բարին, երբ ամենայն խոնարհությամբ փնտրի Աստծուն և հասնի Քրիստոսում իր բարձր կոչմանը՝ կանգնելով հավիտենական ճշմարտության հարթակի վրա և հավատքով բռնվելով իր համար պատրաստված ձեռքբերումներից, նա պիտի բժշկվի։ Նա պիտի երևա իր աստվածատուր պարզությամբ և մաքրությամբ՝ երկրային խճճվածություններից անջատ, ցույց տալով, որ ճշմարտությունը նրան իսկապես ազատ է արել։ Այնժամ նրա անդամներն իսկապես կլինեն Աստծու ընտրյալները, Նրա ներկայացուցիչները»։ Վկայություններ, հատոր 8, 249, 250։