The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.
Հարցը, որին կձգտենք պատասխանել այս հոդվածում, այն է, թե ինչպես է Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունների առաջին հիշատակումը՝ Դանիելի գրքի երկրորդ գլխում, համընկնում Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունների վերջին հիշատակման հետ՝ Հայտնություն տասնյոթում։ Իմ մտադրությունն է բարձրացնել որոշ հարցեր այն մասին, թե իրականում ինչն է նույնացվում Նաբուգոդոնոսորի արձանի մեջ, և նաև առաջամարտիկների այն դիրքորոշման վերաբերյալ, ըստ որի նրանց պատմությունն էր ներկայացնում այն պահը, երբ վեմը պիտի զարկեր արձանի ոտքերին։
Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”
Քույր Ուայթը նշում է, որ մենք հասել էինք այն կետին, երբ «Աստծո սուրբ գործը ներկայացված է արձանի ոտքերով, որոնցում երկաթը խառնված էր կավային տիղմին», ինչը նա հետագայում բնորոշում է որպես «եկեղեցականության և պետականության միախառնում»։
“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
«Մենք հասել ենք մի ժամանակի, երբ Աստծո սուրբ գործը ներկայացված է արձանի ոտքերով, որոնցում երկաթը խառնված էր կավախառն կավին։ Աստված ունի մի ժողովուրդ, ընտրյալ ժողովուրդ, որի զանազանող դատողությունը պետք է սրբագործված լինի, որը չպետք է անսուրբ դառնա՝ հիմքի վրա դնելով փայտ, խոտ և ծղոտ։ Ամեն մի հոգի, որ հավատարիմ է Աստծո պատվիրաններին, կտեսնի, որ մեր հավատի զանազանիչ հատկանիշը յոթերորդ օրվա շաբաթն է։ Եթե կառավարությունը պատվի շաբաթը, ինչպես Աստված է պատվիրել, ապա նա կկանգնի Աստծո զորության մեջ և այն հավատի պաշտպանության համար, որ մի անգամ ընդմիշտ տրվեց սրբերին։ Բայց պետական այրերը պիտի պաշտպանեն կեղծ շաբաթը և իրենց կրոնական հավատը պիտի խառնեն պապականության այս զավակի պահպանության հետ՝ այն վեր դասելով այն շաբաթից, որ Տերը սրբացրել և օրհնել է՝ այն առանձնացնելով, որպեսզի մարդը պահի այն սուրբ՝ որպես նշան Իր և Իր ժողովրդի միջև՝ հազար սերունդների համար։ Եկեղեցականության և պետականության խառնուրդը ներկայացված է երկաթով և կավով։ Այս միությունը թուլացնում է եկեղեցիների ամբողջ զորությունը։ Եկեղեցուն պետության իշխանությամբ օժտելը չար հետևանքներ պիտի բերի։ Մարդիկ գրեթե անցել են Աստծո համբերության սահմանը։ Նրանք իրենց ուժը ներդրել են քաղաքականության մեջ և միացել են պապականությանը։ Բայց ժամանակը պիտի գա, երբ Աստված պիտի պատժի նրանց, ովքեր անվավեր են դարձրել Իր օրենքը, և նրանց չար գործը պիտի հետ դառնա իրենց վրա»։ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”
Այն ժամանակը, որին մենք հասել ենք, երբ Աստծու սուրբ գործը խառնվում է եկեղեցականությանը և պետական գործերին, առաջընթաց ընթացք ունեցող ժամանակաշրջանի նկարագրություն է։ Նա ասում է, որ այդ խառնումը «թուլացնում է եկեղեցիների ամբողջ զորությունը», և որ այն «չար հետևանքներ կբերի», և որ «ժամանակը կգա, երբ Աստված կպատժի նրանց, ովքեր անվավեր են դարձրել Նրա օրենքը»։
The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”
Եկեղեցու և պետության այն խառնուրդը, որ թուլացնում է եկեղեցիների զորությունը, Պերգամոսի եկեղեցու նկարագրությունն է, որտեղ եկեղեցական խորագիտության և պետական խորագիտության միավորումը ներկայացնում էր այն ուրացությունը, որը նախորդում է մեղքի մարդու հայտնությանը։ Պերգամոսը և այն կայսրը, որ խորհրդանշում է քրիստոնեության և կռապաշտության միջև փոխզիջումը, տեղ են գտնում Դանիել երկրորդ գլխի չորրորդ թագավորության մեջ։ Այդ փոխզիջումը Դանիել երկրորդ գլխում ներկայացված է «կավ» բառի գործածությամբ։
Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.
Դու, ո՛վ թագավոր, տեսար, և ահա մի մեծ արձան։ Այս մեծ արձանը, որի փայլը բացառիկ էր, կանգնած էր քո առաջ, և նրա կերպարանքը ահեղ էր։ Այս արձանի գլուխը մաքուր ոսկուց էր, նրա կուրծքն ու բազուկները՝ արծաթից, նրա փորը և ազդրերը՝ պղնձից, նրա սրունքները՝ երկաթից, նրա ոտքերը՝ մասամբ երկաթից և մասամբ կավից։ Դու նայում էիր, մինչև որ առանց ձեռքերի մի քար կտրվեց, որը զարկեց արձանին նրա ոտքերին, որ երկաթից և կավից էին, և փշրեց դրանք։ Դանիէլ 2:31–34։
As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”
Երբ Դանիելի մեկնությունը շարունակվում է, այն այլևս պարզապես «կավ» չէ, այլ դառնում է կեղտոտ, կամ «ցեխոտ կավ»։
And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.
Եվ քանի որ դու տեսար ոտքերը և մատները՝ մասամբ բրուտի կավից, և մասամբ երկաթից, թագավորությունը բաժանված պիտի լինի. բայց նրանում երկաթի զորությունից պիտի լինի, քանի որ դու տեսար երկաթը՝ խառնված տիղմոտ կավի հետ։ Դանիել 2:41.
The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God is the Divine Potter and His work is never miry.
Մաքուր կավը, որ Կավագործի կավն էր, փոխվում է ցեխակալի։ Աստված Աստվածային Կավագործն է, և Նրա գործը երբեք ցեխակալի չէ։
But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.
Բայց այժմ, ո՛վ Տեր, դու ես մեր Հայրը. մենք կավն ենք, և դու՝ մեր բրուտը, և մենք բոլորս քո ձեռքի գործն ենք։ Եսայիա 64:8.
In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in 2 Thessalonians.
Հեթանոսական Հռոմի պատմության մեջ Զմյուռնիայի եկեղեցին մաքուր կավ էր։ Պերգամոսի պատմության մեջ, որը Դանիել 2-ի չորրորդ թագավորությունն է, կավը փոխվում է կավախառն ցեխի։ Այն, ինչ հատվածում նախ հիշատակվում է պարզապես որպես «կավ», իսկ այնուհետև՝ «բրուտի կավ», մեկնության շարունակության ընթացքում փոխվում է «կավախառն ցեխի»։ Պերգամոսն այն տեղն է, որտեղ այդ փոփոխությունն իրականացվեց՝ ճանապարհ պատրաստելու համար Թյատիրային, այսինքն՝ պապական Հռոմին։ «Կավից» «կավախառն ցեխի» անցումը այն ուրացումն է, որ ճանապարհ է պատրաստում Թյատիրայի համար, որը Պողոսը 2 Թեսաղոնիկեցիներ-ում նույնացնում է որպես «նախ պիտի գա ուրացումը»։
The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?
Միլլերի հետևորդները չէին կարող տեսնել Հռոմի չորրորդ թագավորությունից այն կողմ և սպասում էին, որ Քրիստոսի երկրորդ գալուստը պիտի լինի հաջորդ մարգարեական իրադարձությունը, քանի որ պատկերի ոտքերին հարվածող քարը ներկայացնում է Երկրորդ Գալուստը։ Բայց արդյո՞ք Քրիստոսը 1798 թվականին հաստատեց թագավորություն։ Նա իսկապես 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին մտավ Սրբությունների Սուրբը՝ թագավորություն ստանալու համար, սակայն արդյո՞ք այն հաստատվեց այդ ժամանակ։
The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.
Այդ երկու հարցերից առաջինի պատասխանը այն է, որ Քրիստոսը 1798 թվականին չհաստատեց Իր հավիտենական թագավորությունը։ Երկրորդ հարցի պատասխանը՝ թե արդյոք Քրիստոսը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին հաստատեց Իր հավիտենական թագավորությունը, նույնպես բացասական է։
Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.
Հեթանոսական Հռոմի ժամանակ մի՞թե հաստատվեց թագավորություն։ Ես այս հարցը տալիս եմ, որովհետև առաջամարտիկները չորրորդ թագավորությունը հասկանում էին որպես և՛ հեթանոսական, և՛ պապական Հռոմ, ինչը 1798 թվականը մատնանշում է որպես չորրորդ թագավորության ավարտը, երբ Քրիստոսը պիտի հաստատեր հավիտենական թագավորություն։ Սակայն Հայտնության գիրքը մատնանշում է հեթանոսական Հռոմին հաջորդող չորս թագավորություններ։
If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”
Եթե Դանիել երկուսի մեջ հիշված երկաթյա չորրորդ թագավորությունը պարզապես ներկայացնում է հեթանոսական Հռոմը, իսկ Կոստանդիանոսի փոխզիջումը ներկայացված է կավի՝ ցեխակավ դառնալով, ապա արդյո՞ք Քրիստոսն այդ պատմության ընթացքում հաստատեց մի թագավորություն։ Պատասխանը՝ այո։ Խաչի վրա, որը Պերգամոսի պատմությունն է, ոչ թե Թյատիրայի, Քրիստոսը հաստատեց Իր «շնորհի» թագավորությունը։ Խաչի վրա հաստատվեց մի հավիտենական թագավորություն, և այդ թագավորության գահը նախանշում է մի գահ, որ հաստատվում է վերջին անձրևի ժամանակ։ Վերջին անձրևի այդ գահը ներկայացնում է Նրա «փառքի» թագավորությունը։
“The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.
Տիրոջ անունով աշակերտների կողմից հռչակված ավետիսը ամեն մի առումով ճշմարիտ էր, և այն իրադարձությունները, որոնց այն մատնանշում էր, արդեն իսկ տեղի էին ունենում։ «Ժամանակը լցվել է, և Աստծո արքայությունը մոտեցել է»,— այս էր նրանց պատգամը։ «Ժամանակի»՝ Դանիել 9-ի վաթսունինը շաբաթների լրանալուն պես, որոնք պետք է հասնեին մինչև Մեսիան՝ «Օծյալը», Քրիստոսը Հորդանանում Հովհաննեսից Իր մկրտությունից հետո ընդունել էր Հոգու օծությունը։ Եվ «Աստծո արքայությունը», որը նրանք հռչակել էին որպես մոտեցած, հաստատվեց Քրիստոսի մահով։ Այս արքայությունը չէր, ինչպես նրանց ուսուցանել էին հավատալ, երկրային տերություն։ Ոչ էլ այն էր այն ապագա, անմահ արքայությունը, որ հաստատվելու է, երբ «արքայությունն ու իշխանությունը և ամբողջ երկնքի տակ եղող արքայության մեծությունը պիտի տրվեն Բարձրյալի սրբերի ժողովրդին». այն հավիտենական արքայությունը, որի մեջ «բոլոր տերությունները պիտի ծառայեն և հնազանդվեն Նրան»։ Դանիել 7:27։ Աստվածաշնչում գործածված «Աստծո արքայություն» արտահայտությունը կիրառվում է թե՛ շնորհի արքայությունը, թե՛ փառքի արքայությունը նշանակելու համար։ Շնորհի արքայությունը Պողոսը ներկայացնում է Եբրայեցիներին ուղղված թղթում։ Մատնանշելով Քրիստոսին՝ այն ողորմած բարեխոսին, որ «զգում է մեր տկարությունների զգացումը», առաքյալն ասում է. «Ուրեմն համարձակությամբ մոտենանք շնորհի աթոռին, որպեսզի ողորմություն ընդունենք և շնորհ գտնենք»։ Եբրայեցիս 4:15, 16։ Շնորհի աթոռը ներկայացնում է շնորհի արքայությունը, որովհետև աթոռի գոյությունը ենթադրում է արքայության գոյություն։ Իր բազմաթիվ առակներում Քրիստոսը «երկնքի արքայություն» արտահայտությունն օգտագործում է՝ նշանակելու համար աստվածային շնորհի գործը մարդկանց սրտերի վրա։
“So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.
«Այսպես, փառքի գահը ներկայացնում է փառքի արքայությունը, և այս արքայությանն է ակնարկվում Փրկչի խոսքերում. «Երբ մարդու Որդին գա Իր փառքով, և բոլոր սուրբ հրեշտակները՝ Նրա հետ, այն ժամանակ Նա պիտի նստի Իր փառքի գահի վրա, և Նրա առաջ պիտի հավաքվեն բոլոր ազգերը»։ Մատթեոս 25:31, 32։ Այս արքայությունը դեռ ապագայի մեջ է։ Այն չի հաստատվելու մինչև Քրիստոսի երկրորդ գալուստը»։
“The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.
«Շնորհի արքայությունը հաստատվեց մարդու անկումից անմիջապես հետո, երբ հանցավոր ցեղի փրկագնման համար ծրագիր սահմանվեց։ Այն ժամանակ այն գոյություն ուներ Աստծո նպատակի և խոստման մեջ, և հավատքի միջոցով մարդիկ կարող էին դառնալ դրա հպատակները։ Սակայն այն փաստորեն չհաստատվեց մինչև Քրիստոսի մահը։ Նույնիսկ Իր երկրային առաքելությունը սկսելուց հետո Փրկիչը, հոգնած մարդկանց համառությունից և աներախտությունից, կարող էր հետ կանգնել Գողգոթայի զոհաբերությունից։ Գեթսեմանիում վշտի բաժակը դողում էր Նրա ձեռքում։ Նա կարող էր նույնիսկ այն ժամանակ սրբել Իր ճակատից արյունոտ քրտինքը և թողնել հանցավոր ցեղին կորչելու իր անօրենության մեջ։ Եթե Նա այդպես վարվեր, ընկած մարդկանց համար փրկագնում չէր կարող լինել։ Բայց երբ Փրկիչը տվեց Իր կյանքը, և Իր վերջին շնչով բացականչեց՝ «Կատարվեց», այնժամ փրկագնման ծրագրի իրականացումը ապահովվեց։ Եդեմում մեղավոր զույգին տրված փրկության խոստումը վավերացվեց։ Շնորհի արքայությունը, որ մինչ այդ գոյություն ուներ Աստծո խոստմամբ, այն ժամանակ հաստատվեց»։ Մեծ պայքարը, 347։
Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.
Քրիստոսը հավիտենական թագավորություն հաստատեց հեթանոսական Հռոմի մարգարեական պատմության ընթացքում, ոչ թե պապական Հռոմի վախճանին։ Նա նաև Իր փառքի թագավորությունը հաստատում է Իր Երկրորդ Գալստյան ժամանակ, որը ներառում է ուշ անձրևի պատմությունը, երբ Իսլամի չորս քամիները արձակվում են։
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
«Վերջին անձրևը գալու է նրանց վրա, ովքեր մաքուր են,—այն ժամանակ բոլորը կընդունեն այն, ինչպես նախկինում։»
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.
«Երբ չորս հրեշտակները բաց թողնեն, Քրիստոսը կհաստատի Իր արքայությունը։ Ոչ ոք չի ստանա վերջին անձրևը, բացի նրանցից, ովքեր անում են ամեն ինչ, ինչ կարող են։ Քրիստոսը կօգներ մեզ։ Բոլորը կարող են հաղթող լինել Աստծո շնորհով՝ Հիսուսի արյան միջոցով։ Ամբողջ երկինքն հետաքրքրված է այս գործով։ Հրեշտակները հետաքրքրված են»։ Spalding and Magan, 3.
When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.
Երբ չորս քամիներն արձակվեն, Քրիստոսը կհաստատի Իր թագավորությունը։ Թե՛ վերջին անձրևը, թե՛ չորս քամիների արձակումը ներկայացնում են աստիճանական իրադարձություններ, և դրանցից ոչ մեկը չի ներկայացնում ժամանակի մեկ կետ։ Չորս քամիները ներկայացնում են իսլամը։
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Հրեշտակները պահում են չորս հողմերը, որոնք ներկայացված են որպես զայրացած ձի՝ ձգտող ազատվել ու սուրալ ողջ երկրի երեսով մեկ՝ իր ճանապարհին բերելով կործանում և մահ։»
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«Մի՞թե պիտի քնենք հենց հավիտենական աշխարհի շեմին։ Մի՞թե պիտի լինենք բթացած, սառը և մեռյալ։ Օ՜, երանի թե մեր եկեղեցիներում Աստծո Հոգին և շունչը փչվեր Իր ժողովրդի մեջ, որպեսզի նրանք կանգնեին իրենց ոտքերի վրա և ապրեին։ Մենք պետք է տեսնենք, որ ճանապարհը նեղ է, և դուռը՝ անձուկ։ Բայց երբ անցնում ենք անձուկ դռնով, նրա ընդարձակությունը սահման չունի»։ Manuscript Releases, հատոր 20, 217.
The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.
Հրեշտակները բռնած են իսլամի զայրացած ձին, որ ձգտում է պոկվել՝ իր ճանապարհին կրելով մահ և կործանում, այն ժամանակահատվածում, երբ Աստծո Հոգին շնչվում է Աստծո ժողովրդի վրա։ Այդ ժամանակ նրանք կանգնում են իրենց ոտքերի վրա և ապրում։ Մինչև Հոգին նրանց վրա շնչվելը, Աստծո ժողովուրդը մեռած է, որովհետև Հոգու շունչն է պատճառում, որ նրանք կանգնեն և ապրեն։ Երբ Քույր Ուայթն ասում է, թե այժմ մենք հասել ենք մի ժամանակի, երբ երկաթի և կավախառն կավի հետ խառնված պատկերի ոտքերը ներկայացնում են եկեղեցու և պետության միավորումը, վերջին անձրևի թափվելը դեռևս ապագայում էր։
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
«Վերջին անձրևը պետք է թափվի Աստծո ժողովրդի վրա։ Հզոր մի հրեշտակ պետք է իջնի երկնքից, և ամբողջ երկիրը պետք է լուսավորվի նրա փառքով»։ Review and Herald, April 21, 1891.
There are two voices in Revelation eighteen.
Հայտնություն տասնութում երկու ձայն կա։
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.
«Երբ Հիսուսը սկսեց Իր հրապարակային ծառայությունը, Նա մաքրեց Տաճարը նրա սրբապղծական պղծումից։ Իր ծառայության վերջին գործերի թվում էր Տաճարի երկրորդ մաքրագործումը։ Նույնպես էլ աշխարհի նախազգուշացման վերջին գործում երկու հստակ կոչեր են ուղղվում եկեղեցիներին»։ Selected Messages, գիրք 2, 118.
The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.
Առաջին ձայնը արթնության կոչ է Աստծո ժողովրդի համար, երկրորդ ձայնը՝ արթնության կոչ Աստծո մյուս զավակների համար, որոնք դեռևս Բաբելոնում են։
“There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.
«Կա մի աշխարհ, որ ընկած է չարության մեջ, խաբեության և մոլորության մեջ, մահվան հենց ստվերի տակ,—քնած, քնած։ Ովքե՞ր են հոգու տագնապ զգում՝ նրանց արթնացնելու համար։ Ո՞ր ձայնը կարող է հասնել նրանց։ Իմ միտքը տարվում է դեպի ապագան, երբ տրվելու է ազդանշանը. «Ահա Փեսան գալիս է. ելե՛ք Նրան ընդառաջ»։ Բայց ոմանք կհապաղեն իրենց ճրագները լցնելու համար յուղ ձեռք բերելու մեջ, և չափազանց ուշ կհասկանան, որ բնավորությունը, որ ներկայացված է յուղով, փոխանցելի չէ»։ Bible Echo, May 4, 1896.
In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?
Այդ հատվածում երկու հարց էր տրվել. Ովքե՞ր են զգում հոգու երկունքը, որպեսզի արթնանան։ Ի՞նչ ձայն կարող է հասնել նրանց։
The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.
Աշխարհը արթնացնող «ձայնը» Հայտնություն տասնութի երկրորդ ձայնն է, որը Աստծու մյուս հոտին կանչում է Բաբելոնից դուրս։ Թե՛ Աստծու ժողովուրդը, թե՛ աշխարհը պետք է արթնացվեն Կեսգիշերյան աղաղակով, որը պարզապես ուշ անձրևի մեկ այլ խորհրդանիշ է։
Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.
Արդյո՞ք միլլերականները ճիշտ էին՝ հաստատելով, որ չորրորդ թագավորության օրերում Քրիստոսը կհաստատի հավիտենական թագավորություն։ Այո։
He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.
Նա հաստատեց Իր «շնորհի» թագավորությունը խաչի վրա, ինչը տեղի ունեցավ Աստվածաշնչյան մարգարեության չորրորդ թագավորության պատմության ընթացքում։ Այդ թագավորությունը հեթանոսական Հռոմն էր։ Դանիելի երկրորդ գլխում, արդյո՞ք ներկայացված է Թյատիրայի եկեղեցուն նախորդող հավատուրացությունը։ Այո՛, որովհետև կավը, որը ներկայացնում է Աստծու ժողովրդին, կավից փոխվեց տիղմախառն կավի։ Ուրեմն որտե՞ղ է Թյատիրան արձանի մեջ։ Կամ առհասարակ այն կա՞ արձանի մեջ։ Այն ներկայացված է արձանի մեջ, և Նաբուգոդոնոսորը լույս է սփռում այդ փաստի վրա, երբ Դանիելի չորրորդ գլխում հասնում է իր հպարտ ամբարտավանության գագաթնակետին։
The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.
Թագավորը խոսեց և ասաց. «Մի՞թե սա այն մեծ Բաբելոնը չէ, որ ես կառուցեցի թագավորության տան համար՝ իմ զորության հզորությամբ և իմ մեծության փառքի համար»։ Դանիել 4:30։
Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.
Նաբուգոդոնոսորի՝ դաշտի գազանի պես ապրելու երկու հազար հինգ հարյուր քսան օր տևած դատաստանից անմիջապես առաջ նա իր հպարտությունը դրսևորեց՝ հարցնելով, թե արդյո՞ք ինքը չէր, որ կառուցեց այն թագավորությունը, այսինքն՝ մեծ Բաբելոնը։ Հայտնություն տասնյոթի պոռնիկը իր ճակատին գրված ունի. «ԽՈՐՀՈՒՐԴ, ՄԵԾ ԲԱԲԵԼՈՆԸ, ՊՈՌՆԻԿՆԵՐԻ ԵՎ ԵՐԿՐԻ ՊՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՄԱՅՐԸ»։ Հռոմեական եկեղեցին, ինչպես Քույր Ուայթն է նրան անվանում, Մեծ Բաբելոնն է։ Պատկերում ոսկե գլուխը ներկայացնում է բառացի Բաբելոնը, և այն նաև ներկայացնում է հոգևոր Բաբելոնը՝ Աստվածաշնչյան մարգարեության հինգերորդ թագավորությունը, որն ունի այն առանձնահատուկ բնութագիրը, որ այն այն իշխանությունն է, որը մահացու վերք ստացավ։ Եսայիա քսաներեքում պապական իշխանությունը, որ ներկայացված է որպես Տյուրոս, մոռացության էր մատնվելու յոթանասուն տարի՝ ինչպես մեկ թագավորի օրերը։ Նաբուգոդոնոսորով ներկայացված բառացի Բաբելոնը նույնպես մահացու վերք ստացավ, որը բժշկվեց, երբ Նաբուգոդոնոսորը երկու հազար հինգ հարյուր քսան օրով վտարվեց իր թագավորությունից։ Բառացի մեծ Բաբելոնը նախատիպեց հոգևոր մեծ Բաբելոնը, և երկուսն էլ ժամանակավորապես զրկվեցին իրենց թագավորություններից, ապա՝ վերականգնվեցին։ Հայտնություն տասնյոթի պոռնիկը իր ձեռքում արծաթե բաժակ չուներ, ոչ էլ պղնձե կամ երկաթե բաժակ, այլ՝ ոսկե բաժակ։
And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.
Եվ կինը հագնված էր ծիրանեգույն և կարմիր գույնով, զարդարված՝ ոսկով, թանկարժեք քարերով և մարգարիտներով, իր ձեռքին ունենալով ոսկե բաժակ՝ լի գարշելիքներով և իր պոռնկության պղծությամբ։ Հայտնություն 17:4.
Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.
Ոսկին ներկայացնում էր բառացի Բաբելոնը, և այն նաև ներկայացնում է հոգևոր Բաբելոնը՝ աստվածաշնչյան մարգարեության հինգերորդ թագավորությունը, որը 1798 թվականին ստացավ մահացու վերք, երբ աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորությունը բարձրացավ գահին։ Պատկերի մեջ բառացի Բաբելոնին հաջորդեց արծաթե մի թագավորություն, որը բաղկացած էր երկու իշխանություններից՝ մարերից և պարսիկներից, և Դանիել ութերորդ գլխում պարսկական եղջյուրը դուրս եկավ վերջինը և ավելի բարձր։ Դարեհ Մարացին առաջին եղջյուրն էր, իսկ նրա զորագլուխ Կյուրոսը պարսիկ էր, որը վերջապես պիտի գար իշխանության՝ մարացի թագավոր Դարեհից հետո։
Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.
Կյուրոսը Քրիստոսի տիպարն էր, որ պատրաստվում էր սկսել Աստծու ժողովրդի գերությունից ազատագրման ընթացքը։ Մարա-պարսկական կայսրությունը ներկայացնում է Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորությունը, որը Միացյալ Նահանգներն է։ Միացյալ Նահանգները երկու եղջյուր ունի, որոնք ներկայացնում են հանրապետականությունը և բողոքականությունը։ Դարեհը ներկայացնում է Միացյալ Նահանգների հանրապետական եղջյուրը, իսկ Կյուրոսը ներկայացնում է բողոքականության եղջյուրը։ Ինչպես Կյուրոսը սկսեց Աստծու ժողովրդին ազատելու ընթացքը, որպեսզի վերաշինեն Երուսաղեմն ու տաճարը, այնպես էլ Միացյալ Նահանգները այն երկիրն էր, որ վեր բարձրացվեց՝ ազատելու հոգևոր Բաբելոնի գերության գերիներին, որպեսզի կանգնեցվի հոգևոր տաճարը, որի հիմքը դրեցին միլլերիտները։ Բառացի Բաբելոնում յոթանասուն տարվա գերությունը նախապատկերեց հոգևոր Բաբելոնում հազար երկու հարյուր վաթսուն տարվա գերությունը։ Միացյալ Նահանգները Նաբուգոդոնոսորի պատկերի արծաթե ուսերն են։
The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.
Պղնձյա երրորդ թագավորությունը Հունաստանն էր, որը ներկայացնում է համաշխարհային թագավորություն։ Այդ թագավորությունը Միավորված ազգերի կազմակերպությունն է, որը Հայտնություն տասնյոթում այն թագավորությունն էր, որ 1798 թվականին դեռ չէր եկել։ Հայտնություն տասնյոթի տասը թագավորները համաձայնվում են իրենց թագավորությունը տալ պապականությանը՝ ութերորդ թագավորությանը, որը յոթից է։ Նրանք այս համաձայնությունը կնքում են, որովհետև հարկադրված են դրան Միացյալ Նահանգների կողմից, և որովհետև աշխարհը կործանվում է իսլամի «չորս հողմերից», որոնք արձակվում են վերջին անձրևի ժամանակ, որը սկսում է լիովին թափվել Միացյալ Նահանգներում կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։
At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.
Միացյալ Նահանգներում կիրակնօրյա օրենքի հաստատման ժամանակ Աստված հաստատում է Իր «փառքի» թագավորությունը, երբ Իր ժողովրդին բարձրացնում է որպես դրոշ՝ Աստծու մյուս զավակներին Բաբելոնից դուրս կանչելու համար։ Այսպիսով, բողոքականության եղջյուրը բարձրանում է վերջինը և առաջինից ավելի բարձր է՝ համաձայն Մարադկաստանի ու Պարսկաստանի երկու եղջյուրների հետ։ Երբ Միավորված ազգերի կազմակերպությունը համաձայնի աշխարհի վերահսկողությունը հանձնել պապականությանը, իսլամի չորս հողմերը կարձակվեն, և համաշխարհային թագավորությունը կհանդիպի այն պատերազմին, որ հաջորդեց Հունաստանի առաջին եղջյուրի մահվանը, որը կոտրվեց և առաջ բերեց չորս եղջյուր։
When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.
Երբ արձանը հասնում է երկաթե (պետական իշխանություն) և կավային կավի (եկեղեցական իշխանություն) ոտքերին և տասը մատներին (տասը թագավորներ), այն քարը, որ առանց ձեռքի լեռից կտրվել էր, զարկում է արձանի ոտքերին։ Միլլերականները հավատարիմ էին Դանիելի արձանին այնքան, որքան կարող էին ճշգրիտ լինել մարգարեական պատմության մեջ իրենց տեսադաշտից։ Սակայն Ալֆան և Օմեգան միշտ պատկերում է վերջը սկզբի միջոցով, և Նաբուգոդոնոսորի արձանի չորս թագավորությունները ներկայացնում են չորս բառացի թագավորություններ, որոնք աշխարհի վախճանին նախապատկերում են իրենց հոգևոր համապատկերները։
With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).
Պատմության թագավորությունների հետ Հռոմը բարձրանում է որպես ութերորդը և յոթից է։ Դանիել յոթում Հռոմը բարձրանում է որպես ութերորդը և յոթից է։ Դանիել ութում Հռոմը բարձրանում է որպես ութերորդը և յոթից է։ Հայտնություն տասնյոթում Հռոմը բարձրանում է որպես ութերորդը և յոթից է։ Դանիել երկուսում, որը ներկայացնում է Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունների առաջին հիշատակությունը, ժամանակակից հոգևոր Հռոմը բարձրանում է որպես ութերորդը և յոթից է։ Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունների առաջին (Ալֆա) պատկերը նույնացնում է վերջինը (Օմեգա)։
“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
«Մենք հասել ենք այն ժամանակին, երբ Աստծո սրբազան գործը ներկայացված է պատկերի ոտքերով, որոնցում երկաթը խառնված էր կավային ցեխի հետ։ Աստված ունի մի ժողովուրդ, ընտրյալ ժողովուրդ, որի զանազանելու կարողությունը պետք է սրբագործվի, որը չպետք է անսուրբ դառնա՝ հիմքի վրա դնելով փայտ, խոտ և եղեգն։ Ամեն մի հոգի, որ հավատարիմ է Աստծո պատվիրաններին, կտեսնի, որ մեր հավատի տարբերակիչ առանձնահատկությունը յոթերորդ օրվա շաբաթն է։ Եթե կառավարությունը պատվելու լիներ շաբաթը, ինչպես Աստված է պատվիրել, նա կկանգներ Աստծո զորության մեջ և ի պաշտպանություն այն հավատի, որ մի անգամ տրվել է սրբերին։ Բայց պետական գործիչները պիտի պաշտպանեն կեղծ շաբաթը և իրենց կրոնական հավատը պիտի խառնեն պապականության այս զավակի պահմանը՝ այն դնելով այն շաբաթից վեր, որը Տերն է սրբացրել և օրհնել, առանձնացնելով այն, որպեսզի մարդը այն սուրբ պահի՝ որպես նշան Իր և Իր ժողովրդի միջև հազար սերունդների համար։ Եկեղեցականության և պետականության խառնուրդը ներկայացված է երկաթով և կավով։ Այս միությունը թուլացնում է եկեղեցիների ամբողջ ուժը։ Եկեղեցուն պետության իշխանությամբ օժտելը չար հետևանքներ կբերի։ Մարդիկ գրեթե անցել են Աստծո համբերատարության սահմանը։ Նրանք իրենց զորությունը ներդրել են քաղաքականության մեջ և միավորվել են պապականության հետ։ Բայց ժամանակը պիտի գա, երբ Աստված կպատժի նրանց, ովքեր անվավեր են դարձրել Իր օրենքը, և նրանց չար գործը կվերադառնա իրենց իսկ վրա»։ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”
Ալֆան և Օմեգան Դանիելի վերաբերյալ պիոներական ճիշտ ըմբռնման երկուսը «նոր» է դարձրել։
And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.
Եվ նա, որ նստած էր գահի վրա, ասաց. «Ահա ամեն բան նոր եմ անում»։ Եվ ասաց ինձ. «Գրի՛ր, որովհետև այս խոսքերը ճշմարիտ են և հավատարիմ»։ Եվ ասաց ինձ. «Կատարված է։ Ես եմ Ալֆան և Օմեգան, սկիզբը և վերջը։ Ծարավին ես ձրի կտամ կյանքի ջրի աղբյուրից»։ Հայտնություն 21:5, 6.